I SA/Kr 1017/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. skargę oddala. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] określającą M. J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 95.915,00 zł. Powyższa decyzja organu II instancji została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2019 r. do Urzędu Skarbowego w W. wpłynęło pismo "Informacja spontaniczna" otrzymana od norweskiej administracji podatkowej, przekazana za pośrednictwem Izby Skarbowej w P. Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K., dotycząca M. J., z której wynika, że zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską i Norwegią oraz Konwencją o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, przekazano informacje dotyczące M. J. za lata 2012, 2013 i 2014 zgłaszającej rezydencję w [...] oraz z dochodem podlegającym opodatkowaniu w Polsce. W związku z powyższym norweski urząd skarbowy stwierdził, że następujący dochód oraz kapitał za rok 2013 nie podlegał opodatkowaniu w Norwegii (kwoty w NOK): dochód - wynagrodzenie 775.780, kapitał: depozyty bankowe w norweskich bankach: 189.820, całkowity kapitał brutto z udziałów itp. 601.805. W załączeniu przesłano dokumenty: Transcript of the tax assessment z dnia 24 maja 2016 r. za lata 2012, 2013 i 2014, Tax assessment notice amended tax assessment z dnia 9 czerwca 2016 r. za lata 2012, 2013 i 2014 oraz Tax assessment amended tax assessment z dnia 9 czerwca 2016 r. za lata 2012, 2013 i 2014. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia dla M. J. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, obliczonego zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Postępowanie zostało wszczęte w związku z uzyskanymi informacjami od norweskiej administracji podatkowej dotyczącymi wysokości dochodów uzyskanych w Polsce i w Norwegii z tytułu pracy wykonywanej dla trzech norweskich Spółek. Dane dotyczące sposobu i miejsca wykonywania pracy przez M. J. dla firm [...], [...] i [...] w 2013 roku zostały ustalone na podstawie wyjaśnień składanych przez pełnomocników podatniczki w polskim i norweskim organie podatkowym. Z materiałów dowodowych wynikało, iż dochód uzyskany przez M. J. w latach 2012-2014 w ww. norweskich spółkach jest uznawany za uzyskany w Polsce, a nie w Norwegii oraz, że odstąpiono od określenia zobowiązania podatkowego z tytułu norweskiej rezydencji za ww. lata. Uznano zatem, że dochód z pracy najemnej i majątku podlega opodatkowaniu w Polsce na zasadach przewidzianych w polskim prawie podatkowym, tj. od całości dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika również, że w tym przypadku nie ma zastosowania metoda przewidziana w umowie o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu, gdyż nie występuje podwójne opodatkowanie. W oparciu o zgromadzone dowody uznano, że złożone zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy 2013 na formularzu PIT-36 jest nierzetelne, bowiem wskutek wszczętego postępowania podatkowego stwierdzono, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest inna niż w nim wykazana. Organ I instancji uznał, iż M. J. dokonała nieprawidłowego rozliczenia za rok 2013, ponieważ dochód w kwocie 408.090,90 zł uzyskany w firmach: [...], [...], [...] wykazała w załączniku PIT/ZG. Natomiast dochód z wynagrodzenia z ww. firm w związku z tym, że został uzyskany w Polsce oraz, że strona ma miejsce zamieszkania w Polsce, winien być wykazany w części D.1 zeznania PIT-36, tj. dochody/straty ze źródeł przychodów w rubryce "należność ze stosunku pracy". Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, obliczonego zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w kwocie 95.915,00 zł. W opinii organu I instancji, oprócz dochodu z najmu i z działalności wykonywanej osobiście w [...], M. J. uzyskała przychód z pracy wykonywanej dla norweskiego pracodawcy w Polsce oraz w Norwegii i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce. W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. M. J. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła: 1) naruszenie przez organ podatkowy I instancji przepisów postępowania, tj.: a) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na braku ustalenia i wyjaśnienia przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji dat i wysokości uzyskanego przez M. J. przychodu z tytułu pracy wykonywanej w roku 2013 na rzecz [...], [...] i [...] oraz gdzie faktycznie była wykonywana praca na rzecz [...], [...] i [...] przez odwołującą i niepodjęciu starań zmierzających do pełnego i wyczerpującego ustalenia miejsca wykonywania pracy na rzecz spółek prawa norweskiego. b) art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, c) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na: a) wadliwym określeniu, iż przychód osiągnięty przez odwołującą za 2013 rok z tytułu otrzymanych wynagrodzeń wynosił 346.157,97 zł, b) wadliwym określeniu na podstawie ustaleń wskazanych w pkt a kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok w wysokości 95.915,00 zł. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego niezastosowanie, b) przepisu art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii z dnia 9 września 2009 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz po zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w złożonym odwołaniu, nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] i umorzenia postępowania w sprawie. Organ II instancji wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania przychodów uzyskanych w Norwegii w roku 2013 przez M. J., związanych z zatrudnieniem w firmach: [...], [...], [...]. W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zagadnienia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powołując się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się z dniem [...] grudnia 2019 r. Jednakże postanowieniem o wszczęciu dochodzenia z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowił wszcząć dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 56 § 1 k.k.s, polegające na złożeniu Urzędowi Skarbowemu w W. w dniu [...] kwietnia 2014 r. przez Podatniczkę M. J., zam. [...] ul[...], zeznania rocznego PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013, w którym podano nieprawdę, wykazując w pozycji 174 zeznania (według załącznika PIT-ZG) dochód ze stosunku pracy uzyskany w Norwegii w kwocie 408.090,90 zł, podczas gdy faktycznie większość dochodu została uzyskana na terytorium Polski i podlegała opodatkowaniu w Polsce, co zostało stwierdzone na podstawie zebranych dowodów w trakcie trwającego postępowania podatkowego, a wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok winna wynieść 95.665,00 zł, a więc być wyższa od podatku dochodowego wykazanego w zeznaniu PIT-36 za 2013 rok o kwotę 83.981,00 zł, przez co narażono podatek dochodowy od osób fizycznych na uszczuplenie w łącznej wysokości 83.981,00 zł należności głównej, czym naruszono przepisy art. 3 ust. 1, art. 4a, art. 9 ust. 1 i ust. 1a, art. 11, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że w dniu [...] listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. skierował do strony i jej pełnomocnika zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej (zawiadomienie zostało doręczone podatniczce w dniu [...] grudnia 2019 r. Zatem w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok został zawieszony w dniu [...] listopada 2019 r. w związku z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. wszczęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. dochodzenia w sprawie karnej skarbowej. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 70a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, wskazał również, że w dniu [...] listopada 2019 r. organ I instancji zawiesił postępowanie podatkowe prowadzone wobec M. J., gdyż w dniu [...] listopada 2019 r. wniosek o informacje dotyczące podatniczki został przekazany do norweskiej administracji podatkowej przez Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K.. Odpowiedź na przedmiotowy wniosek od norweskiej administracji podatkowej wpłynęła do Biura Wymiany Informacji Podatkowych w dniu [...] lutego 2019 r., a do organu I instancji w dniu [...] lutego 2020 r. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. podjął zawieszone postępowanie podatkowe prowadzone wobec M. J.. Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 3 ust. 1, ust. 1a, ust. 2a, ust. 2b, art. 4a, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 6, art. 11 ust. 1, art. 11a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 3 ust. 1 lit. j, art. 14 ust. 1, ust. 2 i art. 22 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. nr 134 poz. 899). Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że M. J. jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, w Polsce posiada stałe miejsce zamieszkania i zameldowania oraz rodzinę. W latach 2012-2014 odwołująca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę przez trzy norweskie firmy tj. [...], [...] oraz [...], dla których wykonywała pracę zarówno w Norwegii, jak i w Polsce. Była zatrudniona w Polsce w Spółce z o.o. [...], ponadto prowadziła w Polsce indywidualną pozarolniczą działalność gospodarczą oraz uzyskiwała dochody z najmu. W pismach składanych w norweskim organie podatkowym podatniczka wyjaśniała, że większość pracy dla trzech norweskich firm była wykonywana w Polsce. Podatniczka zarówno w polskim jak i norweskim organie podatkowym oświadczyła, że nie podlegała obowiązkowi podatkowemu w Norwegii, ponieważ przebywała tam w krótkich okresach czasu. Organ II instancji wskazał, że odwołująca złożyła do norweskiego urzędu skarbowego deklaracje podatkowe za lata: 2012, 2013 i 2014 wykazując w nich dochody z wynagrodzenia, uzyskane z trzech norweskich ww. firm oraz za "bezpłatny telefon", które zostały opodatkowane zgodnie z norweskim prawem. Z dowodów przekazanych przez norweski organ podatkowy na wniosek organu I instancji wynika, że odwołująca wykonywała m.in. w 2013 roku prace dla trzech norweskich firm tj. [...], [...] oraz [...] oraz, że praca była wykonywana w Polsce, a czas pobytu w Norwegii w 2013 r. wynosił 83 dni. Z umów o pracę zawartych z norweskimi pracodawcami wynika, że M. J. wykonywała prace biurowe. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. M. J. wraz z mężem złożyli w Urzędzie Podatkowym w Norwegii odwołanie od rozliczenia podatkowego za lata 2012, 2013, 2014 + podatek zapłacony w 2015 r., zawierające wniosek o zwrot podatku zapłaconego w Norwegii oraz opłaty pracodawcy, które zostały naliczone od ich wynagrodzenia w [...], [...] i [...] W złożonym odwołaniu M. i P. J. twierdzili, że nigdy nie podlegali obowiązkowi podatkowemu w Norwegii, ponieważ przebywają w tym kraju w krótkich okresach czasu, a ich praca jest wykonywana z Polski, gdzie M. J. wykonuje prace biurowe, a P. J. jest dyrektorem. Z kolei w piśmie złożonym do norweskiego organu podatkowego, tj. wniosku o zmianę rozliczenia podatkowego M. J. i P. J. za lata 2012, 2013 i 2014 z dnia [...] lutego 2016 r. wyjaśniono, że małżonkowie prowadzili działalność w Norwegii przez wiele lat, od 2011/2012 prowadzili działalność poprzez 3 spółki [...], [...] i [...], w których byli zatrudnieni. W piśmie tym stwierdzono, że małżonkowie spędzili w Norwegii w 2012 roku 148 dni, w 2013 roku 83 dni, a w 2014 roku w Norwegii przebywał tylko P. J. przez 16 dni oraz, że małżonkowie kierują firmą z biura w Polsce i są członkami polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Wyjaśniono, że w wyniku błędu cały dochód z prowadzonej działalności został zgłoszony pod kodem 111 i cały dochód z norweskich spółek został opodatkowany w Norwegii, mimo że nie dotyczy on pracy wykonanej w Norwegii. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość dochodu osiągniętego przez M. J. w 2013 roku w trzech Spółkach mających siedziby w Norwegii ([...], [...] i [...]) oraz jaka część tych dochodów została uzyskana w Polsce, a jaka w Norwegii. W opinii organu II instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. dokonał prawidłowego obliczenia zobowiązania podatkowego M. J. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013, uwzględniając wszystkie zgromadzone w postępowaniu podatkowym dokumenty potwierdzające faktycznie uzyskane przez podatniczkę, w roku 2013, przychody, tj.: - przychód z pracy wykonywanej w Polsce dla norweskiego pracodawcy za rok 2013 wynoszący 610.270 NOK. Przychód w wysokości 610.270,00 NOK po przeliczeniu na złote wyniósł 300.557,97 zł, a po uwzględnieniu kosztów uzyskania przychodów 2.502,56 zł = 298.055,41 zł tj. dochód z pracy wykonywanej w Polsce. - przychód z pracy wykonywanej w Norwegii dla norweskiego pracodawcy, który według dokumentów za rok 2013 wyniósł 161.510 NOK. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że ponieważ przychód osiągnięty za granicą pomniejsza się za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy o kwotę odpowiadającą 30% równowartości diety z tytułu podróży służbowej za granicą (w przedmiotowej sprawie 83 dni) to dieta z tytułu podróży służbowej do Norwegii w 2013 roku wynosiła 401 NOK (do 28 lutego 2013 r.) i 451 NOK (od 1 marca 2013 r.). Łączna kwota diet w roku 2013 wyniosła 11.028,66 NOK. Przychód w kwocie 161.510,00 NOK - 11.028,66 NOK (diety) = 150.481,34 NOK. Przychód w wysokości 150.481,34 NOK po przeliczeniu na złote wyniósł 74.112,06 zł, a po uwzględnieniu kosztów uzyskania przychodów 2.502,56 zł = 71.609,50 zł, tj. dochód z pracy wykonywanej w Norwegii. - przychód z najmu (brak kosztów): 3.600.00 zł tj. dochód z najmu. - przychód w kwocie 42.000,00 zł uzyskany w Polsce z tytułu działalności wykonywanej osobiście - koszty uzyskania przychodów 1.335,00 zł = dochód 40.665,00 zł. Łączny dochód M. J. do opodatkowania za rok 2013 w Polsce wyniósł zatem 342.320,41 zł, dochód uzyskany w [...] to kwota 71.609.50 zł, a po zastosowaniu stopy procentowej 28,97% podatek do zapłacenia w Polsce wyniósł 99.170.22 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że po uwzględnieniu odliczeń od podatku należny podatek dochodowy wyniósł 95.915.00 zł. Odpowiadając na zarzut wadliwego określenia przez organ I instancji przychodu osiągniętego przez odwołującą za 2013 r. oraz kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu otrzymanych wynagrodzeń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że organ I instancji dokonał wyliczenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 w następujący sposób: 1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, tj. uzyskanych w Polsce w kwocie 342.320,41 zł (działalność wykonywana osobiście 40.665,00zł, najem-dzierżawa 3.600,00 zł i wynagrodzenie ze stosunku pracy z trzech norweskich Spółek zgodnie z informacją spontaniczną i dokumentami [...] 298.055,41 zł) dodano dochody zwolnione od tego podatku, tj. osiągnięte z pracy wykonywanej w Norwegii dla norweskiej spółki E. M. w kwocie 71.609,50 zł, 2) od sumy tych dochodów, tj. 413.929,91 zł obliczono podatek według skali określonej w art. 27 ust. 1 w kwocie 119.927,66 zł, 3) następnie ustalono stopę procentową od tak obliczonej sumy dochodów wynoszącą 28,97% (119.927,66 zł: 413.929,91 zł x 100) i zastosowano ją do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, 4) w ten sposób określono wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 95.915,00 zł (342.320,41 zł x 28,97% - 99.170,22 zł - ubezpieczenie zdrowotne: 3.255,00 zł = 95.915,22 zł ? 95.915,00 zł). Odnośnie podniesionych w treści odwołania twierdzeń, że organ podatkowy nie uwzględnił art. 11a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie dysponował wiedzą o wysokości osiągniętych przez M. J. przychodów, ponieważ nie wystąpił do norweskich pracodawców i do banku o ustalenie daty i wysokości uzyskanego przychodu z wynagrodzenia za pracę wykonywaną dla Firm [...], [...] i [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego ustalono, że odwołująca uzyskała w 2013 r. wynagrodzenie z trzech norweskich spółek w łącznej kwocie 771.780,00 NOK. Organ podatkowy I instancji nie dysponował informacjami dotyczącymi daty przekazania ww. wynagrodzeń przez trzech [...] pracodawców, ponieważ dane te nie zostały przekazane przez M. J. oraz przez norweski organ podatkowy. Ponadto podatniczka w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu I instancji z dnia [...] października 2019 r., nie podała nazwy banku, na który wpływały wynagrodzenia z norweskich spółek. Nie zgłosiła również organowi podatkowemu (co wynika z bazy POLTAX w Urzędzie Skarbowym w W.) numeru rachunku bankowego. Organ II instancji podkreślił przy tym, że wyliczając wysokość przychodu z wynagrodzenia za pracę wykonywaną dla trzech norweskich pracodawców przyjęto, że odwołująca osiągnęła przychód w dniu 31 grudnia 2013 r. i zastosowano kurs z dnia 30 grudnia 2013 r., ponieważ przyjęcie tej daty było korzystne dla podatniczki. Zdaniem organu II instancji, wobec powyższych ustaleń, w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podkreślił, iż według norweskiej administracji podatkowej M. J. nie jest rezydentem Norwegii, co wynika z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji. Ponadto z odpowiedzi norweskiej administracji podatkowej wynika m.in., iż za rok 2013 całe wynagrodzenie uzyskane przez odwołującą w Norwegii nie podlegało opodatkowaniu w Norwegii, zatem norweski podatek od wynagrodzenia za rok 2014 wynosi "0" NOK. W konsekwencji organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie odwołująca podlega opodatkowaniu od tego dochodu w Polsce. Skoro dochód ten nie podlega opodatkowaniu w Norwegii, to nie może mieć zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania, a zatem dochód ten podlega opodatkowaniu w Polsce. Organ zauważył przy tym, że dochód uzyskany w Norwegii nie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie wewnętrznych przepisów tamtego kraju, ale z uwagi na to, że odwołująca nie była rezydentem Norwegii, a w roku 2013 na terytorium tego kraju przebywała krócej niż 183 dni. Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., organ I instancji dokonał w przedmiotowej sprawie słusznych ustaleń i nie naruszył przepisów prawa procesowego i materialnego, co daje podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodziła się M. J. i pismem z dnia [...] września 2020 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: I. rażące naruszenie przez organ podatkowy II instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 59 § 1 w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przez nieuwzględnienie z urzędu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, 2. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przez błędne przyjęcie, że nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w wyniku wszczęcia w dniu [...] listopada 2019 r. postępowania karnego skarbowego oraz wystąpieniem w dniu [...] listopada 2019 r. do norweskiej administracji podatkowej z wnioskiem o informacje za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych, 3. art. 122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieustalenie faktu braku związku postępowania karnego skarbowego i wniosku o informacje z zobowiązaniem podatkowym, którego bieg przedawnienia miał zostać zawieszony z uwagi na ww. okoliczności, 4. art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, 5. art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, 6. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, w zakresie w jakim przepisy te winny znaleźć zastosowanie w ramach kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji a polegające na nieuwzględnieniu zgłoszonych przez skarżącą zarzutów: - rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. przepisów art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegającego na braku ustalenia i wyjaśnienia przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, gdzie faktycznie wykonywana była praca na rzecz [...], [...] oraz [...] przez podatnika i nie podjęciu starań zmierzających do pełnego i wyczerpującego ustalenia miejsca wykonywania pracy na rzecz wzmiankowanych spółek prawa norweskiego, - rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 180 Ordynacji podatkowej polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodów jakie należało dopuścić w sprawie w celu ustalenia wysokości kwot faktycznie wypłaconych (otrzymanych) podatnikowi tytułem wynagrodzenia za pracę wykonywaną przez podatnika na rzecz wzmiankowanych spółek prawa norweskiego; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na: a) wadliwym określeniu, iż przychód osiągnięty przez podatnika za 2014 rok z tytułu wynagrodzeń otrzymanych za pracę wykonywaną w Norwegii dla [...], [...] oraz [...] wynosił 563.664,00 zł, b) wadliwym określeniu na podstawie ustaleń wskazanych w pkt a kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 83.616,00 zł; III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii z dnia 9 września 2009 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2010 r. nr 134 poz. 899 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty, które jej zdaniem, przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko w niniejszej sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.; dalej: ustawa o COVID) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. nr 61/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Krakowie zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta na prawach powiatu Kraków, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dniem 17 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy przeznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Z uwagi na to zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Jak wskazano powyżej sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy w tym złożoną skargę i jak i odpowiedź na skargę. Odnośnie kwestii możliwości wzięcia udziału w rozprawie przeprowadzonej na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie było możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line". W następnej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., zwanej dalej O.p.), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania skutkuje zaś jego wygaśnięciem (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.), w związku z czym, po upływie terminu przedawnienia, nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tym zakresie (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13, dostępna na stronie internetowej orzeczena.nsa.gov.pl). Z kolei w myśl art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2013 r. Mając na uwadze treść art. 70 § 1 O.p. stwierdzić należy, że rozliczenie tego podatku przedawniało się z dniem 31 grudnia 2019 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. została wydana w dniu [...] marca 2020 r., a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w dniu [...] sierpnia 2020r., a więc po upływie terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie nie doszło jednak do przedawnienia zobowiązań podatkowych, a to z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z kolei w myśl art. 70 § 7 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 56 § 1 k.k.s. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zawiadomił skarżącą (zawiadomienie zostało jej doręczone w dniu [...] grudnia 2019 r.). Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok został zatem zawieszony w niniejszej sprawie w dniu [...] listopada 2019 r. w związku z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. wszczęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. dochodzenia w sprawie karnej skarbowej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wystąpienie także przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70a § 1 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1 i 1a, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat (art. 70a § 2 O.p.). Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] listopada 2019 r. organ I instancji zawiesił postępowanie podatkowe, gdyż w tym dniu wniosek o informacje dotyczące skarżącej został przekazany do norweskiej administracji podatkowej przez Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K.. Odpowiedź na przedmiotowy wniosek od norweskiej administracji podatkowej wpłynęła do Biura Wymiany Informacji Podatkowych w dniu [...] lutego 2019 r., a do organu I instancji w dniu [...] lutego 2020 r. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. podjął zawieszone postępowanie podatkowe prowadzone wobec skarżącej. Skoro zatem w sprawie nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, to niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 59 § 1 w związku z art. 70 § 1 O.p., a organy podatkowe obu instancji uprawnione były do merytorycznego załatwienia sprawy. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. oraz zawarte w uzasadnieniu skargi twierdzenie, że zarówno wszczęcie wobec skarżącej dochodzenia karnoskarbowego, jak i zwrócenie się do norweskiej administracji podatkowej z wnioskiem o informacje za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych, były czynnościami pozornymi i miały na celu instrumentalne wykorzystanie przez organ konstrukcji zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zdaniem Sądu, przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie uprawnia organu podatkowego do weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Wyjątkiem byłaby sytuacja, w której dochodzenie zostałoby umorzone na skutek zmiany kwalifikacji czynu powodującego skutek tego rodzaju, że dochodzenie nie mogło być w ogóle prowadzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 1488/15, 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 877/16, 20 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 2022/16, 24 października 2018 r. sygn. akt II FSK 1152/16 - wyroki dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Natomiast kwestia prawidłowości wszczęcia postępowania karnego może być badana wyłącznie w toku postępowania karnoskarbowego, a więc przez organy do tego powołane i na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2710/14). Również Sąd nie może kwestionować zasadności wszczęcia postepowania karnoskarbowego, które nastąpiło przed upływem okresu przedawnienia. Jeżeli bowiem istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania karnoskarbowego to działanie właściwego w sprawie organu należy traktować jako realizację przysługującej mu kompetencji. Podkreślić należy, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności i momentu wszczęcia postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz że zgodnie z tym przepisem oceniane są jedynie skutki prawnopodatkowe czynności podjętych w takim postępowaniu (por. wyrok WSA z dnia 29 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1858/15 i NSA z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 759/15, wyrok WSA z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 99/19, wyrok NSA z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt I FSK 110/17). Sądy administracyjne nie są więc co do zasady kompetentne do oceny zasadności i legalności wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że ustawa podatkowa odsyła do obiektywnego (niewymagającego jakichś dodatkowych ustaleń organów podatkowych) zdarzenia (czynności procesowej), która ma miejsce na gruncie odrębnej regulacji, nie wchodzącej w zakres kognicji sądów administracyjnych. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie inkorporuje przepisów postępowania karnego na grunt postępowania podatkowego czyniąc wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe częścią postępowania podatkowego (ustawodawca nie posłużył się zwrotem, że stosuje się te przepisy odpowiednio lub równoznacznym), ale wskazał jedynie pewną czynność procesową w postępowaniu karnym, z którą powiązał określony skutek na gruncie ustawy podatkowej. Odrębność, swoistość i kompletność przepisów regulujących postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe jest tego rodzaju, że w braku wyraźnej regulacji ustawowej organy nie wymienione w ustawie – Prawo karne skarbowe i Kodeks postępowania karnego nie mogą rozstrzygać o legalności czynności podejmowanych na gruncie tego postępowania. Wprawdzie to naczelnik urzędu skarbowego wszczyna postępowanie karne skarbowe, ale pomimo tożsamości podmiotowej, na gruncie postępowania karnego skarbowego nie jest on organem podatkowym, ale finansowym organem dochodzenia. Jednoznaczne potwierdzenie tego stanowiska znajduje się w treści art. 133 § 1 pkt 2 i § 3 Kodeks karny skarbowy. Zgodnie z pierwszym z wyżej wymienionych przepisów postępowanie przygotowawcze prowadzi naczelnik urzędu skarbowego; organy, o których mowa w § 1, (a więc m. in. naczelnik urzędu skarbowego) informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. Nie można zatem przyjąć, że to organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Dlatego też skoro w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego mamy do czynienia z działaniem finansowego organu (dochodzenie w trybie i na zasadach określonych w przepisach prawa karnego), sąd administracyjny nie może badać legalności działania tego organu (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II FSK 587/20). Poza wskazaną powyżej argumentacją należy także w ślad za wyrokiem WSA w Gorzowie z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt I SA/Go 175/20 podkreślić, że nadużycie prawa przez organ procesowy – skonkretyzowane osoby stwierdzające wystąpienie przesłanek do wszczęcia postępowania karnoskarbowego, nie pozostaje poza możliwym zakresem ich odpowiedzialności, gdyż może wyczerpywać znamiona przestępstwa z art. 231 k.k. (patrz P. Falenta, Rozważania o pojęciu przekroczenia uprawnień z art. 231 k.k. na tle wybranych orzeczeń sądowych, St. P i A. 2019/3/11-16). Odpowiedzialność z art. 231 k.k., ponoszą także funkcjonariusze publiczni nie tylko nadużywający swoich uprawnień, ale również niedopełniający obowiązków np. w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki do wszczęcia postępowania karnoskarbowego, nie wszczynając takiego postępowania. Zauważyć należy, że w postępowaniu karnoskarbowym bada się kwestię wystąpienia rodzaju winy (umyślnej, nieumyślnej), która jest poza regulacjami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazać również należy, że postępowanie podatkowe i materiał w nim zebrany są niezależne od prowadzonego postępowania karnego i poczynionych w nim ustaleń. Postępowanie karne i postępowanie podatkowe to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania, których prowadzenie jest oparte na odrębnym prawie procesowym, co oznacza, że ocena prawidłowości wszczęcia postępowania karno-skarbowego, w zakresie wystąpienia przesłanek wskazanych w Kodeksie karnym skarbowym, może nastąpić jedynie przy zastosowaniu procedury "karnej" a nie "podatkowej" (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 103/20). Odnośnie kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wystąpienia przez organ I instancji do norweskiej administracji podatkowej o informacje dotyczące skarżącej (art. 70a § 1 i 2 O.p.) stwierdzić należy, że było to konieczne z uwagi na ciążący na organach podatkowych obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.) i zebrania całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.), niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przechodząc zatem do oceny legalności wydanych decyzji stwierdzić należy, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość opodatkowania w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodów uzyskanych przez skarżącą, mającą miejsce zamieszkania w Polsce, z tytułu umów o pracę na rzecz trzech norweskich spółek: [...], [...] oraz [...]. w roku 2013. Jak wynika z akt sprawy w latach 2012-2015 skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę przez trzy ww. norweskie firmy, dla których wykonywała pracę zarówno w Norwegii, jak i w Polsce. Ponadto była też zatrudniona w Polsce w [...] Spółce z o.o. oraz prowadziła w Polsce indywidualną pozarolniczą działalność gospodarczą oraz uzyskiwała dochody z najmu. Zdaniem organów podatkowych, uzyskany przez skarżącą w 2013 r. dochód z umów o pracę na rzecz ww. spółek norweskich podlega opodatkowaniu zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi, gdyż został on uzyskany z pracy wykonywanej w Polsce oraz w Norwegii. Poza tym skarżąca nie była rezydentem Norwegii, gdyż na terytorium tego kraju w 2013 r. przebywała krócej niż 183 dni. Natomiast skarżąca uważa, że uzyskane przez nią na terytorium Norwegii dochody na rzecz [...], [...] oraz [...] są zwolnione z opodatkowania w Polsce z uwagi na treść przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. nr 134 poz. 899, zwanej dalej Konwencją). W pierwszej kolejności w ślad za wyrokiem tut. Sądu z dnia [...].01.2020r. sygn. akt I SA/Kr 1172/19 należy wyjaśnić, że podwójne opodatkowanie dochodu polega na dwukrotnym opodatkowaniu tego samego dochodu uzyskanego przez tego samego podatnika w dwóch różnych państwach, do czego dochodzi na skutek nałożenia się przepisów prawa podatkowego tych państw. W przypadku podwójnego opodatkowania normy prawne więcej niż jednego państwa obejmują opodatkowaniem dany przedmiot (dochód czy też majątek). Konkurencja różnych systemów podatkowych do opodatkowania tego samego przedmiotu (przede wszystkim dochodu) zachodzi przede wszystkim dlatego, że niemal wszystkie państwa powszechnie i jednocześnie stosują dwie zasady opodatkowywania dochodów: (a) zasadę rezydencji, zgodnie z którą opodatkowaniu podlegają wszelkie dochody danego podmiotu, który ma miejsce zamieszkania na terytorium danego państwa, niezależnie od miejsca (źródła) ich powstania oraz (b) zasadę źródła, w myśl której - niezależnie od miejsca zamieszkania podmiotu - opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą te dochody, które w państwie tym powstały. Jednoczesne stosowanie tych dwóch zasad może prowadzić do kolizji ustawodawstw w przypadku opodatkowania niektórych dochodów. Oba państwa zainteresowane są bowiem opodatkowaniem tego samego dochodu: jedno państwo, w którym podmiot ma miejsce zamieszkania - zgodnie z zasadą rezydencji, natomiast drugie państwo, będące źródłem dochodu - w oparciu o zasadę źródła. Celem uniknięcia podwójnego opodatkowania większość państw wypracowało i włączyło do swojego ustawodawstwa (czy to bezpośrednio, czy to w postaci stosownych umów międzynarodowych) odpowiednie metody eliminacji tego zjawiska. Najprostszym sposobem eliminacji podwójnego opodatkowania jest przyznanie tylko jednemu z państw prawa do opodatkowania danego dochodu. Normatywnym tego wyrazem są niektóre postanowienia dwustronnych umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania, które precyzują, że dany dochód podlega opodatkowaniu tylko w jednym z umawiających się państw. Drugie państwo nie ma wówczas prawa do opodatkowania tego dochodu również u siebie. Gdy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają postanowienie, że danego rodzaju dochód może podlegać opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej - w państwie źródła), powstaje problem zastosowania odpowiedniej metody eliminacji podwójnego opodatkowania. Klauzula taka oznacza bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (rezydencji). Są dwie takie metody unikania podwójnego opodatkowania, tj.: (1) metoda zaliczenia (inaczej metoda potrącenia, odliczenia albo tax credit method), polegająca na tym, że jedno z państw (stron umowy) zalicza na rzecz podatku należnego - obliczanego od sumy wszystkich, krajowych i zagranicznych, dochodów - podatek zapłacony przez podatnika w drugim państwie od dochodu, który tam został opodatkowany, oraz (2) metoda wyłączenia (ang. exemption method), polegająca na tym, że jedno z państw-stron umowy (zazwyczaj państwo rezydencji) rezygnuje z opodatkowania danego dochodu (zwalnia go od podatku), który to dochód jest opodatkowany w drugim z państw-stron umowy (państwie źródła). Metoda ta polega na tym, że z podstawy opodatkowania wyłącza się w całości dochód uzyskany w drugim państwie (wyłączenie pełne), bądź też dochód ten wprawdzie nie jest uwzględniany w podstawie opodatkowania, brany jest jednak pod uwagę przy ustalaniu stawki podatkowej (wyłączenie z progresją). W polskim systemie prawnym eliminacja bądź złagodzenie skutków międzynarodowego podwójnego opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych następuje przez obliczenie podatku na podstawie przepisów art. 27 ust. 8, 9 i 9a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f.), stanowiących odzwierciedlenie metod zawartych w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z przesłanek aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce. Opisaną powyżej zasadę stosuje się - zgodnie z art. 4a u.p.d.o.f. z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zbadania w niniejszej sprawie wymagało zatem to, czy należy stosować zapisy Konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania z zakresie podatków od dochodu, z Protokołem ją zmieniającym, w szczególności art. 14 ust. 3 tej Konwencji wraz z przepisami dotyczącymi zasad unikania podwójnego opodatkowania. Niezbędne przy tym było ustalenie jaki status prawnopodatkowy posiadała skarżąca na obszarze Norwegii. W ślad za przywołanym już wyrokiem tut. Sądu z dnia [...].01.2020r. sygn. akt I SA/Kr 1172/19 odnotować należy, że międzynarodowe prawo podatkowe posługuje się pojęciem rezydenta na określenie osoby, która podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, to znaczy opodatkowaniu w państwie rezydencji co do całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich uzyskania. Podatnik w państwie innym, niż jego rezydencji jest natomiast określany mianem nierezydenta. Na podmiocie takim spoczywa ograniczony obowiązek podatkowy, to znaczy że jest on w danym państwie opodatkowany tylko w zakresie uzyskanych w nim dochodów. W ten sposób zagadnienie rezydenta i nierezydenta zostało uregulowane także w przepisach prawa polskiego, to jest odpowiednio w art. 3 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. W sytuacji gdy skarżąca nie jest norweskim rezydentem podatkowym, istotna jest informacja, czy nie podlega ona w Norwegii ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu jako nierezydent. O tym, czy spoczywa na niej wskazany obowiązek nie przesądza natomiast okoliczność, że nie płaciła ona podatku bądź jej subiektywna ocena, że nie powinna była zapłacić podatku w określonym państwie. Zagadnienie powstawania obowiązku podatkowego jest o tyle istotne, że jak wskazuje się w piśmiennictwie przedmiotu, kolizja norm prawa podatkowego uzasadniająca ich rozstrzygnięcie poprzez zastosowanie umowy międzynarodowej, może dotyczyć trzech przypadków. Po pierwsze, może nastąpić nałożenie się na siebie ograniczonych obowiązków podatkowych w dwóch państwach. Po drugie, kolizja może dotyczyć dwóch nieograniczonych obowiązków podatkowych. Po trzecie, i jest to sytuacja niemal powszechna, może dojść do kolizji pomiędzy nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w jednym państwie i ograniczonym obowiązkiem w drugim państwie (K. Holmes, International Tax Policy and Double Tax Treaties, Amsterdam 2007, s. 23-24). Zgodnie z brzmieniem art. 14 Konwencji wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie. Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli: (a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i (b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i (c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie; i (d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej (art. 14 ust. 2 Konwencji). W myśl z kolei art. 22 ust. 1 Konwencji, w przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób: (a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Norwegii, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień punktu b niniejszego ustępu; (b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski majątkowe, które zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12, 13 lub ustępu 7 artykułu 20 niniejszej Konwencji mogą być opodatkowane w Norwegii, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu lub zysków majątkowych tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Norwegii. Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, które przypada na dochód lub zyski majątkowe uzyskane w Norwegii; (c) Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę, w Polsce jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub zysków majątkowych takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 lit. d, (dodanym do powołanej Konwencji protokołem sporządzonym w Oslo 5 lipca 2012 r.), w przypadku Polski podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób: bez względu na postanowienia litery a) unikanie podwójnego opodatkowania następuje poprzez zastosowanie odliczenia, o którym mowa w literze b) niniejszego ustępu, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Norwegii, jednakże zgodnie z prawem wewnętrznym Norwegii, dochód ten jest zwolniony z podatku. Mając na względzie powyższe ramy prawne, jak już wyżej wskazano, w sprawie należało w pierwszej kolejności ustalić, czy podatnik obok opodatkowania w Polsce jednocześnie może podlegać opodatkowaniu w Norwegii, a zatem czy w sprawie będzie można zastosować konwencję międzynarodową. W tym zakresie organy podatkowe poczyniły stosowne ustalenia, które doprowadziły je do wniosku, że norweskie ustawy podatkowe nie obejmują obowiązkiem podatkowym skarżącej. Na dochody skarżącej uzyskane w roku 2013 składały się: dochody z pracy wykonywanej w Polsce i w Norwegii dla norweskiego pracodawcy, dochód z najmu i dochód uzyskany w Polsce z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Równocześnie z ustaleń tych wynikało, że centrum życiowe skarżącej mieściło się w Polsce. Skarżąca na obszarze RP prowadziła działalność gospodarczą i miała adres zameldowania, tu też znajdowało się jej centrum interesów życiowych w związku z posiadaniem rodziny i domu mieszkalnego. Poza tym w 2013 r. skarżąca przebywała na terytorium Norwegii przez 83 dni. W ocenie Sądu, mając na uwadze zgromadzony materiał prawidłowo organy podatkowe uznały, iż życie rodzinne skarżącej koncentrowało się w Polsce. W niniejszej sprawie organy podatkowe, prawidłowo przyjęły, że skarżąca podlegała obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. - tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). W takiej sytuacji sporne pozostawało zastosowanie do opodatkowania dochodów uzyskiwanych w kraju oraz dochodów za granicą regulacji dotyczących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W realiach niniejszej sprawy istotną okolicznością pozostaje fakt, iż norweskie organy podatkowe ustaliły, iż skarżąca w zakresie określonym przez polskie organy podatkowe nie podlegała obowiązkowi podatkowemu w Norwegii. Norweski organ podatkowy nie tylko nie rościł sobie prawa do opodatkowania tych dochodów w tym zakresie lecz wprost poinformował, że skarżąca cały dochód uzyskał w Polsce i w związku z tym cały uzyskany przez nią dochód w trzech norweskich spółkach ([...], [...] i [...]) w latach 2012-2014 należało traktować jako uzyskany w Polsce, a nie w Norwegii. Wskazać należy, że pierwotnie norweski organ podatkowy w zeznaniu podatkowym za rok 2013 naliczył skarżącej podatek dochodowy z tytułu wynagrodzeń za pracę w trzech norweskich spółkach, jednak następnie dokonał korekty tego zeznania wykazując podatek do zapłaty z tego tytułu w kwocie 0 NOK. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły, że uzyskany przez skarżącą w 2013 r. dochód podlega opodatkowaniu zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze organy podatkowe prawidłowo ustaliły miejsce świadczenia przez nią pracy dla zatrudniających ją norweskich spółek. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze organy podatkowe ustaliły miejsce świadczenia przez nią pracy dla zatrudniających go norweskich spółek. Jak wynika bowiem z akt sprawy, a w szczególności z wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o zmianę rozliczenia podatkowego za lata dochodowe 2012-2014 (k. 24-25 akt administracyjnych), skierowanego przez przedstawiciela skarżącej do [...] I. N., M. i P. J. do 2011 prowadzili własną działalność gosp. [...]. Od 2011-2012 prowadzili działalność poprzez trzy spółki: [...], [...] i [...] w których byli zatrudnieni. W żadnym roku nie spędzili w Norwegii więcej niż 183 dni, także w okresie, w którym prowadzili działalność gospodarczą [...], mają dom i rodzinę w Polsce. Z ww. wniosku wynika także, że M. i P. J. prowadzą również dwie firmy w Polsce. W roku dochodowym 2012 małżonkowie spędzili w Norwegii 148 dni, w 2013 roku 83 dni, a w roku 2014 w Norwegii przebywał tylko P. J. przez 16 dni. Małżonkowie kierują firmą z biura w Polsce i są członkami polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. We wniosku wyjaśniono, że cały dochód z norweskich spółek został opodatkowany w Norwegii, pomimo że nie dotyczy on pracy wykonanej w Norwegii. Z kolei we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o odroczenie płatności z par. 15-2 ustawy o płaceniu podatków (k. 21 akt administracyjnych) przedstawiciel skarżącej podał, że M. i P. J. nigdy nie byli rezydentami podatkowymi w Norwegii. Od 2011 do 2015 r. byli zatrudnieni w norweskich firmach, ale główną część swojej pracy wykonywali z biura w Polsce. Tym samym skarżąca sama przyznała, że wykonywała pracę na rzecz norweskich spółek będąc w Polsce. W dalszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób: 1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1; 2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów; 3) ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Jak trafnie zauważył WSA w Krakowie w przywołanym już wyroku z dnia 23.01.2020r. sygn. akt I SA/Kr 1172/19 wskazana w art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. metoda unikania podwójnego opodatkowania zwana jest metodą wyłączenia z progresją. Polega ona na tym, że dochód opodatkowany w jednym państwie jest zwolniony od podatku w drugim państwie. Metoda wyłączenia może być stosowana w dwóch wersjach: wyłączenie pełne lub wyłączenie z progresją. Wyłączenie pełne polega na tym, że dochód uzyskany w jednym z umawiających się państw przez osobę mającą miejsce zamieszkania (siedzibę) w drugim (rezydenta) nie jest w ogóle brany pod uwagę przez państwo miejsca zamieszkania (siedziby) przy naliczaniu podatku należnego od tej osoby. Z kolei wyłączenie z progresją zezwala państwom na uwzględnienie również zagranicznych elementów dochodu i majątku w procesie ustalania właściwej progresywnej stawki podatkowej. Umawiające się państwo przy obliczaniu podatku od pozostałej części dochodu lub majątku takiej osoby może stosować stawkę podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby część dochodu lub majątku nie podlegała wyłączeniu. Podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych są osoby fizyczne, które uzyskują dochody z różnych źródeł przychodów bez względu na to, czy wykonują pracę tzw. najemną, działają na własny rachunek, uzyskują dochody z różnego rodzaju subwencji czy też z majątku i praw majątkowych. Przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się jedynie do osób fizycznych, które uzyskują dochody ze ściśle określonych w ustawie źródeł (art. 2 ust. 1 u.p.d.o.f.). Podatnicy mogą być objęci albo nieograniczonym albo ograniczonym obowiązkiem podatkowym. Kryterium podziału wynika z miejsca stałego zamieszkania osoby fizycznej. Nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają te osoby fizyczne, które na stałe zamieszkują w Polsce (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f.). Ten rodzaj obowiązku polega na opodatkowaniu zarówno dochodów uzyskiwanych na terenie Polski, jak i poza jej granicami. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której zawarta jest umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska (art. 4a u.p.d.o.f.). Nieograniczony obowiązek podatkowy został oparty na zasadzie rezydencji, co oznacza, że został on uzależniony od miejsca zamieszkania osoby fizycznej, rozumianego jako miejsce jej faktycznego przebywania z zamiarem stałego pobytu przy czym faktyczna przerwa w przebywaniu w miejscu zamieszkania, nie pozbawia danej osoby miejsca zamieszkania (por. orzeczenie SN z dnia 15 lipca 1978 r. sygn. akt IV CR 242/78, OSNCP nr 6/1979, poz. 120). W polskim systemie podatkowym zasada rezydencji doznaje ograniczenia poprzez stosowanie środków ograniczających jurysdykcję podatkową polskich organów skarbowych w zakresie naliczania i poboru podatków. Takimi środkami są dwustronne umowy międzynarodowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania. Zasada wyłączenia z progresją zezwala państwom na uwzględnienie również zagranicznych dochodów w procesie ustalania właściwej progresywnej stawki podatkowej, co skutkuje tym, że umawiające się państwo przy obliczeniu podatku od pozostałej części dochodu takiej osoby może stosować stawkę podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby część dochodu nie podlegała wyłączeniu z opodatkowania w tym państwie. Ogólna zasada - stosowania metody wyłączenia z progresji (art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f.) ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zatem w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 27 ust. 9 albo 9a oraz art. 27g ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. Za prawidłowy Sąd uznał również przedstawiony przez organ II instancji na str. 16-18 zaskarżonej decyzji sposób wyliczenia dochodu skarżącej za 2013 r. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej nie doszło w sprawie do naruszenia art. 14 ust. 1 Konwencji. Skoro bowiem uzyskane przez skarżącą w 2013 r. w Norwegii wynagrodzenie nie podlegało opodatkowaniu (norweski podatek od wynagrodzenia za rok 2013 wyniósł 0 NOK), to podlegało ono opodatkowaniu w Polsce. W ocenie Sądu, nie do zaaprobowania byłaby sytuacja, w której skarżąca nie poniosłaby żadnego obciążenia fiskalnego z tytułu uzyskanych w 2013 r. przychodów. Taka sytuacja zdaniem Sądu prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania, stosownie do art. 84 Konstytucji RP, ale także podważałoby zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Taka sytuacja byłaby także sprzeczna z celem przepisów normujących abolicję podatkową. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organy rozważyły całość zebranego materiału dowodowego, odniosły się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń, a w obszernym uzasadnieniu obu rozstrzygnięć bardzo obszernie i szczegółowo wyjaśniły, jakim dowodom odmówiły wiarygodności, a także wskazały na dowody, którym dano wiarę. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach obu decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości. Warto także podkreślić, że w sprawie nie został naruszony przepis art. 121 § 1 O.p., z którego wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie takie charakteryzuje się tym, że jest prowadzone starannie i merytorycznie prawidłowo. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zasady tej nie naruszyły. Ustosunkowały się bowiem do twierdzeń i wniosków skarżącej. Nadto skarżąca była informowany podczas toczącego się postępowania podatkowego o podejmowanych czynnościach procesowych oraz zawiadamiana o wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje czynią więc zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a w szczególności jej art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191. Reasumując stwierdzić należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, jest kompletny i wystarczający do podjęcia słusznych decyzji. Obszerność w gromadzeniu tego materiału i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości, co do zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Organy podatkowe orzekały w sprawie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo je stosując -zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i materialnym. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.