I SA/Gl 1354/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2009 r. uchyla zaskarżoną decyzję. 1.Przedmiotem skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. (dalej: Prokurator) jest wydana na podstawie art. 233 §1 pkt 1 i art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz .U. z 2020, poz. 1325, dalej: o.p.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: Kolegium) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. W dniu [...] Kolegium po rozpatrzeniu wniosku Prokuratora o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem wydało decyzję nr [...], mocą której odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...], sygn. [...], którą uchylono w całości decyzję Wójta Gminy H. (dalej: Wójt) nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia spółce A S.A. z siedzibą w W. (dalej: A) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł i umorzono postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, zgodnie z zasadą związania oceną prawną zawartą w wyroku WSA, skład orzekający Kolegium wydający ww. decyzję z dnia [...] uznał, że odcinek gazociągu ukończony na terenie Gminy H. nie mógł być przedmiotem opodatkowania.  W dalszej Kolegium kolejności przywołało art. 247 § 1 o.p. i wskazało, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury "Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Przekroczenie normy prawnej musi mieć charakter jednoznaczny, co ma miejsce w sytuacji oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją" (wyroki WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2013 r. I SA/Po 1102/13, WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2014 r., I SA/Gd 1461/13). W orzecznictwie podnoszono także, że "Kwestię nieważności decyzji należy analizować przez pryzmat treści samej decyzji ("treść decyzji pozostaje w sprzeczności"). Wada powodująca nieważność rozstrzygnięcia musi tkwić w samej decyzji, co oznacza, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2014 r. III SA/Gl 476/14). Skład orzekający uznał, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie zauważyło, iż okoliczność, że wydając decyzję z dnia [...] pominęło w swoich rozważaniach kwestię przedawnienia się zobowiązania podatkowego dotyczącego 2009 r., nie stanowi naruszenia prawa o charakterze rażącym. Uchybienie to może być uznane co najwyżej za naruszenie prawa. 2.2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator, wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...], zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz przyjęcie, że pominięcie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego i orzeczenie w decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], że odcinek gazociągu nie może stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i orzeczenie w związku z tym o umorzeniu postępowania, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu wskazał, że pozostawanie w obrocie prawnym ww. decyzji zakłóca w istotny sposób porządek prawny. I chodzi nie tylko o to, że doszło w orzekaniu do pominięcia przepisu art. 70 § 1 o.p., którego zastosowanie było bezwzględnym obowiązkiem organu, lecz także o to, że naruszenie to spowodowało dalsze konsekwencje dla rezultatów prowadzonego w następstwie zaistnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego postępowania w przedmiocie nadpłaty podatku od nieruchomości. Trafnie zwrócił na to uwagę rozpatrujący skargę podatnika - A na decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz za okres od stycznia do września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r. I SA/Gl 260/19, podkreślając, że "nie może ujść uwadze Sądu, że (...) Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. (...) postępowanie umorzono, nie zaś jak twierdzi organ odwoławczy (...) z powodu przedawnienia zobowiązania". Dalej podnosi WSA w tym wyroku: "Decyzja ta jest ostateczna i co więcej nie została wyeliminowana z obrotu prawnego". Status tej decyzji jako prawomocnej decyzji umarzającej postępowanie nie z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego, lecz ze względu na fakt przyjęcia przez Kolegium stanowiska, że odcinek gazociągu nie może stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, spowodował, że bez jej wyeliminowania z obrotu prawnego (którego sugestia zawarta jest implicite w przytoczonym fragmencie uzasadnienie powoływanego wyroku WSA w Gliwicach) nie będzie możliwe w postępowaniu dotyczącym nadpłaty podatku od nieruchomości za 2009 r. m.in. uwzględnienie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r., a odnoszących się do nadpłaty tego podatku za styczeń - wrzesień 2010 r. Dotyczy to m.in. tych okoliczności odnoszących się do przedmiotowego odcinka gazociągu, jak opinie biegłych i prof. O. i ich przydatność do rozpoznania sprawy czy odniesienie się do twierdzeń podatnika zawartych w pismach z 17 sierpnia 2017 r. i 23 stycznia 2018 r. Ta sytuacja wzmacnia charakter naruszenia prawa w decyzji Kolegium z [...] jako "rażące". Dochodząc do wniosku o braku rażącego prawa Kolegium wskazało na występujące w piśmiennictwie i judykaturze propozycje zdefiniowania pojęcia rażącego naruszenia prawa. Jednak przedstawione w uzasadnieniu obu decyzji Kolegium rozumienia tego pojęcia potwierdzają fakt, że w decyzji Kolegium z [...] doszło do rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało ponadto, powołując się na konkretne wyroki NSA, że nieważność aktu administracyjnego to wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Wtedy zaś, gdy istnieją różne wykładnie danego, niejednoznacznego przepisu prawa, gdy możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. Tym samym organ stanął stanowisko, w świetle którego nie ma znaczenia rozróżnienie, z jakiego powodu dochodzi do umorzenia postępowania podatkowego, gdyż treść decyzji Kolegium z dnia [...] przecież "odpowiada prawu". Wyżej wykazano, że tak nie jest, a to ze względu na odmienne skutki decyzji umarzającej postępowanie podatkowe z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego i decyzji umarzającej postępowanie z innego powodu. Tego rodzaju próba racjonalizacji nie może podważać zarzutu rażącego naruszenia prawa przez organ w decyzji z [...]. Przywołując wyrok WSA w Lublinie z 25 stycznia 2017 r. I SA/Lu 719/16 Prokurator wskazał, iż art. 70 § 1 o.p. zawiera jednoznaczny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych nakaz uwzględnienia faktu przedawnienia. Organ II instancji nie miał w konsekwencji podstaw do wydania decyzji o treści uchylającej w całości decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w sprawie. W żaden sposób nie podważa tego zawarte w skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej hipotetyczne rozważanie w odniesieniu do zasadności zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., które - należy to raz jeszcze podkreślić - w świetle pominięcia faktu przedawnienia przez Kolegium w decyzji z 2017 r. ma jedynie charakter swoistej wtórnej racjonalizacji dla uzasadnienia sposobu rozstrzygnięcia. Istnienie w obrocie prawnym rażąco naruszającej prawo decyzji Kolegium z [...] powoduje też i ten skutek, że stanowi ona w świetle dotychczasowych rozważań i wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2019 r. element przesądzający niezasadnie wynik postępowania w sprawie nadpłaty podatku od nieruchomości przez A za 2009 r., skoro to naruszająca prawo decyzja ma charakter wiążący dla prowadzonego postępowania. Należy stwierdzić, że nie może korzystać z zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji takie rozstrzygnięcie, które dotyczy przedawnionego zobowiązania podatkowego. Żadna zasada państwa prawa nie może chronić i nie chroni takich rozstrzygnięć. Gdy więc konkretny, jednoznaczny, nie budzący wątpliwości interpretacyjnych przepis prawa stanowi o przedawnieniu zobowiązania podatkowego, to wydanie decyzji o tym zobowiązaniu w oderwaniu od faktu jego przedawnienia musi stanowić oczywiste, kwalifikowane rażące naruszenie prawa. 2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 2.5. W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2021r. pełnomocnik uczestnika postępowania A wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko Kolegium. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Istota sporu w sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy wydanie decyzji w podatku od nieruchomości po upływie terminu przedawnienia tego zobowiązania stanowi rażące naruszenie prawa spełniające przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. 3.4. Rozważając sporne zagadnienie wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 247 § 1 o.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Z powołanego przepisu wynika, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może być wyłącznie decyzja ostateczna tj. decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 128 stanowi bowiem, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zgodnie z art. 127 o.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem szczególnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest ostateczna. Identyfikując przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w niniejszej sprawie tj. rażącego naruszenia prawa, wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w judykaturze, jest pojęciem nieostrym. W wyroku z 21 listopada 2012 r., II FSK 1802/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 o.p., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe. Zgodnie z utrwalonymi poglądami w orzecznictwie sądów administracyjnych "rażące naruszenie prawa" to takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa (por. wyroki NSA z: 12 października 2011 r., II FSK 736/10; 1 października 2009 r., II FSK 667/08; 21 maja 2009 r., II FSK 131/08;16 października 2008 r., I FSK 1237/07; z 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 1, poz. 13; oraz S. Babiarz, Rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, Jurysdykcja Podatkowa, nr 1 z 2010, s. 68 i nast.). Innymi słowy, rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego rozumienia, zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Tonik Toruń 2002 r., s. 802, J Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237, A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996 r., s. 716-721). Naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (por. wyroki NSA z: 5 marca 2015 r., II FSK 252/13; 7 grudnia 2011 r., II FSK 1051/10). W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że wyliczone w art. 247 § 1 o.p. wady decyzji przesądzające o ich nieważności mają charakter materialnoprawny. Tkwią w samej decyzji, jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Nie są to wady proceduralne. Te mogą być bowiem usunięte na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący, to znaczy gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II FSK 612/09). Co do zasady nie może też być mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest wykluczone w nadzwyczajnym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Nie jest przy tym wyłączona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, jednakże naruszenie takie musi prowadzić do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tegoż właśnie powodu. Innymi słowy, musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji, musi w niej tkwić (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r., III SA/Wa 1187/0). 3.5. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że zasadne okazały się zarzuty Prokuratora dotyczące naruszenia przez Kolegium prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz przyjęcie, że pominięcie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego i orzeczenie w decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], że odcinek gazociągu nie może stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i orzeczenie w związku z tym o umorzeniu postępowania, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu zasadnie w skardze podniesiono, że pozostawanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji zakłóca w istotny sposób porządek prawny, w tym przede wszystkim wynikającą z art. 70 § 1 o.p. instytucję przedawnienia mającą charakter gwarancyjny. Obowiązkiem organu było zastosowanie tego przepisu. Takie podejście interpretacyjne wspiera najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 1 października 2021 r. II FSK 375/19 wskazał, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. W orzecznictwo podkreślono także, że naruszenie prawa nawet nieoczywiste (powodujące rozbieżność orzecznictwa), może być uznane za rażące w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., zwłaszcza jeżeli jeden z dwóch sprzecznych poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, że jego przyjęcie przez organ podatkowy powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Taka sytuacja będzie miała miejsce, jeżeli decyzja ustalające zobowiązanie podatkowe została doręczona po upływie terminu przedawnienia (wyrok NSA z dnia 16 listopada 2021r., III FSK 323/21). Skład orzekający podziela także stanowisko Prokuratora, że naruszenie to spowodowało dalsze konsekwencje dla rezultatów prowadzonego w następstwie zaistnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego postępowania w przedmiocie nadpłaty podatku od nieruchomości. Trafnie zwrócił na to uwagę rozpatrujący skargę podatnika - A na decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz za okres od stycznia do września 2010 r. tut. Sąd w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r. I SA/Gl 260/19, podkreślając, że "nie może ujść uwadze Sądu, że (...) Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. (...) postępowanie umorzono, nie zaś jak twierdzi organ odwoławczy (...) z powodu przedawnienia zobowiązania". Dalej podnosi WSA w tym wyroku: "Decyzja ) ta jest ostateczna i co więcej nie została wyeliminowana z obrotu prawnego". Status tej decyzji jako prawomocnej decyzji umarzającej postępowanie nie z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego, lecz ze względu na fakt przyjęcia przez Kolegium stanowiska, że odcinek gazociągu nie może stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, spowodował, że bez jej wyeliminowania z obrotu prawnego (którego sugestia zawarta jest implicite w przytoczonym fragmencie uzasadnienie powoływanego wyroku WSA w Gliwicach) nie będzie możliwe w postępowaniu dotyczącym nadpłaty podatku od nieruchomości za 2009 r. m.in. uwzględnienie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r., a odnoszących się do j nadpłaty tego podatku za styczeń - wrzesień 2010 r. Dotyczy to m.in. tych okoliczności odnoszących się do przedmiotowego odcinka gazociągu, jak opinie biegłych i prof. O. i ich przydatność do rozpoznania sprawy czy odniesienie się do twierdzeń podatnika zawartych w pismach z 17 sierpnia 2017 r. i 23 stycznia 2018 r. Ta sytuacja wzmacnia charakter naruszenia prawa w decyzji Kolegium z [...] jako "rażące". Istnienie w obrocie prawnym rażąco naruszającej prawo decyzji Kolegium z [...] powoduje też i ten skutek, że stanowi ona w świetle dotychczasowych rozważań i wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2019 r. element przesądzający niezasadnie wynik postępowania w sprawie nadpłaty podatku od nieruchomości przez A za 2009 r., skoro to naruszająca prawo decyzja ma charakter wiążący dla prowadzonego postępowania. Należy stwierdzić, że nie może korzystać z zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji takie rozstrzygnięcie, które dotyczy przedawnionego zobowiązania podatkowego. Żadna zasada państwa prawa nie może chronić i nie chroni takich rozstrzygnięć. Gdy więc konkretny, jednoznaczny, nie budzący wątpliwości interpretacyjnych przepis prawa stanowi o przedawnieniu zobowiązania podatkowego, to wydanie decyzji o tym zobowiązaniu w oderwaniu od faktu jego przedawnienia musi stanowić oczywiste, kwalifikowane rażące naruszenie prawa. Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl. 3.6. Mają na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.