II SA/Ol 90/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Olsztynie na uchwałę Rady Gminy Piecki z dnia 28 grudnia 2018 r. nr II/7/18 w sprawie przyjęcia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Piecki stwierdza nieważność § 4, § 15, § 26, § 29 i § 30 załącznika do zaskarżonej uchwały. Uchwałą Nr II/7/2018 z dnia 28 grudnia 2018 r. Rada Gminy Piecki przyjęła Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Piecki (dalej: jako: "uchwała", "Regulamin"). Skargą z dnia 28 grudnia 2021 r. Prokurator Okręgowy w Olsztynie (dalej jako: "Skarżący", "Prokurator") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ww. uchwałę, w części dotyczącej § 4, § 15, § 26, § 29 oraz § 30 Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tej części. Skarżący zarzucił istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 19 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej wskazanej w powyższych przepisach, polegającej na: - określeniu w § 4 Regulaminu pisemnej formy zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków; - zamieszczeniu w § 15 Regulaminu zapisów określających, co powinien zawierać wniosek złożony przez osobę ubiegającą się o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej; - wskazaniu w § 26 Regulaminu sytuacji, w których przedsiębiorstwo ma prawo wstrzymać dostawę wody albo wstrzymać odprowadzanie ścieków; - zamieszczeniu w § 29 Regulaminu zapisów dotyczących obowiązku zawarcia umowy pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, gminą, a jednostką straży pożarnej, celem zapewnienia wody na cele przeciwpożarowe oraz określenie w § 30 sposobu ustalania rozliczenia za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowe przekroczenie granic upoważnienia ustawowego, określonego w art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, stanowi podstawę do uznania Regulaminu za nieważny; Rada określając w rozdziale III Regulaminu szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług przekroczyła swoje ustawowe kompetencje. Wyjaśniono, że organ miał jedynie uprawnienie do określania warunków i trybu zawierania umów, tymczasem Regulamin przewiduje pisemną formę umowy. Ponadto w uchwale określono, co powinien zawierać wniosek złożony przez osobę ubiegającą się o podłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, co stanowi ingerencję w treść stosunków umownych pomiędzy odbiorcą usług a przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Podano również, że przekroczeniem kompetencji Rady było określenie, kiedy przedsiębiorstwo ma prawo wstrzymać dostawę wody albo odbiór ścieków, podczas gdy jej kompetencja ogranicza się do określenia sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług. Ostatecznie wskazano, że z rażącym naruszeniem prawa zostały również uchwalone przepisy dotyczące dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, ponieważ organ nie mógł uregulować uchwałą kwestii obowiązku zawarcia umowy pomiędzy gminą, przedsiębiorstwem i jednostką straży pożarnej, ani określać sposobu rozliczania za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe. Na poparcie zarzutów powołano stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Gminy Piecki wniósł o oddalenie skargi w całości, jako bezzasadnej. Uzasadnił, że w skardze nie wskazano jakie dokładnie przepisy zostały naruszone przez organ. Podniesiono również, że § 4 uchwały odnosi się do wprowadzenia zapisów określających warunki i tryb zawierania umów, nie określając jednocześnie takiej umowy. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego sformułowania § 15 Regulaminu podano, że dotyczy on warunków przyłączenia do sieci, do czego organ jest zobligowany. Nie zgodzono się również z zarzutem nieprawidłowości § 26, który wskazuje cztery nadzwyczajne okoliczności, które spowodują wstrzymanie dostaw wody lub odbioru ścieków, bez uprzedniego zawiadomienia odbiorców usług. Ostatecznie wyjaśniono, że § 29 odnosi się do ustalenia sposobu określenia należności przysługujących przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, a nie - jak podano w skardze - określenia warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, co uczyniono w § 28. Nie sposób również uznać, że § 30 określa sposób ustalania rozliczenia za wodę na cele przeciwpożarowe, ponieważ zgodnie z nim opłatę za wodę do celów przeciwpożarowych pobiera się zgodnie z obowiązującymi taryfami; nie można więc uznać, że doszło do jakichkolwiek sposobów rozliczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wynika to z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Natomiast, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 147 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W tym miejscu należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożonym wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został zawarty skardze Prokuratora natomiast pełnomocnik Wójta Gminy Piecki nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wyjaśnić w pierwszej kolejności pozostaje, że sam termin "sprzeczności z prawem" jest pojęciem nieostrym. Zarówno piśmiennictwo, jak i judykatura, wskazują, że sprzeczność uchwały lub zarządzenia musi być oczywista i bezpośrednia. "Za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (z uzasadnienia wyroku TK z 9.12.2003 r., sygn. P 9/02). Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu. (...) przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może zostać pozostawiony w obrocie prawnym. Zasada ta obowiązuje również organ nadzoru (zob. A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, LEX/el i powołane tam orzecznictwo). Ponadto orzecznictwo sądowoadministracyjne jednolicie przyjmuje, że istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały organu gminy, to naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Warunkiem zgodności z prawem aktu prawa miejscowego jest stanowienie aktu w granicach delegacji ustawowej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga jako uzasadniona, podlega uwzględnieniu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała ustanawiająca regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1152 ze zm.) dalej jako: "u.z.z.w.". Zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), dalej jako: "u.s.g.", który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Ustanowienie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Wynika z powyższego, że organy samorządu terytorialnego mogą ustanawiać akty prawa miejscowego wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Materia prawa miejscowego nie może wykraczać poza zakres upoważnienia, które nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani celowościowej (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 72). Upoważnienie do podjęcia uchwały w sprawie regulaminu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków zostało umieszczone - jak wskazano w skardze - w art. 19 ust. 1 i 3 u.z.z.w. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 5, Regulamin, który uchwalany jest na podstawie upoważnienia ustawowego, powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Wskazany katalog ma charakter wyczerpujący i zamknięty. Określając zakres zagadnień, które mają być objęte regulaminem, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 892/21, LEX nr 3288523). Jednocześnie, wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części. Tą samą wadą dotknięte są te przepisy prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w art. 19 u.z.z.w., ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie, bądź rozporządzeniu wykonawczym i powtarzają rozwiązania ustawowe lub regulują te same kwestie w sposób odmienny. W realiach rozpoznawanej sprawy Prokurator zasadnie zarzucił, że zakwestionowane w skardze przepisy Regulaminu zostały podjęte z naruszeniem prawa. Analizując zgodność z prawem zaskarżonego aktu, Sąd stwierdził istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 4, § 15, § 26, § 29 oraz § 30 Regulaminu, stanowiącego załącznik do przedmiotowej uchwały. Stwierdzić należy, że trafnie Prokurator zarzucił, iż lokalny prawodawca niewłaściwie zrealizował delegację ustawową zawartą w art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w., który obliguje, aby w regulaminie zostały warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług. W ramach tej delegacji, Rada postanowiła w § 4 ust. 1 Regulaminu, że dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy. W tym zakresie zważyć należy, że forma umowy w przedmiocie dostarczania wody lub odprowadzania ścieków została wyraźnie określona w art. 6 ust. 1 u.z.z.w. Jak już wyżej wskazano, regulacja w zaskarżonej uchwale wkraczająca w materię objętą umową oraz powtarzająca przepis ustawy, stanowi przekroczenie granic delegacji ustawowej. Podkreślić również należy, że postanowienia uchwały regulujące formę umowy w sprawie dostarczania wody lub odprowadzania ścieków nie są tożsame z warunkami ani trybem zawierania umów, o jakich mowa w art. 19 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy, na co zasadnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2364/18 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), wywodząc, że wszelka regulacja w uchwale wkraczająca w materię objętą umową, a zatem także w zakresie regulacji objętej art. 6 ust. 1 u.z.z.w., stanowi przekroczenie granic delegacji ustawowej. Tutejszy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rada gminy nie ma uprawnienia do określenia w regulaminie formy, w jakiej winny być zawarte umowy. Zakres delegacji z art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. należy odnosić do sposobu dochodzenia do zawarcia umowy (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 63/19, dostępny CBOSA). Wobec tego za istotnie naruszający prawo należy uznać § 4 ust. 1 Regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały. Z tych samych względów Sąd stwierdził nieważność § 4 ust. 2 Regulaminu, bowiem regulacja w nim zawarta nie dotyczy warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług, ale ingeruje w formę zawierania umowy, poprzez umożliwienie przedsiębiorstwu posługiwania się wzorcem umownym w postaci ogólnych warunków umów. Taka ingerencja w treść umowy jest nieuprawniona; treść każdej umowy podlega przepisom prawa cywilnego, a podmiot zewnętrzny - rada gminy - nie ma podstaw prawnych, aby na treść takiej umowy wpływać (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 425/13; wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 150/13 a także powołany w odpowiedzi na skargę wyrok WSA w Białymstoku z 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 705/21, dostępne CBOSA). Zasadny okazał się również zarzut skargi dotyczący § 15 spornego Regulaminu. Rada nie może sama określać elementów wzoru wniosku o przyłączenie nieruchomości ani co do formy, ani co do treści. Regulowanie tej materii w Regulaminie wykracza poza delegację ustawową, która nie obejmuje określenia wzoru takiego wniosku. Powtórzyć należy, że norma zawarta w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. nie daje radzie gminy prawa do stanowienia w akcie prawa miejscowego zagadnień innych, niż wymienione w przywołanym przepisie, ani też do podejmowania regulacji w sposób inny niż wskazany przez ustawodawcę. Innymi słowy, w regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez ww. przepis, a wszelkie od tego odstępstwa przesądzają o naruszeniu delegacji ustawowej do stanowienia tego aktu, co stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jego nieważności (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2068/20, dostępny CBOSA). Skoro więc w art. 19 ust. 5 u.z.z.w. ustawodawca nie przewidział, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków winien zawierać określenie elementów wniosku o przyłączenie, to unormowania w tym przedmiocie zawarte w Regulaminie naruszają prawo. Odnosząc się do zarzutu Prokuratora dotyczącego § 26 Regulaminu, określającego sytuacje, w których przedsiębiorstwo ma prawo wstrzymać dostawę wody albo wstrzymać odprowadzanie ścieków, Sąd uznał, że skarga i w tym zakresie jest zasadna. Zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w., przedmiotem regulaminu ma być określenie sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Regulacja ta dotyczy zachowania przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy dojdzie już do niedotrzymania ciągłości usług lub obniżenia jakości świadczonych usług, nie zaś wskazanie, jakie okoliczności uprawniają przedsiębiorstwo do wprowadzenia takiego ograniczenia lub zaprzestania świadczenia usług (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Go 578/19, dostępny CBOSA). W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że czym innym jest zdefiniowanie okoliczności, których zaistnienie umożliwia ograniczenie lub wstrzymanie świadczonych usług, a czym innym określenie postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Należy przy tym zauważyć, że przypadki, w których przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może odciąć dostawę wody lub zamknąć przyłącze kanalizacyjne zostały ściśle określone w art. 8 ust. 1 u.z.z.w. i niedopuszczalne jest ustalanie w regulaminie dodatkowych sytuacji, prowadzących w istocie do nieograniczonych możliwości w zakresie niedotrzymania ciągłości usług (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 217/20, CBOSA). Ostatecznie stwierdzić należy, że w sposób istotny naruszają prawo także przepisy § 29 i § 30 Regulaminu, zawarte w rozdziale 10, zatytułowanym "Warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe". Delegacja ustawowa zawarta w art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. daje podstawę do uchwalenia w regulaminie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Jednolicie przyjmuje się, że w ramach tej delegacji nie mieści się odesłanie do umowy cywilnoprawnej, zawartej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, gminą oraz jednostką straży pożarnej, dotyczącej sposobu określania należności przysługującej przedsiębiorstwu od gminy, z tytułu dostawy wody na cele przeciwpożarowe oraz ustalanie sposobu pobierania opłat za wodę do celów przeciwpożarowych (por. wyrok WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 9/22, LEX nr 3306814 czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Go 961/21, LEX nr 3288361). Trafnie zatem Prokurator argumentował, iż organ nie mógł uregulować uchwałą kwestii obowiązku zawarcia umowy pomiędzy gminą, przedsiębiorstwem i jednostką straży pożarnej, ani określać sposobu rozliczania za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe. Taka regulacja może bowiem utrudnić, a w skrajnym przypadku uniemożliwić, prowadzenie akcji przeciwpożarowej przez jednostkę straży pożarnej, która nie miałaby zawartej stosownej umowy. Z tego powodu należy więc przyjąć, że w art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. chodzi wyłącznie o uregulowanie warunków faktycznych bądź technicznych dostarczenia wody na cele przeciwpożarowe, a nie warunków formalnych. Mając na uwadze opisane powyżej istotne naruszenia prawa, w tym art. 19 ust. 5 u.z.z.w, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty zasługują w całości na uwzględnienie. Przy czym należy zauważyć, że sankcja nieważności aktu prawa miejscowego może zostać ograniczona do części tego aktu. Ograniczenie zastosowania sankcji nieważności do części aktu prawa miejscowego będzie uzasadnione w przypadku, gdy akt prawa miejscowego może być poprawnie stosowany, pomimo stwierdzenia nieważności tylko części jego przepisów, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 4, § 15, § 26, § 29 i § 30 załącznika do zaskarżonej uchwały.