III SA/Wa 3061/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi O. S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS, organ I instancji, organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S. A. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka, Strona) na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2015 r. wystawionego przez Burmistrza Miasta R. (dalej: Wierzyciel) dotyczącego podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie należności głównej 43.133 zł. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...]. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 10 listopada 2015 r., natomiast Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego 17 listopada 2015 r. Pismem z 12 listopada 2015 r. wierzyciel wystąpił do NUS o wycofanie tytułu wykonawczego, gdyż 10 listopada 2015 r. dokonano wpłaty należności głównej z odsetkami. Zawiadomieniem z [...] listopada 2015 r. Organ egzekucyjny dokonał zmiany wysokości zajęcia do wysokości kosztów egzekucyjnych, tj. 4.148,40 zł. Skarżąca zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) Skarżąca podniosła, że egzekucja została podjęta w sytuacji, w której egzekwowane zobowiązanie zostało już wcześniej wykonane przez Spółkę (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, tj. w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zdaniem Spółki, skoro decyzji wierzyciela nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Ponadto egzekucja nie była dopuszczalna, ponieważ decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego obowiązku nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a także z powodu wykonania zobowiązania (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). W ocenie Strony zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Prowadzona egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Wierzyciel postanowieniem z [...] października 2016 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu braku wymagalności obowiązku z uwagi na nie nadanie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wymagalności wskazano, że zarzut ten może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu. Zagadnienie skuteczności doręczenia postanowienia nadającego nieostatecznej decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności nie może być kwalifikowane jako mieszczące się w obrębie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż jest to w istocie zarzut nieistnienia obowiązku. Skarżąca błędnie upatrywała podstawy niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w okolicznościach związanych z wejściem w życie decyzji wymiarowej. Kwestia wejścia w życie decyzji podatkowej wierzyciela, mogła być przedmiotem rozpatrywania w ramach odrębnego postępowania toczącego się przed w zw. z wniesieniem przez Spółkę pismem z 15 września 2015 r. odwołania od decyzji wierzyciela. Odpowiadając na zarzut nieistnienia obowiązku w związku z zawyżeniem odsetek za zwłokę wierzyciel wskazał, że określając w tytule wykonawczym wysokość odsetek za zwłokę według stanu na dzień sporządzenia tytułu wykonawczego uwzględnił przewidziany w art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., zwanej dalej O.p.) okres nienaliczania odsetek za zwłokę. W opinii wierzyciela niezasadny był zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z błędnym określeniem odsetek i wskazaniem, że obowiązek jest wymagalny, który w istocie dotyczył istnienia i wymagalności obowiązku. Wierzyciel wskazał, że tytuł zawierał wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i był poprawny pod względem formalnym. W obowiązującym wzorze tytułu wykonawczego nie przewidziano możliwości wskazania przez wierzyciela okresów za jakie odsetek się nie nalicza. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 10 listopada 2015 r. W tym samym dniu Spółka dokonała wpłaty na rachunek wierzyciela na pokrycie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. Zatem w chwili wszczęcia egzekucji administracyjnej (tj. w dniu doręczenia zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi) i zastosowania środków egzekucyjnych - dochodzony obowiązek istniał, nie był wykonany i był wymagalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO), po rozpatrzeniu zażalenia Strony, postanowieniem z [...] marca 2017 r. utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela. Postanowieniem z . kwietnia 2017 r. NUS uznał zarzuty za nieuzasadnione. Skarżąca wniosła zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia i uwzględnienie zarzutów. Spółka wskazała, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przedtem związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego, czego organ zaniechał w związku z czym naruszył art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.). Zdaniem Spółki, biorąc pod uwagę datę dokonania zapłaty zaległości wraz z odsetkami, uzasadniony był zarzut wykonania egzekwowanego obowiązku. Strona podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę i zarzut wadliwości tytułu wykonawczego. W opinii Spółki zasadny był zarzut braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia DIAS wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. DIAS uznał za niezasadny zarzut stosowania środków egzekucyjnych wobec obowiązku już wykonanego, gdyż w momencie zastosowania środka egzekucyjnego dochodzona należność istniała i była wymagalna. W ocenie organu II instancji, organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu Strony w sprawie "przeniesienia ciężaru" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny w świetle zmiany przepisów, DIAS stwierdził, że organ egzekucyjny nie był uprawniony, do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zmiana przepisu art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie miała wpływu na wydawane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. Organ II instancji wskazał, że zarzuty Strony wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a., a w istocie będące zarzutami na podstawie 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. przy uwzględnieniu wiążącego i ostatecznego stanowiska wierzyciela, słusznie NUS uznał za niezasadne. DIAS dokonując oceny zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, który uznał zarzut za niezasadny. NUS zastosował środek egzekucyjny określony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunków bankowych, który stanowi jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Wnosząc zarzut Strona powołała się jedynie na fakt podjęcia egzekucji natychmiast po wydaniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem DIAS, okoliczność ta pozostawała bez wpływu na ocenę uciążliwości środka. W ocenie organu odwoławczego, zajęcia rachunku bankowego Skarżącej dokonanego z uwzględnieniem prawidłowego zrealizowania zasady celowości postępowania, nie można uznać jako zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia DIAS z [...] czerwca 2017 r., uchylenie poprzedzającego je postanowienia NUS z [...] kwietnia 2017 r. oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem Spółki DIAS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. był związany stanowiskiem wierzyciela. Organ II instancji nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostające poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie Strony prawa do sądu. Kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącej, przy rozpatrywaniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. samo powołanie się na art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz przywołanie stanowiska wierzyciela stanowiło naruszenie art. 124 k.p.a., ponieważ powinno nastąpić rozpatrzenie tych zarzutów samodzielnie przez organ. Spółka podniosła, że uzasadniony był zarzut wykonania egzekwowanego obowiązku. Skarżąca wskazała, że z tytułu wykonawczego nie wynika, aby uwzględnione zostały okresy nienaliczania odsetek za zwłokę. Skarżąca podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę, a także zarzut wadliwego tytułu wykonawczego z powodu błędnego oznaczenia wysokości egzekwowanych odsetek za zwłokę. Zdaniem Spółki, nie zostało uwzględnione również, że egzekucja dotyczy obowiązku nieistniejącego - w zakresie odsetek za zwłokę. Strona wskazała, że zasadne były również zarzuty braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest częściowo zasadna. Jak wynika z akt sprawy Wierzyciel uznał wszystkie wniesione zarzuty, tj. z art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku z powodu przerw w naliczaniu odsetek, których – jak wynika z pisma Spółki zawierającego zarzuty – nie uwzględniono w tytule wykonawczym), pkt 10 (zarzut braku w tytule wymaganych elementów), pkt 2 (brak wymagalności) oraz pkt 6 (niedopuszczalność egzekucji), za niezasadne, podobnie uczyniło to SKO. Następnie NUS, będąc związanym stanowiskiem wierzyciela (w istocie – stanowiskiem SKO) podzielił stanowisko, że powyższe zarzuty są niezasadne, DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS. Dokładna analiza postanowienia SKO wskazuje jednak, że w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku w części odsetkowej organ ten w ogóle nie uzasadnił tego stanowiska. Nie wiadomo więc, dlaczego - zdaniem SKO – zarzut ten jest niezasadny. W efekcie powód tego stanu rzeczy nie został też ujawniony w postanowieniu NUS, a następnie DIAS, którzy byli związani stanowiskiem SKO, a dokładniej – brakiem tego stanowiska. Postanowienie SKO narusza więc art. 107 § 3 K.p.a. W efekcie Sąd nie jest w stanie skontrolować zaskarżonych postanowień w tej części. Jest to powód uwzględnienia skargi. Odnosząc się do kwestii zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu podjęcia egzekucji wobec niewymagalnego obowiązku, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Przypomnieć należy, że zdaniem Strony, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, uregulowała ona całą kwotę z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. W związku z tym egzekwowany obowiązek nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W tym zakresie Sąd uznał stanowisko SKO, a następnie przyjęte przez NUS i DIAS za prawidłowe. Wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu doręczenia dłużnikowi będącemu bankiem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Zdarzenie to w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 10 listopada 2015 r. Dalej Kolegium wskazało, iż w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zobowiązanie dłużnika istniało. Obowiązek podatkowy wygasł w dniu 10 listopada 2015 r. na skutek zapłaty podatku dokonanej przez Spółkę. Rację, w ocenie Sądu, ma Kolegium wskazując, że data zapłaty jest tożsama z datą wszczęcia egzekucji, czyli że wygaśnięcie zobowiązania zbiegło się w czasie z dniem wszczęcia egzekucji, co nie może być postrzegane jako wygaśnięcie zobowiązania przed dniem wszczęcia egzekucji. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 2010/11 (opubl. CBOSA). Tym samym Sąd uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku wykonaniem zobowiązana, za niezasadny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3475/16, CBOSA). Dokonując kontroli zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów "braku wymagalności", należy podkreślić też, że Skarżąca zarzuty te opiera na tezie, że decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały prawidłowo doręczone. Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania (por. m.in. wyrok NSA z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05). W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym, czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a. Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku, mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i prowadzenia egzekucji w warunkach jej niedopuszczalności z uwagi na wykonanie zobowiązania podatkowego przez Spółkę. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że zarzut powyższy również nie może być uwzględniony, bowiem w art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych. O formalnej dopuszczalności egzekucji, decydują przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Przesłanka podmiotowa, oznacza dopuszczalność prowadzenia egzekucji, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie wyłączają możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do zobowiązanych, objętych tytułem wykonawczym. Przesłanki przedmiotowe, odnoszą się natomiast do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Przepis art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., dotyczy niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych, nie zaś merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut taki byłby uzasadniony w sytuacji, gdy dopuszczalna byłaby egzekucja sądowa, a nie administracyjna lub też egzekucja byłaby niedopuszczalna wobec danej osoby korzystającej z immunitetu. O dopuszczalności egzekucji przesądza przepis prawa materialnego. Niedopuszczalność egzekucji, musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, wyrok NSA z 2 lutego 2016 r. II FSK 3294/13, CBOSA). Sąd zauważa, że z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie możliwości prowadzenia egzekucji wobec zapłaty zobowiązania podatkowego. Wskazać jednak należy, że niedopuszczalność o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. musi wynikać z innych przyczyn, niż te wskazane w art. 33 pkt 1-5 i 7-10. Tymczasem zarzut oparty na wykonaniu obowiązku przewiduje art. 33 § 1 pkt 1 tej ustawy, a zarzut w tym zakresie został już omówiony powyżej. Sąd nie dopatrzył się również wystąpienia w sprawie formalnych przesłanek niedopuszczalności egzekucji. Należy bowiem przypomnieć, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2015 r., wystawionego przez właściwy organ, a obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczającej możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W kwestii ostatniego zarzutu, tj. niespełnienia przez tytuł wymogów wynikających z art. 27, przypomnieć należy, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie konieczne elementy. Okoliczność, czy elementy te są określone prawidłowo, nie może być natomiast rozstrzygana w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Przepis ten wymaga jedynie istnienia tych elementów, nic nie stanowiąc o ich merytorycznej poprawności. W dalszym postępowaniu Organy zastosują się do powyższych uwag Sądu. Odnosząc się natomiast do samej skargi, to należy wyjaśnić, że data 15 sierpnia 2015 r. nie zmieniła niczego w zakresie związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Od tej daty natomiast zmieniła się kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych. Otóż obecnie sądy te nie są uprawnione do rozpoznawania odrębnych skarg na postanowienia wierzycieli, ale nie oznacza to pozbawienia zobowiązanych ochrony sądowej. Kontrola tych postanowień odbywa się w ramach – jak ujęły to Sądy w wyrokach przywołanych w skardze – "sprawy głównej". Wówczas, w ramach art. 135 Ppsa, sądy wojewódzkie właściwe dla skarg na postanowienia wydane przez organy egzekucyjne oceniają także legalność postanowień wydanych przez wierzycieli. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na koszty te złożył się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).