I SA/Łd 712/21

Dnia 7 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 i 2013 roku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 874,– (osiemset siedemdziesiąt cztery) złote, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną [...] pod pozycją [...]. M.G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu wniesienia po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie. W tym kontekście należy wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o prawie, terminie oraz sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w treści art. 150 O.p. została uregulowana fikcja prawna doręczenia pisma osobie fizycznej w ten sposób, że w razie niemożności doręczenia pisma w mieszkaniu lub miejscu pracy, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, poczta przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce, zaś adresata zawiadamia dwukrotnie o miejscu pozostawienia pisma. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia pisma umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane w upływem ostatniego dnia okresu, tj. z upływem czternastego dnia przechowywania pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 2 O.p.). Zdaniem Sądu treść art. 150 O.p. nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego wprost, że w sytuacji, o której mowa w tym przepisie adresat pisma ma obowiązek odbioru pisma złożonego w placówce pocztowej, o czym jest dwukrotnie zawiadamiany, w terminie 14 dni liczonych od dnia złożenia pisma w urzędzie pocztowym (pierwszego awiza), zaś z upływem tego terminu przyjmuje się fikcję doręczenia pisma stronie. Odebranie pisma przez adresata po tym terminie nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Termin do wniesienia skargi od doręczonej w ten sposób decyzji biegnie od upływu ostatniego, czternastego dnia okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, nie zaś od daty odebrania tego pisma przez adresata po upływie 14-tego dnia. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 204/20; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze zwrotnego potwierdzenia znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że pierwszego awizowania przesyłki zawierającej decyzję z [...] r. dokonano w 16 lipca 2021 r. (drugie awizo wystawiono z datą 26.07.2021 r.) i od tej daty biegł 14 - dniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego (tj. 30 lipca 2021 r.). Natomiast w ocenie Sądu okoliczność, że faktyczny odbiór przesyłki przez skarżącego nastąpił dopiero 2 sierpnia 2021 r. nie wywiera skutku prawnego, bowiem skutek ten nastąpił z mocy prawa 30 lipca 2021 r. (w trybie doręczenia zastępczego). Odbiór przesyłki po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym pozostaje wyłącznie czynnością organizacyjno-techniczną i nie ma znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku wynikającego z ustawy, tj. od upływu ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p. Sąd podziela tym samym utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 150 § 2 O.p. następuje z mocy prawa wraz z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza (16 lipca 2021 r.). Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność wydania przesyłki przez pracownika Poczty Polskiej (na prośbę strony) po upływie tego terminu. Wprowadzona w art. 150 § 2 O.p. fikcja prawna doręczenia oznacza, że na jego podstawie przesyłkę uznaje się za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy prawa. Takie rozumienie przepisów prawa dotyczących tego sposobu doręczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2916/11, w którym stwierdził, że dla rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący odebrał w Urzędzie Pocztowym przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu określonego w art. 150 § 1 O.p. Podobnie m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1908/09, z dnia 21 czerwca 2016r. sygn. akt I GZ 397/16 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1075/08. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 19 października 2021 r. wynika, że w związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję organ zwrócił się do Urzędu Pocztowego Z. 1 o wyjaśnienia. Z pisemnych wyjaśnień udzielonych przez operatora pocztowego 1.09.2021 r. (k. 211 akt administracyjnych) wynika, że przesyłka została wydana na prośbę adresata 2 sierpnia 2021 r., którą to okoliczność skarżący potwierdził pismem z 15 listopada 2021 r. (k. 46 akt sądowych). Reasumując Sąd stwierdza, że skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 150 § 2 O.p. nastąpił z mocy prawa wraz z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza (16 lipca 2021 r.), tj. w dniu 30 lipca 2021 r., nie zaś jak chce tego skarżący z 2 sierpnia 2021 r. Oceny tej nie zmienia w żaden sposób dołączone przez skarżącego ręcznie wypisane awizo, datowane na 19.07.2021 r., podpisane inicjałami RW. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury to pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie (por. np. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 1186/16; publ CBOSA). Zatem na tej podstawie fakt doręczenia określonej osobie (w tym także zastępczego) i to w określonej dacie przesyłki korzysta z domniemań prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. Skutkiem tego jest to, że dokonując oceny okoliczności związanych z doręczeniem organ podatkowy nie może odrzucić co do zasady istnienia faktu doręczenia przesyłki stwierdzonego w takim zwrotnym poświadczeniu odbioru. Nie oznacza to oczywiście niemożliwości przeprowadzania przeciwdowodu wobec domniemań wynikających z takiego dokumentu. W judykaturze wyrażono pogląd, że takim przeciwdowodem może być reklamacja uzyskana od operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, który dokonywał określonego doręczenia (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3421/14, publ. CBOSA), której jednak skarżący nie przedstawił. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o jakim mowa w art. 150 O.p. 30 lipca 2021 r., bowiem z tym dniem upływał czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania (art. 150 § 4 O.p). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc skarżącemu, przy uwzględnieniu treści art. 83 § 2 p.p.s.a, z 30 sierpnia 2021 r. Skarga została zaś nadana w urzędzie pocztowym 1 września 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 5 akt sądowych), to jest po upływie wskazanego wyżej terminu. Podkreślenia wymaga, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro zatem strona skarżący nie dochował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, tym samym brak było podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. is