III OSK 2027/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 227/22 w sprawie ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2. zasądza od Gminy K. na rzecz Wojewody [...] 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 227/22, po rozpoznaniu skargi Gminy Koziegłow na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. nr NPII.4131.1.1276.2021 w przedmiocie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy: uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze (pkt I), a także zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z 29 grudnia 2021 r. Nr NP.II. 4131.1.1276.2021 Wojewoda Śląski (dalej: "organ", "organ nadzoru") stwierdził nieważność w całości uchwały Rady Miasta i Gminy Koziegłowy z 25 listopada 2021 r. Nr 290/XXXI/2021 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, jako sprzecznej z art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 21 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 611 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów") w związku z art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483, zwana dalej: "Konstytucja RP"). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda Śląski przywołał treść powołanych wyżej przepisów i na tej podstawie wskazał, że uchwała powinna kompleksowo i szczegółowo regulować wskazane w upoważnieniu ustawowym kwestie, w sposób dostosowany do potrzeb lokalnej społeczności. Jakkolwiek katalog problematyki podlegającej regulacji uchwałą jest otwarty, to jednak organ uchwałodawczy musi baczyć, by nie tworzyć norm sprzecznych z regulacją ustawową. Podniósł również, iż przepisy uchwały winny być formułowane w sposób jasny, precyzyjny i poprawny. Wymóg jasnego sformułowania treści przepisu oznacza, nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy mogą oczekiwać przepisów niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznanych uprawnień. Organ uchwałodawczy nie może nadto przekraczać kompetencji ustawowych, które wyznaczają zakres regulacji. W ocenie organu nadzoru Rada Miasta i Gminy Koziegłowy nie wypełniła ciążących na niej obowiązków w sposób prawidłowy. Gmina Koziegłowy wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna, choć Sąd nie podzielił wszystkich podniesionych w niej zarzutów. Co więcej – niektóre zastrzeżenia Wojewody Śląskiego były słuszne. W tych okolicznościach Sąd rozważył również możliwość uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego jedynie w części, skoro art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") pozwala na oddalenie skargi w całości lub w części. Niemniej jednak w niniejszej sprawie częściowe uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego okazało się niemożliwe, albowiem wydany wyrok byłby niezwykle skomplikowany, a przez to nieczytelny. Te przepisy bowiem, które okazały się tak w ocenie organu nadzoru, jak i Sądu naruszające prawo, stanowiły jedynie niewielki fragment uchwały. Nie uzasadniały one jednak stwierdzenia nieważności uchwały w całości, albowiem znaczna jej część odpowiada prawu, a stanowisko Wojewody Śląskiego okazało się w tym zakresie nieuzasadnione. Z tego względu Sąd zdecydował się na uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, aby w ten sposób uczynić przejrzystym i łatwym w interpretacji wyrok. Sąd wskazał jednakże na uchybienia, które nie mogą ostać się w poddanym kontroli Sądu akcie prawa miejscowego. Sąd I instancji podniósł w pierwszej kolejności, że słuszne są zarzuty w odniesieniu do § 5 ust. 1 i 2 lit. a uchwały. W ocenie Sądu słuszne są zastrzeżenia Wojewody Śląskiego co do dopuszczalności wprowadzenia zapisu, określającego wymóg braku tytułu prawnego do lokalu. Ten zapis zasadnie został uznany za sprzeczny z ustawą – co wynika wprost z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, ponieważ uprawnienie do najmu z gminnego zasobu mieszkaniowego lokalu socjalnego przysługuje osobie spełniającej tylko dwa warunki: nie posiadającej tytułu prawnego do lokalu oraz spełniającej kryterium dochodowe określone przez organ stanowiący gminy. Zdaniem WSA w Gliwicach rację ma także Wojewoda Śląski kwestionując przepis § 7 ust. 2 uchwały, zgodnie z którym wśród warunków, jakie mają spełnić osoby, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, aby uzyskać prawo do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony, wymienia jednoczesne spełnienie przesłanek określonych w § 4 ust. 1 oraz w § 5 ust. 1 uchwały, tj. przesłanek do zawarcia najmu socjalnego lokalu, który z definicji może być zawarty na czas oznaczony. Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody Śląskiego w pozostałym zakresie. Natomiast Sąd I instancji stwierdził, że niezasadne są twierdzenia organu nadzoru co do sprzeczności z ustawą zapisu § 4 ust. 2 lit. d uchwały Rada Miasta i Gminy Koziegłowy, uznającej bezdomność jako warunek zamieszkania, kwalifikujący wnioskodawcę do jego poprawy, przy czym ostatnie miejsce zamieszkania osoby bezdomnej ma znajdować się na terenie gminy. W tekście uchwały można dopatrzyć się pewnego rodzaju niedookreśloności; warunek bezdomności może być mianowicie spełniony zarówno w odniesieniu do osób, które nigdzie stale nie przebywają, jak i do tych, które mieszkają w pomieszczeniach do tego nieprzeznaczonych. W ocenie Sądu uchybienie to nie stanowi jednak istotnego naruszenia prawa. Rada Gminy popełniła raczej błąd podlegający sprostowaniu, aniżeli istotne naruszenie prawa, pociągające za sobą konieczność stwierdzenia nieważności uchwały. Zdaniem WSA w Gliwicach nie zachodzą okoliczności uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta z 25 listopada 2021 r. Naruszały prawo w stopniu istotnym wyłącznie przepisy § 5 ust. 1 i 2 lit. a, § 7 ust. 1 i ust. 2. Pozostałe zarzuty pod adresem uchwały, zwłaszcza te dotyczące definicji osoby bezdomnej, okazały się nieuzasadnione ponieważ w opinii Sądu niezamieszkiwanie osoby bezdomnej w lokalu mieszkalnym nie jest tożsame z zamieszkiwaniem osoby bezdomnej w pomieszczeniach do tego nieprzeznaczonych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Śląski, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów w związku z art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.g.") poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na zanegowaniu przez Sąd I instancji stanowiska organu nadzoru wyrażonego w rozstrzygnięciu nadzorczym, zgodnie z którym brak uregulowania w przedmiotowej uchwale zasad postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy stanowi istotne naruszenie prawa w postaci niewypełnienia delegacji ustawowej, uzasadniające stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości, podczas gdy art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów jednoznacznie wymaga, aby rada gminy określiła zasady postępowania wobec ww. podmiotów, a w związku z tym rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność przedmiotowej uchwały w całości było prawidłowe; 2. art. 21 ust. 3 pkt 6 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie prawo lokatorów w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że pomimo uznania za słuszne zarzutów Wojewody Śląskiego dotyczących sprzeczności z ustawą § 5 ust. 1 i 2 lit. a oraz § 7 ust. 2 lit. a przedmiotowej uchwały, nie oddalił skargi strony przeciwnej na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego stwierdzające nieważność ww. przepisów uchwały, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie, przepisy aktu prawa miejscowego, które istotnie naruszają prawo, tj. pozostają w wyraźnej sprzeczności z ustawą, nie powinny obowiązywać w demokratycznym państwie prawa; 3. art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów w zw. z art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu za prawidłowy przepis § 4 ust. 2 lit. d uchwały, zgodnie z którym bezdomność stanowi warunek zamieszkiwania kwalifikujący do jego poprawy, podczas gdy zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej immanentną cechą bezdomności jest fakt niezamieszkiwania; w związku z czym rozstrzygniecie nadzorcze, w zakresie w jakim stwierdzało nieważność ww. przepisu uchwały było prawidłowe. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie: 1. art. 151 § 1 w zw. z art. 148 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że pomimo zasadności części zarzutów Wojewody Śląskiego zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym dotyczących istotnych naruszeń prawa przez uchwałę, rozstrzygnięcie nadzorcze należało wyeliminować z obrotu prawnego w całości, gdyż przeciwnym wypadku wydany wyrok byłby niezwykle skomplikowany a przez to nieczytelny, podczas gdy uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości powoduje, iż uchwała będąca aktem prawa miejscowego zawiera szereg przepisów istotnie naruszających prawo, co uzasadniało oddalenie skargi gminy w całości (lub części); 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającą na jednoczesnym wskazaniu przez Sąd I instancji, że uzasadnione są zarzuty Wojewody Śląskiego wobec § 5 ust. 1 i ust. 2 lit. a oraz § 7 ust. 2 lit. a uchwały, a w pozostałym zakresie Sąd nie podziela stanowiska Wojewody Śląskiego, przy jednoczesnym wskazaniu w innym miejscu uzasadnienia (s. 10, akapit 3.), że w stopniu istotnym naruszał prawo również § 7 ust. 1 uchwały, co miało istotny wpływ na wynik postępowania z uwagi na brak możliwości ustalenia w jakim zakresie Sąd I instancji zakwestionował rozstrzygnięcie organu nadzoru, a w jakim uznał je za prawidłowe, w szczególności w odniesieniu do kluczowego dla rozstrzygnięcia nadzorczego zarzutu braku wypełnienia przez przepisy ustawy delegacji zawartej w art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, który Wojewoda Śląski w rozpatrywał przez pryzmat regulacji zawartych w § 7 ust. 1 i 2 uchwały - co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego mimo, iż odpowiadało ono prawu; 3. art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 100 u.s.g. poprzez zasądzenie od Wojewody Śląskiego na rzecz strony przeciwnej kwoty 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, podczas gdy strona przeciwna, której nie reprezentował profesjonalny pełnomocnik, uiszczając wpis od skargi nie poniosła kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, ze względu na ustawowe zwolnienie od opłat sądowych obejmujące postępowania sądowe w sprawie skargi na rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego obciążenia Wojewody Śląskiego kosztami postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Jednocześnie zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Koziegłowy wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie zrzekła się rozprawy i wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Otóż zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającą na jednoczesnym wskazaniu przez Sąd I instancji, że uzasadnione są zarzuty Wojewody Śląskiego wobec § 5 ust. 1 i ust. 2 lit. a oraz § 7 ust. 2 lit. a uchwały, przy jednoczesnym wskazaniu w innym miejscu uzasadnienia (s. 10, akapit 3.), że w stopniu istotnym naruszone zostało prawo również w § 7 ust. 1 uchwały. Tymczasem Sąd w swoim uzasadnieniu wcześniej nie analizował, ani kwestionował prawidłowości treści § 7 ust. 1 uchwały w kontekście zgodności z prawem oraz istotności lub nieistotności naruszenia prawa przez ten przepis. W konsekwencji brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia w jakim zakresie Sąd I instancji zakwestionował rozstrzygnięcie organu nadzoru, a w jakim uznał je za prawidłowe. Tak sformułowane uzasadnienie zaskarżonego wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawia stronę pełnej informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszając prawo oraz uniemożliwiając jej zapoznanie się w pełni z motywami Sądu, którymi kierował się on przy wydaniu wyroku. Sąd I instancji nie wyjaśnił także w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., dlaczego uchylił na podstawie art. 148 p.p.s.a. w całości rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z 29 grudnia 2021 r. Nr NP.II. 4131.1.1276.2021 w sytuacji, gdy jednocześnie w uzasadnieniu sam przyznaje, że § 5 ust. 1 i ust. 2 lit. a oraz § 7 ust. 2 lit. a (i ewentualnie § 7 ust. 1) uchwały Rady Miasta i Gminy Koziegłowy z 25 listopada 2021 r. nr 290/XXXI/2021 są sprzeczne z prawem. Skoro uchwała lub poszczególne jej przepisy są sprzeczne z prawem to obowiązkiem organu nadzoru lub sądu administracyjnego w świetle treści art. 91 ust. 1 u.s.g. było stwierdzenie ich nieważności. Przepisy takie nie mogą bowiem wejść do obiegu prawnego, ani w nim pozostać. W świetle stwierdzeń WSA w Gliwicach wskazane przepisy są sprzeczne z prawem (czym podzielił stanowisko organu nadzoru), a więc należało je usunąć z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, a tym samym przynajmniej w tym zakresie kontrolowane rozstrzygniecie nadzorcze było prawidłowe. Jeżeli wadą nieważności są dotknięte tylko niektóre przepisy uchwały lub zarządzenia, to powinna być stwierdzona nieważność tylko tych przepisów chyba, że ich wyeliminowanie skutkuje brakiem możliwości stosowania takiego aktu w całości. Natomiast przesłanką odstąpienia od stwierdzenia nieważności poszczególnych przepisów uchwały lub zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego, czy też uchylenia aktu nadzoru tylko w części nie jest fakt, iż wyrok sądu administracyjnego "byłby niezwykle skomplikowany, a przez to nieczytelny". Jak wynika z rozważań WSA w Gliwicach w niniejszej sprawie chodziło tylko o kilka przepisów sprzecznych z prawem. Trudno zatem mówić o tym, że wyrok (częściowo uchylający rozstrzygnięcie nadzorcze) byłoby niezwykle skomplikowany. Trudno też mówić o tym, że taki wyrok byłby niezrozumiały dla stron, którymi są z jednej strony Gminy Koziegłowy, a z drugiej Wojewoda Śląski. Sytuacja taka także uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Skoro zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne było wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14 i wyrok NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I GSK 465/15, CBOSA). Dodatkowo podzielić należy zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 100 u.s.g. poprzez zasądzenie od Wojewody Śląskiego na rzecz strony przeciwnej kwoty 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, podczas gdy strona przeciwna, której nie reprezentował profesjonalny pełnomocnik, uiszczając wpis od skargi nie poniosła kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, ze względu na ustawowe zwolnienie od opłat sądowych obejmujące postępowania sądowe w sprawie skargi na rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego obciążenia Wojewody Śląskiego kosztami postępowania sądowego. W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt l sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. tj. 2018, poz. 265).