II SA/Ke 1004/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Gminy Masłów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 listopada 2021 r. znak: SPN.III.4130.29.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 4 listopada 2021 r. znak SPN.III.4130.29.2021 Wojewoda Świętokrzyski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), dalej jako "u.s.g.", w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", stwierdził nieważność części uchwały nr XXXVI/366/2021 Rady Gminy Masłów z dnia 23 września 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Domaszowice na terenie gminy Masłów w zakresie: - § 12 ust. 2 pkt 10 lit. c uchwały, - § 14 ust. 2 pkt 6 lit. c uchwały, - § 15 ust. 2 pkt 7 uchwały, - wszystkich ustaleń planu, zarówno w tekście jak i na rysunku (załącznik nr 1 do uchwały), dotyczących części działek o nr ewid.: a) 336/2, 334/24, 334/5, 335/2 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN24, b) 334/26, 334/6 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN 25, c) 194, 195/1, 201/3 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN28, d) 195/2 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN30, e) 196, 197/2, 198/2, 199 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN30, f) 200/1, 200/3, 202, 203/1, 203/3 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN38, MN30, MN32, g) 201/1 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN38, MN30, h) 207/4, 208/2, 209/4, 212/17, 216/2, 216/24, położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN29, i) 210/4, 211/2, 214, 215/2 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN29, MN32, j) 216/1 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN33, k) 219 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN36, l) 477/12 położonej na terenie drogi wewnętrznej, oznaczonym symbolem KDW6, ł) 477/18, 477/14, 477/13 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN44, m) 160, 159/3, 158/2, 157/3, 156/8, 155/13 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem MN45, n) 204/7 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN32, MN38, o) 203/5 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN30, MN32, MN38, terenie zabudowy usługowej i/lub mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem UM8, p) 207/7, 208/2, 209/4 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN32, terenie zabudowy usługowej i/lub mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem UM8. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda Świętokrzyski wyjaśnił, że wyżej wymieniona uchwała wraz z załącznikami Nr 1, 2 i 3 wpłynęła do organu nadzoru w dniu 30 września 2021 r., natomiast załącznik Nr 4 wraz z dokumentacją prac planistycznych (po wezwaniu - pismo z dnia 1 października 2021 r.) dostarczono w dniu 7 października 2021 r. W dniu 14 października 2021 r. organ nadzoru wszczął postępowanie nadzorcze oraz zobowiązał Wójta Gminy Masłów do złożenia wyjaśnień do przedłożonych do uchwały zarzutów. W pisemnych wyjaśnieniach z dnia 21 października 2021 r., uzupełnionych pismem z 2 listopada 2021 r., odniesiono się do stwierdzonych przez organ nadzoru nieprawidłowości. Po dokonaniu analizy postanowień uchwały pod względem ich zgodności z prawem oraz złożonej odpowiedzi na wszczęcie postępowania nadzorczego, organ nadzoru stwierdził, że przedmiotowa uchwała w części została podjęta z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego, to jest: 1. Uchwała narusza art. 17 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wyłożenie innego projektu planu do publicznego wglądu w porównaniu z uchwalonym planem. Z przepisów tych jednoznacznie bowiem wynika, że projekt planu wyłożony do publicznego wglądu nie może się różnić od uchwalonego planu miejscowego. W przeciwnym przypadku zainteresowane podmioty nie miałyby możliwości zapoznania się ze zmienionym projektem planu i wniesienia ewentualnych uwag. Tymczasem treść uchwalonego planu różni się od projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu: w § 12 ust. 2 pkt 10 oraz § 14 ust. 2 pkt 6 uchwały po lit. b dodano lit. c, w § 15 ust. 2 uchwały po pkt 6 dodano pkt 7. Wszystkie dodane treści dotyczą dopuszczenia wydzielania działek pod poszerzenie działek sąsiednich. Wprowadzenie zmian w projekcie planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu i uchwalenie planu miejscowego w nowym kształcie, bez ponowienia etapów postępowania planistycznego, jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2020 r. o sygn. akt II SA/Gd 675/19). 2. Uchwała narusza art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326), dalej jako "u.r.l.", poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Tryb i zasady udzielania tej zgody zostały określone w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wykładnia przepisów tego aktu prawnego wymaga, aby zgoda na zmianę przeznaczenia została udzielona w formie decyzji administracyjnej. Z podkładu mapowego, na którym sporządzono rysunek planu miejscowego, znajdującego się w dokumentacji prac planistycznych oraz wypisów z ewidencji gruntów i budynków dostarczonych przy odpowiedziach na wszczęcie postępowania nadzorczego (pisma z dnia 21 października 2021 r. oraz z dnia 2 listopada 2021 r.), wynika że na działkach (lub ich części) o nr ewid.: - 336/2, 334/24, 334/5, 335/2 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN24, - 334/26, 334/6 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN25, - 194, 195/1, 201/3 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN28, - 195/2 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN30, - 196, 197/2, 198/2, 199 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN30, - 200/1, 200/3, 202, 203/1, 203/3 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN38, MN30, MN32, - 201/1 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN28, MN38, MN30, - 207/4, 208/2, 209/4, 212/17, 216/2, 216/24 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN29, - 210/4, 211/2, 214, 215/2 położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN29, MN32, - 216/3 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN33, - 219 położonej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN36, - 477/12 położonej na terenie drogi wewnętrznej, oznaczonym symbolem KDW6, - 477/18, 477/14, 477/13 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN44, - 160, 159/3, 158/2, 157/3, 156/8, 155/13 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN45, - 204/7 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolami MN32, MN 18, - 203/5 położonej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami MN30, MN32, MN38, terenie zabudowy usługowej i/lub mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem UM8, - 207/7, 208/2, 209/4 położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonym symbolem MN32, terenie zabudowy usługowej i/lub mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem UM8, występują grunty rolne klasy RIII i PsIII, dla których nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W dokumentacji prac planistycznych brak jest decyzji administracyjnej potwierdzającej uzyskanie takiej zgody. Odnosząc się do odpowiedzi Wójta Gminy Masłów zawartej w pismach z dnia 21 października 2021 r. oraz 2 listopada 2021 r., z których wynika, że przedmiotowe zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze zostały uzyskane na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów uchwalonego w 1992 r., organ nadzoru wskazał, że brak jest dowodu (decyzji administracyjnej), że zgody takie uzyskano. Już w prawomocnym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 marca 2020 r. znak: SPN.III.4130.8.2020, stwierdzającym nieważność uchwały Rady Gminy Masłów nr XVI/178/2020 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie m.p.z.p. sołectwa Domaszowice na terenie gminy Masłów, zwrócono uwagę na brak uzyskania zgód na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w postaci decyzji administracyjnych. W rezultacie, ponieważ Gmina Masłów nie wniosła skargi do sądu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie, ponawiając procedurę sporządzania m.p.z.p. w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi (art. 28 ust. 2 u.p.z.p.) należało uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Końcowo, wskazując na nieistotne naruszenia prawa, Wojewoda podkreślił, że: 1. Występuje rozbieżność pomiędzy treścią uchwały a rysunkiem planu w zakresie nazwy terenów oznaczonych: a) symbolem UM. Na rysunku planu i w § 7 pkt 2 uchwały tereny UM określono jako tereny usług i/lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast w § 14 ust. 1 oraz w § 15 ust. 1 uchwały tereny te nazywane są terenami zabudowy usługowej i/lub mieszkaniowej jednorodzinnej; b) symbolem W. Na rysunku planu i w § 19 ust. 1 uchwały teren W określono jako teren urządzeń zaopatrzenia w wodę, natomiast w § 7 pkt 5 uchwały teren ten nazwany jest terenem zaopatrzenia w wodę. Zgodnie z odpowiedzią Wójta Gminy Masłów powyższe rozbieżności wynikają z niezamierzonych błędów redakcyjnych, a prawidłowe nazwy ww. terenów to: UM - tereny usług i/lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, W - teren urządzeń zaopatrzenia w wodę. 2. Na rysunku planu zamiast symbolu U powinien być symbol U1, przy czym organ przyjął wyjaśnienia Wójta Gminy Masłów zawarte w odpowiedziach z dnia 21 października i 2 listopada 2021 r. na punkty 1, 3, 4, 7.2, 8b i 8c wszczęcia postępowania nadzorczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Gmina Masłów zakwestionowała ww. rozstrzygnięcie nadzorcze w całości, domagając się jego uchylenia i zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Strona podkreśliła, że rozstrzygnięcie nadzorcze nie zawiera uzasadnienia, z którego można wywieść, iż wystąpiły nieprawidłowości w trybie podejmowania przedmiotowej uchwały, które stanowiły istotne naruszenie przepisów w rozumieniu art 28 ust. 1 u.p.z.p. Organ nadzoru nie dokonał ich oceny pod kątem "istotności" naruszenia prawa oraz pominął argumentację zawartą w pismach skarżącej z dnia 21 października oraz 2 listopada 2021 r. W zakresie wskazanych przez Wojewodę nieprawidłowości wyłożenia planu skarżąca podniosła, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia nadzorczego w tej części organ nadzoru wskazał art. 17 pkt 9 i art. 20 ust. 1 ustawy u.p.z.p. Jednakże z treści uzasadnienia nie wynika, na czym w istocie ma polegać naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., który to przepis określa kompetencje rady gminy do uchwalenia miejscowego planu i w sposób oczywisty nie został naruszony – skoro przedmiotową uchwałę podejmowała rada gminy. Organ nadzoru nie wyjaśnił także zasadności naruszenia art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Brak w uzasadnieniu argumentów dla uznania, że dodanie do treści uchwały postanowienia § 12 ust. 2 pkt 10 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 6 lit. c, § 15 ust. 2 pkt 7 miało charakter istotnego naruszenia trybu uchwalania planu. W ocenie skarżącej brak jest podstaw do przyjęcia aby taka zmiana prowadziła do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte gdyby wyłożeniu podlegał projekt uchwały z dopisaną treścią. Organ nadzoru nie przedstawił analizy w tym zakresie. W zakresie braku zgód na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze skarżąca podniosła, że organ nadzoru pominął, iż grunty rolne III klasy bonitacyjnej w granicach określonych w przytoczonych poz. a-p rozstrzygnięcia nadzorczego uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w ramach m.p.z.p. gminy Masłów, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. Plan ten zatwierdzony został uchwałą nr X/68/92 Rady Gminy w Masłowie z dnia 11 stycznia 1992 r., a zmieniony uchwałą nr 111/14/92 Rady Gminy Masłów w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów, i tak: a) grunty rolne III klasy bonitacyjnej w granicach terenów oznaczonych symbolami MN44, MN45 oraz KDW6 nie wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w trybie ustawy z o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda taka została uzyskana w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z tym planem oznaczone były symbolami 03a KG2/2 oraz 10.4 UK, b) grunty rolne III klasy bonitacyjnej w granicach terenów oznaczonych symbolami MN24 oraz MN25 nie wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda taka została uzyskana w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z tym planem oznaczony był symbolem 03KE2/2, c) grunty rolne III klasy bonitacyjnej w granicach terenów oznaczonych symbolami UM6, UM8, MN28, MN29, MN30, MN32, MN32, MN36, MN37, MN38 nie wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda taka została uzyskana w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów. Zgodnie z tym planem oznaczone były symbolem 10.11.PE. Zdaniem strony skarżącej raz uzyskana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne zachowuje swoją moc. W związku z tym na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w sytuacji gdy pozyskano ją przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. Tymczasem organ nadzoru bezpodstawnie uznał, że jedynym dowodem na potwierdzenie pozyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów jest decyzja administracyjna w tej sprawie. Wojewoda pominął znaczenie dowodowe innych dokumentów urzędowych, które posiadał, a w szczególności planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów z 1992 r. W rezultacie wskazanie na naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie miało podstaw faktycznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wskazując w odniesieniu do zarzutu braku uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego, że na stronie 2 i 3 wskazał, na czym polega naruszenie przepisów art. 17 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem organu dodanie zapisów dopuszczających wydzielanie mniejszych działek w sytuacji wydzielania działek pod poszerzenie działek sąsiednich, po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu jest ważną zmianą, z którą osoby zainteresowane powinny mieć możliwość zapoznania się. Wprowadzenie zmian w projekcie planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu i uchwalenie planu miejscowego w nowym kształcie, bez ponowienia etapów postępowania planistycznego, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, na co wskazano w podjętym rozstrzygnięciu. Gdyby możliwe było dokonywanie dowolnych zmian pomiędzy projektami procedowanych projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to ustawodawca nie wprowadziłby art. 19 u.p.z.p. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze organ podniósł, że przywoływany przez skarżącego miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr X/68/92 Rady Gminy w Masłowie z dnia 11 stycznia 1992 r., a zmieniony uchwałą nr III/14/92 Rady Gminy Masłów w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów, obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. i był podejmowany na podstawie poprzednio obowiązujących ustaw: z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1989 r, nr 17, poz. 99 ze zm.) oraz z dnia 26 marca 1982 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1982 r. nr 11, poz. 79 ze zm.). Art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. stanowił, że podejmując działania zmierzające do przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne wymagana była zgoda wyrażona przez Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej (ust. 2). Zastrzegał, że do przeznaczenia gruntów stanowiących użytki rolne klasy I-III o zwartym obszarze większym niż 1 ha na cele budownictwa mieszkaniowego wymagana była zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, wyrażona na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta), zgłoszonego za pośrednictwem wojewody opiniującego ten wniosek. Podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia pozostałych użytków rolnych na cele budownictwa mieszkaniowego wymagało wyłącznie zgody rady gminy. W toku postępowania nadzorczego organ zwrócił się dwukrotnie o przedłożenie decyzji administracyjnych, na mocy których działki ewidencyjne położone na terenach wskazanych we wszczęciu postępowania nadzorczego uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Natomiast nie można opierać się tylko i wyłącznie na zapisach zawartych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów z 1992 r. z uwagi na okoliczność, że zmiana przeznaczenia gruntu dokonywana jest na mocy decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2015 r. o sygn. akt II OSK 1734/15, z dnia 14 lutego 2019 r. o sygn. akt II OSK 697/17). Wojewoda pokreślił, że nie ma potrzeby występowania ponownie o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze do ministra właściwego dla spraw rozwoju wsi, jeśli już raz taką zgodę uzyskano, np. na etapie sporządzania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. W wielu dokumentacjach prac planistycznych są dołączane "stare" zgody w postaci decyzji administracyjnych i wówczas Wojewoda ich nie kwestionuje. W niniejszej sprawie brak jest decyzji administracyjnej w sprawie uzyskania ww. zgody. Organ nie negował, że w sytuacji istnienia niniejszych decyzji Wójt Gminy nie był uprawniony do wystąpienia o wydanie ponownych decyzji, albowiem wydanie kolejnej decyzji w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cel nierolniczy, gdy taka decyzja została już wydana i obowiązuje, prowadziłoby do stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu, że decyzja dotycząca sprawy została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Jednakże weryfikacja ich wydania ma istotne znaczenie przy sporządzeniu m.p.z.p. sołectwa Domaszowice – celem wykazania spełnienia wymogów określonych w art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. Nie może bowiem mieć miejsca sytuacja, w której grunty rolne chronione odrębnymi przepisami są zabudowywane praktycznie w dowolny sposób, bez uzyskania wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wprowadzenie nowej zabudowy nierolniczej na obszarach charakteryzujących się korzystnymi warunkami do prowadzenia produkcji rolniczej, nie może spowodować naruszenia rolniczej zwartości i zakłócenia ładu przestrzennego. Końcowo wskazano, że plany ogólne zagospodarowania przestrzennego były sporządzane na mapach topograficznych, najczęściej w skali 1:10 000. Nie posiadały numerów i granic działek ewidencyjnych. Natomiast obecnie m.p.z.p. są sporządzane w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000 (art. 16 ust. 1 u.p.z.p.). Przedmiotowy plan miejscowy został sporządzony na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego prowadzonego przez Starostę Kieleckiego. Fragment załącznika graficznego planu ogólnego z 1992 r., przekazany tut. organowi, jest mało czytelny, nieprzejrzysty, nie wszystkie linie rozgraniczające tereny są widoczne. Brak jest granic i numerów działek ewidencyjnych. Rysunek został wykonany w technice czarno białej. Na podstawie zebranego materiału dowodowego trudno porównać załącznik graficzny planu ogólnego z 1992 r. z załącznikiem graficznym planu miejscowego z 2021 r., nie ma możliwości odwzorowania 1:1 i nie da się stwierdzić, z dokładnością do działki ewidencyjnej, która działka znajduje się na jakim terenie. Na rozprawie sądowej w dniu 8 lutego 2022 r. pełnomocnik organu nadzoru wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje między innymi badanie zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 7 Ppsa). W niniejszym przypadku skargą Gminy Masłów objęto rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 listopada 2021 r. znak SPN.III.4130.29.2021, mocą którego organ ten stwierdził nieważność części uchwały nr XXXVI/366/2021 Rady Gminy Masłów z dnia 23 września 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Domaszowice na terenie gminy Masłów. Rozstrzygnięcie powyższe wydane zostało na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia ich doręczenia organowi nadzoru. Termin ten został w niniejszym przypadku zachowany. Biorąc pod uwagę rodzaj uchwały, która podlegała ocenie przez organ nadzoru w ramach zaskarżonego rozstrzygnięcia, sposób kontroli sądowej tego aktu wyznacza treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zarówno wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i rozstrzygnięcie nadzorcze tej treści, mogą być wydane w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei stosownie do art. 91 ust. 3 u.s.g. każde rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym to naruszenie polega. Nadto obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego jest wywód dotyczący rodzaju (charakteru) naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3683/18). Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe w sytuacji gdy nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności. Jedynie w oczywistych sytuacjach można by uznać, że sąd administracyjny mógłby oddalić skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, które mimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 786/18). Uzasadnienie aktu nadzoru wydanego na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 28 u.p.z.p. powinno przekonywać o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego bądź istotnym naruszeniu trybu jego sporządzania, które skutkują nieważnością uchwały rady gminy w całości lub w części. Przesłanki działania organu nadzoru w trybie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. muszą zostać wyrażone wprost i jednoznacznie, gdyż nie mogą być przedmiotem domniemań czy ogólnikowych stwierdzeń (wyrok WSA w Opolu z 8 lipca 2021 r., sygn. II SA/Op 226/21). Rolą sądu administracyjnego rozpatrującego skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, a więc oceniającego legalność rozstrzygnięcia nadzorczego, nie jest przy tym zastępowanie organu nadzoru w ocenie legalności przedmiotu nadzoru, w wykonaniu obowiązku rzetelnego sporządzenia uzasadnienia, w szczególności poprzez uzupełnianie niezbędnych rozważań czy też tłumaczenie niejasnych lub niepełnych wywodów. Jeżeli zakresem kontroli sądowoadministracyjnej objęte jest rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdzając naruszenie przez nie prawa Sąd nie ma możliwości np. uznania, że przedmiot nadzoru - uchwała narusza prawo w innym stopniu, niż to wskazano w samym rozstrzygnięciu nadzorczym, które w takiej sytuacji odpowiadać ma prawu. Działanie Sądu w takim przypadku określa art. 148 Ppsa, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 658/18, w/w wyroki WSA w Lublinie z 10 listopada 2016r., sygn. II SA/Lu 977/16, oraz WSA w Kielcach z 29 grudnia 2016r., sygn. II SA/Ke 915/16). W zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym wskazano dwa zasadnicze powody stwierdzenia nieważności ww. uchwały (w określonej części). Po pierwsze, Wojewoda stwierdził nieważność § 12 ust. 2 pkt 10 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 6 lit. c i § 15 ust. 2 pkt 7 uchwały z uwagi na naruszenie art. 17 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegające na wyłożeniu innego projektu planu do publicznego wglądu w porównaniu z uchwalonym planem, w którym w § 12 ust. 2 pkt 10 oraz § 14 ust. 2 pkt 6 po lit. b dodano lit. c, a w § 15 ust. 2 po pkt 6 dodano pkt 7. Wszystkie dodane treści dotyczą dopuszczenia możliwości wydzielania działek o określonej wielkości pod poszerzenie działek sąsiednich. Zdaniem organu nadzoru wprowadzenie zmian w projekcie planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu i uchwalenie planu miejscowego w nowym kształcie, bez ponowienia etapów postępowania planistycznego, jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. W przeciwnym przypadku zainteresowane podmioty nie miałyby możliwości zapoznania się ze zmienionym projektem planu i wniesienia ewentualnych uwag. Bezspornym jest fakt, że w uchwale Rady Gminy Masłów z dnia 23 września 2021r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Domaszowice na terenie gminy Masłów, będącej przedmiotem oceny przez organ nadzoru, dokonano zmian w stosunku do projektu planu, jaki podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu w ramach procedury sporządzania planu, przewidując w przypadku określonych terenów możliwość wydzielania działek pod poszerzenie działek sąsiednich – o wielkości mniejszej niż ogólna, przewidziana dla tych terenów. Nie ponowiono przy tym czynności wyłożenia zmienionego projektu planu do publicznego wglądu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 457/20, podniósł, że interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), zauważyć należy, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08). Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Wprowadzenie zmian w projekcie może wiązać się z koniecznością ponowienia uzgodnień "w niezbędnym zakresie". Użyty w art. 19 ust. 1 u.p.z.p. zwrot normatywny: "w niezbędnym zakresie" jest pojęciem nieostrym i może wywoływać wątpliwości, co do zakresu ponowienia czynności planistycznych. Zasadniczo należy przyjąć, że nie można go odnieść do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie, lecz jedynie do sytuacji wyjątkowych. Uwzględnić trzeba przede wszystkim charakter prawny zmian. Zmiany nieistotne mogą być dokonane przez organ wykonawczy bez obowiązku ponawiania procedury planistycznej. Natomiast zmiany istotne, o charakterze ogólnym, które mogą się wiązać z konfliktem interesów poszczególnych podmiotów, wymagają ponowienia w niezbędnym zakresie czynności planistycznych. Powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno zatem następować tylko w sytuacji daleko idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck Warszawa 2015 r., s. 201; zob. też wyrok NSA z dnia 2 października 2012 r., sygn. II OSK 1426/12; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. II OSK 893/18). W konsekwencji, skutki braku ponowienia określonych czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego należy oceniać na gruncie konkretnego przypadku. Brak ponowienia określonych czynności planistycznych może mieć różne skutki prawne - może nie mieć wpływu na prawidłowość podjętej uchwały, może jednakże w określonych sytuacjach skutkować koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Kryterium powinien być tu stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed dokonania zmian (wyrok WSA w Krakowie z 12 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Kr 1718/11). Wojewoda Świętokrzyski stwierdzając nieważność uchwały we wskazanym wyżej zakresie nie dokonał oceny "istotności" naruszenia procedury planistycznej na gruncie tego konkretnego przypadku – we wskazanym wyżej rozumieniu, stwierdzając arbitralnie, że naruszenie to ma charakter istotny – już tylko z tego powodu, że nie ponowiono określonych etapów postępowania planistycznego. Powołano się w tym zakresie na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2020 r., sygn. II SA/Gd 675/19. Należy jednak zauważyć, że także w tym właśnie wyroku podniesiono, iż "charakter i rozmiar dokonanych zmian w projekcie planu będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, będzie wymagało powtórzenia czynności planistycznych w tym zakresie". WSA w Gdańsku stwierdził również, że zadaniem sądu administracyjnego kontrolującego legalność uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w pierwszej kolejności szczegółowa i skonkretyzowana ocena poczynionych już po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zmian w jego treści, a następnie ocena skutków braku ponownego wyłożenia projektu planu po zmianach z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, w sytuacji, gdy o legalności takiej uchwały orzeka organ nadzoru, to na nim spoczywa tego rodzaju szczegółowa ocena, a takiej w rozpatrywanym przypadku ewidentnie zabrakło. Braku tego nie może konwalidować treść odpowiedzi na skargę, która stanowi jedynie pismo procesowe w postępowaniu sądowym i nie może skutecznie "uzupełniać" uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego. Niezależnie od tego odpowiedź na skargę w tym przypadku nie zawiera także istotnych argumentów w omawianym zakresie. Podniesiono w niej, że zdaniem organu nadzoru dodanie zapisów dopuszczających wydzielanie mniejszych działek w sytuacji wydzielania działek po poszerzenie działek sąsiednich, po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, jest "ważną" zmianą, z którą osoby zainteresowane powinny mieć możliwość zapoznania się. Twierdzenia te również w ocenie Sądu nie zawierają szczegółowej analizy i przekonującej argumentacji w zakresie, o jakim była mowa. Oczywistym jest, że wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu ma służyć właśnie umożliwieniu zapoznania się z tym projektem. Oceny wymaga natomiast to, czy w konkretnym przypadku wprowadzenie zmian w projekcie wymaga takiego ponownego wyłożenia. Jeśli chodzi o drugą część rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda uznał, że w przypadku konkretnie wymienionych działek, na których występują grunty rolne klasy RIII i PsIII, nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wniosek taki organ wywiódł z faktu, że w dokumentacji prac planistycznych brak jest decyzji administracyjnej potwierdzającej uzyskanie takiej zgody. W ocenie Wojewody stan taki narusza art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.r.l. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Takimi przepisami są właśnie art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 1 u.r.l., z których wynika, że co do zasady przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne (w ramach procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zgoda na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 u.r.l. ma charakter decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. (por. uchw. NSA z 25 listopada 2013 r., sygn. akt II OPS 1/13, wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r., sygn. II OSK 3027/15). Skoro zatem zgoda taka jest decyzją administracyjną, to raz udzielona obowiązuje, chyba że została w prawem przewidzianym trybie uchylona, zmieniona lub stwierdzono jej nieważność (art. 16 § 1 k.p.a.). Nie jest więc dopuszczalne domaganie się wydania kolejnej decyzji w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny, gdy taka decyzja została już wydana i obowiązuje, gdyż prowadziłoby to do sytuacji opisanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., czyli nieważności decyzji z tego powodu, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (por. m.in. wyrok NSA z 3 listopada 2015 r., sygn. II OSK 1734/15, wyrok NSA z 18 marca 2021 r., sygn. II OSK 1775/18). Jak podniósł NSA w powołanym wyżej wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. II OSK 3027/15, z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wynika, że w przypadku wydawania decyzji o warunkach zabudowy, decyzję taką można wydać, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Ustawodawca uznaje więc moc obowiązującą decyzji o zgodzie na przeznaczenie gruntu rolniczego na cele nierolnicze i gruntu leśnego na cele nieleśne wydanych przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły już moc. Co prawda z powołanego przepisu wynika, że zachowanie mocy obowiązującej takich decyzji ma znaczenie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, ale trudno dostrzec powody, dla których ta zasada nie miałaby obowiązywać także przy uchwalaniu planów miejscowych. W ocenie NSA, przyjęcie, że zasada ta obowiązuje tylko przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie także przy uchwalaniu planów miejscowych, prowadziłoby do wewnętrznej niespójności unormowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem przyjąć, że jeżeli określony teren został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to organ wykonawczy gminy, sporządzając plan miejscowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest zobowiązany do wystąpienia o zgodę na taką zmianę na podstawie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. Wymagana jest wówczas, zdaniem NSA, analiza planu miejscowego, który utracił moc, w celu oceny, czy określone grunty przeznaczone na cele nieleśne (czy też nierolne) nie pokrywają się z gruntami leśnymi (rolnymi) co do których wyrażono już zgodę na zmianę przeznaczenia przed uchwaleniem tych planów miejscowych. W wyniku bowiem uchwalenia miejscowego planu, w którym w oparciu o uzyskaną zgodę dokonano zmiany przeznaczenia gruntu, doszło do "skonsumowania" udzielonej wcześniej zgody, na skutek czego grunt przestał być przeznaczony na określony cel – leśny bądź rolny (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2021 r., sygn. IV SA/Wa 2537/20, a także wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2006 r., sygn. IV SA/Wa 405/06, wyrok WSA w Krakowie z 12 marca 2019 r., sygn. II SA/Kr 1605/18). Organ nadzoru w niniejszym przypadku w wydanym rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdzenie nieważności uchwały w omawianym zakresie oparł wyłącznie na ustaleniu, że brak jest (w dokumentacji planistycznej) decyzji o zgodzie na zmianę przeznaczenia gruntów. Takie – jak wynika z powyższych rozważań błędne – założenie spowodowało, że Wojewoda nie dokonał w ogóle analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r., a zatwierdzony został uchwałą nr X/68/92 Rady Gminy w Masłowie z dnia 11 stycznia 1992 r. i zmieniony uchwałą nr 111/14/92 Rady Gminy Masłów w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Masłów. Gmina Masłów powoływała się na ten plan już w toku postępowania nadzorczego, wskazując zresztą szczegółowo, które tereny w "nowym" planie odpowiadały jakim terenom z planu ogólnego. Jak była mowa, przyjęte przez Wojewodę założenie spowodowało jednak brak jakiegokolwiek odniesienia się do tego planu w wydanym rozstrzygnięciu nadzorczym i porównania terenów wyznaczonych w obu planach. Nie jest z pewnością rolą Sądu zastępowanie organu nadzoru w tej czynności. Nie można także uznać za wystarczające twierdzeń w tym zakresie zawartych w odpowiedzi na skargę, która ponadto, co już podnoszono, jako pismo procesowe nie może konwalidować braków badanego rozstrzygnięcia. Podobnie nie ma istotnego znaczenia fakt, że już wcześniejszym rozstrzygnięciem nadzorczym, które nie zostało zaskarżone do Sądu, stwierdzono z tego samego powodu nieważność poprzednio uchwalonego planu miejscowego. Reasumując, zdaniem Sądu, wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym powody, dla których Wojewoda stwierdził nieważność uchwały, nie zostały uzasadnione w sposób należyty. W świetle tego, co wyżej podniesiono, przedstawiona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia argumentacja jest niewystarczająca dla uznania poprawności zaprezentowanego przez organ nadzoru stanowiska w kontekście istotnego naruszenia trybu sporządzania kwestionowanego planu. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorczego zostało zatem podjęte z naruszeniem art. 91 ust. 3 u.s.g., wobec czego Sąd uwzględniając skargę orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 148 Ppsa.