II OSK 1570/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 491/21 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2021 r., nr SO-VII.621.1.29.2021.2 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 491/21 oddalił skargę A. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 26 kwietnia 2021 r. nr SO-VII.621.1.29.2021.2 w przedmiocie wymeldowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 3 marca 2021 r., nr SOUK-IX.5343.2.1048.2020.9, Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, orzekł o wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 35 przywołanej ustawy, ponieważ nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, uzasadniające podjęcie decyzji o wymeldowaniu. Opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w ocenie organu miało charakter trwały i było dobrowolne. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. C. Wojewoda Wielkopolski decyzją z 26 kwietnia 2021 r., nr SO-VII.621.1.29.2021.2, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a."), w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2021 r. poz. 510; dalej: "u.o.e.l.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Poznania. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe wykazało, że zachodzą przesłanki do uznania, że aktualnie związki A. C. z przedmiotowym lokalem ustały i lokal ten nie stanowi miejsca jego stałego pobytu. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego wniósł A. C. zarzucając organowi: – pominięcie okoliczności podniesionych przez skarżącego, w tym pominięcie dowodów przez niego przedłożonych na okoliczność zachowania D. S., które to zmusiły skarżącego do wyprowadzenia się z mieszkania albowiem bał się on o swoje życie i zdrowie - dowód: pismo złożone w Prokuraturze Rejonowej w czerwcu 2019 r.; – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący opuścił lokal dobrowolnie i stale oraz zabrał z tego lokalu wszystkie swoje rzeczy, w sytuacji gdy co prawda skarżący nie przebywa ww. lokalu jednakże nie wyprowadził się z niego, a jego rzeczy nadal znajdują się w mieszkaniu w P; – pominięcie, iż D. S. sama wzywała skarżącego do zabrania rzeczy z lokalu przy ul. [...], co świadczy o tym, iż rzeczy skarżącego znajdują się w przedmiotowym lokalu, a tym samym brak jest podstaw do wymeldowania skarżącego; – pominięcie, iż od października 2020 r. kiedy to D. S. wymieniła wkładkę w drzwiach, skarżący nie ma możliwości wejścia do mieszkania, a tym samym został on pozbawiony dostępu do lokalu; – oparcie decyzji o zeznania świadków, którzy mogli potwierdzić jedynie gdzie obecnie zamieszkuje skarżący - co też uczynili, nie znając ani przyczyn ani celu tymczasowego zamieszkiwania skarżącego w innym lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniosła również uczestniczka postępowania D. S. podnosząc, że stan faktyczny nie uległ zmianie, a argumentacja skargi nie jest zgodna z prawdą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 35 u.o.e.l., i przypomniał, że jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Badając okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że Wojewoda Wielkopolski, w ślad za Prezydentem Miasta Poznania, prawidłowo ustalił, że A. C. trwale i dobrowolnie opuścił lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w P. i nie koncentruje w nim swojego życia. Fakt niezamieszkiwania został potwierdzony przez strony (w tym przez samego skarżącego) i świadków. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowym lokalu brak jest śladów codziennego przebywania i prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżącego. Natomiast sam fakt sporadycznych i krótkotrwałych wizyt w tym lokalu nie prowadzi do wniosku, że skarżący mieszka tam nieprzerwanie, tym bardziej, że zarówno on, jak i uczestniczka postępowania oraz ich córki zeznali, że mieszka w innej miejscowości. W konsekwencji Sąd wskazał, że całokształt zachowań skarżącego wskazuje, że lokal, w którym do maja 2019 roku był on na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych i obecnie jedynie z uwagi na zamiar dochodzenia praw do lokalu oraz ewentualnych rozliczeń z uczestniczką postępowania utrzymuje więzi z tym lokalem, choć stan taki utrwala fikcyjne zameldowanie w miejscu, w którym w rzeczywistości nie mieszka. Skarżący nie podjął także kroków w ramach postępowania sądowego, aby przywrócić utracone posiadanie lokalu. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zweryfikowania, czy nieruchomość w Z. nadaje się do zamieszkania z uwagi na stan zdrowia skarżącego Sąd wskazał, że kwestia ta pozostawała poza zakresem przedmiotowej sprawy. Sąd przychylił się także do stanowiska organu drugiej instancji, w świetle którego istnienie konfliktu rodzinnego pomiędzy skarżącym i uczestniczką postępowania oraz ich córkami nie oznacza automatycznie, że opuszczenie miało charakter niedobrowolny. W powyższym świetle fakt wyprowadzenia się skarżącego z przedmiotowego lokalu nie stanowił rezultatu bezprawnych działań uczestniczki postępowania, lecz był wynikiem podjętej przez skarżącego decyzji o opuszczeniu lokalu. Sąd podsumowując wywód stwierdził, że rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który następnie został w decyzji omówiony i w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wywiódł A. C. zaskarżając wskazany wyrok w całości i zarzucając Sądowi: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego, mimo iż opiera się ona na błędnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego czego efektem było: 1. zaaprobowanie przez Sąd I instancji nieprawidłowych ustaleń organów I i II instancji co do rzekomo dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego kasacyjnie lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., podczas gdy zarówno z informacji przedstawionych przez skarżącego jak i z pism D. S. kierowanych do organu I instancji (pismo z dnia 17 lutego 2021 r.) oraz do skarżącego kasacyjnie (pismo z dnia 13 stycznia 2021 r.) jasno wynika, iż skarżący kasacyjnie został pozbawiony możliwości zamieszkiwania w lokalu wbrew swojej woli; nadto informacje przekazane organom przez skarżącego kasacyjnie wskazują, iż zaczął on spędzać większość swojego czasu pod adresem [...] z powodu agresji słownej i fizycznej, jakiej doznał ze strony D. S.; 2. zaaprobowaniu przez Sąd i instancji nieprawidłowych ustaleń organów I i II instancji co do rzekomo trwałego opuszczenia przez skarżącego kasacyjnie lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. podczas gdy, jak wynika ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, skarżący kasacyjnie regularnie przebywał w w/w lokalu - również na noc - a nadto w mieszkaniu tym w dalszym ciągu znajduje się należący do skarżącego kasacyjnie majątek ruchomy; 3. stwierdzeniu przez Sąd I instancji, iż nie istnieje żadna więź między skarżącym kasacyjnie a lokalem nr [...] przy ul. [...] w P., mimo iż skarżący kasacyjnie do dnia 29 stycznia 2021 roku pozostawał zgłoszony jako osoba zamieszkująca lokal nr [...] przy ul. [...] w P., a nadto, że w okresie tym skarżący kasacyjnie uiszczał na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] opłaty tytułem opłat za utrzymanie lokalu oraz kosztów zarządu i utrzymania nieruchomości wspólnej (co wynika jednoznacznie z pisma pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej [...] zatytułowanego "odpowiedź na wezwanie do zapłaty" z dnia 9 czerwca 2021 roku); 4. pominięcie przez Sąd I instancji braku przeprowadzenia przez organy I i II instancji wnikliwego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy Skarżącemu kasacyjnie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości; 5. pominięcie przez Sąd I instancji braku przeprowadzenia przez organy I i II instancji wnikliwego postępowania dowodowego celem ustalenia, jakie były relacje skarżącego kasacyjnie i D. S. w czerwcu 2019 r. zwłaszcza nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania obiektywnych świadków - np. osób zamieszkujących lokale sąsiadujące z lokalem nr [...] przy ul. [...] w P. 6. pominięcie przez Sąd I instancji faktu, iż skarżący kasacyjnie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji oraz, że niezdolność ta istniała już w dniu wydania przez Prezydenta Miasta Poznania decyzji z dnia 3 marca 2021 roku o wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. (co wynika z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 18 sierpnia 2021 roku), 7. pominięcie przez Sąd I instancji faktu, iż kwestia stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie nie została zbadana przez prowadzące postępowanie organy administracji, 8. pominięcie przez Sąd I instancji faktu niezbadania przez organ zarówno I jak i II instancji, czy miejsce, w którym obecnie przebywa skarżący kasacyjnie ([...]), a w którym zarówno Wojewoda jak i Prezydent Miasta Poznania upatrują "domu w którym obecnie koncentruje się życie Skarżącego’’, spełnia podstawowe wymogi miejsca zamieszkania z punktu widzenia godności człowieka, szczególnie biorąc pod uwagę stan zdrowia skarżącego kasacyjnie. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 u.o.e.l. w zw. z art. 28 ust. 1 u.o.e.l. oraz art. 33 ust. 1 u.o.e.l. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., podczas gdy w sprawie niniejszej nie sposób przyjąć, by skarżący kasacyjnie dobrowolnie i w sposób trwały opuścił przedmiotowy lokal, ponieważ dostęp do lokalu został mu ograniczony przez D. S., z którą to wspólnie zamieszkiwał w w/w mieszkaniu przez ponad 30 lat, poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych do lokalu, przed tym zaś zdarzeniem skarżący kasacyjnie regularnie korzystał z mieszkania i nie miał zamiaru trwałego opuszczenia go. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, o zasądzenie na rzecz pełnomocnika Skarżącego kasacyjnie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów pierwszych ze wskazanych przepisów, ponieważ tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym możliwa jest ocena trafności zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w błędnej ocenie przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego ora zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – a w konsekwencji, w ocenie skarżącego kasacyjnie, miało to doprowadzić do szeregu uchybień proceduralnych przez Sąd pierwszej instancji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wskazana wadliwość miała polegać na prowadzeniu postępowania jednostronne (tj. uwzględniało jedynie stanowisko uczestniczki postępowania) i z pominięciem kluczowych dla sprawy kwestii spornyvh, zwłaszcza w zakresie dobrowolności i trwałości opuszczenia przez skarżącego lokalu przy nr [...] przy ul. [...] w P. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 35 u.e.o.l., co potwierdził Sąd pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe występując o udzielenie wyjaśnień zarówno do skarżącego kasacyjnie, jak i do uczestniczki postępowania jak i przesłuchał świadków (córki skarżącego kasacyjnie). Skarżącemu kasacyjnie zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania m. in. umożliwiając udzielanie replik na pisma pochodzące od świadków czy uczestniczki postępowania. Stąd nie jest zgodne z prawdą jego twierdzenie, że postępowanie dowodowe było prowadzone w sposób jednostronny i pomijało kluczowe dla sprawy kwestie sporne. Przeciwnie – organy administracji publicznej zbadały szereg okoliczności faktycznych sprawy, w tym m. in. termin wyprowadzenia się skarżącego kasacyjnie z lokalu przy nr [...] przy ul. [...] w P., jego dostępu do lokalu, okoliczności zmiany miejsca zamieszkania, zagadnienie ponoszenia przez niego opłat za utrzymanie przedmiotowej nieruchomości czy pozostawienie przez niego rzeczy ruchomych w lokalu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za organami obu instancji, że opuszczenie lokalu przez skarżącego kasacyjnie miało charakter dobrowolny. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby powrotu do lokalu, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Z kolei przez trwałe opuszczenie miejsca stałego pobytu należy rozumieć przebywanie poza tym miejscem z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym (por. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2961/20; z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 2915/18 - CBOSA). W niniejszej sprawie nie było podstaw do przyjęcia, że skarżący został zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy bowiem uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli (jak twierdzi skarżący kasacyjnie) i nie skorzystała skutecznie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym żądania skierowanego do sądu o nakazanie przywrócenia utraconego posiadania. Skarżący kasacyjnie nie podjął próby przywrócenia utraconego posiadania w drodze powództwa przed sądem cywilnym. Co więcej, sam skarżący kasacyjnie przyznał w piśmie z 31 grudnia 2023 r., że przeprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. do mieszkania w Z. przy ul. [...] w maju 2019 r. "aby mieć spokój", co niezależnie od skomplikowanej sytuacji rodzinnej skarżącego kasacyjnie (sporów rodzinnych), tym bardziej przemawia za tym, że opuszczenie przez niego przedmiotowego lokalu miało charakter dobrowolny, a nie opuścił go z przymusu. Kolejną istotną okolicznością w sprawie, a kwestionowaną przez skarżącego kasacyjnie jest to, czy opuszczenie przez niego lokalu miało charakter trwały. Z dowodów zebranych w sprawie wynika w sposób bezsporny, że skarżący kasacyjnie nie przebywa na stałe w przedmiotowym lokalu przynajmniej od maja-czerwca 2019 r. tj. od dnia, w którym przeprowadził się do innej nieruchomości, a jak sam twierdził ostatnio w przedmiotowym lokalu przebywał we wrześniu 2020 r. Dodatkowo od sierpnia 2020 r. skarżący kasacyjnie nie ma dostępu do lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. z uwagi na wymianę zamków. O trwałości opuszczenia lokalu przez skarżącego kasacyjnie – jak wynika z akt sprawy – przesądza fakt, że nie zamieszkuje on nieruchomości i nie koncentruje w niej swojego życia codziennego. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie trwałości opuszczenia przez niego lokalu nie podważa fakt, że w lokalu nadal znajdują się jego rzeczy ruchome czy okoliczność, że ponosi on część opłat za utrzymanie lokalu. Zagadnieniem przesądzającym o trwałości opuszczenia przez niego lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. jest to, że jego centrum życiowe znajduje się obecnie w Z., a nie w spornym lokalu, co przyznał sam skarżący kasacyjnie - przy czym opuszczenie tego lokalu miało charakter dobrowolny. Dlatego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za organami obu instancji, że opuszczenie przez skarżącego kasacyjnie przedmiotowego lokalu miało charakter trwały oraz dobrowolny oraz, że nie koncentruje w nim swojego życia. W konsekwencji prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do słusznej konkluzji, że w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji, tj. do naruszenia art. 35 u.o.e.l. w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 33 ust. 1 u.o.e.l. Jak wskazał skarżący kasacyjnie do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Zarzut ten ma w istocie charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Otóż zarzut ten został oparty na twierdzeniu, że stan faktyczny, przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa kontroli legalności decyzji Wojewody Wielkopolskiego, został wadliwie ustalony. Tymczasem stan faktyczny został ustalony prawidłowo i zasadnie - Sąd nie stwierdził naruszeń w tym zakresie. Innymi słowy, skoro w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie stanu faktycznego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to strona nie może skutecznie zarzucać naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie przyjmując inny stan faktyczny, niż ten przyjęty przez wojewódzki sąd administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2145/18 oraz wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2129/20). A do tego zmierza stanowisko skarżącego kasacyjnie poprzez konsekwentne zaprzeczanie, że trwale i dobrowolnie opuścił lokal. Na marginesie należy wskazać, że zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności lub innego prawa do określonego lokalu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności ewidencji ze stanem faktycznym, a nie rozstrzyganie, czy strona ma prawa do zamieszkiwania w danym lokalu (por. np. wyrok NSA z 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2117/19, CBOSA). Również jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji poza zakresem sprawy była okoliczność stanu nieruchomości, którą obecnie zamieszkuje skarżący kasacyjnie uwzględniając jego stan zdrowia. Raz jeszcze należy wskazać, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i potwierdza jedynie stan faktyczny, że określona osoba nie przebywa w danym lokalu. Jej wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 7 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2062/21, CBOSA). Z tego powodu nie zawarto w niniejszym wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.