II FSK 690/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA - del. Artur Kot, Protokolant Konrad Kapiński, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 890/20 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 10 800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 890/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok. Powołane orzeczenie, tak jak i pozostałe cytowane w uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA). Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła spółka. Zarzuciła w niej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów prawa materialnego: - art. 2 Konstytucji RP poprzez arbitralną i wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej stronniczą ochronę interesów fiskalnych Skarbu Państwa poprzez wskazanie, że skarżąca posługiwała się fakturami, które według organów podatkowych nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu w oparciu o praktykę opartą o zmienione po 2015 r. przepisy prawa podatkowego. Zdaniem skarżącej Sąd pierwszej instancji, nie zważając na prawa podmiotowe i procesowe podatnika popełnił uchybienia w zakresie sądowego postępowania dowodowego, w szczególności uznał, że działania i zaniechania firm podwykonawczych skarżącej są dowodem na nieprawidłowość jej działań oraz pominął istotne dla sprawy informacje zawarte w przesłuchaniach strony i świadków uznając arbitralnie, że usługi nie zostały wykonane, w celu przysporzenia na rzecz Skarbu Państwa w postaci zobowiązania podatkowego przy jednoczesnym pominięciu innych postępowań prowadzonych przez te same organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W ocenie skarżącej wynika z nich, że podmioty, które świadczyły usługi na rzecz skarżącej w 2015 r. usługi te faktycznie wykonały i z tego tytułu zostały zobowiązane do zapłaty podatku dochodowego, a wobec tego doszło do niesprawiedliwego traktowania podatników w celu maksymalizacji dochodów budżetowych w oparciu o takie interpretowanie przepisów, by były zgodne z bieżącą polityką fiskalną, - art. 84 Konstytucji RP w związku z art. 4 oraz 128 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) – zwanej dalej "o.p.", statuującym zasadę praworządności, a jednocześnie znoszącym zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, jeżeli zawierają w sobie wady w postaci rażącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej w związku z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a.", nakładającym obowiązek ustalania stanu faktycznego przez sądy administracyjne. Zdaniem skarżącej Sąd pierwszej instancji przyjął, że różne zachowania różnych firm podwykonawczych skarżącej powinny być identyczne, a brak identycznego działania jest podstawą do ustalenia rzekomej fikcyjności zdarzeń gospodarczych przy pominięciu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, - art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., obligujących do egzekwowania od organów podatkowych wydawania aktów prawnych zgodnych z żądaniem podatnika w sytuacji oczywistej bezzasadności stanowiska fiskusa, - art. 3 w związku z art. 134 p.p.s.a. zobowiązujących Sąd do zbadania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia podatkowy organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi w związku z przepisami art. 122 o.p. w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zobowiązującymi Sąd do uwzględnienia skargi w przypadku naruszenia przez organy przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności całkowitego pominięcia jednolitych zakresów zeznań świadków i skupieniu się na pozornych rozbieżnościach spowodowanych technikami perswazji procesowej, co skarżąca podnosiła w znajdującej się w aktach sprawy skardze na działalność Kierownika [...] Urzędu Skarbowego w T. z 6 grudnia 2018 r., - art. 3 § 1 i 2 oraz art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. obligujących do egzekwowania od organów podatkowych orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika oraz stosowania zasady zaufania obywatela do organów państwa, nakazującej organom podatkowym orzekanie zgodnie z prawem bez względu na doraźne korzyści dla fiskusa (art. 121 § 1 w związku z art. 124 o.p.), - art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. nakazującego sądom w ramach kontroli aktów organów administracji, egzekwowanie od organów podatkowych stosowania zasady praworządności (legalności), nakazującej organom podatkowym orzekanie z duchem i literą prawa (art. 8 Konstytucji RP w związku z art. 120 o.p.), - art. 134 p.p.s.a., obligujący – zdaniem skarżącej – Sąd do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji podatkowej przez organy podatkowe nie doszło do naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego i przepisów postępowania podatkowego, bo Sąd, dopuszczając się błędnej wykładni procesowego, jak i materialnego prawa podatkowego w spornej sprawie podatkowej, zapewnił skarżącej spółce tylko pozory sprawiedliwości, nie dopuszczając do rzetelnego, systemowego rozwiązania sporu podatkowego, przerzucając faktyczny ciężar wymiaru sprawiedliwości podatkowej na NSA, - art. 15 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 8, z późn. zm.) – zwanej dalej "u.p.d.o.p." w związku z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że faktury na łączną kwotę 2.869.584,95 zł nie są kosztami uzyskania przychodów przy całkowitym pominięciu faktu, że przepisów o rachunkowości nie należy stosować wprost do rozstrzygnięcia spraw podatkowych, a zakres obowiązku podatkowego może być określony tylko ustawami podatkowymi i pominięciem wniosku, że poniesienie wydatku może być udowodnione każdym dowodem, - art. 12 ust 1 u.p.d.o.p. z poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przychody przyjęte przez podatnika w księgach rachunkowych nie wynikają z wystawionych faktur sprzedażowych i nie stanowią przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, nie są innymi przychodami skarżącej, co doprowadziło do ustalenia wysokości podatku dochodowego nie na podstawie ksiąg rachunkowych ale w oparciu o wybiórczo uznane i przyjęte przez organ dokumenty, - art. 3 pkt 4 w związku z art. 193 § 1, 2, 3 o.p. w związku z art. 12 i 15 u.p.d.o.p. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, iż podatnik nie prowadził rzetelnych ksiąg rachunkowych w sposób przewidziany dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych, co skutkowało nieuzasadnionym pozbawieniem tych dokumentów waloru dowodu w sprawie. Ponadto skarżąca – kwalifikując tylko ten zarzut do drugiej z podstaw kasacyjnych – zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 p.p.s.a., bo podczas rozprawy Sąd nie przeprowadził wnikliwie sądowego postępowania dowodowego, w szczególności nie zbadał istotnych dowodów z protokołów przesłuchań skarżącej oraz pominiętych przez organ podatkowy pierwszej instancji wniosków dowodowych, które wyraźnie wskazują na faktyczne wykonanie na rzecz skarżącej spółki usług budowlanych. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Ustosunkowując się do treści skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że jest ona sformalizowanym środkiem odwoławczym, wymagającym od jej autora spełnienia wymogów, które określone zostały w rozdziale 1 (skarga kasacyjna) działu IV (środki odwoławcze) p.p.s.a. Przed ustosunkowaniem się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przez jej autora, biorąc pod uwagę jej treść, koniecznym jest przypomnienie istotnych i oczywistych kwestii. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Ze względu na to, że skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie oparta jest na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Choć pełnomocnik spółki do zarzutów procesowych zakwalifikował tylko jeden, odnoszący się do naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., to w istocie sformułował ich więcej. Mylnie bowiem do zarzutów naruszenia prawa materialnego zaliczył naruszenie art. 3 § 1 i 2 oraz art. 134 § 1 i 2, czy art. 141 § 4 p.p.s.a., a także powiązane z nimi przepisy odnoszące się do ogólnych zasad postępowania podatkowego takich jak: art. art. 120, 121 § 1, 122, 124 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując ich oceny stwierdził, że są one bezzasadne. Zarzuty te nie zostały w sposób należyty sformułowane. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor koncentruje się na nienależytym przeprowadzeniu postępowania dowodowego przez sąd pierwszej instancji. Kwestionuje też kompletność i ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe. Po pierwsze trzeba przypomnieć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość przeprowadzania postępowania dowodowego jest bardzo ograniczona. Możliwym jest jedynie przeprowadzenie dowodu z dokumentu i to przy spełnieniu określonych warunków (por. art. 106 § 3 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna zarzutu wymienionego przepisu nie zawiera. Ponadto przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez skarżącą nie jest możliwe w aktualnym stanie prawnym. Po drugie brak jest w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Przepisy te są zaś podstawowymi normami prawnymi odnoszącymi się do obowiązków organów zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz jego oceny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z kolei za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej ta norma prawna została naruszona albowiem bezzasadnie uznano sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis ten dotyczy natomiast zamknięcia rozprawy przez przewodniczącego składu orzekającego. W żadnej mierze unormowanie to nie dotyczy kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z 23 marca 2022 r., I FSK 2013/21). Ponadto, za jednolity i utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, zgodnie z którym art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do podważania stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie zarzut naruszenia cytowanego przepisu stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a. i umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i uzasadnił swoje stanowisko co do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie powodów jej oddalenia. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010r., II FPS 8/09). Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2243/11). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., II FSK 2230/13). Pozostałe zarzuty, które zakwalifikować można do zarzutów procesowych, oparte zostały na braku konsekwencji organów w ocenie dowodów w postępowaniu prowadzonym wobec spółki w stosunku do postępowań prowadzonych wobec jej podwykonawców (art. 2 i 84 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.). W celu przesądzenia tej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny w terminie publikacyjnym zwrócił się do organu o przesłanie informacji w tym zakresie. Z pisma procesowego organu z 15 marca 2022 r. wynika, że postępowanie wobec jednego z podwykonawców zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji. Ponadto z urzędu NSA jest znany zapadły w opisanej przez organ sprawie, nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2020 r., I SA/Gd 438/20 oddalający skargę kontrahenta skarżącej. Z powyżej cytowanego pisma organu i powołanego wyroku wynika, że w decyzji ostatecznej przesądzono, że M.C. w 2015 roku nie wykonał usług na rzecz skarżącej. Z decyzji tej wynika, że w badanym roku nie zatrudniał on pracowników choć twierdził, że ze względu na szeroki zakres prac zmuszony był do posługiwania się podwykonawcami. Nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zatrudnienie podwykonawców, nie dysponował wiedzą o ich umiejętnościach i doświadczeniu w branży budowlanej. Jednocześnie osoba, która miała nadzorować pracę podwykonawców podatnika, nie posiadała wiedzy o tym kogo nadzorowała, nie znała ani ich danych ani danych osobowych ich podwykonawców. Z decyzji tej wynika, że w kontrolowanym okresie zarówno wymieniony powyżej kontrahent jak i skarżąca były podmiotami w rzeczywistości wykorzystywanymi przez osoby trzecie, w celu stworzenia sieci powiązanych ze sobą firm, działających wspólnie po to, by ukryć nielegalne zatrudnienie w firmie A., która z tego tytułu mogła uzyskiwać korzyść majątkową. Osoby, które chciały podjąć współpracę z firmą A. zgłaszały się bezpośrednio do tej firmy, a następnie kierowane były dopiero do spółki skarżącej. Właścicielami firm, które rzekomo nawiązały współpracę z A. za pośrednictwem skarżącej spółki były osoby spokrewnione bądź zaprzyjaźnione z osobami zarządzającymi w firmie A. Organ wskazał też, że skarżąca spółka nie posiadała jakichkolwiek dokumentów świadczących o pozyskiwaniu do pracy obcokrajowców, wszystkie osoby pracujące w Szwecji (w tym rzekomi podwykonawcy M.C.) nosiły ubrania robocze z logo firmy A. lub firmy T. Organ wskazał również, że w wyniku badania ksiąg podatkowych - ewidencji przychodów prowadzonej przez M.C. dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego za 2015 rok, w zakresie zapisów przychodów w miesiącach styczeń, luty, maj i lipiec 2015 r., uznano je za nierzetelne. Jednocześnie z uwagi na to, że podatnik w 2015 roku nie uzyskał żadnych przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, odstąpiono od oszacowania podstawy opodatkowania i określono ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 0,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył stan sprawy wynikający z ostatecznej decyzji wydanej wobec kontrahenta skarżącej jedynie dla podważenia tezy autora skargi kasacyjnej o odmiennych ustaleniach faktycznych i ich ocenie dokonanej przez organy podatkowe w sprawie skarżącej i jej kontrahenta. NSA nie dokonuje natomiast weryfikacji prawidłowości postępowania prowadzonego w innej sprawie. Porównanie ustaleń organów w obu tych postępowaniach tj. niniejszym i prowadzonym wobec kontrahenta skarżącej prowadzi do wniosku, że są one spójne. Nie zmienia jej okoliczność, że organ w decyzji wydanej wobec kontrahenta skarżącej stwierdził, że otrzymana przez niego kwota w wysokości 559.784,40 zł stanowi przychód i podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, gdyż transakcje ze skarżącą okazały się być fikcyjnymi. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia innych zarzutów procesowych, do których Naczelny Sąd Administracyjny mógłby się precyzyjnie odnieść. Sąd pierwszej instancji orzekał bowiem na podstawie akt sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonał kontroli działalności administracji publicznej, a sugestie skarżącej odnoszące się do polityki fiskalnej organów państwa pozostają poza zakresem tej kontroli, ponadto nie ma ona wpływu na sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przypomnieć również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Podsumowując tę część rozważań należało uznać, że zarzuty naruszenia prawa procesowego są niezasadne. Z uwagi na to, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano i nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, ocena zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego musi być dokonana przez pryzmat przyjętych ustaleń faktycznych. W tym kontekście zaś zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej są bezzasadne. Za prawidłowe uznał bowiem Sąd pierwszej instancji ustalenie, że wobec braku zawarcia pisemnych umów pomiędzy skarżącą i podwykonawcami na wykonanie usług remontowo-budowlanych, a także faktu braku sporządzenia kalkulacji i kosztorysów dotyczących tych usług, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do uznania, że koszty udokumentowane spornymi fakturami za świadczone usługi miały związek przyczynowo - skutkowy z uzyskanymi przez spółkę w badanym roku przychodami. Skoro tak, to sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem nie mogą wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej stanowić podstawy do zaliczenia kwot z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodu. Zarzuty naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy też ustawy o rachunkowości nie są zasadne. Nie są zatem i w tym kontekście uzasadnione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP. W szczególności wobec braku podważenia tego, że skarżąca dysponowała nierzetelnymi fakturami, nie może ona skutecznie powoływać się na zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) czy powszechności opodatkowania (art. 84 Konstytucji). Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.