II SA/Bd 1309/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], Wójt Gminy W. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630, poz. 1501, poz. 1589, poz. 1712, poz. 1815, poz. 1924, poz. 2170 oraz z 2020 r. poz. 283, poz. 284, poz. 322, poz. 471, poz. 1378 oraz z 2021 r. poz. 247, poz. 784, powoływana dalej jako ustawa środowiskowa), § 2 ust. 1 pkt 51b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 60, poz. 730, poz. 1133, oraz z 2020 r. poz. 256, poz. 695, poz. 1298 oraz z 2021 r. poz. 51, poz. 187, poz. 735, powoływana dalej jako kpa) – ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...] obręb P., gmina W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przeprowadzona analiza potwierdziła, iż treść przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko wraz z jego uzupełnieniami projektowane rozwiązania chroniące środowisko zostały zaproponowane racjonalnie i stosownie do charakteru i skali oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wójt w celu zminimalizowania wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wziął pod uwagę i w pełnym zakresie uwzględnił ustalenia i zalecenia wskazane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w B. (dalej określany jako RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. (dalej określany jako PPIS) oraz zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko Planowane przedsięwzięcie polega na budowie nowego obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu trzody chlewnej - tuczników o obsadzie 277,2 DJP. Zakres zamierzenia obejmuje ponadto posadowienie 4 silosów paszowych o pojemności do 24 Mg każdy. Analizowany budynek o powierzchni ok. [...] m2 przeznaczony będzie do chowu zwierząt w systemie bezściółkowym. W ciągu roku odbywać się będą cykle po ok. 100 - 110 dni. Po zakończeniu tuczu i sprzedaży tuczników poszczególne komory znajdujące się w chlewni zostaną poddane oczyszczeniu i dezynfekcji. W budynku planuje się użycie gorącej wody i pary wodnej do mycia poszczególnych elementów. Mycie obiektu planuje się prowadzić za pomocą myjki wysokociśnieniowej. W celu zachowania prawidłowych warunków z zakresu czystości i higieny przestrzegane będzie utrzymanie czystości utwardzonych powierzchni wewnątrz i na zewnątrz chlewni, poidła będą sprawne, okresowo przeprowadzana będzie dezynfekcja tuczarni środkami biodegrowalnymi. Ścieki powstające w wyniku mycia budynku będą kierowane do zbiornika na gnojowicę o zakładanej pojemności maksymalnej [...] m3, który będzie znajdował się bezpośrednio pod obiektem inwentarskim. W budynku przewiduje się również wydzielenie pomieszczenia socjalno-bytowego o powierzchni ok. [...] m2. Nieruchomość, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia, z trzech stron graniczy z polami uprawnymi, od południa natomiast z nieużytkiem, na którym znajduje się stok o dużym nachyleniu. Wójt w trakcie prowadzonego postępowania przeanalizował dokumentację w sprawie i stwierdził, że przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie, dla którego nie istnieje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Aktualnie teren omawianej nieruchomości stanowią grunty niezabudowane. Najbliżej zlokalizowana zabudowa zagrodowa, nie będąca własnością Inwestora, znajduje się w odległości ok. 360 m, ok. 380 m oraz 430 m względem projektowanego budynku, mierzona od obrysu planowanej chlewni. Zarzut, że raport nie opisuje sytuacji, jaka zaistnieje po wybudowaniu dodatkowej chlewni na Obszarze Chronionego Krajobrazu, należy rozpatrzyć w kontekście danej inwestycji, tj. jej oddziaływania na poszczególne zakazy obowiązujące w granicach wymienionego obszaru ochrony. Działka, na której planowana jest inwestycja, w całości stanowi pola uprawne, w obrębie której nie zlokalizowano: nor, lęgowisk, schronień, miejsc rozrodu dziko występujących zwierząt oraz tarlisk i złożonej ikry. Na tej podstawie jednoznacznie stwierdzono, że inwestycja nie zagraża życiu dziko występujących zwierząt. Kolejnym zakazem obowiązującym na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu jest realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy środowiskowej. Jednak zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na podstawie dalszej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na ochronę przyrody w zakresie likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciw powodziowej i zabezpieczenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub napraw urządzeń wodnych - stwierdzono, że działka w całości stanowi pole uprawne i nie zachodzi konieczność wycinki drzew i krzewów. Kolejnym zakazem ustanowionym na Obszarze Chronionego Krajobrazu, który został podany pod ocenę, jest zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Dla planowanej inwestycji na terenie płaskim zostaną wykonane prace ziemne związane z wykopem pod ławy fundamentowe, a otrzymana ziemia zostanie wywieziona, ponieważ zgodnie z nałożonym warunkiem w niniejszej decyzji zakazano rozplantowania ziemi pozyskanej z wykopów, co ma na celu uniemożliwienie zmiany ukształtowania terenu w Obszarze Chronionego Krajobrazu. W przypadku likwidacji zrealizowanego zamierzenia teren inwestycji zostanie przywrócony do stanu pierwotnego. Następnym zakazem dla tych obszarów jest zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służy innym celom niż ochrona środowiska lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalnej gospodarce wodnej lub rybackiej. Z uwagi na to, że przedmiotowa działka zlokalizowana jest w znacznych odległościach od jezior, rzek oraz innych zbiorników wodnych, to zarówno realizacja jak i eksploatacja inwestycji nie zmieni stosunków wodnych, co świadczy o tym, że inwestycja nie naruszy wymienionego zakazu. Zakres zakazu obowiązującego na obszarze chronionym w postaci likwidacji naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych na przedmiotowej działce nie wystąpi, ponieważ w całości stanowi pole uprawne. Inwestycja nie wiąże się z ingerencją w zbiorniki wodne, starorzecza i obszary wodno-błotne (brak naruszenia zakazu). Ostatnim z omawianych zakazów dla tego obszaru chronionego jest zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki wodnej rolnej, leśnej lub rybackiej. W najbliższym sąsiedztwie nie stwierdza się lokalizacji jezior i zbiorników wodnych, natomiast najbliżej położona rzeka Wisła znajduje się w odległości ok. 1,08 km od granic przedmiotowej działki, co świadczy, że odległość ta została zachowana i inwestycja nie naruszy zakazu. Odnosząc się do zarzutów, że raport nie podaje, ile i jakich emisji spadnie na pola mieszkańców oraz nie określa ilości dziennej, rocznej, wieloletniej dawki zaśmiecania cudzych pół, po analizie materiału dowodowego, jakim jest raport, w zakresie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu, przyjęto, że uwzględniono najbardziej reprezentatywne substancje, takie jak amoniak i siarkowodór, co zgodne jest z dostępnymi dokumentami, w szczególności tzw. ministerialnymi, które to najczęściej ograniczają się do analizy poziomów emisji jedynie w stosunku do amoniaku. Konkluzje BAT ustalają graniczne poziomy emisji tylko dla amoniaku, natomiast monitoring powietrza dla amoniaku, a także pyłu, jako nośnika odorów. Stwierdzić należy, że użytkowanie planowanej inwestycji związane będzie z emisją jeszcze innych substancji, jednakże w śladowych ilościach, dla których to co do zasady nie ustalono wskaźników emisji, jak też tych, dla których nie obowiązują wartości odniesienia. Oprócz wymienionych substancji w powietrzu w obrębie planowanej chlewni mogą pojawić się zanieczyszczenia mikrobiologiczne, w szczególności: gronkowce, paciorkowce, bakterie z rodziny Enterobacteriaceae, grzyby pleśniowe i drożdżopodobne, dla których to ustawodawca jak dotąd nie ustalił wartości odniesienia. Z uwagi na to, że środowisko pomieszczeń inwentarskich sprzyja namnażaniu ilości zanieczyszczeń, w pierwszej kolejności wpłyną one na dobrostan zwierząt i obsługę chlewni. W świetle powyższego na Inwestora nałożono obowiązek utrzymywania wysokiego stopnia higieny pomieszczeń inwentarskich, w tym realizację systematycznego czyszczenia, mycia i dezynfekcji obiektu środkami biodegradowalnymi. Do oceny stopnia zanieczyszczenia powietrza na danym obszarze służą dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, które są porównywalne z uzyskiwanymi z pomiarów monitoringowych stężeń poszczególnych substancji. Podstawową jednostką stężenia zanieczyszczeń powietrza jest [mg/m] i dotyczy ona zanieczyszczeń lotnych (gazów) oraz stałych (pyły zawieszone), a ich poziomy określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. Substancje, dla których ustalone są poziomy dopuszczalne, stanowią nadrzędne kryterium jakości powietrza (standardy jakości środowiska). W przypadku stwierdzenia przez właściwy inspektorat ochrony środowiska przekroczeń poziomów dopuszczalnych, odpowiednie organy sporządzają programy ochrony powietrza. Odstępstwa stanowią tereny, dla których wyznaczono strefę przemysłową lub obszar ograniczonego użytkowania. Dla pozostałych substancji ustalono wartości odniesienia w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Rozporządzenie to określa również referencyjną metodykę modelowania poziomów substancji w powietrzu, która stanowi podstawę dla organów administracji oraz podmiotów korzystających ze środowiska do dokonania stosownych analiz w zakresie rozprzestrzeniania zanieczyszczeń powietrza. Z tej metodyki wynika, że tło substancji, dla których są określane poziomy dopuszczalne w powietrzu, stanowi aktualny stan jakości powietrza wskazany przez właściwy inspektorat ochrony środowiska jako stężenie uśrednione dla roku. Dla pozostałych substancji tło uwzględnia się na poziomie 10% wartości odniesienia dla roku. Z pisma właściwego inspektoratu ochrony środowiska wynika, że na przedmiotowym obszarze nie występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu. W przedmiotowej sprawie ustalenia w zakresie tła zanieczyszczeń nie są istotne, a stanowią jedynie wymóg ustawowy, ponieważ w analizie uwzględniono najbardziej reprezentatywne substancje generowane do powietrza z rozpatrywanej inwestycji, tj. amoniak i siarkowodór, a emisję pozostałych substancji należy uznać jako pomijalną. Dla tych zanieczyszczeń właściwy organ nie realizuje monitoringu środowiskowego. Do obliczeń poziomów zanieczyszczeń w powietrzu stosuje się dane meteorologiczne takie jak: statyka stanów równowagi atmosfery, prędkości i kierunki wiatru oraz średnią temperaturę powietrza dla okresu obliczeniowego (roku, sezonu, podokresu). W obliczeniach wpływu planowanej inwestycji na stan jakości powietrza przyjęto wyniki monitoringu ze stacji meteorologicznej T., jako najbardziej reprezentatywnej, gdzie wyróżniono 36 sytuacji meteorologicznych wynikających z 6 stanów równowagi atmosfery, którym odpowiadają zakresy prędkości wiatru na wysokości h=14 m, ze skokiem co 1 m/s, określonych w tabeli nr 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Do oceny wpływu planowanej inwestycji na stan jakości powietrza przyjęto współczynnik aerodynamicznej szorstkości terenu w zasięgu 5 Ohmax, gdzie hmax oznacza geometryczną wysokość najwyższego z emitorów w zespole. Wartość współczynnika szorstkości powietrza określono w tabeli nr 4 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Z uwagi na to, że inwestycja położona jest na terenach typowo rolniczych, szorstkość terenu przyjęto jak dla pół uprawnych na poziomie zo = 0,035. W odległości mniejszej niż 30 Xmm (gdzie parametr Xmm oznacza odległość emitora od punktu występowania najwyższego ze stężeń maksymalnych substancji w powietrzu), od pojedynczego emitora lub któregoś emitora w zespole znajdują się obszary ochrony uzdrowiskowej, to w obliczeniach poziomów substancji w powietrzu na tych obszarach należy uwzględnić ustalone dla nich dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu. Ponieważ w strefie, o której mowa powyżej, nie występują tego rodzaju obszary, zatem w analizie pominięto bardziej restrykcyjne obowiązujące wartości normatywne. Ocena oddziaływania na jakość powietrza i związane z tym skutki emisji na terenach sąsiednich są złożonym pojęciem i do oceny stanu prognozowania rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu, emitowanych przez zespół źródeł punktowych, liniowych lub powierzchniowych z graficzną prezentacją wyników obliczeń zastosowano program OPERAT FB. Jest to oprogramowanie dostosowane do wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Kwestia poruszona przez społeczeństwo zbytniego przenawożenia rzeki Wisły mogłaby wystąpić w sytuacji nawożenia pól zbyt wysokimi dawkami gnojowicy, sprzecznie z zasadami przyjętymi w Kodeksie dobrych praktyk rolniczych. Inwestor będzie zobligowany do posiadania planu nawożenia, który pozwoli uniknąć przekroczenia dopuszczalnych dawek. Zatem, w kontekście powyższych działań można przyjąć, że zarzut przenawożenia rzeki Wisły jest niezasadny. Ustosunkowując się do planowanej budowy tamy na Wiśle w S. i jej wpływu na realizowaną inwestycję w świetle posiadanego materiału dowodowego, jakim jest raport wraz z jego uzupełnieniami, stwierdzono, że w wyniku realizacji inwestycji w S. zostanie rozwiązany problem bezpieczeństwa technicznego zapory we W. Powstały zbiornik w połączeniu z już istniejącym zbiornikiem w. będzie przyczyniał się do lepszej regulacji przepływów wody, w tym wód powodziowych i zwiększy bezpieczeństwo otaczającego obszaru przed klęską żywiołową. Dotyczy to szczególnie obszarów przyległych (depresyjnych) do planowanego zbiornika, na których całkowicie zostanie wyeliminowany problem powodzi. Zatem niezasadny jest zarzut, że budowa tamy w wariancie S. może spowodować zalanie terenu planowanej inwestycji budowy tuczarni. Przeczy temu również fakt, że różnica rzędnej terenu przyległego do parowu/jam od strony południowej inwestycji tuczarni (ok. 78,0 m n.p.m.) w porównaniu do rzędnej terenu w miejscu ujścia do rzeki Wisły wymienionego parowu/jam (ok. 45,0 m n.p.m.) wynosi ponad 30 m, przy zakładanym maksymalnym stopniu piętrzenia planowanej zapory do rzędnej terenu 46,50 m n.p.m. Odnosząc się do uwagi, że raport wypacza formę terenu, na którym ma powstać inwestycja, to jest ona niezasadna, ponieważ raport przedstawia mapę poglądową z zaznaczonymi punktami ABC, z których to z odległej perspektywy wykonano fotografie terenu. Na sporządzone fotografie nałożono orientacyjnie skalę oraz zasięg nowych obiektów kubaturowych dających obraz sytuacji po wybudowaniu tuczarni. Ponadto w celu pełnego udokumentowania ukształtowania terenu załączono fotografie przedstawiającą widok ogólny jam położonego od strony południowej planowanej inwestycji oraz inne zdjęcie przedstawiające wykonane jako widok z dna jaru/parowu. Z uwagi na powyższe nie można przyjąć, że raport wypacza formę terenu. Rozpatrując uwagi i wnioski, odniesiono się do stwierdzenia, że raport nie przedstawia żadnej inwentaryzacji przyrodniczej. Stwierdzono, co następuje: na stronie 101 raportu rozpoczyna się opis inwentaryzacji przyrodniczej miejsca planowanej inwestycji, które stanowi pole uprawne. Autor raportu przyjął, że ze względu na położenie w sąsiedztwie gospodarstwa rolnego, na którym prowadzona jest produkcja rolna, wyklucza się możliwość występowania lęgów ptaków, w tym gatunków gniazdujących na ziemi, jak skowronek polny, ponieważ sąsiedztwo gospodarstwa wiąże się z niepokojeniem ptaków. Wobec zbyt ogólnikowego przedstawienia inwentaryzacji przyrodniczej została ona uzupełniona w trakcie trwającego postępowania i wraz z raportem była przedmiotem okazania w trakcie 30-dniowego okresu oceny oddziaływania na środowisko. W uzupełnieniu raportu stwierdzono, że w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie stwierdzono cennego siedliska m.in. dla skowronka polnego oraz trznadla zwyczajnego, ponieważ, jak wyżej wspomniano, ptaki wybierają spokojniejsze miejsca lęgowe, gdzie nie są przeprowadzane zabiegi agrotechniczne oraz bardziej odległe, gdzie zwierzęta domowe (kot, pies) się nie pojawiają. Na atak tych drapieżników szczególnie narażone są ptaki zakładające gniazda na ziemi, np. pliszka żółta, skowronek polny, trznadel zwyczajny. W przedstawionym uzupełnieniu podano, że zgodnie z informacjami w Standardowym Formularzu Danych na Obszarze Natura 2000 Dolina Dolnej Wisły PLB [...] oddalona w odległości ok. 0,94 km wśród ptaków migrujących występują m.in. żuraw, gęś zbożowa, krzyżówka, gęgol, nurogęś, czajka, kulik wielki, siewka zbożowa, bielik. Planowana inwestycja nie spowoduje zniszczenia siedliska bytowania ww. gatunków ptaków. Podczas przeprowadzanych prac przyrodniczych w dniu [...] kwietnia 2019 r., które obejmowały okres wiosennych migracji ptaków, nie stwierdzono występowania koncentracji ornitofauny na analizowanym terenie, a zdecydowana większość ptaków była widziana podczas migracji lub żerowania. Wykazano również nazwy gatunków ptaków stwierdzonych podczas przeprowadzania prac przyrodniczych. We wniesionych uwagach i wnioskach zwrócono uwagę, że raport pomija całkowicie milczeniem istniejące już tuczarnie. Niemniej należy zwrócić uwagę, że przy ustalaniu wpływu planowanej inwestycji na środowisko, określanego na podstawie emisji amoniaku i siarkowodoru do powietrza, a także emisji hałasu, przyjęto zlokalizowaną w sąsiedztwie istniejącą tuczarnię położoną w kierunku północnym, przyjmując ten budynek inwentarski w ramach analizy skumulowanej. Istniejąca tuczarnia z obsadą 1 000 szt. tuczników na rusztach wyposażona jest w wentylację kominową (emitory pionowe otwarte w ilości 9 szt.) z wylotem gazów na wysokości 7 m. Przeprowadzona analiza w zakresie dyspersji zanieczyszczeń w powietrzu wykazała przewidywane dotrzymanie wartości odniesienia substancji w powietrzu. Najwyższe stężenia imisyjne będą dotrzymane zarówno w obrębie obszaru inwestycji, jak też poza jego granicami, dlatego przyjmowanie do analizy innych daleko położonych budynków związanych z chowem lub hodowlą zwierząt nie jest zasadne i nic nie wnosi do analizy. Organ, odnosząc się do wniosków (uwag), że raport nie odnosi się i pomija Studium uwarunkowań dla Gminy W., przyjął stanowisko, że Studium uwarunkowań jest dokumentem sporządzanym dla całego obszaru gminy, określającym w sposób ogólny politykę przestrzenną i lokalne zasady zagospodarowania. Jako dokument kreujący politykę przestrzenną gminy, obok miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem planowania przestrzennego, w systemie planistycznym zaliczane jest do aktów planowania ogólnego. Jednak Studium uwarunkowań nie jest aktem prawa miejscowego, a więc nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnych. Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań dla Gminy W. obszar pod planowaną inwestycję stanowi "Rolniczą przestrzeń produkcyjną", a "Tereny turystyczno-letniskowe" wyznaczone są jako pas obszaru wzdłuż rzeki Wisły, tj. oddalonego o ok. 0,9 km. Wobec tego zarzut ten nie można uznać za zasadny. Kolejną uwagą w toczącym się postępowaniu, złożoną w ramach prowadzonej oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji, jest stwierdzenie, że raport milczy na temat wpływu emisji na zdrowie ludzi. Odnosząc się do powyższego, należy zaznaczyć, że w chwili obecnej nie istnieje w Polsce obowiązek prawny sporządzania oceny oddziaływania na zdrowie. Teoretyczne aspekty zdrowotne inwestycji są oceniane w trakcie oceny oddziaływania na środowisko. W ramach prowadzonej oceny organ ma możliwość wyboru wariantu przedsięwzięcia najmniej oddziałującego na środowisko i tym samym na zdrowie ludzi. Pozwala również minimalizować niekorzystne oddziaływanie poprzez wprowadzenie w warunkach realizacji przedsięwzięcia rozwiązań technicznych i działań, tj. w przypadku tuczarni takich jak: aplikowanie dodatków do gnojowicy gwarantujących skuteczność redukcji emisji amoniaku na poziomie nie mniejszym niż 30%, prowadzenie fazowego żywienia zwierząt, stosowanie w żywieniu niskobiałkowych wysokoprzyswajalnych zbilansowanych pasz z użyciem nieorganicznych fosforanów, fitazy, aminokwasów syntetycznych i enzymów, dostosowanie pasz do wieku oraz stanu fizjologicznego świń, prowadzenia wywozu oraz rozprowadzania gnojowicy na pola za pomocą nowoczesnego wozu asenizacyjnego, wykonanie pasa wielorzędowej zieleni izolacyjnej o długości ok. 480 m i szerokości 5 m, otaczającej planowany budynek inwentarski. Wszystkie te działania i rozwiązania techniczne przy właściwym nadzorze w trakcie eksploatacji tuczarni zmniejszają niekorzystne oddziaływanie na środowisko i tym samym wpływ na zdrowie ludzi. Odnosząc się do zgłaszanych uwag o spadku cen nieruchomości w pobliżu tuczarni, należy stwierdzić, że ocena oddziaływania na środowisko nie obejmuje oddziaływania danego przedsięwzięcia na wartość pobliskich nieruchomości. Z uwagi na to, że Skarżący nie przedłożył żadnych konkretnych okoliczności świadczących na ich zasadność, oraz żadnych dowodów na poparcie ich zarzutów np. w sporządzonym kontr raporcie, należy przyjąć, że informacja ta ma wyłącznie hipotetyczny charakter i jest subiektywną oceną, a ponadto należy stwierdzić, że ocena oddziaływania na środowisko nie obejmuje oceny oddziaływania danego na wartości innych dóbr. W trakcie prowadzonego postępowania przeprowadzono analizę trzech wariantów alternatywnych, które polegają na: budowie dwóch budynków inwentarskich, budowie tuczarni w systemie ściółkowym, budowie chlewni dla macior, knurów oraz prosiąt. W doktrynie podkreśla się, że opis wymaganych ustawą wariantów jest ważny, buduje to bowiem siatkę porównawczą, na gruncie której właściwy organ weryfikuje proponowany wariant, który z kolei może (ale nie musi) być zaakceptowany przez organ. W wyroku z 29.01.2015 r., II OSK 1605/13, NSA wskazał, że: "warianty przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju. Powinny one poprzestać na korekcie parametrów dokonywanych w ramach jednego przedsięwzięcia. W przypadku przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi wszystkie warianty muszą mieścić w zakresie jej lokalizacji w granicach jednego korytarza, od którego możliwie są jedynie niewielkie odchylenia w poszczególnych wariantach, podyktowane w szczególności potrzebą ochrony siedlisk przyrodniczych poprzez ich ominięcie i pozostawienie poza liniami wyznaczającymi zasięg inwestycji". Procedując wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Inwestor rozważał 4 warianty inwestycyjne. Pierwszy polegał na realizacji budowy dwóch obiektów inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą, jednak ze względu na liczne sprzeciwy społeczne i ponowną analizę możliwości realizacyjnych postanowiono realizować inwestycję, w której powstanie jeden obiekt inwentarski (pierwotny wariant alternatywny). Dla pełnego obrazu możliwości realizacji inwestycji w wariancie najlepszym dla środowiska przeanalizowano dwa dodatkowe warianty, jeden polegający na zmianie systemu utrzymania tuczników z ruszt na system płytkiej ściółki, zaś drugi polegający na utrzymaniu knurów, macior i prosiąt. W raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonano analizy czterech wariantów, tj. wariantu proponowanego przez Inwestora oraz trzech racjonalnych wariantów alternatywnych, przedstawiając ich analizę w poszczególnych tomach Raportu: wariant Inwestora - Tom I (obsada 1980 szt. tucznika, utrzymywanych na rusztach); racjonalny wariant alternatywny - Tom II (obsada 3960 szt. tucznika, utrzymywanych na rusztach), racjonalny wariant alternatywny - Tom III (obsada 1980 szt. tucznika, utrzymywanych na płytkiej ściółce), racjonalny wariant alternatywny - Tom IV (obsada 460 szt. macior, 2350 szt. prosiąt i 5 szt. knurów, utrzymywanych na płytkiej ściółce). Wariant inwestorski oraz pozostałe 3 warianty alternatywne planowane są w tej samej lokalizacji i o tej samej powierzchni hodowlanej wynoszącej [...] m2. Budynki te nie będą wymagały instalacji źródła ciepła, oprócz wariantu alternatywnego Tom IV. W wariancie inwestorskim określono zapotrzebowanie na paszę na ok. 1502,82 Mg/rok, ilość powstałych nawozów naturalnych na ok. 3762 m3 i ilość gruntów potrzebnych do zastosowania gnojowicy na ok. 101,8 ha. W wariancie alternatywnym Tom II określono zapotrzebowanie na paszę na ok. 3005,64 Mg/rok, ilość powstałych nawozów naturalnych na ok. 7524 m3 i ilość gruntów potrzebnych do zastosowania gnojowicy na ok. 203,6 ha. W wariancie alternatywnym Tom III określono zapotrzebowanie na paszę na ok. 1502,82 Mg/rok, ilość powstałych nawozów naturalnych na ok. 2970 m3 gnojówki/rok i ok. 1980 Mg obornika/rok, ilość gruntów potrzebnych do wymienionych nawozów naturalnych wynosi ok. 130,45 ha. W wariancie alternatywnym Tom IV zapotrzebowanie na paszę określono na ok. 522,82 Mg/rok, ilość powstałych nawozów naturalnych na ok. 1307,5 m3 gnojówki/rok i ok. 2423 Mg obornika/rok, ilość gruntów potrzebnych do wymienionych nawozów naturalnych wynosi ok. 65,82 ha. Czynnikiem, który ma duże znaczenie dla oceny oddziaływania na środowisko, są ustalone stężenia maksymalne i średnioroczne dla amoniaku i siarkowodoru. Największe stężenie amoniaku w powietrzu ustalono dla racjonalnego wariantu alternatywnego Tom II dla budowy dwóch budynków inwentarskich, gdzie stężenie max. wynosi 211,1 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 11,3 pg/m3, natomiast najniższe wyniki amoniaku ustalono dla wariantu inwestorskiego polegającego na budowie jednego budynku inwentarskiego, gdzie stężenie max. wynosi 159,1 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 6,5 pg/m3. Dla racjonalnego wariantu inwestorskiego Tom III dla budowy jednego budynku inwentarskiego na płytkiej ściółce stężenie max. amoniaku wyniosło 192,9 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym wynoszącym 9,3 pg/m3, natomiast dla budynku przeznaczonego dla macior, prosiąt i knurów stężenie max. amoniaku wyniosło 191,7 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 13,1 pg/m3, które to stężenie średnioroczne amoniaku jest najwyższe z wszystkich ustalonych wyników. Odnosząc się do stężeń maksymalnych i średniorocznych siarkowodoru, ustalono najwyższe stężenie dla racjonalnego wariantu alternatywnego Tom II dla budowy dwóch budynków inwentarskich, gdzie stężenie max. siarkowodoru wynosi 10,6 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 0,6 pg/m3, natomiast najniższe wyniki ustalono dla wariantu inwestorskiego polegającego na budowie jednego budynku inwentarskiego, gdzie stężenie max. wynosi 8,0 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 0,3 pg/m3. Dla racjonalnego wariantu inwestorskiego Tom III dla budowy jednego budynku inwentarskiego na płytkiej ściółce stężenie max. siarkowodoru wyniosło 9,6 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym wynoszącym 0,5 pg/m3, natomiast dla budynku przeznaczonego dla macior, prosiąt i knurów stężenie max. siarkowodoru wyniosło 9,6 pg/m3, przy stężeniu średniorocznym 0,7 pg/m3, które to stężenie średnioroczne siarkowodoru jest najwyższe z wszystkich ustalonych wyników. Z przeprowadzonej wyżej analizy dwóch najistotniejszych parametrów zanieczyszczenia powietrza, jakim jest stężenie amoniaku i siarkowodoru, należy stwierdzić, że najmniejszym oddziaływaniem charakteryzuje się wariant Inwestora Tom I, natomiast najmniej korzystnym do realizacji, rozpatrując pod względem najwyższych stężeń maksymalnych, jest racjonalny wariant alternatywny Tom II, a rozpatrując oddziaływanie średnioroczne amoniaku i siarkowodoru, to najmniej korzystnym jest racjonalny wariant alternatywny Tom IV. W żadnym z porównywanych analizowanych oddziaływań amoniaku i siarkowodoru dla przedstawionych wariantów nie przewiduje się przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu. Kolejnym ocenianym elementem oddziaływania dla porównywanych wariantów jest poziom hałasu ustalony dla dnia i nocy na zabudowania mieszkalne oznaczone jako P1 (dz. nr [...] , P.) i P2 (dz. nr [...], P.). Poziom hałasu dla wyznaczonego zabudowania oznaczonego P1 jest najniższy dla pory dnia dla wariantu inwestycji Inwestora i wynosi 34,1 dB(A) i najmniej korzystny wynoszący 36,0 dB(A) dla racjonalnego wariantu alternatywnego Tom II. Pośrednie poziomy hałasu ustalone zostały dla dwóch pozostałych racjonalnych wariantów alternatywnych. Dla pory nocnej dla P1 najniższe równorzędne poziomy hałasu wynoszące 31,3 dB(A) zostały ustalone dla wariantu inwestora i racjonalnego wariantu alternatywnego Tom III, natomiast najwyższy poziom hałasu wynoszący 33,9 dB(A) został ustalony dla wariantu alternatywnego Tom II. Dla wyznaczonego zabudowania mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oznaczonej P2 dla pory dnia najniższy poziom hałasu ustalono dla wariantu Inwestora i wyniósł on 38,0 dB(A), a najwyższy poziom hałasu ustalono dla wariantu alternatywnego dla budowy dwóch budynków inwentarskich o ogólnej liczbie 3960 szt. tuczników utrzymywanych w systemie ruszta. Pozostałe dwa warianty alternatywne posiadały ustalone poziomy hałasu pośrednie pomiędzy wariantem o najniższym poziomem hałasu, a najwyższym poziomem hałasu. Podsumowując ocenę w zakresie oddziaływania hałasu, należy przyjąć, że w przyjętym wariancie Inwestora, jak także w żadnym wariancie alternatywnym, brak jest przekroczenia norm hałasu. W analizie porównywanych wariantów nie wykazano oddziaływania stwarzającego zagrożenie dla fauny, flory, form ochrony przyrody, Jednolitej Części Wód Powierzchniowych (JCWP) i Jednolitej Części Wód Podziemnych (JCWPd), dla korytarzy ekologicznych i dla zabytków. W załączonym raporcie oceny oddziaływania na środowisko poddano ocenie sytuację niepodejmowania przedsięwzięcia, czyli jej zaniechanie, skutkiem czego będzie użytkowanie terenu inwestycji jak obecnie, tj. prowadzenie uprawy gruntu. Wariant nieinwestycyjny nie spowoduje powstania znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Brak znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko nie będzie jednak związany również z realizacją inwestycji. W załączonym raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami dla inwestycji przedstawiono wariant realizacyjny, który jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Wariant ten uwzględnia nowoczesne rozwiązania techniczne i technologiczne gwarantujące spełnienie potrzeb trzody chlewnej przy jednoczesnym zachowaniu zasad ekonomicznych. Proponowane rozwiązania techniczne i technologiczne, zapewnienie zbiorników na gnojowicę o odpowiedniej pojemności, gromadzenie ścieków bytowych (wytwarzanych przez pracowników tuczarni) w odrębnym szczelnym zbiorniku wywożonych przez uprawnioną firmę zabezpieczy to środowisko naturalne przed zanieczyszczeniem. Przyjęty do realizacji chów zwierząt w chlewni w systemie rusztowym uwzględnia następujące rozwiązania: nowoczesne rozwiązania techniczne i ekonomiczne realizacji, tzn. system ociepleń ścian i dachu chlewni, zastosowanie wentylatorów z pionowymi wylotami kominowymi, elektroniczne oprogramowanie umożliwiające automatyczne sterowanie temperaturą w budynku inwentarskim; stosowanie diety niskobiałkowej (która powoduje mniejszą produkcję amoniaku), stworzenie zwierzętom warunków do maksymalnego wykorzystania białka; utrzymanie w czystości powierzchni kojców wewnątrz budynków, utrzymanie w sprawności poideł automatycznych, utrzymanie temperatury na optymalnym poziomie, co ograniczy parowanie amoniaku; zmniejszenie emisji odoru do atmosfery poprzez zastosowanie systemu rusztowego, utworzenie strefy izolacyjnej i ochronnej z drzew i krzewów. Odnosząc się do uwag i wniosków złożonych przez P. w T., organ zauważył, że przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na terenach gruntów rolnych, gdzie z trzech stron zlokalizowane są pola uprawne, a tylko od strony południowej jest jar/wąwóz, który utrzymywany jest w zróżnicowanym stanie przyrodniczym oraz technicznym. Przez stok przechodzi droga gruntowa prowadząca do miejsca gdzie był/jest wydobywane kruszywo. Stoki jaru pokrywają murawy, na których zaobserwowano silną ekspansję drzew i krzewów - szczególnie głogu, tarniny, klonów. Tereny z naturalną roślinnością niezmienioną przez człowieka zlokalizowane są głównie w odległości ok. 700-800 m w pasie przyległym do Wisły. Z tego względu planowana inwestycja będzie miała niewielki wpływ na roślinność tych terenów poprzez przenoszone przez wiatry zachodnie zanieczyszczenia lotne w postaci amoniaku i pyłów, które z wodą powierzchniową przemieszczać się mogą do Wisły. Zgodnie z opracowanym raportem dla planowanej inwestycji nie będzie ona oddziaływać na wody powierzchniowe i nie przyczyni się do zmiany obecnie występującego stanu ekologicznego JCWP. Autor opracowanej ekspertyzy dotyczącej oddziaływania na tereny przyległe planowanej chlewni dr J. K. przyjmuje, że nie jest to do końca prawda, gdyż planowana inwestycja położona będzie w widełkach dwóch cieków - Dopływ z S. i Dopływ z J. Obydwa cieki należą do lewostronnych dopływów Wisły i według autora dopływ z J. będzie miał duży wpływ na kształtowanie się jakości wody wprowadzanej ostatecznie do Wisły. Jednak w tym miejscu nie zostało określone, z czego miałby wynikać ten wpływ w powiązaniu z planowaną inwestycją. Zaznaczył tylko, że tym dopływem docierają do rzeki Wisły doczyszczone ścieki z oczyszczalni. Zarzut o dużym wpływie inwestycji na cenne obszary przyrodnicze wymagające ochrony muraw stepowych z cenną florą nie ma racji bytu pod warunkiem właściwego stosowania nawożenia, w tym głównie organicznego w postaci gnojowicy i innych nawozów, których optymalne dawki w przeliczeniu na 1 ha pod określone rośliny uprawne nie mogą być przekraczane. Nie można się również zgodzić z uwagą P., jakoby w Raporcie brak było załącznika z wynikami inwentaryzacji przyrodniczej. Opis inwentaryzacji przyrodniczej rozpoczyna się na str. 102 Raportu, a ponadto na wezwanie RDOŚ została ona w 2019 r. uzupełniona o wymagane uszczegółowione dane. Stwierdzenia, że zanieczyszczenia z przyszłej chlewni będą spływać w kierunku położonego od południowej strony jaru, nie można uznać za zasadne, gdyż w prawidłowo funkcjonującej chlewni wszystkie powstające nieczystości płynne, tj. gnojowica i ścieki bytowe powstające w wyniku bytowania osób obsługujących chlewnie muszą być gromadzone w szczelnych zbiornikach. Zapisy w Raporcie dużą uwagę zwracają na problem szczelności zbiorników oraz na ograniczanie szkodliwej emisji zanieczyszczeń, które w połączeniu z wodą mogą stanowić potencjalne źródło zanieczyszczenia wód wpływając na elementy ochrony przyrody. Uwaga, że zapisy raportu są niewystarczającą podstawą do stwierdzenia braku negatywnego wpływu, bez podania konkretnych elementów wpływających niekorzystnie, nie można uznać za zasadne, ponieważ raport został sporządzony zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę, uzupełniony w trakcie uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ. Odnosząc się do uwagi, że zapisy Raportu nie są wystarczająca podstawą do stwierdzenia braku negatywnego wpływu, organ po zapoznaniu się z przedmiotowym opracowaniem stwierdził, że został on sporządzony zgodnie z wymaganiami przepisami, a w trakcie prowadzonego postępowania w celu dokładnego rozpatrzenia sprawy był on uzupełniany. Ponadto organ w trakcie rozpatrywania sprawy posiadał Ekspertyzę opracowaną przez dr inż. J. K., w której zostało przedstawione oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, głównie w kontekście oddziaływania uznanego za najbardziej szkodliwe i uciążliwe. Złożona przez P. uwaga, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami Studium uwarunkowań była już wcześniej omawiana przy odniesieniu się do uwag mieszkańców. Poruszona w tym miejscu kwestia związana z ukierunkowaniem rolnictwa na produkcję "zdrowej żywności", aktywizując rolnictwo ekologiczne, zintegrowane połączone z agroturystyką wpisana w uchwalonym w 2003 r. Studium uwarunkowań nie jest tendencją, która nie może być realizowana, ponieważ potencjalne tereny przydatne do wymienionej działalności zlokalizowane są w odległości nie bliżej niż 700-800 m od planowanej inwestycji, a biorąc pod uwagę fakt braku uregulowania brzegu Wisły i braku na obszarze tych miejscowości gospodarstw agroturystycznych, uwaga ta nie ma istotnego znaczenia w kontekście planowanej inwestycji. Kolejna uwaga dotyczyła braku pełnej oceny oddziaływań skumulowanych, które wystąpią w wyniku funkcjonowania przedsięwzięć istniejących i planowanych. Po zapoznaniu się z dokumentacją należy stwierdzić, że w opracowanym Raporcie wzięto pod uwagę budynek tuczarni zlokalizowany na północ od planowanej inwestycji o obsadzie 1 000 szt. tuczników (140 DJP). Przeprowadzona analiza w zakresie dyspersji zanieczyszczeń w powietrzu wykazała przewidywane dotrzymanie wartości odniesienia substancji w powietrzu. Najwyższe stężenia imisyjne będą dotrzymane zarówno w obrębie obszaru inwestycji, jak też poza jego granicami. Analogicznie przeprowadzona analiza akustyczna wykazała przewidywane dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu. Z tych względów brak jest zatem przeciwwskazań co do realizacji rozpatrywanej inwestycji. Odnosząc się do kwestii braku informacji o ujęciach wód podziemnych, należy wskazać, że w uzupełnieniu do Raportu złożonym na wezwanie RDOŚ znajduje się informacja o występujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji ujęciach wód podziemnych. Studnia nr 1 o głębokości ok. 33 m znajduje się w odległości ok. 330 m i obejmuje czwartorzędowy poziom wodonośny, natomiast studnia nr 2 o głębokości 33 m znajduje się w odległości ok. 450 m i również obejmuje czwartorzędowy poziom wodonośny. Planowane przedsięwzięcie przy założeniu bezawaryjnego funkcjonowania nie będzie negatywnie oddziaływać na jakość wód powierzchniowych i podziemnych, ponieważ planowany obiekt posiadać będzie uporządkowaną gospodarkę wodno - ściekową. Poruszony problem dotyczący studni przydomowych jest marginalny, ponieważ teren gminy W. jest zwodociągowany, a dostarczana woda pochodzi z ujęć wód głębinowych z warstw wodonośnych dobrze odizolowanych od zanieczyszczeń. Natomiast istniejące studnie głębinowe i przydomowe (kopane) służą do nawodnień. Wobec powyższego zarzuty te należy uznać jako niezasadne. Po dokonanej analizie organ stwierdził, że uwaga o braku w Raporcie pełnej analizy zagrożeń w sytuacjach nadzwyczajnych, ustalono, że poważna awaria może być wywołana zarówno przez katastrofę naturalną, jak również katastrofę budowlaną. Skutki awarii, jak również samej katastrofy budowlanej, czy też naturalnej, uzależnione będą rodzajem oraz ilością znajdujących się w danym momencie substancji niebezpiecznych, a także innych potencjalnie zagrażających środowisku. Określono, że na obecnym etapie trudno jest wskazać konkretne negatywne skutki, ponieważ mogą one dotyczyć zarówno skażenia bakteriologicznego gleby, wód podziemnych, jak również w skrajnych przypadkach nawet śmierci. Kwestia zagrożenia będzie determinowana wieloma aspektami i z uwagi na znikome ryzyko wystąpienia awarii nie omawiano wielu hipotetycznych wariantów zagrożenia, przyjmując to za niecelowe. Do złożonej w trakcie postępowania ekspertyzy dotyczącej oddziaływania na tereny przyległe planowanej chlewni opracowanej przez dr inż. J. K., jej autor dołączył oświadczenie, o którym mowa w art. 66 oraz art. 74a ust. 2 ustawy środowiskowej. W opracowaniu tym, po scharakteryzowaniu przedsięwzięcia z opisem jej lokalizacji, przedstawił zaproponowane przez Inwestora warianty przedsięwzięcia uwzględniające różne ilości i grupy użytkowe zwierząt oraz różne technologie chowu. W dalszej części przedstawił rodzaje i ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania fermy, takie jak: zanieczyszczenia mikrobiologiczne, emisja amoniaku, siarkowodoru, pyłu PM10, metanu, tlenków azotu, podtlenku azotu, odorantów wraz z opisem skumulowanego oddziaływania tych zanieczyszczeń. Następnie przedstawił zagrożenia dla jakości gleb, wpływ zintegrowanej działalności na obszary chronione, powstające odchody i ich zagospodarowanie z opisem bilansu azotu z nawozów naturalnych i budowli do ich przechowywania. Przedstawił również potencjalny wpływ inwestycji na bioróżnorodność (siedliska, florę, faunę), wody podziemne oraz wpływ wynikający ze wzrostu natężenia ruchu pojazdów po zrealizowaniu inwestycji. W końcowej części opracowania autor dokonał podsumowania i sformułował wnioski końcowe. Z praktycznego punktu widzenia analiza treści niniejszej Ekspertyzy jest najistotniejsza w części dotyczącej przewidywanego oddziaływania wynikającego z rodzajów i ilości zanieczyszczeń powstających podczas funkcjonowania fermy. Autor zwraca uwagę, że Raporcie (2018) Inwestor wymienia jako najbardziej reprezentatywne tylko dwa rodzaje zanieczyszczeń, jakie będą powstawać w fazie eksploatacji obiektów tuczu trzody chlewnej, tj. siarkowodór i amoniak, i do tych substancji dokonał analizy. W opracowanym przez Inwestora Raporcie stwierdza się, że do oceny stopnia zanieczyszczenia powietrza na danym obszarze służą dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, które są uzyskiwane z pomiarów monitoringowych stężeń poszczególnych substancji. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu określa poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę roślin; poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę roślin; alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi; warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie; oznaczenie numeryczne substancji, pozwalającą na jednoznaczną jej identyfikację; okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów; dopuszczalną częstość przekroczenia poziomów dopuszczalnych i docelowych; terminy osiągnięcia poziomów dopuszczalnych, docelowych i celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu; marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jako malejąca wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych latach. Substancje, dla których ustalone są poziomy dopuszczalne, stanowią kryterium jakości powietrza (standardy jakości środowiska) i w przypadku stwierdzenia przez właściwy inspektorat ochrony środowiska przekroczeń poziomów dopuszczalnych, odpowiednie organy sporządzają programy ochrony powietrza. Odstępstwo stanowią tereny, dla których wyznaczono strefę przemysłową lub obszar ograniczonego użytkowania. Dla pozostałych substancji ustalono wartości odniesienia w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 sierpnia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Rozporządzenie to określa również referencyjną metodykę modelowania poziomów substancji w powietrzu, która stanowi podstawę dla organów administracji oraz podmiotów korzystających ze środowiska do dokonania stosownych analiz w zakresie rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu. Jak wynika z tej metodyki, tło substancji, dla których są określone poziomy dopuszczalne w powietrzu, stanowi aktualny stan jakości powietrza wskazany przez właściwy inspektorat ochrony środowiska jako stężenie uśrednione dla roku. Dla pozostałych substancji tło uwzględnia się na poziomie 10% wartości odniesienia uśrednionej dla roku. Po zapoznaniu się z wydaną informacją o środowisku przez Inspekcję Ochrony Środowiska w B. Delegatura we W. stwierdzono, że na przedmiotowym obszarze nie występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu. Stężenia dyspozycyjne umożliwiają zatem realizację nowych źródeł emisji, których potencjalna uciążliwość została zweryfikowana na podstawie specjalistycznych analiz, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym przypadku ustalenia tła nie są istotne w przedmiotowej sprawie, a stanowią jedynie wymóg ustawowy, ponieważ w analizie uwzględniono tylko najbardziej reprezentatywne substancje, generowane do powietrza z rozpatrywanej inwestycji, tj. amoniak i siarkowodór. Dla tych zanieczyszczeń właściwy organ nie realizuje monitoringu środowiskowego. Emisję pozostałych substancji uznano jako pomijalną, a informacje te są zbieżne z treścią uzyskanych poprzednio uzgodnień do Raportu, w którym to uwzględniono emisję wyłącznie amoniaku. Potwierdzeniem reprezentatywności amoniaku w kontekście standardów środowiskowych dla chowu trzody chlewnej są ponadto ustalenia wielu dokumentów ministerialnych, które to określają co do zasady wskaźniki emisji jedynie dla tej substancji. Tło opadu substancji pyłowej uwzględnia się na poziomie 10% wartości odniesienia opadu substancji pyłowej, jednak nie uwzględnia się dla zakładów, z których substancje są wprowadzane do powietrza wyłącznie emitorami wysokości nie mniejszej niż 100 m. Z przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, jakim jest raport oddziaływania na środowisko, wynika, że poziomy emisji zanieczyszczeń z procesu technologicznego przyjęto na podstawie założeń zawartych w dokumencie "Charakterystyka technologiczna budowli drobiu i świń w Unii Europejskiej" opracowanej przez Ministerstwo Środowiska, Warszawa 2003 r. rozdział 5.1.2. "Emisja z ferm chowu świń" z zastosowaniem programu OPERAT FB, którego oprogramowanie dostosowane jest do wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu i pozwala na wykonanie pełnego zakresu obliczeń stanu zanieczyszczenia powietrza, m.in. obliczenie stężeń 1 godzinowych i ustalenie częstości przekroczeń dopuszczalnych stężeń godzinowych, obliczanie procentowych udziałów emitatorów i tła w stężeniach zanieczyszczeń gazowych i opadzie pyłu, rozmieszczenie punktów obliczeniowych w siatce prostokątnej lub na osi liczbowej o zadanym kierunku, obliczenie stężeń maksymalnych i średniorocznych oraz warunków ich występowania dla źródeł punktowych, liniowych i powierzchniowych. W analizowanym przypadku do obliczeń stężeń emisji amoniaku i siarkowodoru oprócz planowanej budowy tuczarni wzięto pod uwagę istniejący obiekt dla tuczników zlokalizowany w kierunku północnym z obsadą 1 000 szt. na rusztach. Z dokonanych obliczeń emisji amoniaku wynika, że najwyższa wartość stężeń jednogodzinowych występuje w punkcie o współrzędnych X=400, Y=920 m i wynosi 159,1 pg/m3. Nie stwierdzono żadnych przekroczeń stężeń jednogodzinowych (częstość przekroczeń 0%). Najwyższa wartość stężeń średniorocznych występuje w punkcie o współrzędnych NMSO Y=800 m, wynosi 6,466 pg/m3 i nie przekracza wartości dyspozycyjnych 45 pg/m3. Z dokonanych obliczeń emisji siarkowodoru wynika, że najwyższa wartość stężeń jednogodzinowych występuje w punkcie o współrzędnych X=400, Y=920 m i wynosi 7,96 pg/m3. Nie stwierdzono żadnych przekroczeń stężeń jednogodzinowych (częstość przekroczeń 0%). Najwyższa wartość stężeń średniorocznych występuje w punkcie o współrzędnych X=480 Y=800 m, wynosi 03234 pg/m3 i nie przekracza wartości dyspozycyjnych 4,5 pg/m3. Autor Ekspertyzy dotyczącej oddziaływania na tereny przyległe planowanej chlewni w swoim opracowaniu przedstawił oddziaływanie planowanej inwestycji w szerszym zakresie oddziaływań, które będą powstawać w wyniku funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, niż to zostało dokonane w sporządzonym Raporcie oddziaływania na środowisko. Ekspertyza opisuje między innymi wpływ amoniaku na budynki i sprzęty, uznając jego wpływ w dłuższej perspektywie czasowej w postaci zmian dotyczących uszkodzenia budynków czy sprzętów, które zlokalizowane są w odległości poniżej 400 m od planowanej tuczarni. Ponadto uznaje, że nadmierna emisja amoniaku powoduje istotne zagrożenie dla środowiska i może wywoływać takie zjawiska jak: bezpośrednie zagrożenie dla upraw rolniczych; zwiększenie wrażliwości roślin uprawnych na czynniki stresowe, takie jak porywy wiatru, mróz, szkodniki i choroby; zakwaszenie gleby; degradację wód powierzchniowych i ekosystemów wodnych. W podsumowaniu i wnioskach końcowych Ekspertyzy przytoczono wiele argumentów świadczących o ich szkodliwości na elementy środowiska oraz zdrowie ludzi. Argumentem potwierdzającym to stanowisko jest wskazanie emisji licznych zanieczyszczeń, takich jak: amoniak, siarkowodór tlenki i podtlenki azotu, odoranty, metan, pył wraz drobnoustrojami przemieszczającymi się na nim. Takie stanowisko jest zrozumiałe z uwagi na istotę i cel sporządzonej Ekspertyzy, to jest wykazanie znacznego, nieraz wyolbrzymionego wpływu na elementy środowiska, komfort życia i zdrowie ludzi. Realizacja inwestycji tego rodzaju, mimo zwiększonej uciążliwości, nie jest zakazana prawem, a jej realizacja jest możliwa po spełnieniu wymagań emisyjnych przyjętych w obowiązujących przepisach i po spełnieniu warunków realizacji nałożonych w decyzji wydanej po przeprowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja powstać ma na terenach typowo rolniczych, jej analiza nie wykazała braku spełnienia wymagań przyjętych o obowiązującym prawie i mimo wielu przytoczonych argumentów przeciw jej realizacja w wariancie inwestorskim jest możliwa, a organ wydający decyzję nie może odmówić uznaniowo (brak swobody w tym zakresie), jeżeli nie wystąpi jedna z przesłanek, tj. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2); odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1); braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, jeżeli organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1; wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2); wykazaniu po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, 57, 59 orz 61 Prawa wodnego i nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 Prawa wodnego. Katalog powodów wydania decyzji jest zamknięty, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Analiza zebranej w sprawie dokumentacji pozwoliła w pełni rozpoznać charakter i skalę przedsięwzięcia oraz rodzaj i wielkość generowanych przez nie oddziaływań. Ustanowienie środowiskowych uwarunkowań dla niniejszego przedsięwzięcia poprzez ustalenie warunków jego realizacji i eksploatacji oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej ograniczy negatywne oddziaływania dla ludzi i środowiska. W trakcie eksploatacji planowanego budynku inwentarskiego wystąpi emisja zanieczyszczeń, powstających przede wszystkim w wyniku funkcjonowania następujących źródeł: z procesów technologicznych - chów trzody chlewnej (głównie amoniak, siarkowodór), z procesów pomocniczych - spalanie paliw w pojazdach, poruszających się po terenie gospodarstwa (dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, pył PM10, PM2,5, węglowodory alifatyczne i aromatyczne). Inwestor nie przywiduje ogrzewania budynku inwentarskiego. Zanieczyszczenia z chlewni odprowadzane będą do powietrza w sposób zorganizowany, tj. za pomocą kominów wentylacyjnych dachowych. W celu ograniczenia uciążliwości zapachowej związanej z produkcją zwierzęcą planuje się przede wszystkim utrzymanie wysokiego poziomu higieny w pomieszczeniach inwentarskich oraz jego otoczeniu. Koniecznym wyposażeniem tych pomieszczeń jest właściwe zaprojektowanie systemu wentylacyjnego, który będzie utrzymywał temperaturę i wilgotność powietrza oraz koncentrację gazów na poziomie zapewniającym optymalne warunki zarówno bytowania zwierząt jak i zminimalizowanie uciążliwości poza obiektem. W celu zachowania maksymalnych warunków z zakresu czystości i higieny, przestrzegane będzie utrzymywanie czystości utwardzonych powierzchni wewnątrz i na zewnątrz budynku, sprawność poideł, dezynfekcja obiektu środkami biodegradowalnymi. Żywienie zwierząt będzie fazowe, dostosowane do wielkości i rozwoju trzody. Ma to na celu redukcję wydalania składników pokarmowych, tj. azotu i fosforu. Dawki zostaną dopasowane precyzyjnie do wymagań zwierząt będących na różnych etapach produkcji. Efektywne karmienie zwierząt ma za zadanie dostarczyć odpowiedniej ilości składników energetycznych, aminokwasów, minerałów, witamin oraz mikroelementów potrzebnych do wzrostu. Bilansowanie to obejmować będzie fazy karmienia, formułowanie diety opartej na strawności składników pokarmowych, użycie diet niskobiałkowych uzupełnianych aminokwasami oraz diet niskofosforowych lub pasz, w których zastosowano wysokostrawne nieorganiczne fosforany. Dzięki automatycznym systemom rozprowadzania paszy w chlewni istnieje możliwość precyzyjnego dozowania pokarmu mniejszymi porcjami, kilkakrotnie w ciągu dnia. W żywieniu stosowane będą optymalne dla chowu i ochrony środowiska niskobiałkowe, wysokoprzyswajalne, zbilansowane pasze z użyciem nieorganicznych fosforanów, fitazy, aminokwasów syntetycznych (lizyna, metionina, treonina, tryptofan) i enzymów. Stosowany będzie fazowy system żywienia, gdzie pasza będzie dostosowana do wieku oraz stanu fizjologicznego świń. Taki system żywienia minimalizuje ilość odchodów wraz z wydalanymi substancjami odżywczymi. System ten pozwala również na uzyskiwanie optymalnych efektów produkcyjno - ekonomicznych oraz środowiskowych. W celu ograniczenia oddziaływania zamierzenia na etapie eksploatacji, zgodnie z uzupełnieniem z 4 lipca 2019 r., zaplanowano wykonanie pasów wielorzędowej zieleni izolacyjnej otaczającej planowany budynek inwentarski na granicy przedmiotowej działki (od strony północnej, południowej, wschodniej oraz zachodniej planowanego obiektu) o przewidywanej długości ok. 480 m i szerokości minimum 5 m. Do nasadzeń pozyskane zostaną wyłącznie rodzime gatunki drzew i krzewów (np. świerk pospolity, grab, jarząb, buk, brzoza, głóg oraz rodzime gatunki dębów i klonów), w tym zimozielone. Należy wykorzystać sadzonki drzew o dobrze rozwiniętym systemie korzeniowym i wysokości min. 200 cm oraz krzewów o dobrze rozwiniętym systemie korzeniowym i poprawnie rozkrzewionej części nadziemnej. Inwestor przewiduje zbiornik na gnojowicę opróżniać hermetyczne za pośrednictwem tzw. szybkozłączy. Wywóz oraz rozprowadzanie gnojowicy na pola prowadzony będzie za pomocą nowoczesnego wozu asenizacyjnego w sposób zapewniający hermetyzację procesu, aby w jak największym stopniu ograniczyć uciążliwość zapachową. Najbardziej istotnym zanieczyszczeniem powietrza z hodowli trzody chlewnej jest amoniak. Zgodnie z przeprowadzonymi analizami, przewiduje się dotrzymanie standardów jakości powietrza. Dodatkowym działaniem ograniczającym oddziaływanie będzie aplikacja dodatków do gnojowicy gwarantująca skuteczność redukcji emisji amoniaku na poziomie nie mniejszym niż 30%. Dobór wielkości i częstotliwości dawek zrealizowany zostanie zgodnie z zaleceniami producenta preparatu, w sposób zapewniający ww. skuteczność redukcji emisji amoniaku. Źródłami hałasu generowanego do środowiska na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą przede wszystkim: stacjonarne źródła hałasu: budynek inwentarski, wentylacja mechaniczna kominowa, opróżnianie zbiornika z gnojowicy; ruchome źródła hałasu: transport surowców, odbiór nawozów naturalnych, transport zwierząt, wywóz odpadów itp. Planowany obiekt inwentarski wyposażony zostanie w system wentylacji mechanicznej składającej się z maksymalnie 16 wentylatorów wyciągowych kominowych o wydajności katalogowej na poziomie minimum 14850 m3/h dla pojedynczego wentylatora. Zanieczyszczone powietrze przewiduje się odprowadzać na zewnątrz budynku inwentarskiego (poprzez ww. wentylatory) emitorami z otwartym wylotem gazów o maksymalnej średnicy wewnętrznej na wylocie wynoszącej 0,63 m oraz minimalnej wysokości geometrycznej wynoszącej 6,0 m. Maksymalna moc akustyczna pojedynczego wentylatora wynosić będzie 84 dB (A). Planowany awaryjny agregat prądotwórczy o maksymalnym poziomie mocy akustycznej 98 dB (A) zlokalizowany będzie w wydzielonym pomieszczeniu wewnątrz projektowanego budynku. Budynek inwentarski wykonany zostanie o zewnętrznych przegrodach budowlanych charakteryzujących się izolacyjnością akustyczną właściwą na poziomie minimum: 25 dB dla ścian i 20 dB dla dachu. Prace eksploatacyjne uciążliwe pod względem emisji hałasu, np. proces rozładunku paszy do silosów, transport odpadów, proces opróżniania zbiornika magazynującego gnojowicę, prowadzony będzie wyłączne w porze dziennej (6:00 - 22:00). Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przedsięwzięcie związane będzie z wystąpieniem oddziaływania skumulowanego, głównie w powietrzu i hałasie, gdzie zajdą reakcje pomiędzy różnymi substancjami zanieczyszczającymi z chlewnią przeznaczoną dla 1000 szt. (140 DJP) tuczników położoną na działce planowaną do realizacji na tej samej działce o nr ew. [...] w miejscowości P. Ww. obiekt został uwzględniony w obliczeniach hałasu i zanieczyszczeń do powietrza. Przedłożone w Raporcie analizy akustyczna oraz wpływu emisji na stan jakości powietrza atmosferycznego wykazały, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz zanieczyszczeń w powietrzu. Jednocześnie wskazać należy, że realizacja, jak i eksploatacja przedmiotowego zamierzenia może wiązać się z powstaniem nowych uciążliwości dla lokalnej społeczności. Przedmiotowe analizy wpływu na jakość powietrza i klimat akustyczny wykonane zostały o teoretyczny model obliczeniowy oraz uwzględniały dane prognostyczne, które obarczone są pewnym zakresem niepewności (błędu). Proponuje się zatem przeprowadzenie analizy rzeczywistych danych na podstawie badań empirycznych w celu określenia dotrzymania standardów jakości powietrza i klimatu akustycznego. Odpowiednim etapem do tych rozważań będzie analiza porealizacyjna. W celu porównania ustaleń i wniosków zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z rzeczywistym oddziaływaniem na środowisko, w pierwszym roku eksploatacji, jednakże w okresie letnim, należy wykonać: pomiary w zakresie emisji amoniaku i siarkowodoru do powietrza z budynku inwentarskiego; pomiary w zakresie emisji hałasu do środowiska w celu zbadania dotrzymania poziomów dopuszczalnych na terenach objętym ochroną akustyczną najbardziej narażonych na oddziaływanie hałasu. Przed wykonaniem badań należy dokonać ponownej identyfikacji terenów chronionych przed hałasem w celu ustalenia aktualnego stanu zagospodarowania terenu w sąsiedztwie gospodarstwa oraz ewentualnej weryfikacji punktów pomiarowych. Badania należy dokonać według metodyk i wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Uzyskane wyniki należy przedstawić w terminie 13 miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji obiektu RDOŚ w B. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w B. celem weryfikacji przyjętej w raporcie koncepcji technologicznej. W analizowanym obiekcie będzie występowała głównie emisja amoniaku, który nie jest zaliczany do gazów cieplarnianych. Poza najbardziej uciążliwym ww. gazem następuje również wydzielanie nienormowanego w powietrzu atmosferycznym metanu pochodzącego z rozkładu gnojowicy, a także dwutlenku węgla. W związku z powyższym planuje się zastosowanie szczelnego, nieprzepuszczalnego zbiornika na gnojowicę, zlokalizowanego pod kojcami analizowanego budynku, co w sposób znaczny wpłynie na zmniejszenie emisji dwutlenku węgla oraz metanu z analizowanego obiektu. Podczas eksploatacji analizowanego przedsięwzięcia przewiduje się użycie energooszczędnych źródeł światła czy też urządzeń. Inwestor zapewni również właściwą izolację obiektu inwentarskiego. W celu zoptymalizowania procesów technologicznych zostaną zamontowane automatyczne systemy zadawania paszy oraz wody, co pozwoli na racjonalne wykorzystanie energii w tym zakresie. Teren przeznaczony pod realizację ww. zadania położony jest poza granicami Głównych Zbiorników Wód Podziemnych. Najbliższy GZWP nr [...] [...] znajduje się w odległości ok. 300 m od granicy omawianej nieruchomości. Zaopatrzenie obiektu inwentarskiego w wodę odbywać się będzie poprzez przyłącze z planowanej studni głębinowej, która zostanie zlokalizowana na przedmiotowej działce. Woda w gospodarstwie pobierana będzie na cele technologiczne (do pojenia zwierząt oraz czyszczenie budynku inwentarskiego) i socjalno - bytowe. W przedłożonej dokumentacji wskazano, że w odległości ok. 330 m oraz ok. 450 m znajdują się 2 ujęcia wód podziemnych o głębokości ok. 33 m, które ujmują wodę z czwartorzędowego poziomu wodonośnego. Na postawie powyższych informacji, zakłada się, że planowane ujęcie wód podziemnych również wykonane zostanie do głębokości 33 m i pobierać będzie wodę z czwartorzędowego poziomu wodonośnego. Inwestor planuje zatrudniać maksymalnie 1 pracownika. Ścieki socjalno - bytowe będą kierowane do bezodpływowego zbiornika, który zostanie zlokalizowany w obrębie obiektu inwentarskiego. Po jego zapełnieniu ścieki te będą odbierane przez specjalistyczny podmiot, który zapewni wywóz ww. nieczystości do oczyszczalni ścieków. Ścieki powstałe podczas mycia obiektu inwentarskiego skierowane zostaną do kanałów (wanien) zlokalizowanych pod projektowanym budynkiem. Wody opadowe i roztopowe (ścieki opadowe) z połaci dachu planowanego budynku odprowadzane będą do gruntu, na tereny przyległe należące do Inwestora. Przedmiotowe zamierzenie zlokalizowane zostanie w obszarze dorzecza Wisły, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz. U. z 2016 r. poz. 1911). Zadanie znajduje się w obszarze jednolitej części wód podziemnych oznaczonym europejskim kodem [...], zaliczonym do regionu wodnego Dolnej Wisły. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, stan ilościowy i chemiczny tej JCWPd oceniono jako dobry. Rozpatrywana jednolita część wód podziemnych nie jest zagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych, tj. utrzymania co najmniej dobrego stanu ilościowego i chemicznego wód podziemnych. Zamierzenie znajduje się w obszarze jednolitej części wód powierzchniowych oznaczonym europejskim kodem [...] - Wisła od granicy Regionu Wodnego Dolnej Wisły do dopł. z S., zaliczonym do regionu wodnego Dolnej Wisły. Zgodnie z ww. rozporządzeniem ta JCWP posiada status silnie zmienionej części wód, której potencjał oceniono jako dobry. Rozpatrywana jednolita część wód powierzchniowych nie jest zagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych, tj. utrzymania co najmniej dobrego potencjału ekologicznego i co najmniej dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych. W przedłożonym Raporcie wskazano, że w ciągu roku na terenie gospodarstwa powstanie 3762 m3 gnojowicy o sumarycznej zawartości azotu 17305,2 kg. Do zagospodarowania powstałego nawozu niezbędny jest areał 101,8 ha. Inwestor dysponuje gruntami rolnymi o powierzchni ok. 36 ha. W związku z powyższym nadwyżkę nawozu planuje przekazać innym podmiotom do rolniczego zagospodarowania. Powstały stały nawóz naturalny magazynowany będzie w zbiorniku o zakładanej pojemności [...] m3 umożliwiającej jego przechowywanie przez okres minimum 6 miesięcy, tj. zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1339). Ponadto Inwestor zobowiązany jest do przestrzegania zapisów w zakresie warunków rolniczego wykorzystania nawozów określonych w ww. Programie działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu. Obiekt budowlany oraz prowadzone w nim procesy technologiczne w trakcie normalnej eksploatacji nie będą powodowały niekorzystnego oddziaływania na grunty i wody podziemne. Również infrastruktura techniczna (w tym: urządzenia kanalizacyjne), w czasie normalnej eksploatacji, jako urządzenia zamknięte lub odizolowane od bezpośredniego kontaktu z ziemią, nie będą powodowały niekorzystnego oddziaływania na powierzchnię ziemi. Prawidłowa eksploatacja zamierzenia nie spowoduje zmian jakościowych wód powierzchniowych. Planowany obiekt będzie posiadał wewnętrzną instalację kanalizacyjną odprowadzającą gnojowicę do zbiornika zlokalizowanego pod rusztami. Sieć kanalizacji planowanego obiektu wykonana zostanie w sposób zapewniający szczelność i trwałość przewodów i kanałów, co zapobiega przedostawaniu się nieoczyszczonych ścieków do ziemi i wód gruntowych. Planowany zbiornik na gnojowicę zostanie wykonany w sposób zapewniający szczelność, będzie on również odporny na agresywne działanie odchodów zwierzęcych. Gnojowicę przewiduje się odbierać ze zbiornika zlokalizowanego pod planowaną tuczarnią za pomocą specjalistycznego wozu asenizacyjnego. Stosowany będzie sprawny sprzęt, który nie spowoduje wycieków gnojowicy w miejscu jej załadunku. Cała instalacja związana z przesyłem gnojowicy ze zbiornika do pojazdów odbierających gnojowicę będzie szczelna. Zbiornik zostanie opróżniony wyłącznie w sposób hermetyczny, tj. poprzez zastosowanie szybkozłącza. W celu ochrony przed ewentualnymi wyciekami gnojowicy teren, na którym planuje się prowadzić załadunek, zostanie utwardzony, aby zabezpieczyć środowisko wodno - gruntowe przed ewentualnym zanieczyszczeniem. Ze względu na zakres, rodzaj i lokalizację, planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na nieosiągnięcie celów środowiskowych wskazanych w ww. Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Niziny C., gdzie obowiązuje uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Niziny C. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), wprowadzająca m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm.), ww. zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto, zgodnie z Raportem realizacja inwestycji nie powoduje sprzeczności z zakazami określonymi w ww. uchwale Obszaru Chronionego Krajobrazu Niziny C., w tym w zakresie wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, gdyż w ramach inwestycji przewiduje się wykonanie wykopów pod fundamenty oraz wykluczono możliwość rozplantowania ziemi pochodzącej z wykopów na terenie inwestycji. Jednocześnie w przedłożonej dokumentacji wskazano, aby planowane obiekty wykonać w sposób możliwie najmniej ingerujący w krajobraz, w tym poprzez zastosowanie ich kolorystyki w barwach neutralnych (np. w odcieniach szarości, brązu, zieleni), z wykluczeniem kolorów intensywnych. Teren inwestycji obejmuje obszar rolniczy będący potencjalnym siedliskiem gatunków chronionych, w tym populacji lęgowych ptaków. W związku z powyższym zgodnie z Raportem wskazano na dostosowanie terminu i sposobu prowadzenia prac ziemnych do okresu lęgowego ptaków. Ponadto, ze względu na możliwość występowania małych zwierząt określono wymóg kontroli prowadzonych wykopów. Zgodnie z przedłożoną i uzupełnioną dokumentacją w ramach inwestycji planowane jest wykonanie nasadzeń zieleni drzewiastej i krzewiastej o charakterze izolacyjnym. W przedstawionych wyjaśnieniach podano, że przewiduje się stosowanie gatunków rodzimych drzew i krzewów (świerk pospolity, grab, jarząb, buk, brzoza, głóg oraz rodzime gatunki dębów i klonów). Jednocześnie wskazano również na zamiar wprowadzenia gatunku nierodzimego - żywotnika Thuja sp. (gatunki pochodzą z Azji oraz Ameryki Północnej). Uwzględniając zatem wymogi art. 120 ustawy o ochronie przyrody, należy wykluczyć możliwość stosowania żywotników (jak również innych gatunków nierodzimych) z planowanych nasadzeń. Zamierzenie nie wiąże się ze zniszczeniem lub naruszeniem terenów leśnych, podmokłych, bagiennych i torfowiskowych. Jednocześnie na podstawie analizy przedłożonej dokumentacji nie stwierdza się negatywnego wpływu w zakresie zachowania różnorodności biologicznej. W związku z powyższym nie stwierdzono znacząco negatywnego oddziaływania na obszary chronione, w tym obszary Natura 2000, a także na przyrodę i krajobraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Niziny C., a inwestycję uzgodniono w opiniowanym zakresie, określając ww. warunki. Odnośnie ryzyka wystąpienia poważnej awarii należy zaznaczyć, że przedsięwzięcie nie będzie realizowane na terenie zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 138). W związku z powyższym, uwzględniając charakter przedmiotowej inwestycji, możliwe zagrożenia dla środowiska związane przede wszystkim z emisją substancji złowonnych oraz generowaniem hałasu, jak również rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, a także planowane rozwiązania techniczne i technologiczne stwierdzono, że omawiane zamierzenie, przy uwzględnieniu warunków eksploatacji przedsięwzięcia wyrażonych w sentencji, nie wpłynie negatywnie na środowisko. Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. B. (dalej określany jako Skarżący) od ww. decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2021 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] listopada 2016 r. Wójt Gminy W. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] obręb P., gmina W. Decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1172/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę od ww. decyzję Kolegium. Decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2021 r. Wójt Gminy W. ponownie ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającej na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] obręb P., gmina W. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarżący, zarzucając jej, że sprawa została tak przeprowadzona, że nie można było zrozumieć jej toku, wniosek został złożony w 2015 r. i mimo jego braków sprawa została rozpoznana. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z 2018 r. uchylił sprawę w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia. W międzyczasie zmieniły się przepisy prawa, a Skarżący wymienił swoje wątpliwości i uwagi do sprawy w zakresie: daty wszczęcia postępowania, sygnatury sprawy i dat wzywania do uzupełnienia wniosku inwestorskiego; podawania przez organ niepełnych informacji o stanie prawnym sprawy organom opiniującym i uzgadniającym; przyczyn stosowania nowych przepisów kpa i ustalania nowego kręgu stron niniejszego postępowania przez organ I instancji; przyjęcie Raportu wg starych przepisów, co jest mniej korzystnym dla stron, środowiska i otoczenia inwestycji, a także stosowania w części starych przepisów; niedopuszczenie ekspertyzy wykonanej na wniosek mieszkańców przez prof. J. K. i pominięcie pogłębionej analizy raportu Polskiego Klubu S.; rzetelności i prawidłowości opinii wydanej przez PPIS w A. z [...] maja w 2019 r. w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji na jakość powietrza, klimat, akustyczny, glebę i powierzchnię ziemi (która wskazuje, ze oddziaływanie to zamknie się w granicach działki inwestorskiej, a z kolei sam Inwestor temu zaprzecza); rodzaju Raportu, jaki otrzymał PPIS w A., rodzaju ustaleń dokonanych z tym organem; naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdyż decyzja Wójta uwzględnia pojedynczy interes inwestora z pominięciem wspólnoty okolicznych mieszkańców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy uznało, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje ustawa środowiskowa z uwzględnieniem przepisów przejściowych określających zakres zastosowania nowych regulacji do spraw wszczętych przed ich wejściem w życie. Zgodnie z treścią art. 545 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Z uwagi na to, że postępowanie w spornej sprawie zostało wszczęte i nie zakończone wydaniem ostatecznej decyzji przed dniem 1 stycznia 2018 r., kiedy to weszły w życie przepisy ustawy, to zastosowanie znajdują przepisy ustawy środowiskowej sprzed nowelizacji. Wyjątkiem jest tutaj zastosowanie poszczególnych przepisów nowego brzmienia ustawy środowiskowej, co wynika wprost z art. 545 ust. 1a ustawy, który brzmi: "Przepisy art. 64 ust. 2 pkt 3, art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". W przedmiotowej sprawie co do zasady zastosowania nie ma także kolejna znacząca zmiana ustawy środowiskowej dokonana na mocy ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1712). Zgodnie bowiem z art. 4 tej ustawy, do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 1). Do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 2). Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organ właściwy w dniu wszczęcia postępowania pozostają w mocy (ust. 3). Do uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, a także do wznowienia postępowania dotyczącego takiej decyzji, organem właściwym pozostaje odpowiednio organ, który ją wydał, albo organ wyższego stopnia w stosunku do tego organu (ust. 4). Z treści art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej wynika, że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, są podzielone na dwie grupy. Pierwsza to przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy ustawy, druga zaś to przedsięwzięcia, w których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią art. 71 ustawy środowiskowej, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia wydaje się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Załączniki, jakie należy dołączyć do wniosku, określa art. 74 ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1. uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, 2. zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 i 21 - 27 oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b. Wymagane uzgodnienia dokonywane są przez właściwe organy, co do zasady w oparciu o wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wypis i wyrys z miejscowego planu bądź informację o jego braku. W art. 66 ustawy środowiskowej wskazano elementy, które powinny zostać zawarte w treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, zaś przepis art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy wymaga określenia przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko. Analiza wariantowa ma bardzo istotne znaczenie w procesie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Aby zapewnić organowi możliwość przeprowadzenia jak najpełniejszej oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca przewidział obowiązek wskazania w raporcie opisu analizowanych wariantów, co daje organowi możliwość porównania, a nawet wyboru innego niż zaproponowany przez inwestora wariantu. Wynika to wprost z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Znaczenie wariantowania w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika również z art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - wskazać m.in. rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania. Ustawa środowiskowa nie wprowadza definicji racjonalnego wariantu alternatywnego, podkreślić jednak należy, że celem takiego uregulowania jest wskazanie przez inwestora takiego rozwiązania, które może stanowić alternatywę dla wariantu przedsięwzięcia przez niego wybranego. Posłużenie się w powoływanym art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej pojęciem racjonalnego wariantu alternatywnego oznacza, że opisywany w raporcie wariant czy warianty nie mogą mieć charakteru pozornego ani nie mogą być abstrakcyjne z powodu braku możliwości obiektywnych ich zastosowania i z góry skazane na niepowodzenie, lecz muszą to być warianty możliwe do rzeczywistego wprowadzenia. Udział społeczeństwa w postępowaniu odbywa się natomiast na zasadach określonych w art. 79 ustawy środowiskowej, który w ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy środowiskowej, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy środowiskowej i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami prawa. Stosownie zaś do przepisów ustawy środowiskowej, organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia w przypadkach ściśle określonych w ustawie i należą do nich: - co do zasady niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie dotyczy to jednak, co istotne w przedmiotowej sprawie, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej (art. 80 ust. 2 ustawy); - odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy); - brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy; - wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy); - wykazanie, że przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 ustawy) - przepis ten w cytowanym brzmieniu został wprowadzony na mocy art. 509 pkt 11 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.) i ma zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 545 ust. 1a tej ustawy. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt przedmiotowej sprawy, SKO wskazało, że planowane do realizacji przedsięwzięcie z mocy § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71) zostało zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla terenu inwestycji nie opracowano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wcześniej wskazano, stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Załączniki, które powinny składać się na ww. wniosek, zostały określone w art. 74 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem szczególnych sytuacji przewidzianych w ust. 1a-1c. Zgodnie zatem z art. 74 ust. 1 pkt 2, 3, 3a ustawy środowiskowej, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia (w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b; mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej. Znajdujący się w aktach sprawy, wniosek inwestorski z [...] listopada 2015 r. o wydanie decyzji tzw. środowiskowej, a uzupełniony przez Inwestora [...] grudnia 2018 r., spełnia ww. wymagania ustawowe, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 74 ust. 1 ustawy. Organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił krąg stron postępowania, który stanowią inwestor oraz osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie inwestycji. Akta sprawy zawierają dowody na zapewnienie czynnego udziału stronom na każdym etapie postępowania. Organ I instancji wystąpił na mocy art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej do RDOŚ i PPIS o, odpowiednio, uzgodnienie i zaopiniowanie warunków realizacji przedsięwzięcia. W wyniku przeprowadzenia postępowania uzgadniającego: - RDOŚ po uzyskaniu uzupełnienia raportu w dniu [...] czerwca 2020 r., postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki, które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji; - PPIS pismem z [...] maja 2019 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie odnośnie pozytywnego uzgodnienia inwestycji pod wskazanymi trzema warunkami, które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu oceny wniosku, w tym treści Raportu (wraz z jego uzupełnieniami) po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, po zajęciu stanowisk przez właściwe organy uzgadniające, organ I instancji, opierając się na całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie (w tym dodatkowych pisemnych wyjaśnieniach inwestora), ustalił, że możliwe jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia w kształcie przedstawionym przez Inwestora. Jednocześnie organ zbadał, czy nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 81 ustawy środowiskowej, a szczególnie ust. 3 tej normy prawnej. Zaskarżone orzeczenie spełnia wymogi wynikające z art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym m.in. określenie warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c cyt. ustawy, tj. istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Załącznikiem wydanej decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Decyzja spełnia również wymogi ustawowe zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy środowiskowej, tj. posiada uzasadnienie, które - niezależnie od wymagań wynikających z przepisów kpa - zawiera wszystkie wymienione wyżej w niniejszej decyzji (a wymagane ustawą) elementy. Zaskarżone orzeczenie zawiera w związku z tym, że została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Uzasadnienie decyzji odnosi się do potencjalnych oddziaływań na środowisko, a podkreślenia wymaga fakt, że wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a jedynie służy zbadaniu zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego. Zatem inwestor uzyskuje jedynie ogólną informację, czy możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji w świetle przepisów prawa, co nie oznacza automatycznie, że otrzyma on pozwolenie na budowę konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. Istota bowiem tego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przedsięwzięcie objęte wnioskiem może być realizowane na danym terenie w myśl przepisów szczególnych. Kolegium po przeanalizowaniu całości przekazanej dokumentacji sprawy podzieliło stanowisko Wójta Gminy W., że proponowane rozwiązania techniczne, organizacyjne oraz proponowane zabezpieczenia ekologiczne inwestycji zostały przyjęte właściwie i nie odbiegają od standardów stosowanych na obszarach kraju oraz Unii Europejskiej. Organ I instancji podał także do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 (art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej). Jednocześnie, jak wynika z dokumentacji sprawy, nie wystąpiły przesłanki warunkujące wydanie decyzji odmownej, a określone w art. 81 ustawy środowiskowej. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, SKO wskazało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak wykazano wyżej w sposób obszerny i szczegółowy, planowane przedsięwzięcie spełnia warunki określone w ustawie środowiskowej, a w takiej sytuacji - przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji odmownej, a zawartych w art. 81 tej ustawy - nie można odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej inwestycji. Wskazać należy, że ustawa środowiskowa nie uzależnia wydania decyzji pozytywnej od wyrażenia zgody stron postępowania, których sprzeciw odnośnie planowanej inwestycji nie może stanowić blokady do wydania rozstrzygnięcia pozytywnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień [...] grudnia 2015 r., a więc dzień złożenia wniosku przez Inwestorów. Zgodnie z art. 61 § 3 kpa, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Sprawie pierwotnie nadano sygnaturę znak: [...], a pierwszą decyzję ustalającą wydano pod sygnaturą [...]. Natomiast po uchyleniu ww. decyzji przez SKO we W. i rozpatrzeniu sprawy przez WSA w Bydgoszczy sprawie nadano sygnaturę znak: [...], natomiast aktualnie zaskarżoną decyzję wydano pod sygnaturą [...]. Zmiana oznaczenia sygnatury sprawy przez organ I instancji może być myląca, lecz ma jedynie charakter porządkowy i pozostaje bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Odnośnie braku wiedzy i informacji odnośnie obowiązujących przepisów prawa, które znalazły zastosowanie w spornej sprawie, słusznie podniósł Skarżący, że w toku sprawy przepisy prawne uległy zmianie, co zostało wyjaśnione szczegółowo wcześniej. Organ II instancji wskazał zatem ponownie, że przepisy prawa, na podstawie których prowadzone było postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, to ustawa środowiskowa - wraz z przepisami wykonawczymi - w brzmieniu obowiązującym dla postępowań, które zostały wszczęte przed 2018 r. Organ I instancji prawidłowo zatem zastosował tryb przewidziany dla inwestycji objętej wnioskiem inwestorskim, a podstawa prawna zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wskazanie norm prawnych, na których oparł się organ I instancji wraz z określeniem ich źródeł publikacji - zawiera ona wskazanie wszelkich zmian ustawy środowiskowej uwzględnionych przez Wójta. Odnośnie zarzutu dotyczącego podawania przez organ I instancji niepełnych informacji o stanie prawnym sprawy organom opiniującym i uzgadniającym, wskazać należy, że twierdzenie to pozostaje niezrozumiałe i nieuzasadnione w sytuacji, gdy właściwe organy kompetentne do dokonywanie opinii czy uzgodnień są z urzędu zobowiązane przestrzegać aktualnego stanu prawnego, do czego obliguje je zasada legalizmu zawarta w art. 6 kpa. Odnośnie zarzutu dotyczącego stosowania nowych przepisów kpa, a także okoliczności ustalania nowego kręgu stron niniejszego postępowania przez organ I instancji, to i tutaj wskazać należy, że pozostaje on nieuzasadniony prawnie. Jak wspomniano już wcześniej, organy administracji publicznej na mocy art. 6 kpa, statuującego zasadę legalizmu, zobowiązane są przy orzekaniu uwzględniać istniejący stan faktyczny sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa. Zatem w sytuacji, gdy zmianie uległy zarówno przepisy kpa, jak i ustawy środowiskowej, obowiązkiem Wójta było uwzględnienie tych faktów i wydanie orzeczenia z uwzględnieniem zmienionych norm prawnych. Zarzut dotyczący przyjęcia Raportu wg starych przepisów, to jest mniej korzystnym dla stron, środowiska i otoczenia inwestycji, a także stosowania w części starych przepisów, oraz niedopuszczenie ekspertyzy wykonanej na wniosek mieszkańców przez prof. J. K. i pominięcie pogłębionej analizy raportu Polskiego Klubu S., również nie może zasługiwać na uwzględnienie. Jak wyjaśniono już wcześniej, obowiązek stosowania części poprzednio obowiązujących przepisów wynika wprost z ustawy środowiskowej, natomiast nie znajduje w istniejącym stanie rzeczy zarzut, że organ pominął w sprawie dowód w postaci przywołanej opinii. Jak bowiem wynika z treści zaskarżonej decyzji (s. 31-33 uzasadnienia decyzji), organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się i ocenił również i ten dowód. Organ I instancji dokonał porównania jego treści z treścią Raportu wraz z jego uzupełnieniami, przeprowadził analizę w tym zakresie i odmówił mu wiarygodności. Odnośnie zarzutu w zakresie rzetelności i prawidłowości opinii wydanej przez PPIS z [...] maja w 2019 r. w przedmiocie zasięgu oddziaływania inwestycji na jakość powietrza, klimat, akustyczny, glebę i powierzchnię ziemi i rodzaju Raportu, jaki otrzymał ten organ, to wyjaśnić należy, że właściwy do zaopiniowania i uzgodnienia inwestycji organ otrzymywał wniosek z Raportem i jego uzupełnieniami jako dokumentami stanowiącymi podstawę do wydania uzgodnienia, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji sprawy. Wskutek wezwania PPIS z [...] marca 2019 r. skierowanego do Inwestora, wniosek został uzupełniony poprzez złożenie wyjaśnień z [...] kwietnia 2019 r. (w zakresie analizy konfliktów społecznych oraz dodatkowych metod dotyczących redukcji substancji złowonnych dla poszczególnych procesów technologicznych inwestycji, analizy ilościowej i jakościowej emisji substancji powstałych na etapie eksploatacji inwestycji oraz zestawienia skumulowanych oddziaływań chlewni znajdujących się w P. z obiektami inwentarskimi zlokalizowanymi w S. oraz w W.). Organ specjalistyczny miał więc pełny obraz żądania zawartego we wniosku, a także zakresu planowanego przedsięwzięcia, co pozwoliło mu na wydanie uzgodnienia opartego na analizie kompletnie przedstawionego stanu faktycznego sprawy. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdyż decyzja Wójta uwzględnia pojedynczy interes Inwestora z pominięciem wspólnoty okolicznych mieszkańców, wskazać należy, że stanowi to subiektywne twierdzenie Skarżącego, nie poparte dowodowo. Na podstawie przeprowadzonej analizy przedłożonej dokumentacji, w tym Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ II instancji podzielił ustalenia Wójta, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie będzie skutkować niekorzystnym wpływem na środowisko przyrodnicze i krajobraz, a przyjęte działania minimalizujące wyeliminują zidentyfikowane zagrożenia względem stwierdzonych elementów środowiska przyrodniczego. Kolegium dokonało analizy wskazanych przez strony oraz społeczeństwo uwag i zastrzeżeń w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i oceniło, że przedstawione przez Inwestora dokumenty w postaci Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dokonane założenia, obliczenia i analizy nie wskazują, by zarzucane uciążliwości miały charakter ponadnormatywny, a sama inwestycja stanowiła nadzwyczajne zagrożenie dla terenu inwestycji lub jej otoczenia. Obliczenia dokonano w oparciu o atestowane programy służące do wyliczeń teoretycznych uciążliwości związanych z hałasem, zanieczyszczeniem powietrza i innymi oddziaływaniami. Osoby wnoszące uwagi wraz z przedłożonymi zastrzeżeniami nie podały żadnych dowodów popierających założenia o stwarzanych zagrożeniach lub dowodów wskazujących na obniżenie wartości nieruchomości. W związku z powyższym organ, opierając się na zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym, nie mógł uznać ich za wiarygodne i zgodne z rzeczywistością. Natomiast, organy opiniujące i zarazem uzgadniające w spornej sprawie, przeanalizowały rodzaj i charakter planowanego przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie, oceniły możliwe zagrożenia dla środowiska, jak i rodzaj i skalę możliwego oddziaływania zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji. Uzasadnienia wydanych uzgodnień wskazują, że zastosowanie zaproponowanych w Raporcie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych zapewni ochronę środowiska przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko zarówno na etapie jego realizacji, jak i eksploatacji. Z ustaleń tych specjalistycznych organów wynika w szczególności, że przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego w sytuacji zastosowania wskazanych przez Inwestora rozwiązań, a także przy spełnieniu warunków i przesłanek wskazanych przez te organy. Odnośnie zgłoszonych w toku postępowania zastrzeżeń i uwag, w których wyliczono szereg zagrożeń związanych z ochroną powietrza, przekroczeniem norm hałasowych, uciążliwości zapachowych, Kolegium stwierdziło, że ewentualny wpływ przedsięwzięcia na te elementy był przedmiotem badania również przez te organy, w zakresie właściwym dla prowadzonego postępowania. Wyjaśnić nadto należy, że w niniejszym postępowaniu bada się planowaną inwestycję według aktualnego stanu wiedzy o możliwych jej oddziaływaniach i zagrożeniach dla środowiska z niej płynących. Nieracjonalne byłoby w związku z tym formułowanie w decyzji warunków środowiskowych na wypadki czysto hipotetyczne i mało prawdopodobne. Mając na uwadze zarzuty odwołania, Kolegium zauważyło dodatkowo, że niezależnie od wymagań określonych w decyzji środowiskowej organy ochrony środowiska posiadają kompetencje do kontrolowania wpływu przedsięwzięcia na środowisko i w razie stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko mają prawo inicjowania stosownych postępowań administracyjnych (zob. art. 362 i nast. ustawy Prawo ochrony środowiska). Dodać też należy, że wnioskodawca w Raporcie określił planowane do zastosowania środki mające na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Niezależnie od tego, w zaskarżonej decyzji zawarto warunki i wymagania środowiskowe konieczne do wprowadzenia, a wynikające z opinii organów wyspecjalizowanych, które mają chronić środowisko w stopniu adekwatnym do możliwego wpływu przedsięwzięcia. Reasumując, dokumentacja sprawy pozwala stwierdzić, że w postępowaniu zostały zidentyfikowane zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia, a jednocześnie skala przedsięwzięcia, proponowane rozwiązania techniczne oraz określone w decyzji uwarunkowania środowiskowe minimalizują negatywne oddziaływanie na środowisko. W związku z tym organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że brak jest przeszkód prawnych do ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Materiał zgromadzony w aktach sprawy był wystarczający do wydania takiej decyzji. Analiza akt sprawy, w tym stanowisk organów uzgadniających, wskazuje, że organ I instancji uwzględnił w postępowaniu i zaskarżonej decyzji wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Z treści zaskarżonej decyzji wynika też, że organ wziął pod uwagę kryteria wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, stosownie do art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Analiza przedsięwzięcia pod kątem tych kryteriów prowadzi zaś do wniosków przedstawionych już wyżej, tj. że przy zastosowaniu zaproponowanych przez Inwestora rozwiązań zminimalizowane będzie negatywne oddziaływanie na środowisko. Zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, organ przy wydawaniu decyzji środowiskowej bierze pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Nie oznacza to jednak, że sprzeciw zgłoszony wobec planowanej inwestycji obliguje organ do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Organ będzie uprawniony do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań jedynie w ściśle określonych w ustawie przypadkach. Negatywne stanowisko społeczeństwa może natomiast wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi takiej inwestycji, co znajduje wyraz w konkretnych postanowieniach decyzji nakładających na inwestora dodatkowe obowiązki mające przeciwdziałać, bądź ograniczać negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na elementy środowiska. Przesłanki wydania decyzji negatywnej dla wnioskodawcy, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wprowadza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, które to prawo jest chronione przepisami Konstytucji. Organy administracji w tym zakresie nie mają swobody działania. Przy wydawaniu decyzji negatywnych (dla wnioskodawcy) brane są pod uwagę wyłącznie okoliczności wskazane w przepisach prawa. Co istotne, osoby sprzeciwiające się realizacji inwestycji podstawy swojego działania także wywodzą z prawa własności, tak samo chronionego, tymi samymi przepisami Konstytucji dotyczącymi własności. W demokratycznym państwie prawnym nie ma możliwości dowolnego uznawania przez organy administracji, który interes jest ważniejszy. Akcentowany w sprawie udział społeczeństwa w ochronie środowiska musi zawierać się w granicach wyznaczonych przepisami prawa, w tym w ustawie środowiskowej. Negatywna opinia, choćby i większości lokalnej społeczności, nie może być sama w sobie podstawą decyzji odmownej. Nie oznacza to jednak w żadnym razie możliwości bagatelizowania argumentów podnoszonych przez przeciwników inwestycji. Muszą one być przedmiotem rzetelnej i wyczerpującej analizy organu I instancji. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie ma też wpływu fakt, że wskutek realizacji planowanej inwestycji nastąpi znaczny spadek wartości nieruchomości w pobliżu terenów objętych inwestycją. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ bada wyłącznie okoliczności wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego i jedynie w tym zakresie posiada kompetencje do rozpatrzenia sprawy. Celem tego postępowania jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, a nie ocena, czy i jak działania inwestora wpłyną na wartość nieruchomości sąsiednich, tym bardziej że decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o lokalizacji takiej inwestycji. Przedmiotowa decyzja ma bowiem charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo Kolegium wskazało, że sam negatywny stosunek Skarżącego (i protestujących w toku sprawy mieszkańców) do planowanej inwestycji jako takiej nie może stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, dysponował wnioskiem i Raportem wraz z jego uzupełnieniami, które zostały przedłożone wraz z pozostałymi wymaganymi dokumentami organom opiniującym, a następnie Raportem (wraz z załącznikami) i stanowiskami organów uzgadniających, a także całością zgromadzonej dokumentacji w sprawie. Na podstawie tych dokumentów i po dokonaniu analizy organ wydał decyzję pozytywną, mając jednocześnie na uwadze, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące wydanie decyzji odmownej. Jeśli chodzi o obawy mieszkańców protestujących w toku sprawy w zakresie obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich w przypadku realizacji inwestycji, to wskazać należy, że nie mogą one zasługiwać na uwzględnienie w sytuacji, gdy w postępowaniu dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia badaniu nie podlega kwestia wpływu wnioskowanego przedsięwzięcia na wartość nieruchomości sąsiednich. W postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej bada się bowiem wpływ planowanego zamierzenia na szeroko pojęte środowisko naturalne. Natomiast twierdzenie mieszkańców, którzy złożyli protest w toku sprawy, że planowana inwestycja nie powinna być lokalizowana w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, pozostaje nieumocowane prawnie w sytuacji, gdy żaden obowiązujący przepis prawa nie ustanawia takiego warunku czy przeszkody. Badanie bowiem zgodności funkcji planowanej inwestycji z już istniejącym porządkiem architektonicznym następuje natomiast w innym niż aktualne postępowaniu, tj. w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a prowadzonym w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2021 r. poz. 741). Tam dopiero bada się, czy wnioskowana inwestycja naruszy zasady zachowania ładu przestrzennego zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1 i czy pod względem cech i parametrów będzie stanowić kontynuację istniejących w sąsiedztwie obiektów. Kolegium wskazało, że niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zaistniał konflikt społeczny, gdyż oprócz interesu Inwestora dla równowagi istnieje interes pozostałych stron postępowania jako właścicieli nieruchomości sąsiednich, a organ miał obowiązek wyważenia tych interesów, mając z jednej strony na uwadze dobro przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, ale i dobro mieszkańców szukających ochrony przed uciążliwościami wynikającymi z prowadzanej dzielności przez przedsiębiorcę, jak odory, hałas, nieczystości, co ma wpływ na życie i zdrowie ludzi. W tego rodzaju sprawach należy znaleźć właściwe proporcje pomiędzy interesem wnioskodawcy, interesem innych osób oraz interesem publicznym. Istotną rolę w ocenie wskazanych sprzecznych racji ma właściwe uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Obowiązkiem organu wydającego zaskarżoną decyzję było bowiem ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na otoczenie w zakresie, w jakim utrudniałoby to normalne korzystanie z pobliskich nieruchomości. Odnośnie obaw mieszkańców co do strat finansowych na sąsiednich nieruchomościach (uprawy warzyw) w związku z prowadzeniem tuczarni, Kolegium wskazało, że kwestie ewentualnego wpływu na wartość sąsiednich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji nie są przedmiotem tego postępowania. W postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej bada się bowiem wpływ planowanego zamierzenia na szeroko pojęte środowisko naturalne. Skargę na ww. decyzję złożył Skarżący, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 61 kpa; 2. ustawy środowiskowej w części przepisów dotyczących uzgadniania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięć, w szczególności art. 62, art. 63, art. 66, art. 67, art. 68, art. 74a, art. 78, art. 79, art. 81; 3. ustawy środowiskowej w części dotyczącej udziału społeczeństwa. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że wniosek złożony przez Inwestora w grudniu 2015 r. nie był kompletny. Nie spełniał przepisów prawa na podstawie kpa w zakresie dotyczącym wszczęcia postępowania oraz ustawy środowiskowej, które umożliwiają wszczęcie postępowania. Jednakże, na podstawie niepoprawnego wniosku, Wójt Gminy W. przeprowadził postępowanie i na jego podstawie wydał pozytywną dla inwestora decyzję. Decyzja ta została następnie uchylona. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wójt, powołując się na art. 61 § 3 znowelizowanego kpa, uznał, że wniosek złożony w grudniu 2015 r. jest złożony skutecznie i przyjął datę jego złożenia za datę wszczęcia sprawy, wbrew wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. SKO we W. niepoprawnie prowadziło rzeczoną sprawę, uznając, że data wszczęcia postępowania jest prawidłowa. Po uchyleniu decyzji Wójta, co potwierdza wyrok WSA w Bydgoszczy (II SA/Bd 1172/17) Inwestor powinien złożyć nowy wniosek, ponieważ poprzedni był niepoprawny i został uchylony. Data wszczęcia postępowania jest zatem niewłaściwa na podstawie ustawy środowiskowej. Sprawa została rozpatrzona pod rządem tej ustawy obowiązującej w 2015 r. z pominięciem przepisów obowiązujących w czasie postępowania. Mieszkańcy wsi P. oraz wsi okolicznych, uznając, że rozmowy i spotkania z Wójtem Gminy W. oraz protesty społeczne w rzeczonej sprawie nie były wzięte pod uwagę przez Wójta, zlecili pracownikowi Uniwersytetu Przyrodniczego w P., dr J. K. sporządzenie ekspertyzy według przepisów obowiązującej ustawy. Mieszkańcy wnieśli o nadanie ekspertyzie statusu dowodu w sprawie tak, aby z tą ekspertyzą mogły zapoznać się RDOŚ w B. i PPIS w A. Wójt nie udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, w związku z czym RDOŚ i PPIS nie mogły wziąć ekspertyzy pod uwagę. Niezrozumiałym jest, dlaczego SKO pisze, że "Organ I instancji dokonał porównania jego treści z treścią raportu OOŚ wraz z jego uzupełnieniami, przeprowadził analizę w tym zakresie i odmówił mu wiarygodności". Ekspertyza wykonana przez pracownika naukowego Uniwersytetu Przyrodniczego w P. jest poprawną merytorycznie opinią eksperta, który bierze za nią odpowiedzialność prawną. Ekspertyza spełnia wymogi formalne, co oznacza, że to RDOŚ oraz PPIS są instytucjami kompetentnymi do oceny jej wiarygodności, a nie Wójt Gminy W. Umożliwienie udziału społeczeństwa w postępowaniach środowiskowych jest niezwykle ważne. Następnie w piśmie z [...] .12.2021 r. Skarżący dodatkowo wskazał, że decyzja Wójta Gminy W. nie spełnia wymogów ustawy środowiskowej, jest tylko opisem czynności dokonywanych przez strony postępowania. Nie waży racji stron i narusza art. 37 i art. 42 ustawy środowiskowej. Ponadto, w całym postępowaniu ignorowany jest fakt, że planowana chlewnia ma powstać na szczycie moreny bocznej, na wzgórzu polodowcowym tworzącym pradolinę Wisły, która z uwagi na unikatowe ukształtowanie terenu na mocy przepisów o Obszarze Chronionego Krajobrazu Niziny C. objęta jest ochroną krajobrazu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań. Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy środowiskowej. Ustosunkowując się do podstawowego zarzutu skargi związanego z błędnym, w ocenie Skarżącego, przyjęciem przez organy, że winny one procedować w oparciu o tekst ww. ustawy w treści obowiązującej w dacie wydawania decyzji, a nie, co do zasady, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, należy wskazać, że stanowisko organów w tym zakresie było prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 kpa, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zatem w niniejszej sprawie datą tą będzie 1.12.2015 r., kiedy to do organu I instancji wpłynął wniosek z [...] .11.2015 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle treści ww. przepisu nie ma zatem znaczenia data uzupełnienia ewentualnych braków wniosku, ponieważ żaden przepis nie wiąże z tą datą żadnych konsekwencji prawnych. Nie ma również żadnego znaczenia okoliczność, że w toku postępowania organ II instancji uchylił decyzję Wójta Gminy W. z [...] .11.2016 r. wydaną po rozpatrzeniu ww. wniosku, ponieważ po tymże uchyleniu sprawa toczyła się dalej w oparciu o ww. wniosek z [...] .11.2015 r. Powyższe rozważania są istotne z punktu widzenia zmian przepisów ustawy środowiskowej dokonanych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W art. 545 ust. 1 Prawa wodnego stwierdzono, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Analizowana sprawa była wszczęta (i nie została zakończona) przed dniem wejścia w życie Prawa wodnego (weszło ono w życie 1.01.2018 r. zgodnie z jego art. 574), zatem zastosowania winny mieć przepisy ustawy środowiskowej w ich dotychczasowej treści, za wyjątkiem art. 64 ust. 2 pkt 3, art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1b, co wynika z art. 545 ust. 1a Prawa wodnego. Kolejna zmiana ustawy środowiskowej nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1712 ze zm.). Zgodnie z jej art. 4 ust. 1 i 2: "1. Do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. 2. Do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.". Organy prawidłowo zastosowały również ten przepis. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 cyt. ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. 1 cyt. ustawy). Podkreślenia wymaga to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. To oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3). Organy podzieliły oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, że realizacja zamierzenia nie wpłynie negatywnie na walory krajobrazu w okolicy planowanej inwestycji, w szczególności zaś umożliwi zagospodarowanie części terenu przeznaczonego na realizację inwestycji. Ponadto w przedmiotowej sprawie RDOŚ i PPIS uzgodniły warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Nie zaistniała również sytuacja, w której organ I instancji zaproponowałby Inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez Inwestora, zaś Inwestor nie wyraziłby na to zgody. Na podstawie oceny oddziaływania na środowisko należy także stwierdzić, że nie wynika z niej, jakoby realizacja planowanego przedsięwzięcia wpływała negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy Prawo wodne. Organy obydwu instancji, przy wsparciu wyspecjalizowanych organów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, przeanalizowały przedstawiony przez Inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami. Żaden z tych organów nie stwierdził, że raport w swym ostatecznym kształcie nie spełniał wymogów określonych w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, co uniemożliwiałoby analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 tej ustawy, tj. oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (por. wyrok NSA z 19.11.2013 r., II OSK 1376/12). Raport wskazuje na podstawy wyboru wariantu głównego (Inwestora). Co do kwestii istnienia w Raporcie wariantów, wskazać należy, że zawiera on trzy warianty alternatywne polegające na: 1. budowie dwóch budynków inwentarskich, 2. budowie tuczarni w systemie ściółkowym, 3. budowie chlewni dla macior, knurów oraz prosiąt, które spełniają wymogi wskazania rzeczywistego wariantu alternatywnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że sąd nie przeprowadza na potrzeby kontroli zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "rozważań merytorycznych". Jak bowiem trafnie zauważył NSA w wyroku z 3.04.2012 r., II OSK 85/12, sąd I instancji kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy, lecz sam nie może jego ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści stanowisk (opinii, uzgodnień) organów współdziałających w załatwieniu sprawy, gdyż co do zasady wymagałoby to od Sądu wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki związanych z kwestiami ochrony środowiska czy przyrody lub gospodarki wodami. Stąd też ocena stanowisk takich organów, jak RDOŚ i PPIS, a w konsekwencji również zaskarżonej decyzji, dotyczy w szczególności takich kwestii jak to, czy dane rozstrzygnięcie (stanowisko) jest wyczerpujące (ewentualnie kompletne, jeżeli przepisy szczególne stawiają określone wymagania formalne danemu aktowi administracyjnemu) i spójne (osnowa i uzasadnienie), czyli czy spełnia ustawowe wymagania, przede wszystkim określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Niewątpliwe zatem nie może to być ocena merytoryczna. I w takim też zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny zgromadzonego materiału procesowego wyrażoną w decyzjach organów merytorycznie rozstrzygających sprawę. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że sąd I instancji, kontrolując stan faktyczny przyjęty przez właściwe organy, może jedynie sformułować w konkretnej sprawie wytyczne, zgodnie z dyspozycją z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329), w zakresie np. konieczności dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji lub uzgodnień takiej decyzji, lecz samodzielnie nie może prowadzić własnej merytorycznej analizy i oceny treści uzgodnień, opinii i stanowisk oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu żadna, z przesłanek skutkujących koniecznością odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ziściła się w sprawie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad proceduralnych specyficznych dla postępowań dotyczących uwarunkowań środowiskowych, w tym ich transparentności rozumianej jako prowadzonego z udziałem społeczeństwa. Z treści wniosku złożonego przez Inwestora oraz treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, mając na uwadze treść art. 71 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1379 ze zm.) wynika, że planowane przedsięwzięcie podlega zaliczeniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym organy dokonały prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, a w toku postępowania zasięgnęły wymaganych prawem stanowisk innych organów tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Pierwszy z organów – PPIS zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia, wydając stosowną opinię w dniu [...] .05.2019 r., wskazując jednocześnie, że: "1. W czasie eksploatacji inwestycji należy wykonać badania i pomiary w zakresie jej wpływu na poszczególne elementy środowiska. W przypadku nie uzyskania zakładanego efektu pracy urządzeń należy wdrożyć działania, które ograniczą negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko naturalne. 2. Zapewnić odpowiedni areał dla celów wykorzystania do nawożenia powstającej w budynkach tuczami gnojowicy. 3. Rozważyć utworzenie bariery izolacyjnej z nasadzonej zieleni (krzewy, drzewka) wokół działki [...], by dodatkowo ograniczyć emisje substancji odorowych na przylegające tereny.". Powyższe zalecenia zostały uwzględnione w decyzji środowiskowej. Natomiast RDOŚ postanowieniem z dnia [...] .08.2019 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez Inwestora, określając warunki na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska ochrony środowiska, jakie winny być uwzględnione do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Również zalecenia wynikające z ww. postanowienia zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji. Wyżej wskazane organy zajęły stanowisko m.in. w oparciu o dane zawarte w dołączonym do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz po otrzymaniu dodatkowych wyjaśnień od Inwestora. W ramach przeprowadzanego postępowania zmierzającego do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organy dokonują weryfikacji wspomnianego raportu. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, raport ten winien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1. W dalszej części przepis ten wskazuje, co powinien taki raport zawierać. Dokonując oceny złożonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazać należy, że zasadnie organy administracji przyjęły, iż dokument ten spełnia określone w art. 66 ustawy środowiskowej wymogi co do jego treści. Nie stwierdzono, aby w raporcie został pominięty któryś z wymaganych elementów analizy środowiskowej. Raport oddziaływania na środowisko jest podstawowym, określonym przez ustawę środowiskową dokumentem stanowiącym podstawę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przybiera on formę opracowania naukowego. Wynika to przede wszystkim z zakresu zagadnień, jakich analizę dokument ten powinien zawierać. Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że autor takiego raportu powinien mieć specjalistyczną wiedzę (wyrok NSA z 2.10.2008 r., II OSK 1113/07). Raport sporządzony w niniejszej sprawie spełnia ww. warunki. Z punktu widzenia zasad postępowania raport o oddziaływaniu na środowisko jest dokumentem prywatnym. Mimo że nie stanowi on opinii biegłego w rozumieniu art. 84 kpa, jako dokument posiada szczególna moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, organizacyjnych, logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (wyrok NSA z 11.07.2013 r., II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Raport powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych wymaganych przez art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej kwestii, co jednak nie wyklucza jego uzupełnienia w toku postępowania administracyjnego, czy to na żądanie organu prowadzącego to postępowanie, czy też na wniosek któregoś z organów opiniujących lub uzgadniających. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może zatem podlegać uzupełnieniu (co miało miejsce w niniejszej sprawie), autor raportu może udzielić wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości. Podlega on jako dowód ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 kpa. NSA wyraził słuszny pogląd, zgodnie z którym zarzuty stawiane w stosunku do zawartości raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem ustawy. Zastrzeżenia wobec niego, aby nie były uznane za pozbawione uzasadnionych podstaw, powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wykazałaby wady raportu. Podkreśla się także, że podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie "kontrraportu", a więc opracowania o równie kompletnej jak raport o oddziaływaniu na środowisko treści (w podważanym zakresie), sporządzonego przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę, przynajmniej porównywalną jak autorzy raportu (wyroki NSA z 23.11.2010 r., II OSK 1848/10, 1.03.2013 r., II OSK 2105/11). W wyroku z 28.10.2016 r., II OSK 884/16, NSA stwierdził, że "raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora". Akta sprawy dowodzą, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został dotychczas przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, w którym na podstawie specjalistycznych badań doszłoby do skutecznego wskazania wad raportu i obalenia wynikających zeń wniosków. Wprawdzie w toku postępowania została przedłożona ekspertyza autorstwa dr. inż. J.M. K., jednakże jej treść nie podważyła skutecznie jego wiarygodności, na posłusznie zwróciły uwagę organy. W przekonaniu Sądu, raport jest jasny, logiczny i spójny, pozwala nadto zweryfikować tok rozumowania jego autora. Spełnione zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu ostateczna wersja raportu (uwzględniająca jego uzupełnienia) odpowiada przesłankom z art. 66 cyt. ustawy. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, ocenił wartość dowodową raportu, dochodząc do trafnej konkluzji, że jest on wiarygodny, jasny, logiczny i spójny oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Rozważany dokument zawiera bezspornie wyjaśnienie podstaw prawnych jego wykonania oraz metodyki i materiałów źródłowych służących do jego sporządzenia. Opisując planowane przedsięwzięcie, autor raportu przeanalizował: opis procesu technologicznego, warunki użytkowania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, w tym w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane oddziaływanie na środowisko w trakcie realizacji przedsięwzięcia, tj. oddziaływanie na klimat akustyczny, oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne, oddziaływanie na powierzchnię ziemi, zwierzęta i rośliny, odpady, przewidywane oddziaływanie na środowisko w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, tj. wody na etapie eksploatacji, odpady, oddziaływanie na jakość powietrza, skutki emisji na terenach sąsiednich, oddziaływanie na klimat akustyczny, oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne, oddziaływanie na powierzchnię ziemi, oddziaływanie na zwierzęta i rośliny, formy ochrony przyrody oraz krajobraz, oddziaływanie na dobra materialne, dobra kultury, oddziaływanie na klimat, ryzyko wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, w tym oddziaływanie wynikające z istnienia przedsięwzięcia i oddziaływanie wynikające z wykorzystywania zasobów środowiska, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru natura 2000 oraz integralność tego obszaru; wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, propozycję monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru natura 2000 oraz integralność tego obszaru, trudności wynikające z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport, elementy przyrodniczy środowiska objęte zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementy środowiska objęte ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym położenie gminy, rzeźbę terenu, budowę geologiczną, gleby, wody powierzchniowe i podziemne, klimat, zabytki, powiązania z innymi przedsięwzięciami, przewidywane skutki dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, warianty planowanego przedsięwzięcia, możliwe transgraniczne oddziaływanie na środowisko. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organami, że przedstawiony w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach cały proces technologiczny hodowli wraz z obliczeniami rozpowszechniania emisji hałasu i zapachów, gospodarki wodno-ściekowej i innych zanieczyszczeń emitowanych do powietrza jest prawidłowy, a rozwiązania przyjęte w raporcie i jego uzupełnieniach zapewnią w stopniu dostatecznym ochronę środowiska i nie będą powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym na najbliższą zabudowę zagrodową, która oddalona jest najbliżej około 360 m, ok. 380 m oraz 430 m względem projektowanego budynku, a dodatkowo, co zawarto w decyzji, przewidziane jest powstanie zieleni izolacyjnej o długości ok. 480 m i szerokości 5 m, otaczającej planowany budynek inwentarski. W raporcie odniesiono się do przedstawionych wariantów alternatywnych, wskazano w zwięzłym uzasadnieniu, że najkorzystniejszym wariantem dla środowiska jest wariant proponowany przez Inwestora (w szczególności z uwagi na najniższe stężenie amoniaku i siarkowodoru oraz najniższe parametry hałasu). Podkreślenia przy tym wymaga, że analiza wariantu alternatywnego nie musi być samo szczegółowa jak przedstawionego przez wnioskodawcę. Raport zawiera przedstawione w czytelny sposób zestawienie wariantów dla inwestycji oraz streszczenie sporządzone w języku niespecjalistycznym. Należy w tym miejscu podnieść, że sam brak akceptacji lokalnej społeczności (jej części) dla realizacji określonego przedsięwzięcia nie może stanowić podstawy odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 13.03.2014 r., II SA/Sz 1208/13). Odnośnie emisji amoniaku i siarkowodoru wskazać należy, że powyższa problematyka została opisana w raporcie w punkcie dotyczącym oddziaływania przedsięwzięcia na jakość powietrza. Stwierdzono, że poziom emisji poszczególnych gazów, który obliczono w oparciu o dane dotyczące między innymi wielkości hodowli i aktualnego stanu zanieczyszczenia powietrza w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, nie przekroczy określonych wartości dopuszczalnych i wartości odniesienia tych substancji w powietrzu. Mając na uwadze przepisy art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak też art. 74 i art. 91 Konstytucji RP oraz art. 5 Prawa ochrony środowiska, wskazać należy, że przejawem realizacji polityki Unii w zakresie ochrony środowiska, w tym wpływu na zdrowie i życie ludzi, jest między innymi ustawa środowiskowa. Odnosząc się do kwestii uciążliwości odorowej, jaka towarzyszyć ma chowowi świń (tuczników), podkreślenia wymaga, że przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Pomimo wynikającego z art. 85 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyroki NSA z 2.02.2010 r., II OSK 223/09 i WSA w Warszawie z 6.03.2014 r., VIII SA/Wa 911/13). Skoro w aktualnym stanie prawnym zapach czy też odór jest substancją niemierzalną, to w świetle obowiązujących przepisów z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji. Trzeba mieć przy tym na względzie, że organ I instancji z uwagi na skądinąd zrozumiały, bo dotyczący kwestii związanych z komfortem życia, protest społeczności lokalnej, odpowiednio prowadził postępowanie, uwzględniając w szczególności konkretne zalecenia sformułowane przez RDOŚ i PPIS, wprowadził w stosunku do inwestycji wymóg spełnienia szeregu warunków w celu ograniczenia emisji odorów. Podobnie rzecz się ma w zakresie ochrony przed niedopuszczalnymi stężeniami substancji szkodliwych w powietrzu, jak amoniak czy siarkowodór oraz przed ponadnormatywnym hałasem. Przywoływać tych rozwiązań w tym miejscu nie ma potrzeby, gdyż zostały one opisane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Dość powiedzieć, że w sprawie została uwzględniona skala oraz możliwy do zastosowania zakres środków służących ograniczeniu tych uciążliwości, które nie przybrały natężenia, które zagrażałoby zdrowiu lub życiu ludzi (por. wyroki NSA z 18.09.2012 r., II OSK 1459/12). Ponadto raport zawiera analizę akustyczną, z której wynika, że planowana inwestycja w zakresie jej oddziaływania spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). W decyzji organu I instancji nałożono na Inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie zanieczyszczeń powietrza związkami amoniaku i siarkowodoru oraz ochrony przed hałasem, precyzując w tym zakresie szczegółowo tryb, termin prowadzenia badań, podmioty, które powinny dokonać stosownych pomiarów oraz ewentualne działania, które należy podjąć w przypadku przekroczenia dopuszczalnych prawem wartości. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że przedmiotowa decyzja środowiskowa zawiera wszystkie elementy sprecyzowane w art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, a jej załącznikiem w rozumieniu art. 82 ust. 3 cyt. ustawy jest charakterystyka przedsięwzięcia. Materiał dowodowy niniejszej sprawy potwierdza również, że organy orzekające obu instancji - stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej - przed wydaniem decyzji zapewniły społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu środowiskowym oraz - jak stanowi o tym przepis art. 85 ust. 3 ustawy - podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym - z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią PPIS. W ocenie Sądu uzasadnienia decyzji organów obu instancji zostały sporządzone zarówno z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 kpa, jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając i rozstrzygając ponownie sprawę w następstwie wniesienia odwołania, organ II instancji zrealizował w pełnym zakresie wyrażoną w art. 7 kpa zasadę prawdy obiektywnej (materialnej), która nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Konkretyzacja tej zasady następuje w art. 77 § 1 kpa nakładającym na organy obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania materiału dowodowy, czyli uwzględnienie wszystkiego, co jest dla organu dostępne, jak stanowi art. 75 § 1 kpa. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazać należy, że w świetle wcześniejszych rozważań za niezasadne należy uznać zarzuty wymienione w pkt 1 i 2 skargi. Jeżeli chodzi o możliwość zapoznania się przez PPIS i RDOŚ z ekspertyzą autorstwa J. K., to w ocenie Sądu okoliczność ta nie miała znaczenia dla sprawy. Ekspertyza ta została poddana ocenie przez organ I instancji i nie było niezbędne jej analizowanie przez organy uzgadniające, które mają pełną wiedzę w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla dokonania uzgodnień i w związku z tym winny one poddać analizie raport we własnym zakresie, co też uczyniły. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji, stanowisko wyrażone przez PPIS w wydanej decyzji oraz RDOŚ w postanowieniu z [...] .08.2019 r. w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pozwalają przyjąć, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Ponownie zaznaczyć trzeba, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie, które zostały prawidłowo wyartykułowane w motywach zaskarżonej decyzji. Nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do projektowanej tuczarni w świetle przepisów ustawy środowiskowej nie mogła stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Innymi słowy, wszelkie argumenty pozaprawne nie mogły uzasadniać wydania decyzji negatywnej dla Inwestora, co obligowało Kolegium do podjęcia zaskarżonej decyzji. Na koniec wskazać należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie – tego rodzaju decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże ona jednak organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86) ustawy środowiskowej. Zatem to w odrębnych postępowaniach w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (na obszarze planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) oraz decyzji o pozwoleniu na budowę Skarżący będzie mógł zgłaszać swoje zastrzeżenia w celu zapewnienia realizacji przedmiotowej inwestycji bez naruszenia warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenia tych dóbr, które chronione są przepisami obydwu ustaw szczególnych, tj. m.in. wymienionych w art. 1 ust. 2 (oraz wspomnianych w art. 6 ust. 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ostatni z powołanych przepisów wskazuje m.in. na potrzebę zachowania wymogów higieny, zdrowia i środowiska oraz ochrony przed hałasem (pkt 1 lit. c i lit. e); odpowiedniego usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8); poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Ponadto warto wspomnieć, że przepis art. 5 ust. 2 tej ustawy stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wobec powyższego szczegółowa ocena możliwości realizacji inwestycji, z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich, będzie miała miejsce na kolejnych etapach postępowania (procesu inwestycyjnego), gdzie też Skarżący może poszukiwać ochrony swoich interesów prawnych w związku z kolejnymi fazami procesu inwestycyjnego, kiedy to planowane przedsięwzięcie przybierze swój ostateczny kształt projektowy polegający m.in. na zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych i procedur, w tym urządzeń zapewniających ochronę przed nadmierną emisją odorów do powietrza. Wtedy też Skarżący będą mógł stosować przysługujące mu uprawnienia procesowe - tak, by planowana inwestycja przybrała taki ostateczny kształt, który nie będzie wbrew przepisom prawa niekorzystanie oddziaływał na jego nieruchomość. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta B., będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 10.03.2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.