VII SA/Wa 2201/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B. H. i W. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania B. H. i W. H. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2021 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] ostateczną decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. i I., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą R., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą i instalacją gazową na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w W.. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. nr [...] Prezydent [...] w wyniku rozpoznania wniosku B. H. i W. H. z [...] marca 2020 r. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z [...] września 2019 r., a następnie decyzją z [...] marca 2021 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o jego umorzeniu, wskazując w uzasadnieniu decyzji na potrzebę odmiennej oceny okoliczności związanej z zachowaniem przez wnioskodawców terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tym zakresie organ wyjaśnił, że jakkolwiek wnioskodawcy wskazali, że zapoznali się z decyzją nr [...] [...] lutego 2020 r., to miesięczny termin do złożenia podania należy w sprawie liczyć od 30 września 2019 r. Prezydent [...], odwołując się do wpisów w prowadzonym dla spornej inwestycji dzienniku budowy nr [...], zauważył, że 28 września 2019 r. teren budowy został oznaczony na ogrodzeniu, wywieszono tablice informacyjne, zbierany był humus i utwardzany teren w celu stworzenia dróg dojazdowych i placów składowych, natomiast 30 września 2019 r. według wyznaczonego przez geodetów obrysu płyty dennej zaczął być wykonywany wykop pod obiekt. Organ w odniesieniu do sytuacji wnioskodawców wskazał, że w jego ocenie trudno jest nie zauważyć, zamieszkując sąsiednią nieruchomość, iż na posesji obok planowana jest inwestycja, trwają prace przygotowawcze oraz wywieszona jest tablica informująca o celowości tych działań oraz podstawie ich wykonywania. Nie sposób przyjąć, że sąsiad wnioskodawców prowadził przygotowania do wykonania budowy bez ich wiedzy i świadomości, a o celowości tych robót wnioskodawcy dowiedzieli się dopiero po zapoznaniu się z treścią decyzji. Oznacza to, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania 10 marca 2020 r. powinno być traktowane jako następujące bezsprzecznie z przekroczeniem miesięcznego terminu. Pismem z 8 kwietnia 2021 r. B. H. i W. H. złożyli odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...], zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 105 i art. 148 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania administracyjnego w wyniku błędnej oceny materiału dowodowego, co w rezultacie skutkowało dowolnym uznaniem przez organ, iż odwołujący nie dochowali terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego udzielonego pozwolenia na budowę. We wskazanej wyżej decyzji z [...] września 2021 r. Wojewoda [...] przytoczył przepisy art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 § 1 i 3 k.p.a., wyjaśniając, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania właściwy organ zobowiązany jest zbadać kwestie formalne dotyczące dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, do których należy kwestia wniesienia podania z zachowaniem terminu. Odwołując się do art. 148 § 2 k.p.a., organ stwierdził, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się bowiem w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji przy czym elementami tej wiedzy, niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Organ zaznaczył jednocześnie, że istnienie przesłanki z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. warunkującej wznowienie postępowania powinno być badane na każdym etapie postępowania, zatem także w toku postępowania odwoławczego. Poddając analizie treść wniosku i kontrolowaną decyzję organu I instancji, Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...]uzasadniając uchybienie przez odwołujących terminowi do złożenia wniosku o wznowienie powołał się na treść wpisów z dziennika budowy. W tym kontekście, zdaniem organu odwoławczego, przyjąć trzeba, że rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji. Ujawnienie tych okoliczności uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazują, iż w sprawie wydana została decyzja, której nie doręczono stronie (wyrok NSA z 7 października 1999 r., sygn. IV SA 1600/97). Niemniej jednak rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy. Mając na względzie, że wnioskodawcy we wniosku z 10 marca 2020 r. nie podali, że to z tablicy informacyjnej ustawionej na terenie budowy dowiedzieli się o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a nadto w złożonym odwołaniu zakwestionowali sam fakt wywieszenia tejże tablicy z informacją ujawniającą, iż zostało udzielone pozwolenie na budowę, Wojewoda stwierdził, że w tych warunkach organ I instancji nie mógł prawidłowo przyjąć, iż w wyniku przygotowywania terenu planowanej budowy m.in. poprzez wywieszenie tablicy informacyjnej wnioskodawcy mogli 30 września 2019 r. dowiedzieć się o wydaniu decyzji nr [...]. Uznając powyższe ustalenie za błędne, Wojewoda [...] zauważył, że treść informacji przedstawionej we wniosku o wznowienie postępowania pozwala uznać, iż o decyzji z [...] września 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą i instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] wnioskodawcy mieli dowiedzieć się 13 lutego 2020 r., kiedy otrzymali jej odpis w trybie udostępnienia informacji publicznej, Jednakże, jak wskazuje analiza wniosku złożonego w tym zakresie w organie administracji architektoniczno-budowlanej 28 stycznia 2020 r., w jego ramach wnioskodawcy wystąpili o wydanie kopii dokumentów związanych z budową budynków wielorodzinnych przy ul. [...] w W. przez firmę R., tj. wydanych w 2019 r. warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Z powyżej wskazanego wniosku z 28 stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wynika, że w momencie jego złożenia wnioskodawcy mieli już wiedzę pozwalającą zidentyfikować decyzję, której im nie doręczono. Znali bowiem organ, który ją wydał, jej datę w postaci roku, miejsce planowanych robót jako położone przy ul. [...], jak też wiedzieli, kto jest inwestorem i czego dotyczy jej przedmiot. Wskazując zaś na pozwolenie na budowę wiadome im było pozytywne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Tak więc skoro 28 stycznia 2020 r. wnioskodawcy wobec danych wymienionych w przywołanym wniosku wiedzieli o zakończeniu postępowania administracyjnego określonym rozstrzygnięciem w postaci pozwolenia na budowę, przez co faktycznie w ich posiadaniu była już wtedy wiadomość o istnieniu ostatecznej decyzji z [...] września 2019 r., to te informacje, zdaniem Wojewody [...], uznać należało za wystarczające dla rozpoczęcia w tym dniu biegu terminu do złożenia podania o wznowienie. Wobec powyższego, oceniając czy wniosek oparty o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony w terminie jednego miesiąca liczonego od dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji nr [...], po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy, stwierdzić należało, jak podał organ, iż jeżeli mieli oni wiedzę o tej decyzji już [...] stycznia 2020 r., czyli wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania, to występując 10 marca 2020 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania nią zakończonego, przekroczyli ustawowy termin do jego wniesienia określony w art. 148 § 2 k.p.a. Termin ten stosownie do dyspozycji tego przepisu upłynął bowiem 27 lutego 2020 r. Organ odwoławczy zauważył, że co prawda uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza to, iż w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności zobowiązany jest on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2021 r. złożyli B. H. i W. H., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 6. k.p.a. poprzez: a) utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie ze względu na uznanie przez organ, że skarżący mieli wiedzę o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a tym samym złożyli wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, mimo że brak było w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do takich ustaleń, skarżący bowiem nie mieli wiedzy o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie umożliwiającym złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym ustalenia organu mają charakter dowolny; b) zignorowanie przez organ licznych uchybień wykazanych przez skarżących w zakresie postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, co w sposób rażący godzi w zasadę praworządności; 2) art. 8 k.p.a. poprzez: a) utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie ze względu na uznanie przez organ, że skarżący mieli wiedzę o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę [...] stycznia 2021 r., a tym samym złożyli wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, mimo że brak było w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do takich ustaleń, skarżący bowiem nie mieli wiedzy o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie umożliwiającym złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym ustalenia organu mają charakter dowolny; b) zignorowanie przez organ licznych uchybień wykazanych przez skarżących w zakresie postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; 3) art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie ze względu na uznanie przez organ, że skarżący mieli wiedzę o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a tym samym złożyli wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, mimo że brak było w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do takich ustaleń, skarżący bowiem nie mieli wiedzy o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie umożliwiającym złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym ustalenia organu mają charakter dowolny; 4) art. 105 i art. 148 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania administracyjnego w wyniku błędnej oceny materiału dowodowego, co w rezultacie skutkowało dowolnym uznaniem przez organ, że skarżący nie dochowali terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte przez skarżących w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 13 stycznia 2022 r. uczestnicy postępowania – Z. I. i C. I. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] września 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Wznowienie postępowania to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej pod kątem wydania jej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie to należy postrzegać jako tryb postępowania nadzwyczajnego umożliwiający ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi jednakże na to, że może on prowadzić do wzruszenia tejże decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia administracyjnego, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 408/17; wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r. sygn. II OSK 2101/17; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1107/17), jak i w piśmiennictwie (por. Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, red. K. Sobieralski, Warszawa 2018, s. 275) jednolicie przyjmuje się, że dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, iż z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 – 8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), wskazana przesłanka wznowienia zaistniała w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Odnosząc się do tego ostatniego wymogu, Sąd zobowiązany jest przypomnieć, że art. 148 § 1 k.p.a. kreuje wymaganie, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania powinno zostać wniesione do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powyższy termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W kontrolowanej sprawie, według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zasadne było odwołanie się przez organy do wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. warunku, jako że ma rację Wojewoda [...] podnosząc, że składając pismem z 10 marca 2020 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. nr [...] skarżący uchybili terminowi, ponieważ wbrew odmiennemu twierdzeniu prezentowanemu we wniosku o wznowienie postępowania, w odwołaniu od decyzji z [...] marca 2021 r., następnie podtrzymanemu w skardze, o wydaniu ww. decyzji w rozumieniu, jakie należy przypisywać temu wyrażeniu w świetle art. 148 § 2 k.p.a., dowiedzieli się co najmniej 28 stycznia 2020 r., a nie 13 lutego 2020 r., zapoznając się z odpisem decyzji nr [...] doręczonej im w trybie udostępnienia informacji publicznej. Ta okoliczność decydowała o tym, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję umarzającą wznowione postępowanie odpowiada prawu. Nie budzi zastrzeżeń Sądu przedstawiony przez Wojewodę [...] w treści zaskarżonej decyzji sposób rozumienia, jaki powinien być nadawany art. 148 § 2 k.p.a. Jest on niewadliwy, ponieważ odwołuje się w bezpośredni sposób do utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym przyjmuje się, że dowiedzenie się o decyzji należy traktować za równoznaczne uzyskaniu przez stronę informacji pozwalających zidentyfikować jej decyzję kończącą postępowanie, w którym nie brała udziału, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania jego wznowienia (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 2083/17). Wojewoda [...] przyjął trafnie, że chodzi o takie informacje jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść decyzji. Za wystarczające uznaje się, że posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy. Ten wniosek odpowiada ściśle poglądom prezentowanym w tym zakresie przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 2153/19; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 677/18; wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2226/18; wyrok NSA z 31 lipca 2018 r. sygn. II OSK 3296/17). Wyjaśnienia organu odwoławczego zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące możliwości powiązania dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, z terminem rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych i faktem umieszczenia tablicy informacyjnej w miejscu budowy oraz warunków, które na to pozwalają, prowadzące do podważenia stanowiska sformułowanego w tym zakresie przez organ I instancji, miały na uwadze ocenę prawną dotyczącą art. 148 § 2 k.p.a. wyrażaną przez sądy administracyjne w sprawach odnoszących się do wydawanej inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc zbieżnych ze sprawą rozpatrywaną w toku instancji, stąd brak jest podstaw do podważenia tychże wyjaśnień i wniosków na ich podstawie przyjętych przez Wojewodę [...] w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, co każe uznać, że organ odwoławczy nie dopuścił się błędnej wykładni art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 42 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b. (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 2153/19; wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 2976/19). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Wojewoda [...] zebrał, rozpatrzył i następnie ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest podstaw do przypisania organowi uchybienia kodeksowym zasadom ogólnym, w tym podnoszonej przez skarżących zasadzie zaufania do władzy publicznej wynikającej z art. 8 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że wbrew zarzutowi skargi ustalenia, na których zdecydował się oprzeć organ odwoławczy, nie były dowolne, ponieważ znajdowały podstawę w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Wojewoda [...] poddał prawidłowej analizie pismo (wniosek) z 28 stycznia 2020 r., stwierdzając, że z jego treści wynikała dostateczna wiedza skarżących o wydanej przez Prezydenta [...] jako organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Z treści wniosku z 28 stycznia 2020 r. wynika, że skarżący dysponowali informacjami odnoszącymi się do tego, co stanowiło przedmiot sprawy rozpatrzonej przez Prezydenta [...] decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], co w toku postępowania wznowionego pozwalało organowi potwierdzić posiadanie przez wnioskodawców już w dacie sporządzenia tego wniosku zobiektywizowanej wiedzy odnoszącej się do realizacji spornego przedsięwzięcia polegającego na budowie na podstawie udzielonego pozwolenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą i instalacją gazową na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w W., umożliwiającej wnioskodawcom sprzeciwić się mu we właściwej do tego formie procesowej. Jakkolwiek w skardze sformułowane zostało twierdzenie, że skarżący "nie uzyskali przed momentem pozyskania treści decyzji [...] żadnej wiarygodnej informacji, że taka decyzja została faktycznie wydana", a "obserwując prowadzone prace" powzięli jedynie "podejrzenie, że tak sytuacja mogła mieć miejsce" (skarga, s. 5), to przeczy temu stanowisku treść skierowanego do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Dzielnicy [...] przez skarżących wniosku zwracającego się o wydanie w trybie dostępu do informacji publicznej kopii decyzji o pozwoleniu na budowę ("dokumentów związanych z budową"), uwzględniając, że wskazuje ona, iż skarżący posiadali wiedzę o zasadniczych elementach treści rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu, w którym niebranie udziału jako strona miało stanowić, zdaniem wnioskodawców, o wadliwości wydanej przez Prezydenta [...] decyzji z [...] września 2019 r. Wiedza ta obejmowała identyfikację organu orzekającego, rodzaj decyzji przez ten organ wydanej (pozwolenie na budowę), ogólnie ujętą datę jej podjęcia, przedmiot uprawnienia (budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego) wraz z dookreśleniem miejsca wykonywania robót oraz adresata, do którego uprawnienie zostało skierowane ("R."). Jakkolwiek nie można zaprzeczyć, że zapoznanie się przez skarżących 13 lutego 2020 r. z odpisem doręczonej im decyzji nr [...] mogło doprowadzić do poszerzenia wiedzy skarżących o realizowanej na sąsiedniej działce inwestycji, tym niemniej nie oznacza to, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że to z tym terminem, a nie datą złożenia wniosku z 28 stycznia 2020 r. Wojewoda [...] powinien był powiązać moment dowiedzenia się przez skarżących o wydaniu kwestionowanej decyzji, jeżeli nie może być kwestionowane, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może nastąpić w istocie dopiero po doręczeniu decyzji lub zapoznaniu się z aktami sprawy, w której została ona wydana (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 853). Tego rodzaju wniosek, na którym postanowił się oprzeć organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję z 22 marca 2021 r., odpowiada zarówno znaczeniu normatywnemu art. 148 § 2 k.p.a., jak też uwzględnia te okoliczności sprawy, które organ miał obowiązek uwzględnić, poddając kontroli dopuszczalność weryfikacji wskazanej przez wnioskodawców przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zarówno w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2226/18; wyrok NSA z 2 października 2015 r. sygn. II OSK 286/14; wyrok NSA z 13 września 2012 r. sygn. II OSK 889/11; wyrok NSA z 18 lutego 2011 r. sygn. II OSK 176/10), jak i w piśmiennictwie (por. T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, s. 1038) nie budzi wątpliwości prawidłowość wniosku, zgodnie z którym, jeżeli w wyniku wadliwej oceny organ wznowił postępowanie, pomimo że występują przyczyny powodujące niedopuszczalność jego wznowienia, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Ustalenie tejże sytuacji w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania uzasadnia posłużenie się dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a., a w toku postępowania odwoławczego uzasadnia wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tego punktu widzenia rozstrzygnięcie zamieszczone w wydanej przez Prezydenta [...] decyzji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [...], pozostaje, zdaniem Sądu, w pełni poprawne. Mając na uwadze, że ocena wskazująca na niezaistnienie którejś z przesłanek pozwalających uruchomić tryb wznowienia postępowania skutkuje formalnym zakończeniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak było w sprawie podstaw do wypowiedzenia się przez organy odnośnie do kwestii merytorycznych, tj. stwierdzających, czy powołana przez stronę podstawa wznowienia faktycznie w sprawie wystąpiła, a tym bardziej weryfikujących prawidłowość decyzji ostatecznej w ramach fazy polegającej na ponownym rozpatrzeniu sprawy co do istoty (art. 149 § 2 k.p.a.). W tym zakresie podniesione w skardze argumenty obszernie odwołujące się do wadliwości obarczającej decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. i postawiony organowi zarzut ich "zignorowania" nie mają wpływu na wynik sprawy, nie mogąc rzutować na prawidłowość kontrolowanej decyzji Wojewody [...]. Nie oznacza to, że nie posiadają one doniosłości prawnej, a jedynie, że ich weryfikacja nie mogła nastąpić w toku zainicjowanej przez organ sprawy. Jej granicami, co należy dodać, objęte było rozpatrzenie żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. z uwagi na zaistnienie przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wykracza poza ten przedmiot zagadnienie związane z tym, czy ww. postępowanie obarczają inne wadliwości kwalifikowane i czy z uwagi na nie zasadne jest wznowienie przez organ wskazanego postępowania w oparciu o odrębną od powołanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przyczynę wznowienia, a w dalszej kolejności wzruszenie spornego pozwolenia na budowę. W kontekście przytoczonych w skardze motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2019 r. sygn. I GSK 876/19, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż brak wszczęcia postępowania z urzędu w sytuacji, gdy zostało wniesione podanie o jego wszczęcie na żądanie strony nie może skutecznie podważyć prawidłowości działań organu w kwestii oceny terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania. Skoro zaistniały podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. z uwagi na wniesienie podania z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., to kwestia ewentualnego późniejszego wszczęcia postępowania w takiej sprawie z urzędu jest okolicznością indyferentną prawnie dla oceny prawidłowości formalnego zakończenia wznowionego postępowania (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r. sygn. II OSK 1950/20). Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu ze wskazanych przez uczestników postępowania w piśmie z 13 stycznia 2022 r. dokumentów, przyjmując, że z uwagi na kwestię prawną, która kształtowała przedmiot kontrolowanego rozstrzygnięcia, nie zachodzą w tym przypadku warunki, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.