II SA/Po 491/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 35 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie wszczęte zostało na żądanie D. S., której przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do ww. lokalu. Wnioskodawczyni podała, że A. C. na początku maja 2019 r. wyjechał do Z. na posesję, która należy do ich córek i do chwili obecnej nie wrócił pod powyższy adres. Mają kontakt esemesowy, ale ww. nie wskazuje by chciał powrócić. Pod jej nieobecność zabrał swoje rzeczy osobiste, dokumenty itp. W lokalu nie pozostało nic, co dotyczy jego osoby. Do [...] sierpnia 2020 r. posiadał komplet kluczy od mieszkania, jednak z początkiem października 2020 r. została zmieniona wkładka w drzwiach wejściowych. Dokłada się częściowo do czynszu, ale nie ma zamiaru powrócić. Wnioskodawczyni podała jego adres pobytu. Organ wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że A. C. opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] nie dopełniając obowiązku meldunkowego oraz, że spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu przysługuje D. S.. Ustalono w rejestrze mieszkańców, że nadal zameldowany jest na pobyt stały w ww. lokalu oraz nie jest nigdzie zameldowany na pobyt czasowy w innym miejscu na terenie kraju. Uzyskano oświadczenie A. C., że nie wymelduje się z lokalu nr [...] przy ul. [...]. Wymieniony podał adres do korespondencji, na który organ skierował do niego pytania odnośnie okoliczności opuszczenia lokalu. W ramach postępowania wezwano córki stron - P. S.-M. i P. P., do nadesłania wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi P. P. poinformowała, że A. C. od maja 2019 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...], który opuścił dobrowolnie. Z mieszkania zabierał systematycznie swoje rzeczy osobiste, pod nieobecność kogokolwiek. Obecnie pokój w którym mieszkał jest pusty (nie ma w nim żadnych jego przedmiotów). Klucze nadal pozostają w jego posiadaniu, ale z tego adresu odbiera wyłącznie pocztę (posiada klucz od skrzynki). Nie wchodzi do lokalu, a nocował w nim po raz ostatni w maju 2019 r. W pokoju, który zajmował, nie ma jego pościeli (zabrał ją ze sobą). A. C. obecnie mieszka w Z. w nieruchomości, której ona wraz z siostrą jest współwłaścicielem. Z kolei P. S.-M. poinformowała m.in., że nie może wskazać jednoznacznie daty wyprowadzenie się przez A. C. z lokalu nr [...] przy ul. [...], gdyż przebywał w mieszkaniu coraz mniej czasu i systematycznie zabierał swoje rzeczy. Sam twierdzi w listach do niej, że w przy ul. [...] nie mieszka od maja 2019 r. Obecnie przebywa w nieruchomości przy ul. [...] w Z. i zgodnie z aktem notarialnym ma prawo mieszkać tam dożywotnio. Przez ostatni rok, A. C. nie nocował w mieszkaniu. Posiadał klucze od domu, gdyż zdarzało się, że w ciągu dnia przychodził po korespondencję czy na herbatę, gdy miał przerwę w zaplanowanym dniu. Latem 2019 r. został zmieniony zamek w drzwiach wejściowych, o czym został poinformowany i nie domagał się kluczy od mieszkania. Pismem z [...] grudnia 2020 r. A. C. wyjaśnił, że w czerwcu 2019 r. przeprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. do mieszkania w Z. . Zmienił lokal, aby mieć spokój. Od listopada 2020 r. nie ma dostępu do przedmiotowego lokalu, gdyż zostały zmienione zamki w drzwiach. Ostatni raz pod powyższym adresem był we wrześniu 2020 r. W mieszkaniu pozostały jego rzeczy, ale odmówiono ich wydania (dokumenty, ciepła odzież, pamiątki). Rozmawiał na ten temat będąc w lokalu czerwcu 2020 r., ale odpowiedź była negatywna. Od ok. 30 lat płaci za czynsz, a od czerwca 2018 r. płaci połowę czynszu. Jego miejscem stałego pobytu jest lokal nr [...] przy ul. [...]. Chce powrócić pod powyższy adres po wyjaśnianiu całej sprawy. Ponadto w piśmie tym odnosił się także do konfliktu jaki jest pomiędzy nim, a D. S., oraz do jego stanu zdrowia, Załączył do akt sprawy kserokopie pisma skierowanego do D. S. z [...] grudnia 2020 r., z treści którego wynika m.in., że wezwał ją do przekazania kluczy od przedmiotowego lokalu oraz poinformował, że chciałby z mieszkania zabrać rzeczy należące do niego, w tym m.in. odzież na zimę, instrumenty, pamiątki, dokumenty, tapczan, telewizor itp. i oczekuje na pisemną odpowiedź. Załączył kopie pism skierowanych do Prokuratury Rejonowej [...] w P. (wpływ [...] czerwca 2019 r.), gdzie poinformował, że w związku z zagrożeniem życia musiał zmienić adres zamieszkania; oraz z [...] czerwca 2020 r. , w którym poinformował m.in., że w lokalu nr [...] przy ul. [...] pozostały rzeczy należące do niego oraz część umeblowania, a rzeczy te chciałby odzyskać. Podał, że mieszkanie opuścił [...] czerwca 2019 r. Organ wyjaśnił, że wezwał A. C. do nadesłania wyjaśnień m.in.: jaki był jego cel wizyty w lokalu nr [...] przy ul. [...] we wrześniu 2020 r.; czy D. S. zgodziła się, aby ponownie mógł zamieszkać pod powyższym adresem, czy zwracał się o udostępnienie nowego kompletu kluczy do ww. Lokalu - jeśli tak to kiedy; czy podejmował kroki prawne (sądowe) celem powrotu do tego mieszkania - jeżeli tak to jakie; czy widzi możliwość ponownego zamieszkania w tym lokalu; o dokładne sprecyzowanie kiedy ma zamiar zamieszkać pod tym adresem. Organ wezwał również D. S. do nadesłania wyjaśnień co do okoliczności opuszczenia lokalu przez A. C.. W odpowiedzi A. C. zarzucił, że w pismach D. S., P. S.-M. i P. P. zawarte są kłamstwa m.in. w kwestii tego, że systematycznie zabierał swoje rzeczy z lokalu oraz że jego pokój jest pusty. W pokoju pozostawił m.in. instrumenty, półkę, tapczan. W przedmiotowym lokalu był we wrześniu 2020 r. (w przerwie pomiędzy rehabilitacją). Wypił m.in. herbatę, zjadł, zażył tabelki i poszedł na następną wizytę oraz pocztę. Dzień wcześniej także był i nocował w lokalu. W sprawie wydania klucza od lokalu dzwonił do D. S., pisał SMS-y, a [...] grudnia 2020 r. wystosował pismo. Podejmował próby powrotu do przedmiotowego lokalu powiadamiając prokuraturę, lecz bez reakcji, a sąd przełożył już drugi raz termin ze względu na pandemię. Chce mieszkać w lokalu nr [...] przy ul. [...], a jeżeli D. S. zgodzi się, to je sprzedadzą. Nie wie czy ma możliwość ponownego zamieszkania pod powyższym adresem, co zależy od sądu i D. S.. Pismem z [...] lutego 2021 r. D. S. poinformowała m.in., że A. C. od maja 2019 r. przebywa na posesji córek w Z. przy ul. [...], do której one nie mają dostępu, a opłacają rachunki związane z jej użytkowaniem. Według ww. tam czuje się najlepiej. Sukcesywnie odwiedzając lokal nr [...] przy ul. [...], zabierał swoje rzeczy osobiste i całą dokumentację medyczną. Pozostały tylko jakieś dokumenty dotyczące jego uprawnień, wykształcenia, ewentualnie pamiątki, które są wspólne z ich wycieczek. Wszystko czego oczekuje, może mu wydać, ale musi się z nią spotkać i umówić na konkretny termin. Nigdy nie sugerował powrotu do mieszkania. Wymiana zamka w drzwiach w lokalu nr [...] nastąpiła w sierpniu 2020 r. i został o tym poinformowany. Nie jest w stanie wyobrazić sobie przebywania z nim w jednym domu, z uwagi na jego stan zdrowia (miał skierowanie do psychiatry). W 1986 r. był skazany za znęcanie się nad rodziną pod wpływem alkoholu. Teraz też znęca się nad nimi psychicznie, a także zakłada im sprawy sądowe. Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, boweim nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, uzasadniające podjęcie decyzji o wymeldowaniu. Opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma w tym przypadku charakter trwały i jest dobrowolne. W sprawie ustalono, że A. C. nie mieszka w sposób stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. od 2019 r., a swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokaja poza tym lokalem. Zdaniem organu, opuszczenie przez niego przedmiotowego lokalu miało charakter dobrowolny i było następstwem podjętego zamiaru zorganizowania swojego centrum życiowego w innym miejscu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby został z tego lokalu usunięty, a opuszczenie przez niego mieszkania nastąpiło w wyniku podjętej przez niego decyzji. Przeprowadził się do domu w Z. , gdzie nadal mieszka. Biorąc pod uwagę treść pism A. C. i D. S. organ ocenił, że osoby te nie mogą dojść do porozumienia, a wspólne przebywanie ze sobą rodzi sytuacje konfliktowe. Nawet jeżeli przyjąć, że A. C. faktycznie został zmuszony do opuszczenia tego lokalu przez zachowanie żony, w obawie o swoje życie, to sądownictwo administracyjne wielokrotnie dokonywało oceny dobrowolności opuszczenia lokalu w sytuacji nieporozumień rodzinnych, kłótni, konfliktów itp., w celu poprawienia komfortu życiowego. W ramach takich rozważań utarła się linia orzecznictwa, zgodnie z którą kiedy jedna ze stron konfliktu opuszcza mieszkanie, gdyż nie chce tolerować nagannego zachowania w stosunku do swojej osoby, to takie opuszczenie lokalu należy traktować jako dobrowolne. Również okoliczności towarzyszące wymianie zamków w drzwiach lokalu nie podważają wniosku o jego dobrowolnym opuszczeniu, gdyż miało to miejsce już po wyprowadzeniu się przez A. C. (sierpień 2020 r.). Jak wynika z treści pisma ww. z [...] stycznia 2021 r. w sprawie wydania klucza od lokalu dzwonił do D. S., pisał SMS-y, a [...] grudnia 2020 r. wystosował do niej pismo, lecz nastąpiło to dopiero po wszczęciu postępowania. Organ wskazał, że nawet gdy był on w posiadaniu kluczy od lokalu i miał do niego swobodny dostęp, to i tak nie mieszkał w nim w sposób stały. Nie może zatem skutecznie twierdzić, że nie mieszka w tym lokalu, gdyż zostały w nim wymienione zamki w drzwiach i nie ma do niego dostępu, bowiem nie było to powodem opuszczenia przez niego tego mieszkania. Zdaniem organu postawa A. C. wskazuje na brak zdecydowanego i jednoznacznego zamiaru zmiany sytuacji, w której mieszka pod innym adresem. To, że od maja do czerwca 2019 r. przychodził pod powyższy adres, nie świadczy o jego zamiarze powrotu do tego lokalu, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego przychodził pod ten adres, w przerwie pomiędzy rehabilitacją, aby wypić herbatę, zjeść itp., po czym wychodził, czy też przychodził odebrać pocztę, a nie po to, żeby wprowadzić się do tego lokalu. O ile A. C. podkreśla, że ma zamiar powrócić do tego mieszkania, to okoliczności sprawy nie wskazują, aby swoim postępowaniem i zachowaniem dążył do koncentracji swych spraw życiowych i swej aktywności w okalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Samo deklarowanie powrotu do tego lokalu, bez wskazania i udowodnienia działań prowadzących do urzeczywistnienia tego zamiaru, nie może skutecznie przesądzać o takim działaniu. Materiał dowodowy pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż A. C. w rzeczywistości obecnie nie ma zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu, a jedynie podejmuje pozorne działania, mające sugerować jego chęć powrotu do lokalu. Zdaniem organu w ramach postępowania A. C. nie wykazał, aby podejmował kroki prawne zmierzające do powrotu do przedmiotowego lokalu, w tym między innymi nie załączył do akt sprawy kserokopii pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania do przedmiotowego lokalu. Z pism załączonych przez A. C. wynika, że sprawy w Prokuraturze Rejonowej [...] w P. i w sądzie dotyczą czynności skargi na funkcjonariusza Policji, podrobienia podpisów na dokumentach przekazania lokalu, sprzedaży samochodu oraz zagrożenia jego życia. Organ wyjaśnił, że sam meldunek jest tylko rejestracją miejsca pobytu i nie uprawnia do przebywania pod danym adresem bez zgody osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu. Dopóki strona nie zamieszka ponownie w przedmiotowym lokalu, to brak jest podstaw faktycznych i prawnych do utrzymywania fikcji jego stałego zameldowania w tym lokalu, bowiem zameldowanie odpowiadać musi rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Z akt sprawy wynika, że centrum życiowej aktywności A. C. mieści się pod nowym adresem, tj. Z., ul. [...]. Fakt, że ww. chce zabrać z tego mieszkania rzeczy, jak np. pamiątki, instrumenty, czy też część umeblowania jak np. tapczan, także zdaniem organu, nie świadczy o tym, że chce powrócić do tego mieszkania, a wręcz przeciwnie, że nie ma już zamiaru powrócić do tego mieszkania. W toku postępowania nie wskazano na okoliczności, które stanowiłyby, że opuszczenie przez A. C. lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. nie było wynikiem jego woli. Nie został wyrzucony z tego lokalu, tylko przeprowadził się do innego mieszkania, a tym samym opuszczenie lokalu było wynikiem podjętej przez niego decyzji. Z kolei okres od kiedy nie mieszka pod tym adresem (maj-czerwiec 2019 r.), zabranie z tego lokalu większości swoich rzeczy, brak dostępu do tego mieszkania, rozumiany jest jako trwałość i zerwanie więzi z miejscem stałego zameldowania i skoncentrowanie swojego życia osobistego w nowym miejscu. W toku postępowania ww. nie wykazał podjęcia skutecznych działań prawnych umożliwiających jemu powrót do miejsca zameldowania na pobyt stały, a zamiar powrotu do tego lokalu przez ww. nie znajduje potwierdzenia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Zamieszkiwanie w danym lokalu powinno być połączone z zamiarem pobytu stałego i posiadaniem w tym lokalu centrum życiowego, co nie ma miejsca. Zatem zachodzą przesłanki do wymeldowania ww. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Wskazano, że ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu — faktycznego miejsca pobytu wskazanej osoby. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Byłoby to sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. Na poparcie przyjętego w sprawie stanowiska organ odwołał sie do wyroków sądów administarcyjnych. A. C. złożył w terminie odwołanie od opisanej decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł, że wnioskodawczyni wyczyściła jego konta, sprzedała jego samochód, a podrabiając z córką podpisy, przepisała mieszkanie na siebie. Decyzja organu I instancji jest krzywdząca, a organ nie rozpoznał sprawy wnikliwie. Wnioskodawczyni wniosła w podaniu o przesłuchanie czterech świadków, lecz zeznawały fałszywie tylko dwie córki Pani D. S., a ich zeznania potraktowano jako dowód w sprawie. Potwierdził, że mieszka w Z. Nieprawdziwe są informacje od wnioskodawczyni i świadków, że jego pokój jest pusty, bo wszystko wywiózł. W aktach sprawy jest zdjęcie z jego rzeczami, tj. drogimi i profesjonalnymi instrumentami muzycznymi, półki z pamiątkami i tapczan. Córki działają z zemsty, z powodu usiłowania cofnięcia im darowizny działek. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) dalej k.p.a., w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2021 r. poz. 510), Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P.. Przytaczajac treść mających zastosowanie w postępowaniu przepisów ww. ustawy oraz wypracowaną przez sądy administracyjne linię orzeczniczą Wojewoda wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie był obowiązany do ustalenia, czy A. C. opuścił lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w P. bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Rozpatrując odwołanie wzięto pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym treść pism A. C., D. S., P. P., P. S.-M.. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało, że zachodzą przesłanki do tego, aby uznać, że aktualnie związki A. C. z przedmiotowym lokalem ustały. A. C. potwierdził w niniejszym postępowaniu, że w przedmiotowym lokalu nie mieszka od maja 2019 r. Wymieniony od tego czasu zamieszkuje w nieruchomości córek przy ul. [...] w Z. Opuszczenie przez niego lokalu nr [...] przy ul. [...] nastąpiło z powodu konfliktu z partnerką. W spornym lokalu pozostawił instrumenty muzyczne, tapczan i pamiątki. Powyższy stan faktyczny został potwierdzony przez uczestników postępowania i nie jest przez odwołującego kwestionowany. Wojewoda wyjaśnił, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. W szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych. Niezaprzeczalnym jest, że takich czynności od maja 2019 r. A. C. nie wykonuje w lokalu mieszkalnym nr lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. W opinii organu podnoszona przez odwołującego kwestia uniemożliwiania mu dostępu do przedmiotowego mieszkania oraz niedobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego nie może zostać uwzględniona, bowiem nie podjął on działań prawnych, w postaci powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, celem powrotu do przedmiotowej nieruchomości, co uzasadnia twierdzenie, że w sposób dobrowolny i trwały opuścił on miejsce stałego pobytu. Jak wskazał bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z [...] września 2015 r. sygn. akt II SA/Po [...], podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykazanie przez stronę, że przed rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej o wymeldowanie podjęła skuteczne działania prawne i faktyczne celem wprowadzenia się do spornego lokalu, czy to poprzez próbę wejścia do lokalu i jego zasiedlenia, czy też poprzez wystąpienie z odpowiednim powództwem posesoryjnym lub petytoryjnym (windykacyjnym). Brak takiego działania skarżącego należy natomiast traktować jako dorozumianą i następczą akceptację stanu trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Samo wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu bez zobiektywizowania tej woli jest wystarczającą okolicznością do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Takie stanowisko należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z 2 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1452/17, z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 998/17, z 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 215/17). Sądy administracyjne stoją również na stanowisku, że ewentualna próba przywrócenia posiadania lokalu po upływie 6 miesięcy od wymiany zamka w drzwiach nie zmienia faktu, że doszło do trwałego opuszczenia lokalu. Tak późne podjęcie kroków prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania lokalu świadczą o tym, że strona dobrowolnie i trwale się z niego wyprowadziła (wyrok WSA w Poznaniu 24 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 332/19, wyrok NSA z 20 października 2020 r. sygn. akt II OSK 773/20). Podnoszona przez odwołującego kwestia sfałszowania dokumentów, na skutek czego wnioskodawczyni m.in. weszła we władanie przedmiotowego mieszkania, może być badana w postępowaniu karnym i cywilnym. Co do zasady nie ma też decydującego znaczenia podnoszona przez odwołującego okoliczność, że ponosi koszty utrzymania mieszkania, ponieważ przesłanki, które podlegają badaniu w postępowaniu o wymeldowanie zawarte zostały w art. 35 ustawy i ponoszenie opłat za mieszkanie do nich nie należy. Natomiast pozostawienie przez odwołującego mebli i innych rzeczy w miejscu dotychczasowego zameldowania nie może w okolicznościach sprawy podważać prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem z rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy nie świadczy, zatem o koncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania (wyrok NSA z 19 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2409/15). Sporadyczny pobyt w miejscu zameldowania nie może być utożsamiany z pobytem stałym pod adresem zameldowania i nie odpowiada definicji pobytu stałego określonej w art. 25 ustawy. W opinii organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie zgromadzono materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który został w sposób prawidłowy oceniony przez organ I instancji, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, dają podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu w oparciu o przepis art. 35 ustawy, w związku z czym nie zachodziła konieczność uwzględnienia w całości żądania wnioskodawczyni w jej podaniu przez organ I instancji. Organ I instancji, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. Odnosząc się do zarzutu odwołującego w kwestii rozstrzygnięcia sprawy przez organ na podstawie fałszywych informacji wnioskodawczyni i świadków, wskazać należy, że kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy było przesądzenie kwestii, czy strona opuściła miejsce stałego pobytu. Informacje uczestników postępowania były spójne, a odwołujący je potwierdził i nie kwestionował. Zdaniem Wojewody nastąpiło w tym przypadku świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. Organ odwoławczy rozważył również ewentualny powrót A. C. do dotychczasowego miejsca zamieszkania i możliwości realizacji tego zamiaru. W ocenie organu realizacja tego zamiaru jest niewykonalna ze względu na istniejący konflikt pomiędzy nim a D. S., posiadającą tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w P.. A. C. wniósł na opisaną decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, żądając jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2021r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - pominięcie okoliczności podniesionych przez skarżącego, w tym pominięcie dowodów przez niego przedłożonych na okoliczność zachowania D. S., które to zmusiły skarżącego do wyprowadzenia się z mieszkania albowiem bał się on o swoje życie i zdrowie - dowód: pismo złożone w Prokuraturze Rejonowej w czerwcu 2019r.; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący opuścił lokal dobrowolnie i stale oraz zabrał z tego lokalu wszystkie swoje rzeczy, w sytuacji gdy co prawda skarżący nie przebywa ww. lokalu jednakże nie wyprowadził się z niego, a jego rzeczy nadal znajdują się w mieszkaniu w P.; - pominięcie, iż D. S. sama wzywała skarżącego do zabrania rzeczy z lokalu przy ul. [...] co świadczy o tym, iż rzeczy skarżącego znajdują się w przedmiotowym lokalu, a tym samym brak jest podstaw do wymeldowania skarżącego; - pominięcie, iż od października 2020r. kiedy to D. S. wymieniła wkładkę w drzwiach, skarżący nie ma możliwości wejścia do mieszkania, a tym samym został on pozbawiony dostępu do lokalu; - oparcie decyzji o zeznania świadków którzy mogli potwierdzić jedynie gdzie obecnie zamieszkuje skarżący - co też uczynili, nie znając ani przyczyn ani celu tymczasowego zamieszkiwania skarżącego w innym lokalu. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację, dodatkowo podając, że ma duże problemy zdrowotne i wymaga stałej pomocy osoby drugiej, a nikt z rodziny mu nie pomaga. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wiosła również uczestniczka postępowania D. S. podnosząc, że stan faktyczny nie uległ zmianie, a argumentacja skargi nie jest zgodna z prawdą. W dalszej złożonej do akt korespondencji uczestniczka opisała wzajemne relacje ze skarżącym oraz brak możliwości porozumienia. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021 r. ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy pełnomocnik podtrzymał skargę. Zdaniem pełnomocnika decyzja organu II instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i z art. 140 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie mające wyraz, zwłaszcza w: - zaaprobowaniu przez Wojewodę nieprawidłowych ustaleń Prezydenta Miasta P. co do rzekomo dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...], podczas gdy zarówno z informacji przedstawionych przez skarżącego jak i z pism D. S. jasno wynika, że skarżący został pozbawiony możliwości zamieszkiwania w lokalu wbrew swojej woli; nadto informacje przekazane organom przez skarżącego wskazują iż zaczął on spędzać większość swojego czasu pod adresem ul. [...], Z., z powodu agresji słownej i fizycznej, jakiej doznał ze strony D. S.; - zaaprobowaniu przez Wojewodę nieprawidłowych ustaleń Prezydenta Miasta P. co do rzekomo trwałego opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. podczas gdy, jak wynika ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, skarżący regularnie przebywał w ww. lokalu - również na noc - a nadto w mieszkaniu tym w dalszym ciągu znajduje się należący do skarżącego majątek ruchomy; - braku przeprowadzenia przez organy obu instancji wnikliwego postępowania dowodowego celem ustalenia, jakie były relacje skarżącego i D. S. w czerwcu 2019 r., zwłaszcza nie przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania obiektywnych świadków - np. osób zamieszkujących lokale sąsiadujące z lokalem nr [...] przy ul. [...] w P.; - niezbadaniu przez organy, czy miejsce, w którym obecnie przebywa skarżący (Z. ul. [...], [...]) spełnia podstawowe wymogi miejsca zamieszkania z punktu widzenia godności człowieka, szczególnie biorąc pod uwagę stan zdrowia skarżącego; - naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy w zw. z art. 28 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do wymeldowania A. C., podczas gdy w sprawie niniejszej nie sposób przyjąć, by dobrowolnie i w sposób trwały opuścił przedmiotowy lokal, ponieważ dostęp do lokalu został mu ograniczony przez D. S. z którą to wspólnie zamieszkiwał w ww. mieszkaniu przez ponad 30 lat, poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych do lokalu, przed tym zaś zdarzeniem skarżący regularnie korzystał z mieszkania i nie miał zamiaru trwałego opuszczenia go. Pełnomocnik podniósł, że zarówno uczestniczka postępowania jak i skarżący przyznali, iż został on pozbawiony możliwości korzystania z lokalu, którego dotyczy postępowanie, wbrew swojej woli i pomimo, iż regularnie z niego korzystał. Bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż zamki w drzwiach wejściowych do mieszkania wymienione zostały przez uczestniczkę postępowania. W świetle doświadczenia życiowego, zasad logiki a także biorąc pod uwagę treść pisma D. S. skierowanego do Organu I instancji (pismo z dnia [...] lutego 2021 r.) oraz do skarżącego (pismo z dnia [...] stycznia 2021 r.) oczywistym jest, iż wymiana zamków miała na celu ograniczenie skarżącemu dostępu do mieszkania. Oczywistym wydaje się przy tym, iż działanie to byłoby zbędnym, gdyby skarżący rzeczywiście dobrowolnie i trwale opuścił rzeczone mieszkanie. Ponadto kwestią zupełnie pominiętą przez rozpatrujące sprawę organy pozostały okoliczności w jakich skarżący zaczął trwale przebywać poza dotychczasowym miejscem zamieszkania (w którym spędził ponad 30 lat, wychowując dzieci, spotykając się z wnukami i gromadząc liczne mienie). Dalece niewystarczającym jawi się tu stwierdzenie organu I instancji, zaaprobowane przez Wojewodę, jakoby skarżący opuścił po prostu zajmowany wspólnie z uczestniczką lokal w sposób dobrowolny w wyniku dzielącego ich konfliktu. Skarżący wprost wskazał, iż został on do opuszczenia mieszkania de facto zmuszony w obawie o swoje zdrowie i życie. Okoliczność ta została przez organy zbagatelizowana. W ocenie pełnomocnika nie sposób mówić o dobrowolności jakichkolwiek działań, w sytuacji kiedy decyzja co do nich wywołana jest jakąkolwiek formą przemocy. W tym kontekście dla rozpatrujących sprawę organów istotnym powinien był być fakt, że w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. D. S. przyznała wprost, iż została jej założona niebieska karta. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury "Niebieskiej Karty" oraz wzorów formularzy "Niebieska Karta" (Dziennik Ustaw z 2011 roku, nr 209 pozycja 1245), taką kartę założyć można tylko w stosunku do osoby, w stosunku do której istnieje podejrzenie, że jest ona dotknięta przemocą w rodzinie, zatem twierdzenia skarżącego w zakresie stosowania wobec niego przemocy uznać należy za co najmniej uprawdopodobnione, a skoro tak, wymagające skrupulatnego zbadania. Kwestia ta jest niewątpliwie kluczową w aspekcie możliwości opuszczenia przez niego lokalu w sposób dobrowolny. Odnosząc się do oceny trwałości opuszczenia przez Skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., pełnomocnik podniósł, że do zaaprobowania przez Wojewodę ustaleń Prezydenta Miasta P. w zakresie rzekomo trwałego opuszczenia przez Skarżącego doszło mimo, iż skarżący w regularnie przebywał w lokalu. Fakt znajdowania się w mieszkaniu przy ul [...] rzeczy skarżącego potwierdziła również uczestniczka postępowania w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r., w którym wyraziła gotowość wydania mu znacznej ilości enumeratywnie wymienionych ruchomości. Zdaniem pełnomocnika w demokratycznym państwie prawa związanym m.in. Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie sposób mówić o zmianie miejsca zamieszkania skarżącego w sytuacji, gdyby okazało się, iż stałe przebywanie w tym miejscu zagrażałoby zdrowiu lub życiu, m.in. ze względu na nadchodzący okres zimowy i ewentualny brak możliwości zapewnienia optymalnej temperatury w owym miejscu. Skarżący kierował do uczestniczki postępowania pisma, z których wynika, iż potrzebuje on znajdujących się w lokalu przy ul [...] ciepłych ubrań, z powodu nieprzyjaznych warunków panujących w miejscu, w którym obecnie nocuje. Ciężki stan zdrowia skarżącego jest faktem oczywistym, udowodnionym wieloma znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, co organy pominęły, naruszając tym samym art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 140 k.p.a. W kolejnych pismach procesowych pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z nadesłanej dokumentacji medycznej na okoliczność złego stanu zdrowia Skarżącego oraz z pisma pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" na okoliczność zgłoszenia skarżącego jako zamieszkującego w lokalu nr [...] przy ul. [...] do dnia [...] stycznia 2021 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. uczestniczka postępowania odniosła się do pisma pełnomocnika Skarżącego, nie zgadzajac się z jego treścią. Do pisma załaczyła dokumentację dotyczącą spornych kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2021 r. (nr [...]), w przedmiocie wymeldowania A. C. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w P.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r. poz. 1510), zgodnie z którym organ gminy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji, jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por.m.in. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, Lex nr 50123; z dnia 21 marca 2001 r., V SA 2950/00, Lex nr 80643; z dnia 7 grudnia 2005 r., II OSK 302/05, Lex nr 190969; z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1577/09, Lex nr 746658; z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 223/12, Lex nr 1219098). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało charakter dobrowolny, odbywa się przez ocenę całokształtu obiektywnych okoliczności. W opinii Sądu, Wojewoda, w ślad za Prezydentem Miasta P., prawidłowo ustalił, że A. C. trwale i dobrowolnie opuścił lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w P. i nie koncentruje w nim swojego życia. Wniosek taki wynika z treści dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Fakt niezamieszkiwania został potwierdzony przez strony (w tym przez samego skarżącego) i świadków. Do trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu doszło w maju-czerwcu 2019 roku. Zarazem brak jest dowodów potwierdzających, iż po tej dacie zamieszkał w spornym lokalu z zamiarem stałego w nim pobytu. Przeciwnie, w ramach postępowania ustalono, że skarżący w lokalu nr [...] pod podanym adresem nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie korzysta z kąpieli, nie pierze rzeczy, nie przyjmuje wizyt. Jedynie przyjmuje korespondencję, dysponując kluczem do skrzynki pocztowej, oraz sporadycznie wpadał, w przerwach między zaplanowanymi w pobliżu w ciągu dnia zajęciami. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowym lokalu brak jest śladów codziennego przebywania i prowadzenia gospodarstwa domowego. Natomiast sam fakt sporadycznych i krótkotrwałych wizyt w tym lokalu nie prowadzi do wniosku, że skarżący mieszka tam nieprzerwanie, tym bardziej, że zarówno on, jak i uczestniczka postępowania oraz ich córki zeznali, że mieszka w Z. . W tym zakresie zeznania te są spójne, również z oświadczeniami skarżącego. Całokształt zachowań skarżącego wskazuje zatem, jak słusznie uznał organ, że lokal, w którym do maja 2019 roku był on na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych i obecnie jedynie z uwagi na zamiar dochodzenia praw do lokalu oraz ewentualnych rozliczeń z uczestniczką postępowania utrzymuje więzi z tym lokalem, choć stan taki utrwala fikcyjne zameldowanie w miejscu, w którym w rzeczywistości nie mieszka. W tego rodzaju sprawach decydujące jest, gdzie dana osoba ma swoje centrum życiowe oraz jaką utrzymuje więź (kontakt) z lokalem i osobami w nim zamieszkującymi. Kontakt ten może polegać w szczególności na pokrywaniu opłat związanych z utrzymaniem mieszkania, dbaniu o porządek w mieszkaniu, podejmowaniu działań mających na celu zapewnienie odpowiedniego stanu technicznego pomieszczeń. Powyższe stanowisko zostało również zaakceptowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II OSK 2556/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie te okoliczności należy przy tym oceniać z perspektywy kryteriów obiektywnych lub zobiektywizowanych, co oznacza, że nie wystarczają w tej mierze jedynie zapewnienia o chęci zamieszkania w określonym miejscu, nieznajdujące swojego odbicia w konkretnych faktach. W odniesieniu do tej kwestii wskazać należy, że skarżący partycypuje w części w opłatach za lokal, lecz okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy badanie jest wystąpienie przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wyjaśnić należy, iż obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01, podkreślił rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie - "uprawnienie" do lokalu, a ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie uznaje się za dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego, które nastąpiło na skutek działań osób trzecich, o ile osoba uprawniona we właściwym czasie podjęła skuteczną próbę przywrócenia posiadania na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Tymczasem w realiach rozpatrywanej sprawy skarżący nie przedłożył dowodów, iż wytoczył powództwo o przywrócenie utraconego posiadania lokalu w związku z wymianą zamków w drzwiach wejściowych do lokalu. Na gruncie niniejszej sprawy odnotować również należy, że wykazywana wymiana zamków w drzwiach nastąpiła w okresie, gdy skarżący już nie przebywał na stałe w lokalu i gdy już znacznie wcześniej skoncentrował centrum swoich spraw życiowych w innym miejscu. Fakt wymiany zamka w drzwiach nie ma zatem w tym przypadku istotnego znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanki dobrowolnego opuszczenia lokalu, która jak wyżej wskazano, wystąpiła wcześniej. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego braku zweryfikowania, czy nieruchomość w Z. nadaje się do zamieszkania z uwagi na stan zdrowia skarżącego wskazać należy, że kwestia ta również pozostaje poza zakresem przedmiotowej sprawy. W opinii Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły spełnienie przesłanki dobrowolnego opuszczenia lokalu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, by od maja 2019 roku do chwili wydania decyzji organu I instancji skarżący podejmował jakiekolwiek próby faktycznego powrotu do zajmowanego dotychczas mieszkania. Należy zarazem przychylić się do stanowiska organu II instancji, w świetle którego istnienie konfliktu rodzinnego pomiędzy skarżącym i uczestniczką postępowania oraz ich córkami nie oznacza automatycznie, że opuszczenie miało charakter niedobrowolny. Przeciwnie, zmiana dotychczasowego miejsca pobytu w celu poprawy warunków życiowych i większego komfortu mieszkania (rozumianego również jako komfort psychiczny) wskazuje raczej na swobodną (nieskrępowaną) decyzję skarżącego. Podobny pogląd spotkał się także z aprobatą w judykaturze (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1801/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 20/15; wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 140/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W powyższym świetle fakt wyprowadzenia się skarżącego z przedmiotowego lokalu nie stanowił rezultatu bezprawnych działań uczestniczki postępowania, lecz był wynikiem podjętej przez skarżącego decyzji o opuszczeniu lokalu. Podjęcie takiej decyzji mogło mieć na celu zapewnienie spokoju oraz uniknięcie konfliktów. W tym aspekcie nie można uznać, iż wybór ten nie był wyborem dobrowolnym, zasadnym jest bowiem stwierdzenie, że skarżący mógł nadal przebywać w spornym lokalu. Podsumowując, w opinii Sądu rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który następnie został w decyzji omówiony i w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Nie są zatem trafne zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Organ I instancji ustalił stan faktyczny istotny i wystarczający dla wydania końcowego rozstrzygnięcia. Sąd nadto odnotował, że na każdym etapie postępowania skarżącemu zapewniono czynny w nim udział. W świetle ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego należy uznać, że skarżący w sposób świadomy, trwały i dobrowolny opuścił swoje dotychczasowe miejsce stałego pobytu pod adresem lokal nr [...] ul. [...] w P. i skoncentrował centrum swoich spraw życiowych pod innym adresem. Jednocześnie skarżący nie dokonał samemu wymeldowania, wobec czego konieczne było wydanie decyzji z art. 35 powołanej ustawy o ewidencji ludności, co też organy administracji publicznej zasadnie uczyniły. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub decyzją ją poprzedzającej. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II w dniu [...] sierpnia 2021 r. (k. 30 akt sądowych), wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami).