II SA/Gd 603/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 24 stycznia 2019 r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek A. K. i J. K. w sprawie inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego zespołu trzech budynków inwentarskich przeznaczonych do odchowu warchlaków i tuczników o obsadzie łącznej 330 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (technologiczną i techniczną) na działce nr [..] obręb G., gmina L. W dniu 31 października 2019 r. wnioskodawcy zmienili nazwę i zakres przedsięwzięcia na przedsięwzięcie pn.: "Przebudowa istniejącego zespołu trzech budynków inwentarskich przeznaczonych do odchowu warchlaków i tuczników o obsadzie łącznej 361 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (technologiczną i techniczną) na działce nr [..] obręb G., gmina L.". Decyzją z 18 lutego 2021 r. Wójt Gminy odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia wobec niezgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowane przedsięwzięcie zalicza się do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko stanowiących chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP, przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), którego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o uzgodnienie przedłożonego przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a do Marszałka Województwa o jego zaopiniowanie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 30 marca 2020 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jej realizacji. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW Wody Polskie postanowieniem z 13 maja 2020 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki na etapie jego realizacji i eksploatacji. Marszałek Województwa postanowieniem z 25 września 2020 r. zaopiniował pozytywnie realizację planowanego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł w dniu 22 stycznia 2021 r. o uzupełnienie podania. W toku postępowania wpłynęło do organu szereg uwag, protestów i zastrzeżeń do planowanej inwestycji i przedstawionego raportu, w tym uwagi Stowarzyszenia [..]", Sołectwa G., mieszkańców wsi G. (pismo z uwagami podpisane przez 121 osób) oraz uwag złożonych ustnie, telefonicznie oraz na spotkaniach wiejskich w sołectwie G. w 2019 i 2020 r. W chwili składania wniosku obszar lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast 10 maja 2019 r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr VI/54/2019 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze północnowschodnim miejscowości G., która swoim zakresem objęła obszar planowanego przedsięwzięcia. Uchwałą z 30 października 2020 r., Nr XXIII/200/2020, Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu północno wschodniego wsi G. Uchwała ukazała się w Dzienniku Urzędowym Województwa w dniu 9 grudnia 2020 r. pod pozycją nr [..] i weszła w życie w dniu 24 grudnia 2020 r. Zgodnie z zapisami ww. planu miejscowego obszar, na którym zlokalizowane ma być planowane przedsięwzięcie przeznaczony został pod tereny zabudowy zagrodowej oznaczone w planie symbolem 1RM. Zgodnie z zapisami w karcie terenu w § 13 1RM w pkt 3 Zasady zagospodarowania terenu oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w ppkt d ustalono maksymalną obsadę inwentarza w granicach terenu poniżej 40 DJP oraz zgodnie z przepisami odrębnymi. Wójt rozpoznając sprawę środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia powołał się na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wskazał, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle postanowień planu Wójt stwierdził, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z powyższymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo Wójt wskazał, że stwierdzenie sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie oraz nakłada obowiązek wydania decyzji odmownej bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po rozpoznaniu odwołania J. K. i A. K. decyzją z 5 sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że planowane zamierzenie inwestycyjne zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz że w toku przedmiotowego postępowania przed organem I instancji, uchwałą Rady Gminy z 30 października 2020 r., Nr XXIII/200/2020, uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu północno-wschodniego wsi G., który wszedł w życie 24 grudnia 2021 r. Działka nr [..] obręb G. znalazła się w obszarze objętym przepisami tego planu. Na tym terenie oznaczonym w planie miejscowym 1RM ustalono maksymalną obsadę inwentarza w granicach terenu poniżej 40 DJP oraz zgodnie z przepisami odrębnymi. W związku z tym planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty i wynika z całokształtu regulacji prawnych w tym zakresie. Prowadzą one do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Zatem skoro w niniejszej sprawie zaistniała sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, to organ I instancji zobligowany był w świetle art. 80 ust. 2 ustawy do wydania decyzji odmownej. Powołując się na orzecznictwo Kolegium wskazało, że skoro z art. 80 ust. 2 ustawy wynika, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe. Natomiast uzgodnienia, ustalenia i opinie organów współdziałających (wyspecjalizowanych), o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy, jak również wyniki postępowań z udziałem społeczeństwa mogą odnieść skutek wyłącznie po stwierdzeniu, że warunek określony w art. 80 ust. 2 ustawy został spełniony. Zdaniem Kolegium, organ I instancji przeprowadził wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe pozwalające na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia spełniającego wymogi art. 7 i 77 k.p.a. z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego, stosownie do reguł wskazanych w art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów, w ocenie Kolegium, pozostają one bez wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję A.K. zarzucił naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. (zasada ochrony zaufania jednostki do władzy publicznej) w związku z art. 7 k.p.a. in fine (zasada ochrony słusznego interesu obywatela) poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów skutkujące nieuchyleniem zaskarżonej decyzji Wójta Gminy, w sytuacji gdy: - organ I instancji celowo prowadził postępowanie w sposób przewlekły, aby moment rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia przypadał już na czas po przyjęciu planu miejscowego, - organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach planu miejscowego z naruszeniem władztwa planistycznego gminy i tym samym z naruszeniem przysługującego wnioskodawcy prawa własności (ograniczeniem możliwości wykonywania prawa własności - nieproporcjonalnie do celu w postaci zapewnienia należytej ochrony ładu przestrzennego) oraz z naruszeniem zasady ochrony interesów w toku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Wójta w całości oraz o zobowiązanie Wójta Gminy do wydania we właściwym terminie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zgodnie z treścią wniosku i treścią postanowienia uzgodnieniowego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie przewiduje szczególnych terminów dla postępowania w przedmiocie wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że zastosowanie mają ogólne unormowania z art. 35 k.p.a. Zważywszy, że w praktyce sprawy środowiskowe na ogół zalicza się do "spraw szczególnie skomplikowanych" załatwienie sprawy tego rodzaju przez organ I instancji powinno trwać maksymalnie 2 miesiące (art. 35 § 3 k.p.a.). Jest zrozumiałe, że skoro postępowanie to wymaga najczęściej współdziałania kilku organów (w tym państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regionalnego dyrektora ochrony środowiska, marszałka województwa, organu administracji wodnej PGW WP), to okres od złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej do rozstrzygnięcia w I instancji może wydłużyć się nawet do kilku miesięcy, co nie stanowi jednak na ogół naruszenia zasady szybkości postępowania (zob. art. 35 § 5 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie doszło jednak do przewlekłości, co gorsza okoliczności sprawy wskazują, że dopuszczenie do przewlekłości mogło być intencjonalne. Prawo nie pozostawia kwestii ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia swobodnemu uznaniu organu, przeciwnie - ustawodawca wskazał na zamknięty katalog przyczyn odmowy takiego ustalenia. Jednocześnie wydanie korzystnej dla wnioskodawcy decyzji środowiskowej często wiąże się z kontrowersjami w lokalnych społecznościach i wystawia piastuna organu (wójta, burmistrza czy prezydenta miasta) na spadek poparcia wśród wyborców. Z tej przyczyny często organy gminy poddawane są presji, by przeprowadzić zmianę miejscowego prawa przestrzennego w celu wykluczenia realizacji przedsięwzięć objętych już wnioskiem inwestorów. Przenosząc powyższe uwagi to na grunt przedmiotowej sprawy, zważywszy nawet, że A. i J. K. zmienili wniosek o wydanie decyzji środowiskowej w październiku 2019 r., nie sposób doszukać się racjonalnych (i odpowiadających standardom dobrej administracji) przyczyn, które uzasadniałyby wydanie decyzji w kwestii ich wniosku już po 30 października 2020 r., kiedy to Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno-wschodniej części wsi G. Decyzja Wójta Gminy zapadła dopiero w drugiej połowie lutego 2021 r. Stąd też naruszenie zasady szybkości nierozerwalnie łączyło się z naruszeniem zasady bezstronności oraz zasady ochrony zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasady ochrony słusznego interesu obywatela (zasadzającego się na uprawnieniach właścicielskich wnioskodawcy). Strona skarżąca nie neguje, że co do zasady niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego stanowi przesłankę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jednakże regułę tę można i należy przełamać, w sytuacji, gdy działania organów gminy nakierowane były na zmianę lokalnego prawa przestrzennego w celu utrącenia przedsięwzięcia objętego wnioskiem, który złożono na długo przed uchwaleniem czy zmianą planu miejscowego, a nadto plan miejscowy przewiduje rygorystyczne ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności - z naruszeniem władztwa planistycznego gminy. Niniejsza skarga choć od strony formalnej skierowana przeciwko decyzji Kolegium, w istocie dotyczy następstw czynności procesowych Wójta Gminy. Skarżący wskazał, że ww. plan miejscowy wprowadza ograniczenie możliwej obsady inwentarza na terenach zabudowy zagrodowej do poziomu niższego od 40 DJP, bardzo daleko idące ograniczenie intensywności zabudowy (wskaźnik intensywności zabudowy określony przez przedział 0,15 - 0,25, ponadto wyznaczenie wysokiego wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego) na terenach położonych w północno-wschodniej części G. Ograniczenia te nie są adekwatne do deklarowanego celu w postaci ochrony ładu przestrzennego. Jeśli przewidziane w ustawach ograniczenie praw podmiotowych o randze konstytucyjnej powinno być adekwatne (właściwe do osiągnięcia założonego celu), oczywiście dotyczy to także aktów stojących nieporównywalnie niżej w hierarchii źródeł prawa - w uchwałach rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący powołał się na zasadę proporcjonalności i zauważył, że sądy nie są związane regulacjami rangi podustawowej, jeśli te są niezgodne z normami wyższego rzędu. Na mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sąd może bowiem w toku rozpoznawania konkretnej sprawy oceniać, czy regulacja wyrażona w rozporządzeniu lub innym akcie podustawowym jest zgodna z ustawą i odmówić stosowania przepisów aktu o randzie niższej niż ustawa. Zdaniem skarżącego, okoliczności przedmiotowej sprawy umożliwiają właśnie pominięcie zawartego w uchwale Rady Gminy zakazu realizacji przedsięwzięć o skali równej albo większej od 40 DJP. Okoliczności sprawy pozwalają też na wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145a p.p.s.a. W szczególności stan sprawy, jak się wydaje, nie wymaga przeprowadzania dodatkowych dowodów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.329), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącego zespołu trzech budynków inwentarskich przeznaczonych do odchowu warchlaków i tuczników o obsadzie łącznej 361 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (technologiczną i techniczną) na działce nr [..] obręb G., gmina L. Zasadniczym motywem orzeczonej odmowy była niezgodność wnioskowanej inwestycji z obowiązującym na terenie nią objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu północno-wschodniego wsi G., przyjętego uchwałą Nr XXIII/200/2020 Rada Gminy z 30 października 2020 r., która weszła w życie 24 grudnia 2020 r. Zgodnie z zapisami ww. planu miejscowego obszar działki nr [..], w części na której zlokalizowane jest planowane przedsięwzięcie, przeznaczony został na cele terenów zabudowy zagrodowej oznaczone w planie miejscowym symbolem 1RM. Zgodnie z zapisami § 13 dla terenu elementarnego oznaczonego symbolem 1RM w pkt 3 lit. d, określając zasady zagospodarowania terenu oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalono maksymalną obsadę inwentarza w granicach terenu: poniżej 40 DJP oraz zgodnie z przepisami odrębnymi. Dodatkowo, w rozdziale 2 "Przepisy dotyczące całego obszaru objętego planem" w § 6 ust. 1 pkt 3 planu w ramach ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego określono zakaz lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz nowych przedsięwzięć kwalifikowanych jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem infrastruktury technicznej stanowiącej inwestycję celu publicznego. Biorąc pod uwagę przepisy, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zwanej dalej rozporządzeniem, w tym w szczególności § 2 pkt 51, wskazać należy na prawidłowość dokonanej przez organy orzekające w niniejszej sprawie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem polegającego na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Z postanowień planu przewidzianych dla części działki objętej przedsięwzięciem wynika więc, że jej lokalizacja nie jest zgodna z planem. Plan ten bowiem zarówno na działce nr [..], jak i w skali całego obszaru objętego planem (§ 6 ust. 1 pkt 3) wyklucza możliwość realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nowych przedsięwzięć kwalifikowanych jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do chowu i hodowli trzody chlewnej w przepisie § 3 pkt 102 i 103 rozporządzenia ustalono przesłanki kwalifikacji tego rodzaju przedsięwzięć jako mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, opierające się zasadniczo na wielkości inwentarza nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) lub nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeśli działalność będzie prowadzona pod ściśle określonymi warunkami. Treść postanowień planu, stanowiącego wzorzec weryfikacji wymogów planistycznych dla przedsięwzięć planowanych na terenie nim objętym, w konfrontacji z przesłankami kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięć określonymi w rozporządzeniu prowadzi do wniosku, że projektowane przedsięwzięcie nie może powstać na terenie działki nr [..] ze względu na oczywistą sprzeczność z planem, o czym prawidłowo orzekły organy obu instancji w kwestionowanych decyzjach. Na terenie całego planu bowiem, w tym na części działki nr [..] objętej strefą 1RM, wykluczono możliwość realizacji inwestycji hodowlanych zarówno zawsze, jak i potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o czym postanowiono w § 6 ust. 1 pkt 3 planu, niezależnie od tego, że w postanowieniach szczególnych dla jednostki 1RM, w której położona jest część działki nr [..], określono próg dopuszczalnej maksymalnej obsady inwentarza - poniżej 40 jednostek przeliczeniowych (DJP). W tej sytuacji, organy prawidłowo, kierując się dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247), zwanej u.o.o.ś., odmówiły ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego stwierdzając niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu. Obejmuje bowiem ono lokalizację na działce nr [..] przedsięwzięcia polegającego na przebudowie budynków inwentarskich umożliwiającej prowadzenie w nich hodowli trzody chlewnej w wielkości obsady 361 DJP, wielokrotnie przekraczającej próg maksymalnej dopuszczalnej zgodnie z planem obsady inwentarza. Przepis art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Oznacza to, że jednym z warunków wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia jest zbadanie zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Orzekające w sprawie organy, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, zawartej w aktach sprawy, wykazały brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie rozpoznawania sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że skoro z treści art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 329/20, LEX nr 3035603). Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. wyroki NSA: z 10 października 2017 r., II OSK 2460/16, LEX nr 2409692; z 19 marca 2019 r., II OSK 1093/17, LEX nr 2646621, z 23 sierpnia 2019 r., II OSK 2354/17, LEX nr 2725245). W konsekwencji, stwierdzenie niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu wyczerpywało w niniejszej sprawie obowiązki orzekających organów w zakresie weryfikacji jego zgodności z wymogami prawa. Sąd miał zatem podstawy, aby stwierdzić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom, zawartym w aktach administracyjnych. Organy przeprowadziły kompletne postępowanie wyjaśniające, spełniające wymogi art. 7 i art. 77 k.p.a., a dokonana przez nie ocena zebranego materiału dowodowego nie jest dowolna, odpowiadając dyspozycji art. 80 k.p.a. Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonych decyzji pozostaje kwestionowana w sprawie długotrwałość prowadzonego przez organy postępowania w sprawie wniosku inwestorów o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, wynikająca, ich zdaniem, z celowego oczekiwania na efekty zainicjowanej procedury planistycznej, której zakończenie podjęciem uchwały z 30 października 2020 r. stało się motywem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, nawet koincydencja czasowa pomiędzy sprawą środowiskowych uwarunkowań i procedurą planistyczną nie zdołała uprawdopodobnić, że gdyby rozpoznanie wniosku skarżącego o środowiskowe uwarunkowania nastąpiło zgodnie z wymogami przepisów postępowania (art. 35 k.p.a. i nast.), czyli przed uchwaleniem planu miejscowego, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Zgodność z planem nie stanowi bowiem wyłącznej przesłanki wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Z tego też względu również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie zdołał podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji. Natomiast zarzuty skargi co do zgodności z prawem postanowień planu miejscowego obowiązującego dla działki nr [..] pozostawały poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Na wynik przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie mógł oddziaływać również wyrok tutejszego Sądu z 12 stycznia 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 373/21, o którym Sąd posiada wiedzę z urzędu. Wyrokiem tym, w sprawie ze skargi J. K. i A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy z 30 października 2020 r., nr XXIII/200/2020, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu północno-wschodniego wsi G. w odniesieniu do części działki nr [..] objętej terenem elementarnym o oznaczeniu 1RM oraz § 13 zaskarżonej uchwały w zakresie terenu elementarnego o oznaczeniu 1RM obejmującego część działki nr [..] w G., w pozostałej części oddalił skargę. Sąd stwierdził naruszenie władztwa planistycznego i zasady proporcjonalności przez gminę przy podejmowaniu decyzji planistycznych w odniesieniu do części działki nr [..] objętej strefą 1RM. Na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy wyrok ten był nieprawomocny. W takiej sytuacji Sąd nie miał jednak podstaw do badania skutków prawnych stwierdzenia nieważności planu w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, albowiem nie jest to podstawa stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się na skutek wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wydanej w postępowaniu zwyczajnym, w sytuacji gdy decyzja ta wydana była na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzenie nieważności tego planu, po wydaniu takiej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia przez Sąd nieważności tej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej. Prawidłowość powyższej tezy potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażane jednolicie na tle tożsamej zależności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a stwierdzeniem nieważności planu miejscowego (zob. wyroki NSA z 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2868/12, LEX nr 1575604, z 27 października 2016 r., II OSK 163/15, LEX nr 2189778, z 27 lutego 2020 r., II OSK 1081/18, LEX nr 3041195). Przepis art. 147 § 2 p.p.s.a., stanowi, że rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1 (tj. którego stwierdzono nieważność – przyp. Sądu), podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Odesłanie z art. 147 § 2 p.p.s.a. do trybu określonego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że tryb taki należy, wobec decyzji wydanej na podstawie unieważnionego planu, ustalić, a następnie zastosować przez przeprowadzenie postępowania wskazanego w przepisach k.p.a. lub ustaw szczególnych. Tak więc strona może w odrębnym administracyjnym postępowaniu zbadać, czy taka decyzja podlega unieważnieniu. Do przeprowadzenia takiego postępowania właściwy jest jednak organ administracyjny, a nie Sąd. Istota sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnych polega na tym, że Sąd bada ich legalność na dzień wydania, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na moment wydania zaskarżonego aktu (zob. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r., I FSK 1250/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest bowiem to, czy wydając dane rozstrzygnięcie organy uwzględniły stan faktyczny i okoliczności, które istniały w dacie orzekania. Nie sposób zatem słusznie zarzucać organom, iż nie podjęły rozstrzygnięcia w oparciu o fakty i okoliczności, które zaistniały w momencie, gdy organy nie posiadały już kompetencji orzeczniczych. Sąd administracyjny nie jest więc uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu, gdyż nie rozstrzyga on sprawy administracyjnej in merito, lecz dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Kontroli takiej można dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego ustalonego w czasie wydawania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., II OSK 706/16, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., albowiem wniosek w tej sprawie złożył pełnomocnik skarżącego i uczestniczki postępowania, a organ nie zgłosił w wyznaczonym terminie sprzeciwu.