II SA/Po 980/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (zwany dalej: PINB) decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: p.b.) nakazał inwestorowi Spółce A rozbiórkę wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb R.), związanego z funkcjonowaniem Centrum Handlowego [...] przy ul. [...] w P.. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2016 r. PINB uzyskał od S. K. informację o prowadzonej budowie trzech urządzeń reklamowych wokół Centrum Handlowego [...], zaznaczając ich sprzeczność z obowiązującym planem miejscowym. Stwierdzono, że jedno z ww. trzech urządzeń reklamowych zlokalizowane jest na działce nr [...], której właścicielem jest Spółka B. Nieruchomość ta objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwała Rady Miasta P. z [...] sierpnia 2006 r. nr [...]). Ów nośnik reklamowy położony jest w części działki oznaczonej w planie symbolem 6U. PINB ustalił, że Spółka A dokonała zgłoszenia zamiaru posadowienia na działce nr [...] szyldu informującego o działalności spółki, który nie będzie trwale połączony z gruntem. Inwestor oświadczył, że posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (umowa dzierżawy z dni [...] lutego 2016 r.). Wedle załączonej do zgłoszenia mapy inwestor zamierzał posadowić ów szyld na działce nr [...]. Zgłoszenie uzupełniono podając, że szyld służyć będzie działalności marketingowej i informacyjnej prowadzonej przez inwestora i usługom przez niego świadczonym. Załączono projekt budowlany branży konstrukcyjnej, który przewiduje wykonanie: zagłębionego w gruncie, zbrojonego bloku fundamentowego w postaci stopy żelbetowej o wym. 8m x 8m x 0,8m wraz ze ścianą bloku fundamentowego o wym. 4,5m x 3m x i wys. 5m, konstrukcji stalowej pod reklamę, składającej się z ram głównych o rozstawie osiowym 3037mm i 1420mm z kształtowników, słupy ram głównych połączono kielichem stopy fundamentowej przegubowo za pomocą śrub fundamentowych, stężenia ram głównych z kształtowników, konstrukcja gówna posiada wymiary 16 m (wys.) i 4 m (szer.). Z uzyskanych akt PINB powziął informację, że Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wniósł sprzeciw, uznawszy, że zgłaszany szyld nosi cechy reklamy, która wedle ustaleń obowiązującego planu miejscowego jest w tej lokalizacji zakazana (§ 4 ust. 2 pkt 2). Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania inwestora, stwierdziwszy, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego na skutek jej niedoręczenia. W wyniku prawidłowego doręczenia decyzji z dnia [...] maja 2016 r. inwestor wniósł ponownie odwołanie, a Wojewoda W. decyzją z dnia [...] września 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji uznając, że decyzję z [...] maja 2016 r. doręczono z uchybieniem terminu do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 5 p.b.). PINB wskazał, że w dniu [...] grudnia 2016 r. w wyniku czynności kontrolnych potwierdził dotychczas ustalony stan faktyczny, w tym okoliczność, że przedmiotowe urządzenie zawiera informację o działalności handlowej Centrum Handlowego [...], prezentując loga sklepów znajdujących się w budynku Centrum oraz wskazując na rodzaj prowadzonej tam działalności (sklepy i restauracje). Przedstawiciel inwestora w dniu [...] stycznia 2017 r. wyjaśnił, że ów nośnik reklamowy, zwany przez niego szyldem przedsiębiorcy, został wykonany zgodnie z dokumentacją na działce nr [...], na podstawie skutecznego zgłoszenia z [...] kwietnia 2016 r. Wskazał też, że spółka nadal posiada tytuł prawny do działki nr [...]. Mając powyższe na względzie PINB stwierdził, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane związane z wykonaniem wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w P.. Ów nośnik odpowiada obiektowi nazwanemu szyldem informacyjnym, objętemu skutecznym zgłoszeniem z [...] kwietnia 2016 r. Został zatem wybudowany legalnie na podstawie zgłoszenia. Kwalifikując ów obiekt PINB uznał, że jest on wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Bez wątpienia jest wolno stojący. Posiadanie zbrojonego, betonowego bloku fundamentowego, o ww. znacznych rozmiarach, posadowionego poniżej poziomu terenu, wyposażonego o także w pionową ścianę bloku znajdującą się ponad poziomem gruntu oznacza, że obiekt posiada konstrukcję na tyle trwałą, że opiera się degradującym czynnikom zewnętrznym i powoduje, że obiekt nie może zostać przestawiony w inne miejsce. Zdaniem PINB kopia dziennika budowy nie pozostawia wątpliwości, że wykonane roboty ziemne i fundamentowe prowadzące do powiązania nośnika w sposób trwały z gruntem (wpisy [...] sierpnia - [...] września 2016 r.) dotyczą: wykonania wykopu pod fundament, podbudowy z chudego betonu, zbrojenia stopy, zalania stopy betonem, wykonania zbrojenia i deskowania cokołu, zabetonowania cokołu. W ocenie PINB takie rozwiązanie konstrukcyjne nie pozostawia wątpliwości, że powiązanie nośnika z gruntem jest na tyle trwałe, że w tym zakresie opiera się on degradującym czynnikom zewnętrznym. Dalej PINB stwierdził, że owe urządzenie nie jest szyldem informacyjnym lecz urządzeniem reklamowym. Wskazano na definicje urządzenia reklamowego i szyld zawarte w art. 2 pkt 16c i 16d ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., zwanej dalej: u.p.z.p.), by następnie stwierdzić, że przedmiotowy nośnik reklamowy w sposób niewątpliwy związany jest z działalnością Centrum Handlowego [...] mieszczącego się na posesji przy ul. [...] w P., działka nr [...], ark. [...], obręb R.. Prezentuje on logo i nazwę tego obiektu, a także loga i nazwy sklepów i innych obiektów (kino H.), które mieszczą się w budynku Centrum. Informuje też, że w budynku Centrum znajduje się 260 sklepów i 40 restauracji. Nośnik ten pełni zatem rolę służebną w stosunku do pobliskiego Centrum informując o jego istnieniu, rodzaju działalności i usług świadczonych w tym obiekcie. Nie jest jednak zlokalizowany na nieruchomości, na której znajduje się Centrum [...]. W związku z powyższym nie może być uznany za szyld informujący o działalności Centrum. PINB następnie stwierdził, że część działki nr [...], na której znajduje się owe urządzenie reklamowe w obowiązującym planie miejscowym [...] część [...] oznaczona jest symbolem [...], a zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 planu na tym terenie ustala się zakaz lokalizacji reklam wolno stojących, dopuszcza się lokalizowanie reklam na budynkach, przy czym ich powierzchnia nie może przekraczać 20 % danej elewacji. Reklamą zaś – zgodnie z § 2 pkt 15 tego planu – jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnie formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący elementem systemu informacji miejskiej, szyldem oznaczającym siedzibę przedsiębiorcy lub miejsca świadczenia usług lub znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach. W ocenie PINB niniejsze urządzenie jest zatem reklamą w rozumieniu powyższej definicji, co oznacza, że niedopuszczalne wedle ustaleń planu było jego posadowienie w tym miejscu. Jednocześnie PINB zaznaczył, że zgłoszenie i brak wniesienia sprzeciwu nie stanowi przeszkody do podjęcia i prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego w celu zbadania zgodności inwestycji z prawem, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 4 p.b. Przepis ten przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 p.b. PINB zważył, w niniejszym postępowaniu naprawczym podstawową rolę odgrywa ustalenie, czy przedmiotowe roboty budowlane prowadzące do wzniesienia urządzenia reklamowego wykonano zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Jednocześnie organ wskazał, że z uwagi na informację od inwestora, że roboty zakończono, brak było podstaw do wstrzymania ich wykonania na podstawie art. 50 p.b. Jednakże z racji wybudowania spornego urządzenia reklamowego w kolizji z zapisami § 4 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego [...] należało, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., orzec o jego rozbiórce jako jedynej możliwości dostosowania stanu faktycznego istniejącego na działce nr [...] do stanu odpowiadającego przepisom wyrażającemu zakaz lokalizacji reklam wolno stojących. PINB ów obowiązek rozbiórki zdecydował się nałożyć stosownie do przepisu art. 52 p.b. na inwestora uwzględniwszy, że ma on tytuł prawny do nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor – spółka Centrum [...], żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i błędnym przyjęciu, że szyld informujący o działalności spółki zlokalizowany na działce nr [...] jest trwale związany z gruntem, podczas gdy nie jest on trwale związany z gruntem, zarówno wedle zamierzeń inwestora zgłoszonych Prezydentowi M. P., jak i w świetle art. 47 i art. 48 Kodeks cywilny (k.c.). Zaznaczono, że przy zastosowaniu odpowiedniego sprzętu możliwe jest przestawienie szyldu bez jego uszkodzenia i bez trwałego uszkodzenia nieruchomości. Odwołujący zarzucił też dokonywanie nieuprawnionych ustaleń na podstawie decyzji Prezydenta M. P. z dnia [...] maja 2016 r., która nie weszła do obrotu prawnego, została uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone. Nadto zdaniem inwestora PINB błędnie uznał przedmiotowy szyld za reklamę w rozumieniu art. 2 pkt 16d u.p.z.p., podczas gdy ów szyld informuje o działalności spółki w ramach prowadzenia przez nią Centrum [...]. W konsekwencji zdaniem inwestora doszło do naruszenia art. 37a ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 16d u.p.z.p. i § 4 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie faktu, że zgodnie z art. 37a ust. 3 u.p.z.p. nie jest dopuszczalne istnienie w porządku prawnym rangi podustawowej zakazów lokalizacji tablic reklamowych mieszczących się w zakresie pojęcia "szyld". W konsekwencji w obecnym stanie prawnym interpretacja § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 15 planu miejscowego nie może prowadzić do skutku sprzecznego z ustawą, tj. z normą wyrażoną w art. 37a ust. 3 u.p.z.p. Zdaniem spółki nie można też aktualnie art. 2 pkt 16d u.p.z.p. wykładać restrykcyjnie w zakresie pojęcia "nieruchomości", albowiem ustawa krajobrazowa nie odnosi się do każdego przejawu informowania przez podmioty dysponujące tytułem prawnym do nieruchomości o prowadzonej przez nie działalności, zwłaszcza jeśli ta działalność dotyczy terenów stanowiących z gospodarczego punktu widzenia jedną całość. Inwestor zarzucając PINB naruszenie art. 2 pkt 16d u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 15 planu miejscowego poprzez niedopuszczalne przyjęcie, że pojęcie szyldu informującego mieści się w definicji reklamy, podczas, gdy definicję zawartą w § 2 pkt 15 uchwały powinno się interpretować w zgodzie z przepisami u.p.z.p. Wskazano też na naruszenie 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 15 uchwały poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że szyld informujący stanowi reklamę w rozumieniu przepisów uchwały i jego lokalizacja jest objęta zakazem wprowadzonym w drodze uchwały, a dotyczącym tylko reklam. W rezultacie inwestor zarzucił PINB naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wdrożenie procedury legalizacji i kwestionowanie legalności posadowienia szyldu w sytuacji, gdy jego posadowienie zostało już potwierdzone brakiem wniesienia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu. Pismem z dnia [...] lipca 21017 r. Spółka A wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprawy ze skargi spółki na uchwałę Rady Miasta P. w przedmiocie planu miejscowego [...] Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WWINB) odmówił zawieszenia postępowania. W dniu [...] sierpnia 2017 r. inwestor ponowił wniosek o zawieszenie postępowania. WWINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy rozpoczął od ustosunkowania się do kolejnego wniosku inwestora o zawieszenie postępowania. Wskazał, że wydając postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. o odmowie zawieszenia postępowania, z urzędu analizował istnienie przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dalej WWINB podzielił ustalenia stanu faktycznego PINB, iż wykonanie robót budowlanych związanych z przedmiotowym urządzeniem reklamowym nazwanym przez inwestora szyldem informującym o działalności spółki było poprzedzone skutecznym zgłoszeniem Prezydentowi Miasta P.. Zważywszy na zakres tychże robót, wielkość konstrukcji i powierzchnię owego "szyldu" (64 m2) i wysokość (21m) WWINB uznał go za urządzenie reklamowe. Wskazał, że w prawie budowlanym brak jest pojęcia "szyldu". Zostało ono zdefiniowane w art. 2 pkt 16d u.p.z.p., lecz na gruncie prawa budowlanego definicja ta pozostaje bez znaczenia, skoro w art. 3 pkt 2 p.b. definiując jeden z rodzajów obiektów budowlanych (art. 3 pkt 1 p.b.) czyli budowle (art. 3 pkt 3 p.b.) ustawodawca wprost wskazał, że właśnie do tej kategorii obiektów budowlanych zaliczają się "wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe". Zdaniem WWINB przedmiotowy nośnik stanowi zaś właśnie urządzenie reklamowe. Wyjaśniono, że na stalowej ramie (na słupie kratownicowym) o wys. 16 m wyeksponowane zostały reklamy (wizualne informacje) dotyczące przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową w [...]. Ponadto niewątpliwie urządzenie to jest wolno stojące. O jego trwałym związaniu z gruntem świadczy zaś to, że posiada żelbetowy fundament (stopę fundamentową), zagłębiony w gruncie na 1,5 m, o powierzchni aż 64 m2, co wynika ze znacznej wysokości słupa kratowniczego (16 m) oraz oczywistego faktu, że zadaniem fundamentu jest przekazanie na grunt ciężaru obiektu budowlanego i wszystkich obciążeń oddziałujących na obiekt związanych np. z ciężarem sprzętów, obciążeniem śniegiem, czy wiatrem. W związku z tym WWINB stwierdził, że mamy do czynienia z urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem. Na dowód tego organ odwoławczy przywołał stanowisko sądów administracyjnych. Dodał, że wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja (na którą składają się: fundament o wym. 8 x 8 m i stalowa rama o wys. 16 m) oraz względy bezpieczeństwa (wymuszające poprzedzenie robót budowlanych wykonaniem dokumentacji geologicznej wskazują na fakt jego trwałego związania z gruntem. Odnosząc się do argumentacji odwołania wskazano za poglądami judykatur, że pośród innych cech to właśnie i wielkość (rozmiar) urządzenia reklamowego ma istotne znaczenie dla oceny, czy jest ono trwale związane z gruntem. Natomiast "szyld informacyjny" eufemistycznie nazwany przez inwestora jako szyld "nieco większych rozmiarów" ma fundament o pow. 64 m2, a jego wysokość liczona od powierzchni gruntu wynosi 21 m (w tym 16 m ma stalowa rama). Z tego powodu jako niezrozumiałe należy potraktować stanowisko inwestora jakoby "kwestię ewentualnego trwałego związania z gruntem należy interpretować zgodnie z przepisami k.c." i "o wystąpieniu trwałości związania z gruntem decyduje wola inwestora". Gdyby to wola inwestora była decydująca w tym zakresie można by za obiekt nietrwale związany z gruntem uznać budynek mieszkalny wielorodzinny, czy halę produkcyjną (argumentum ad absurdum). Takie oderwanie pojęcia "trwałości związania z gruntem" obiektu budowlanego od logiki i zagadnień techniczno-budowlanych stanowi – zdaniem WWINB – prostą drogę do niedopuszczalnych z punktu widzenia zasady praworządności prób obejścia obowiązującego prawa. WWINB w konsekwencji uznał, że skoro owe urządzenie reklamowe jest budowlą (art. 3 pkt 3 p.b.) to roboty budowlane związane z jego powstaniem były budową (art. 3 pkt 6 p.b.), dla której wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.), a nie dokonanie zgłoszenia. Brak uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji skutecznego zgłoszenia robót budowlanych, oznacza, jak trafnie przyjął PINB, że mamy do czynienia z innym niż określony w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 p.b. przypadkiem wykonania robót budowlanych, czyli ich wykonania na podstawie zgłoszenia, lecz z naruszeniem art. 30 ust. 1 p.b. (art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.). Jest to efektem tego, że art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. ma zastosowanie również wtedy, gdy inwestycja została wykonana (art. 51 ust. 7 p.b.). Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu organu nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem prawa. WWINB dalej wskazał, że organ I instancji trafnie stwierdził, że dla terenu działki [...] obowiązuje plan miejscowy [...], zgodnie którego załącznikiem graficznym działka ta znajduje się w terenie oznaczonym symbolem [...], dla którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 pkt 2 planu dla tego terenu wprowadzono zakaz lokalizacji reklam wolno stojących, a dopuszczono jedynie lokalizowanie reklam na budynkach, przy czym ich powierzchnia nie może przekraczać 20% pow. danej elewacji. Tym samym w tym obszarze niedopuszczalna była budowa przedmiotowego wolno stojącego urządzenia reklamowego. Skoro zaś zostało ono wybudowane po skutecznym zgłoszeniu, to ze względu na sprzeczność z planem niedopuszczalne jest jego zalegalizowanie w ramach niniejszego postępowania (brak podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.). Zdaniem WWINB kategoryczna treść § 4 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego musi skutkować nakazem rozbiórki tego urządzenia reklamowego (art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.). Organ II instancji wyjaśnił, że ów plan miejscowy nadal obowiązuje, na co wskazuje wprost art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774, dalej: u.k.), który mówi, że plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy zachowują moc. Nadto zgodnie z art. 12 ust. 3 u.k. regulacje zawarte w takich planach przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. (tj. dot. zasad i warunków sytuowania m.in. tablic i urządzeń reklamowych) obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p., czyli uchwały krajobrazowej. Tymczasem Rada Miasta P. nie podjęła jak dotąd uchwały krajobrazowej. WWINB popierając stanowisko PINB ustanawiającego inwestora adresatem decyzji rozbiórkowej powołał treść art. 52 p.b. i wyjaśnił, że skoro spółka Centrum [...] była inwestorem spornego urządzenia reklamowego i na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] lutego 2016 r. i nadal korzysta z działki nr [...], to prawidłowo nakaz rozbiórki skierowano do niej. Odnosząc się zaś do kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ II instancji podał, że wniosek złożony przez spółkę w tym przedmiocie został rozpatrzony postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., a po wtóre brak jest jakichkolwiek podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. Zasadnicze znaczenie ma bowiem fakt, że kwestionowany przez spółkę plan miejscowy nadal obowiązuje, a wniesienie nań skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję WWINB. Zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 47 i art. 48 k.c. polegające na dokonaniu dowolnych ustaleń faktycznych i błędne przyjęcie, że przedmiotowy szyld informujący o działalności spółki nie stanowi "szyldu" w rozumieniu art. 2 pkt 16d u.p.z.p., a mieści się w zakresie pojęcia "reklamy" określonym w § 2 pkt 15 planu miejscowego [...] podczas, gdy szyld ten nie zawiera treści wartościujących, a definicję reklamy należy interpretować w zgodzie z przepisami u.p.z.p., a nadto uznanie, że ów szyld informujący jest trwale związany z gruntem, gdy z materiałów dowodowych, w tym ze zgłoszenia, wynika, że jest on posadowiony bez trwałego połączenia z gruntem, 2. art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 5 i 6 p.b. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wobec braku skutecznego wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 p.b., co podważa zaufanie do organów państwa i godzi w zasadę legalności, praworządności i demokratycznego państwa prawnego, 3. art. 37a ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 16d u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 15 planu miejscowego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie faktu, że od wprowadzenia do porządku prawnego art. 37a ust. 3 u.p.z.p. nie jest dopuszczalne istnienia w porządku prawnym rangi podustawowej jakichkolwiek zakazów lokalizacji urządzeń mieszczących się w zakresie pojęcia "szyld", pominięcie faktu, że w obecnym stanie prawnym wykładnia § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 15 planu miejscowego nie może prowadzić do skutku sprzecznego z art. 37a ust. 3 u.p.z.p., co doprowadziło do błędnego uznania, że posadowienie szyldu jest objęte zakazem wprowadzonym w drodze uchwały oraz, że w obecnym stanie prawnym obowiązuje zakaz stawiania tego rodzaju urządzeń, 4. art. 2 pkt 16a i 16d u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 15 i § 4 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 51 ust. 7 p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że szyld informujący mieści się w pojęciu reklamy z § 2 pkt 15 uchwały, podczas gdy pojęcie to powinno się rozumieć zgodnie z przepisami u.p.z.p. i zawartymi tam definicjami legalnymi, 5. art. 12 ust. 1 i 2 u.k. w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 p.b. poprzez błędną wykładnię i pominięcie, że: - art. 12 ust. 1 u.k. stanowi superfluum ustawowe i konieczne do jego wykładni jest czytanie go łącznie z art. 12 ust. 2 u.k. i art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., a niedopuszczalne jest jego samodzielne zastosowanie do § 4 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 15 uchwały, bowiem dotyczy jedynie planów uchwalonych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., a § 4 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 15 uchwały nie zostały wydane w oparciu o ten przepis, jako że nie dotyczył on zakazu sytuowania reklam i nie obowiązywał w dacie podjęcia uchwały, - wobec braku przepisów przejściowych dotyczących takich norm jak § 4 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 15 uchwały stosuje się zwykłe reguły kolizyjne, w tym regułę uchylania normy wcześniejszej przez późniejszą i uchylania normy rangi podustawowej normą rangi ustawowej, - z art. 12 ust 2 u.k. a contrario wynika, że normy planów miejscowych mieszczące się w zakresie przedmiotowym u.k., ale co do których art. 12 ust. 2 u.k. nie przewiduje dalszego ich obowiązywania, utraciły moc wskutek wejścia w życie u.k. 6. art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. poprzez przyjęcie, że szyld informujący wymaga pozwolenia na budowę, a także wyłączenie ustawowe obejmuje arbitralnie wybraną przez organ konkretną kategorię tablic lub urządzeń reklamowych, do których szyld miałby się nie zaliczać, podczas gdy ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych kryteriów w tym zakresie, 7. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania pomimo, że spółka wniosła w dniu [...] lipca 2017 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegające na uchwaleniu przedmiotowego planu miejscowego, 8. art. 98 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące rozpoznaniem na tej podstawie wniosku o zawieszenie postępowania opartego na przesłance określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem nieuprawnioną zmianę kwalifikacji prawnej wniosku, co miało wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do rozstrzygnięcie z pominięciem okoliczności kształtowania się stanu prawnego mającego znaczenie kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych powodów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi spółki na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego [...] a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W motywach skargi powtórzono argumentację powołaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Przedłożył postanowienie z dnia [...] września 2017 r., którym wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Na rozprawie sądowej w dniu 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył do protokołu rozprawy załącznik wskazując na zasadność przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego i ewentualnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 1 pkt 5 p.p.s.a. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie odmówił przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu ww. pytania prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji Sąd stwierdził, że zostały one wydane zgodnie z prawem, a zarzuty i wnioski sformułowane przez stronę skarżącą okazały się chybione. Przedmiotem skargi Spółki A. wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nakazującą Spółce A jako inwestorowi rozbiórkę wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na nieruchomości przy Rondzie [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb R.), związanego z funkcjonowaniem Centrum Handlowego [...] przy ul. [...] w P.. Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: p.b.). Pierwszy z tych przepisów stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 7 p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Gwoli wyjaśnienia należy wskazać, że w myśl art. 50 ust. 1 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Wyjaśnienia wymaga, że procedura naprawcza uregulowana przepisami art. 50-51 p.b. znajduje zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 p.b. oraz tych wszystkich robót budowlanych, które wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie dla środowiska, albo prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach prawa, bądź wykonywane są na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia (z naruszeniem art. 30 ust. 1 p.b.). Zważyć należy, że nie ma podstaw do tego, aby przyjąć, że nieprawidłowe zgłoszenie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 p.b., tj. takie, którego istotnych wad nie dostrzegł organ administracji architektoniczno-budowlanej i nie zgłosił sprzeciwu, uniemożliwia w każdym przypadku organom nadzoru budowlanego podjęcie działań kontrolnych. Także prawidłowo dokonane zgłoszenie przez inwestora nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania, jeżeli prowadzone roboty budowlane są niezgodne z zakresem robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem, a w konsekwencji są prowadzone z naruszeniem art. 30 ust. 1 p.b. W art. 30 ust. 1 p.b. określono rodzaje obiektów i robót budowlach podlegających obowiązkowi zgłoszenia. Należy przyjąć, że obowiązkiem wstrzymania robót budowlanych zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 p.b. objęto przypadki prowadzenia robót budowlanych na podstawie dokonanego zgłoszenia, ale rodzajowo niezgodnych z obiektem albo robotami budowlanymi określonymi w art. 30 ust. 1. Przy czym niezgodność ta może wynikać zarówno z faktu niezgłoszenia sprzeciwu pomimo dokonania przez inwestora nieprawidłowego zgłoszenia, jak również z faktu wykonywania tych robót w sposób odmienny niż ustalono w prawidłowo dokonanym zgłoszeniu (za: Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, źródło: Legalis). W okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji trafnie ustaliły, że spółka [...] pismem z [...] kwietnia 2016 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na – jak to ujęto - posadowieniu szyldu informującego o działalności spółki, który nie będzie trwale połączony z gruntem na terenie działki nr [...], arkusz [...], obręb R.. Zgłoszenie to okazało się skuteczne. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] września 2016 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. o sprzeciwie i umorzył postępowanie I instancji. Co istotne Wojewoda wydając powołane rozstrzygnięcie kierował się jedynie względami formalnymi, wskazując, że ów sprzeciw organu I instancji został wniesiony po terminie. W związku z powyższym nie sposób było, jak słusznie uczyniły to organy nadzoru budowlanego, przyjąć, że przedmiotowa budowla została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Inwestor dysponował bowiem skutecznym zgłoszeniem. Jednakże dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma tylko takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b p.b. Natomiast samo przez się nie oznacza jeszcze niedopuszczalności bądź bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy dana inwestycja zrealizowana na podstawie skutecznego zgłoszenia nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, czy przepisów prawa miejscowego, a w przypadku stwierdzenia takich naruszeń - podjęcia działań zmierzających, w miarę możliwości, do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 333/16, z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 734/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto Sąd pragnie stwierdzić, że choć inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia, na podstawie którego mógł przystąpić do robót budowlanych związanych z budową przedmiotowej budowli, to już decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. o sprzeciwie (następnie uchylona) pokazała, że ów "szyld informacyjny" widziany jest przez organ architektoniczno-budowlanej jako wolno stojący nośnik reklamowy, czyli rodzaj budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., dla realizacji której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.). Nadto już w decyzji tej Prezydent M. P. zasygnalizował, że dla tego terenu obowiązuje plan miejscowy [...] część [...], a działka nr [...], na której posadowiono ową budowlę wedle zapisów tego planu ma przeznaczenie pod zabudowę usługową (symbol [...]). W obrębie zaś tego terenu § 4 ust. 2 pkt 2 planu wprowadza zakaz lokalizacji reklam wolno stojących. Choć Sąd dostrzega, że decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę W. (decyzja z [...] września 2016 r.), a postępowanie wywołane zgłoszeniem spółki Centrum [...] umorzone, to powodem rozstrzygnięcia organu II instancji nie była okoliczność jego niezasadności, lecz stwierdzenie upływu terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. Należy przypomnieć, że nie czekając na rozpoznanie przez Wojewodę W. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. zgłaszającej sprzeciw wobec zgłoszenia, inwestor przystąpił do realizacji inwestycji i do dnia uchylenia decyzji o sprzeciwie i umorzenia postępowania w tym przedmiocie (tj. do [...] września 2016 r.) zdążył doprowadzić prace do etapu zbrojenia stopy fundamentowej "szyldu" (por. dziennik budowy znajdujący się w aktach adm. sprawy). W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nadużyciem ze strony inwestora jest wskazywanie w skardze, że decyzja o rozbiórce przedmiotowej budowli (jak podano: "szyldu") podważa zaufanie do organów państwa i praworządności oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego w sytuacji, gdy legalność posadowienia "szyldu": była przedmiotem kontroli właściwych organów administracji. Jawi się nieadekwatnym do okoliczności sprawy twierdzenie, że organ całkowicie zignorował fakt, że skarżąca miała pełne prawo do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem, w przypadku gdy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu w terminie. Faktycznie, jak wynika z ww. decyzji Wojewody W. stwierdzono, że termin do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia tejże inwestycji nie został dochowany, ale już przed tymi ustaleniami, pomimo wcześniejszego stanowiska Prezydenta Miasta P. o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i niezgodności zamierzenia z planem miejscowym, inwestor przystąpił – na własne ryzyko – do realizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy, jak i mając na względzie, że organy nadzoru budowlanego stojąc na straży przestrzegania przepisów prawa budowlanego również realizują zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., Sąd nie podzielił uwag strony skarżącej. Obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było bowiem, w przypadku dostrzeżenia, pomimo skutecznego zgłoszenia, niezgodności inwestycji z prawem (sprzeczność z zapisami planu miejscowego oraz realizowanie inwestycji na podstawie zgłoszenia, gdy wymagane było dla niej uzyskanie pozwolenia na budowę) wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 p.b. i doprowadzenie do stanu zgodności z prawem. W ocenie Sądu, również wbrew zarzutom skargi co do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 47 i art. 48 k.c.), organy orzekające prawidłowo ustaliły, że zgłaszany przez spółkę [...] tzw. szyld informujący o działalności spółki, nie połączony trwale z gruntem jest faktycznie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. będącą urządzeniem reklamowym wolno stojącym, trwale związanym z gruntem. W zakończonym postępowaniu administracyjnym organy orzekające ustaliły po pierwsze, że rzeczywisty charakter tegoż "szyldu", a zwłaszcza jego szczegóły konstrukcyjne, ujawnia projekt budowlany (z kwietnia 2016 r. autorstwa mgr inż. M. Iskrzyńskiego) załączony do zgłoszenia. Przewiduje on wykonanie: zagłębionego w gruncie, zbrojonego bloku fundamentowego w postaci stopy żelbetowej o wymiarach 8m x 8m x 0,8m wraz ze ścianą bloku fundamentowego o wymiarach 4,5m x 3m x i wysokości 5m licząc od poziomu gruntu, gdyż stopa fundamentowa ma być zagłębiona na 1,5 m, konstrukcji stalowej pod reklamę ( o wymiarach: 16 m wysokość i 4 m szerokość), składającej się z ram głównych o rozstawie osiowym 3037mm i 1420mm z kształtowników, ze słupami ram głównych połączonych kielichem stopy fundamentowej przegubowo za pomocą śrub fundamentowych i stężeniami ram głównych z kształtowników. Jednocześnie w projekcie tym jego autor zalecił, by przed przystąpieniem do wykonania wykopów realizowanych przed budową obiektu sprawdzić zgodność rzędnych terenu z danymi podanymi w projekcie technicznym. Zalecił też, by w trakcie realizacji wykopów kontrolować warunki gruntowe w nawiązaniu do badań geologicznych. Pod rysunkiem przekroju 1-1. i 2-2. autor projektu zalecił bowiem, by przed wykonaniem bloku fundamentowego wykonać dokumentację geologiczną. Dodać należy, że PINB w trakcie kontroli z [...] grudnia 2016 r. ustalił też, że niniejsza budowla na stalowej ramie (na słupie kratownicowym) o wysokości 16 m ma wyeksponowane reklamy (wizualne informacje) dotyczące przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową w Centrum Handlowym [...] (nazwy sklepów i innych usług, w tym np. marka kina H.), które są wymienne w zależności od tego, jakie przedsiębiorstwa prowadzą w danym czasie działalność w obiekcie Centrum Handlowe [...]. Jak stwierdził słusznie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na tejże stalowej ramie zamontowany został szereg reklam (szyldów i tablic reklamowych) tych przedsiębiorstw, przez co całość konstrukcji (tj. fundament i ramę wraz z wyeksponowanymi na niej reklamami) należy określić mianem urządzenia reklamowego wolno stojącego. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 p.b. ustawodawca definiując pojęcie budowli wskazuje, że jest nim obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Zatem nazwany przez inwestora szyld informacyjny w rzeczywistości, jak to właściwie ustaliły organy I i II instancji, jest budowlą. Urządzenie to już w założeniu inwestora, a także później po realizacji miała posiadać i posiada fundament (stopę fundamentową) o powierzchni 64 m2 i ma wysokość łącznie 21 m (licząc od powierzchni gruntu). Powyższe obrazuje nie tylko załączony do zgłoszenia projekt budowlany branży konstrukcyjnej, ale i dokumentacja fotograficzna sporządzona przez pracowników PINB w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2016 r. W kontekście wspomnianej kontroli nieruchomości nr [...] oraz projektu budowlanego branży konstrukcyjnej Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z urządzeniem reklamowym wolno stojącym, które zostało trwale związane z gruntem. O fakcie tym, co wynika już z samego cytowanego projektu budowlanego, którego realizację przedstawia przedmiotowe urządzenie, świadczy to, że owa budowla posiada żelbetowy fundament (stopę fundamentową) o znacznych rozmiarach (pow. 64 m2), zagłębioną w gruncie na głębokość 1,5 m. O tym też, że urządzenie to jest trwale związane z gruntem świadczy fakt, że do posadowienia jego stopy fundamentowej konieczne było – jak wskazał projektant – dokonanie wykopów wraz z kontrolą warunków gruntowych, poprzedzonych badaniami geologicznymi. Jak też wyjaśnił organ I instancji w decyzji z [...] kwietnia 2017 r., dołączona do akt sprawy kopia dziennika budowy związana ze wzniesieniem tego nośnika nie pozostawia wątpliwości, że wykonano roboty ziemne i fundamentowe prowadzące do powiązania nośnika w sposób trwały z gruntem. Takie rozwiązanie konstrukcyjne świadczy o powiązaniu nośnika z gruntem na tyle trwale, albowiem opiera się on degradującym czynnikom zewnętrznym. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd wyrażany w judykaturze, zgodnie z którym o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. To parametry techniczne obiektu, a zwłaszcza wielkość urządzenia, jego masa i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwala na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie urządzenia stanowi roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Bezpieczeństwo konstrukcji urządzenia reklamowego wolno stojącego zapewnia m.in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jego z gruntem. Za oczywisty uznać należy zatem fakt, że taki obiekt powstaje w efekcie budowy. W jego skład wchodzą bowiem części typowo budowlane, jak fundament, czy konstrukcja nośna. Ich połączenie w całość, w konkretnym miejscu jest budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 p.b. (por. np. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2471/15, z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2330/15, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zatem stanowisku skarżącej spółki prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma istotnego znaczenia o tyle, że mocne połączenie obiektu budowlanego z gruntem sprawia, że jego późniejsze odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/09, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu raz jeszcze należy przypomnieć, czego zdaje się nie dostrzegać inwestor, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ma wysokość od powierzchni gruntu 21 m (sama rama stalowa 16 m) i celem ustabilizowania i zabezpieczenia konstrukcji posiada fundament żelbetowy o pow. 64 m2, zagłębiony w gruncie na 1,5m, co oczywiście samo w sobie świadczy już o tym, że musiało zostać trwale związane z gruntem. W świetle powyższego za całkowicie chybione należy uznać twierdzenie strony skarżącej, że kwestię ewentualnego trwałego związania z gruntem "szyldu" należy interpretować zgodnie z przepisami art. 47 i art. 48 k.c. i że o wystąpieniu trwałości związania z gruntem decyduje wola inwestora określona w zgłoszeniu, w którym to wskazano, że ów szyld nie będzie trwale związany z gruntem. Po pierwsze powołane przepisy prawa cywilnego nie znajdują zastosowania w postępowaniu naprawczym uregulowanym w art. 50-51 p.b., które jest postępowaniem administracyjnym. W tymże postępowaniu rolą organów nadzoru budowlanego nie jest ustalanie w znaczeniu cywilistycznym, czy dany obiekt jest częścią składową gruntu (art. 47 i ar. 48 k.c.), lecz jak należy go zakwalifikować z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego. Do takich ustaleń nie prowadzi też dekodowanie zamiarów (woli) inwestora przeze zeń wyrażonych, czy to w zgłoszeniu, czy w trakcie postępowania naprawczego, lecz w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), subsumcja faktycznego stanu obiektu budowlanego do norm prawnobudowlanych. W tym też sensie zdaniem Sądu WWINB trafnie stwierdził, argumentując ad absurdum, że przyjęcie, że to wola inwestora miałaby być wyznacznikiem uznania trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego prowadziłoby do sytuacji, że za nietrwale związane z gruntem, ze względu na wolę inwestora, można by uznać budynki mieszkalne, czy hale produkcyjne. Dla Sądu całkowicie chybiona jest też argumentacja strony skarżącej, próbująca omawiane, znacznych rozmiarów wolno stojące urządzenie reklamowe, uznać za szyld informacyjny. Zdaniem spółki świadczy o tym okoliczność zamieszczenia na tymże "szyldzie" informacji o działalności spółki prowadzonej na terenie centrum handlowego tj. o wynajmie powierzchni handlowych i usługowych określonym z nazwy podmiotom w tym właśnie centrum oraz o działalności przedsiębiorców prowadzonej w tymże centrum handlowym. W tym kontekście w ocenie skarżącej powinno się ów "szyld informacyjny" postrzegać w zgodzie z definicją określoną w art. 2 pkt 16d u.p.z.p., bez łączenia go z treściami wartościującymi wypełniającymi pojęcie reklamy. Po pierwsze rację miał WWINB wskazując, że pojęcie "szyldu", czy "szyldu informacyjnego" nie występuje na gruncie prawa budowlanego, a definicje legalne zawarte w u.p.z.p. nie znajdują zastosowania w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50-51 p.b. Raz jeszcze należy wskazać, że ustawodawca w art. 3 pkt 3 p.b. charakteryzując, jakie obiekty budowlane można uznać za budowlę wymienił m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem tablice i urządzenia reklamowe. Tym samym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było zbadanie i ustalenia, czy przedmiotowy obiekt należało uznać za tego rodzaju budowlę, co też prawidłowo – jak Sąd – wyjaśnił – uczyniono. Na marginesie Sąd pragnie wyjaśnić, że jakkolwiek definicje legalne zawarte w u.p.z.p. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, to nie można również zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że wedle definicji zawartej w art. 2 pkt 16d u.p.z.p. szyld jedynie informuje o prowadzonej przez dany podmiot działalności na danej nieruchomości. Ustawodawca wprost wskazał, że przez szyld należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Oznacza to, że nawet wedle tej definicji w ramach pojęcia szyldu mieści się pojęcie urządzenia reklamowego. Nadto dodać należy, że jak trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedmiotowe urządzenie ze względu na swe gabaryty (wysokość 16 m) i fakt wyeksponowania na nim wizualnych informacji o przedsiębiorcach prowadzących działalność handlową i usługową w należącym do skarżącej spółki Centrum Handlowym [...], nie może zostać uznane za szyld informujący o prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności, albowiem nie zawiera samej informacji o prowadzonym przez spółkę centrum handlowym, lecz zawiera właśnie reklamy marek przedsiębiorców (loga), którzy prowadzą swą działalność w tymże Centrum Handlowym [...]. Tak więc przedmiotowe urządzenie w swej istocie służyć ma właśnie upowszechnianiu w formie wizualnej informacji promującej przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność na terenie tegoż centrum handlowego. Odpowiada więc, posługując się niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie zastosowania, a powoływanymi przez stronę skarżącą definicjami zawartymi w u.p.z.p., pojęciom reklamy i urządzenia reklamowego ujętymi w art. 2 pkt 16a i 16c u.p.z.p. Reasumując, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wolno stojącym urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem jako budowlą (art. 3 pkt 3 p.b.), dla której wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.). W konsekwencji chybiony jest również zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało wybudowane, a nie zainstalowane. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ugruntowany jest zaś w tym zakresie pogląd w judykaturze, że instalowanie urządzeń reklamowych dotyczy tych robót, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to, gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (por. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 470/10, z dnia 10 września 2010 r., sygn.. akt II OSK 1360/09, z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/09 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zadanie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o treści: "czy art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. rozumiany w ten sposób, że nie każde wykonywanie robót budowlanych polegające na instalowaniu tablic lub urządzeń reklamowych zwolnione jest z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a dla oceny zastosowania przepisu znaczenie mają cechy obiektu budowlanego takie jak jego gabaryty oraz trwałość związania z gruntem, stanowiące nieskonkretyzowane kryteria pozaustawowe, jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP zasadą określoności przepisów prawa?" W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. w kontekście definicji pojęcia budowy określonej w art. 3 pkt 6 p.b. i pojęcia budowli uregulowanego w art. 3 pkt 3 p.b. nie pozostawiają wątpliwości, przy przeciętnej znajomości procesu budowlanego, że w przypadku posadowienia na gruncie fundamentowanego, o dużych gabarytach (wys. 21 m, pow. stopy fundamentowej 64 m2) wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem mamy do czynienia z budową, nie zaś z instalowaniem. Roboty budowlane z tym związane (opisane wyżej) polegają bowiem ni mniej ni więcej na wykonywaniu obiektu budowlanego (budowli) w określonym miejscu. Nie mamy zatem do czynienia, jak stara się wykazać strona skarżąca, z nieokreślonością przepisów prawa. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego czy art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w związku z art. 51 ust. 7 p.b. w związku z art. 30 ust. 5 i 6 p.b. rozumiane w ten sposób, że w świetle powyższych przepisów dopuszczalne jest przeprowadzenie przez właściwy organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w przedmiocie inwestycji zrealizowanej na podstawie skutecznej i legalnej procedury zgłoszenia, przy braku wniesienia przez uprawniony organ sprzeciwu oraz wydanie decyzji nakazującej jej rozbiórkę, są niezgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zasadą zaufania do władzy publicznej. Podkreślenia wymaga ponownie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych aktualnie przyjmuje się jednolicie, iż fakt, żz inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia, choć wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, nie oznacza, że organy nadzoru budowlanego nie mogą podjąć postępowania w celu sprawdzenia, czy zamierzenie zostało wykonane z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 912/15, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 51 ust. 7 p.b. pozwala organom nadzoru budowlanego na nakazanie w drodze decyzji zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W ocenie Sądu w takiej sytuacji nie mamy do czynienia z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej. W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uwzględnienia trzeciego wniosku o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zbadanie czy przepisy art. 12 ust. 1 i 2 u.k. w związku z art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p. rozumiane w ten sposób, że rada gminy może w sposób dowolny i nieograniczony żadnym terminem utrzymywać w mocy przepisy prawa miejscowego sprzeczne z przepisami u.p.z.p. ukształtowanymi mocą wejścia w życie u.k., co skutkuje zróżnicowaniem zastosowania przepisów rangi ustawowej, tj. przepisów u.p.z.p., w stosunku do adresatów tych przepisów w zależności od tego, czy dana rada gminy zdecydowała się na wypełnienie upoważnienia wskazanego w art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., są zgodne z konstytucyjnymi standardami przyzwoitej legislacji, zaufania do władzy publicznej, praworządności i niedyskryminacji (art. 2, 7 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) oraz ze standardami konstruowania upoważnień do stanowienia aktów prawa miejscowego wynikającymi z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Również w tym zakresie Sąd nie podzielił argumentacji przedstawionej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. W przypadku realizacji trybu "naprawczego" określonego w art. 51 p.b. przedmiotem badania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego jest m.in. zgodność przeprowadzonych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, chociaż powołany przepis nie wymienia tego źródła prawa wprost. Celem stosowania wskazanego przepisu jest jednak "doprowadzenie wykonywanych (lub wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem". Skoro zaś "z prawem", to także z prawem miejscowym, którym to - jak stanowi art. 14 ust. 8 u.p.z.p. - jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo zatem organy orzekające zbadały i ustaliły, że dla terenu obejmującego m.in. działkę nr [...] przy Rondzie [...] w P. obowiązuje plan miejscowy [...] który dla tej działki przewiduje przeznaczenie pod zabudowę usługową (symbol 6U) i wprowadza w § 4 ust. 2 pkt 2 uchwały zakaz lokalizacji reklam wolno stojących, a dopuszcza jedynie lokalizowanie reklam na budynkach, przy czym ich powierzchnia nie może przekraczać 20 % powierzchni danej elewacji. Ponadto dla Sądu oczywistym jest w świetle ustaleń co do charakteru przedmiotowego urządzenia reklamowego, że znajduje do niego zastosowanie przepis § 2 pkt 15 planu miejscowego [...] w którym to zdefiniowano pojęcie reklamy. Uchwałodawca określił, że przez pojęcie to należy rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący elementem systemu informacji miejskiej, szyldem oznaczającym siedzibę przedsiębiorcy lub miejsca świadczenia usług lub znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach. Wystarczy powtórzyć, co już wyżej zostało wskazane, że gabaryty przedmiotowego urządzenia (wys. 16 m) i fakt wyeksponowania na nim wizualnych informacji o przedsiębiorcach prowadzących działalność handlową i usługową Centrum Handlowym [...]wiadczy o tym, że zawiera ono reklamy i nie może zostać uznane za szyld informujący o prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności. Budowla ta nie zawiera samej informacji o prowadzonym przez spółkę centrum handlowym, lecz przedstawia informacje wizualne o markach przedsiębiorców (loga), którzy prowadzą swą działalność w Centrum Handlowym [...]. W świetle powyższego, bez wątpienia trafnie organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowe wolno stojące urządzenie reklamowe zlokalizowane na działce nr [...] nie odpowiada wymogom ww. przepisów planu miejscowego. W konsekwencji niedopuszczalne było też doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jedynym bowiem sposobem na doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka tejże budowli. Na marginesie Sąd pragnie wspomnieć, że wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 849/17 tutejszy Sąd oddalił skargę Spółki A w przedmiocie niniejszego planu miejscowego [...]. Choć ów wyrok nie jest prawomocny i Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest na mocy art. 170 p.p.s.a. nim związany, to podziela zawarte w nim stanowisko, że przepisy art. 12 ust. 1 i 2 u.k. z chwilą ich wejścia w życie tj. z dniem [...] września 2015 r., nie uchylały ustaleń planu miejscowego dotyczące reklam, w tym definicję reklamy. Przeciwnie na mocy tych przepisów u.k. ustalenia planu dotyczące reklam, w tym sama definicja pojęcia "reklamy" utracą moc, jak i stwierdził w WWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z dniem wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. (tzw. krajobrazowej). Rację miał też WWINB odmawiając przy ustalaniu, czy wyżej powołany plan miejscowy obowiązuje, zastosowania art. 37a ust. 3 u.p.z.p. wprowadzonego na mocy przepisów ustawy krajobrazowej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 37a ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu nadanym mu ww. u.k.) rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Przepis art. 37a ust. 3 u.p.z.p. (również w tym brzmieniu) zakłada, że w uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów. Abstrahując od tego, co już wyżej Sąd wskazywał, że przepisy u.p.z.p. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, już z samego brzmienia art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p. wynika, że ich regulacje odnoszą się do nowych uchwał, podejmowanych już na gruncie tych przepisów. Przepisów tych nie stosuje się zaś do uchwał uprzednio podjętych. Z kolei, co prawidłowo wyjaśnił WWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z przepisem przejściowym art. 12 ust. 1 u.k. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Stosownie zaś do art. 12 ust. 2 u.k., regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., w brzmieniu dotychczasowym (tj. regulacje dotyczące zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury , tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane), obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. Zważywszy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Rada Miasta P. nie podjęła uchwały krajobrazowej, w mocy pozostają zapisy planu miejscowego [...] zakazujące lokalizacji reklam wolno stojących (§ 4 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 15). Co do zarzutów skargi naruszenia przez WWINB przepisów art. 97 § 1 pkt 4 poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego i art. 98 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące rozpoznaniem na tej podstawie wniosku o zawieszenie postępowania wniesionego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd uznał, że nie zasługują one również na uwzględnienie. Zważyć należy, że spółka [...] wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. zwróciła się do organu odwoławczego o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy wywołanej wniesieniem przez spółkę wezwania Rady Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na uchwaleniu planu miejscowego [...]. Ów wniosek został podtrzymany przez spółkę w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., w którym to dodatkowo wskazano, że w dniu [...] lipca 2017 r., spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. uchwałę w przedmiocie planu miejscowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. WWINB odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wskazując, że uczynił to po rozpatrzeniu ww. wniosku uzupełnionego pismem z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy ustosunkował się do wniosku strony i wyjaśnił przyczyny braku zasadności zastosowania art. 97 § 1 k.p.a. Tym samym rozpatrzył wniosek strony na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wprawdzie w sentencji postanowienia WWINB powołał przepis art. 98 § 1 k.p.a., który nie był podstawą żądania strony, to naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik strony. Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie odmówił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszenia postępowania. Ów przepis wskazuje, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dla rozpatrzenia niniejszej sprawy kwestia sądowej kontroli obowiązującego planu miejscowego nie mogła mieć znaczenia o tyle, że organy nadzoru budowlanego zobowiązane były zbadać i ustalić, czy na dzień wydania decyzji w niniejszej sprawie ów plan miejscowy, z którego zapisami badano zgodność budowy przedmiotowego urządzenia reklamowego na działce nr [...], obowiązywał. Zważywszy, że okoliczność ta nie pozostawała wątpliwa, nie było przeszkód by sprawę rozpatrzyć, w zgodzie z zasadą szybkości postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.), bez oczekiwania na prawomocny wyrok sądowy. Sąd stwierdził też, że organy orzekające prawidłowo – w zgodzie z treścią art. 52 p.b. - uczyniły adresatem przedmiotowego obowiązku rozbiórki urządzenia reklamowego na działce nr [...] inwestora – spółkę [...], które posiada tytuł prawny do nieruchomości, na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem M. P.. Co więcej, jak trafnie wskazał WWINB, nawet ewentualna okoliczność pozbawienia spółki tytułu prawnego do działki nr [...] nie byłaby przeszkodą nałożenia na nią powyższego obowiązku rozbiórki tak długo, jak ze strony właściciela nieruchomości nie byłoby przeszkód natury faktycznej lub prawnej wykonania tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3050/15). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.