II SAB/Ke 17/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta IV Komisariatu Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Komendanta IV Komisariatu Policji do załatwienia wniosku M. M. z dnia 4 listopada 2021 r.; II. stwierdza, że Komendant IV Komisariatu Policji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta IV Komisariatu Policji na rzecz M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Ke 17/22 Uzasadnienie W dniu 4 lutego 2022 r. do Komisariatu Policji IV wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga M. M. na bezczynność Komendanta ww. Komisariatu w sprawie załatwienia złożonych przez nią wniosków z dnia 4 listopada i 12 grudnia 2021 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzuciła organowi Policji naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej i niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniach 4 listopada i 12 grudnia 2021 r. wniosła o udostępnienie informacji publicznej co do wysokości grzywien nałożonych na sprawców wykroczeń A. K. i A. C. z zawiadomień skarżącej i jej brata D. M. do IV Komisariatu od września 2019 r. (wniosek z 4 listopada) oraz co do wysokości mandatu nałożonego na sprawcę wykroczenia [...] (wniosek z 12 grudnia). Udzielając odpowiedzi w pismach z dnia 24 listopada i 7 grudnia 2021 r. oraz 14 stycznia 2022 r. organ wskazał, że w sprawie treści wyroków sądowych należy zwrócić się do Sądu Rejonowego , ponieważ Policja nie dysponuje tymi informacjami. W kolejnych pismach z dnia 3, 14 i 25 stycznia 2022 r. organ zajął stanowisko stwierdzając, że wysokość mandatu nie stanowi informacji publicznej. W ramach odpowiedzi na skargę organ przesłał do tut. Sądu pismo z dnia 2 marca 2022 r. skierowane do M. M., w którym poinformował, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ("Ppsa") postanowił uwzględnić skargę. Zgodnie ze stanowiskiem organu, informacja w odniesieniu do wysokości nałożonej grzywny może podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 5 udip, jeśli z pytania wynika wprost, że informacja dotyczy karalności konkretnie wskazanej osoby, z uwagi na ochronę jej dóbr osobistych. Samo natomiast przekazanie informacji o sposobie zakończenia prowadzonego postępowania wraz z wysokością grzywny (bez wskazywania osoby) posiada walor informacji publicznej. W związku z powyższym organ przekazuje informacje będące uzupełnieniem do odpowiedzi na wnioski z dnia 4 listopada i 12 grudnia 2021 r.: 1) w uzupełnieniu do pisma z dnia 24 listopada 2021 r. (odpowiedzi na wniosek z dnia 4 listopada 2021 r.) organ podał, że postępowanie [...] o czyn z art. 77 § 1 Kw zostało zakończone w dniu 18 października 2019 r. wobec nałożenia na sprawcę wykroczenia mandatu karnego kredytowanego w kwocie 50 zł; Komisariat Policji IV nie posiada informacji o prawomocnych orzeczeniach sądowych, także o tym czy wydane w trybie nakazowym wyroki uległy uprawomocnieniu; 2) w uzupełnieniu do pisma z dnia 3 stycznia 2022 r. (odpowiedzi na wniosek z dnia 12 grudnia 2021 r.) organ podał, że postępowanie [...] o czyn z art. 77 § 1 Kw zostało zakończone w dniu 5 października 2021 r. wobec nałożenia na sprawcę wykroczenia mandatu karnego kredytowanego w kwocie 50 zł. W piśmie z dnia 11 marca 2022 r. skarżąca wyjaśniła, że wnioskowała o udostępnienie wyroków w przedmiotowych sprawach, ponieważ chciała uzyskać oczywistą informację o wysokości grzywien nałożonych przez Sąd. We wniosku z dnia 4 listopada 2021 r. nie pytała tylko o wyroki prawomocne, ale chciała uzyskać jakiekolwiek informacje w sprawie swoich zawiadomień, ponieważ od blisko 2 lat Policja wyklucza ją i jej brata, jako osoby zawiadamiające, ze spraw, poprzestając na przyznaniu im statusu świadków, a nie pokrzywdzonych. Policja jako oskarżyciel na pewno posiada wyroki nakazowe. W Straży Miejskiej skarżąca bez problemu uzyskuje na wniosek wszelkie informacje dotyczące wyroków i mandatów. W razie wniesienia sprzeciwu przez stronę Policja zapewne wzywana byłaby na rozprawy i wiedziałaby, że jakiś wyrok nie jest jednak prawomocny. Zarządzeniem z dnia 25 marca 2022 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wyłączył z akt niniejszej sprawy skargę M. M. na bezczynność Komendanta Komisariatu IV Policji dotyczącą wniosku z dnia 12 grudnia 2021 r. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2022 r. skarżąca oświadczyła, że wycofuje skargę w odniesieniu do wniosku z dnia 12 grudnia 2021 r., natomiast podtrzymuje skargę w zakresie wniosku z dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "Ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I wyroku wskazać należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi do Sądu wniosek skarżącej z dnia 4 listopada 2021 r. o udzielenie informacji publicznej, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), dalej jako udip lub ustawa, nie został w pełni merytorycznie załatwiony przez Komendanta Komisariatu Policji IV . W tym wniosku skarżąca zażądała udostępnienia następujących danych w odniesieniu do zawiadomień dotyczących A. K. i A. C. zgłaszanych do Komisariatu Policji IV od września 2019 r. przez skarżącą i jej brata: numerów spraw, kwalifikacji prawnej jaką przyjęto w postępowaniach, sposobu zakończenia poszczególnych postępowań, w przypadku mandatów podania wysokości każdego z nich, w przypadku postepowań, w których skierowano wniosek do sądu, podania daty złożenia takiego wniosku oraz wyroku. W odpowiedzi Komendant IV Komisariatu Policji w piśmie z dnia 24 listopada 2021 r. wskazał numery pięciu spraw, z których w trzech skierowano wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego (podano datę wniosku), w jednej sprawie przeprowadzono postępowanie mandatowe ([...]), a jedna sprawa była w toku. Organ wyjaśnił, że w zakresie uzyskania treści wyroków w ww. sprawach należy zwrócić się do Sądu Rejonowego . W piśmie z dnia 2 marca 2022 r., tj. już po wniesieniu skargi na bezczynność, organ poinformował, że postępowanie [...] o czyn z art. 77 § 1 Kw zostało zakończone w dniu 28 października 2019 r. wobec nałożenia na sprawcę wykroczenia mandatu karnego kredytowanego w kwocie 50 zł. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że Komisariat Policji IV nie posiada informacji o prawomocnych rozstrzygnięciach sądowych. Uwzględniając powyższe, organ pozostawał w bezczynności w zakresie wniosku z dnia 4 listopada 2021 r. w odniesieniu do sprawy [...]. Co do pozostałych spraw, w których skierowane zostały do Sądu Rejonowego wnioski o ukaranie, nie było podstaw do udostępniania skarżącej wyroków zapadłych w tych sprawach. Komendant Komisariatu Policji jest jednym z organów administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji). Jest on więc organem władzy publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, natomiast stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b udip udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających) oraz stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy). Wynikające z akt sprawy karnej lub wykroczeniowej organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub wyjaśniające (w tym wypadku organu Policji) dane dotyczące tego postępowania, utrwalone w postaci dokumentów urzędowych lub dokumentów, którymi organ posługuje się w celu realizacji celów tego postępowania (w tym notatki służbowe, zarządzenia, postanowienia, pisma kierowane do innych organów lub do sądów, protokoły czynności procesowych, opinie biegłych lub tłumaczenia przysięgłe dokumentów, itp.), stanowią informację publiczną, o ile podmiot żądający ich udostępnienia nie ma prawnych możliwości uzyskania do nich dostępu w trybie przepisów regulujących dany typ postępowania karnego lub wykroczeniowego (w tym przede wszystkim przepisów ustaw Kodeks postępowania karnego oraz Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia). Jakkolwiek bowiem z treści art. 1 ust. 2 udip wynika, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, to jednak przepis ten nie może być interpretowany jako wyłączający dopuszczalność dostępu do informacji publicznej podmiotów, które nie są adresatami przepisów szczególnych regulujących odrębnie i odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W szczególności chodzi o ustawy procesowe, które autonomicznie regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznych wynikających z dokumentów wchodzących w skład akt spraw załatwianych zgodnie z procedurą przewidzianą w tych ustawach (np. art. 73-74 Kpa; art. 156-159 Kpk). Do ustaw tego rodzaju należy również ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Kpsw). Ustawa ta w art. 38 § 1 odwołuje się do odpowiedniego stosowania art. 156 § 1–5 i 6, art. 157, art. 158 Kpk. Zgodnie z art. 38 § 1 Kpsw w zw. z art. 156 § 5 Kpk prawo dostępu do dokumentów stanowiących materiały czynności wyjaśniających (art. 54-56a oraz art. 57 § 4 Kpsw) przysługuje wyjątkowo (za zgodą organu prowadzącego postępowanie) i wyłącznie stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym stron w postępowaniu w sprawach o wykroczenie. Osoby niemające powyższego statusu (jak np. skarżąca, która jest osobą zawiadamiającą o podejrzeniu popełnienia wykroczenia) nie mogą zatem wnioskować o dostęp do dokumentów stanowiących powyższe materiały na podstawie przepisów Kpsw i Kpk. Oznacza to, że jedynym trybem dostępu do informacji publicznych wynikających z dokumentów zgromadzonych w toku czynności wyjaśniających jest tryb przewidziany przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Wynikające z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wykroczeniowej dane co do zasady mają status informacji publicznej, a zatem ograniczenia w zakresie ich udostępnienia mogą wynikać z przepisów właściwej procedury (np. Kpk lub Kpsw), przepisów szczególnych lub z przepisów samej ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 5 udip). W przypadku zaistnienia podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej właściwy organ wykroczeniowy jest jednak zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast, z chwilą przekazania do właściwego sądu wniosku o ukaranie, gospodarzem postępowania w sprawie wykroczeniowej oraz dysponentem akt postępowania staje się ten sąd. Zgodnie z art. 94 § 1 Kpsw do wyroku nakazowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 504 i 505 z wyłączeniem zdania drugiego, a także art. 506 § 1-3, § 5 i 6 Kpk. W myśl art. 505 Kpa odpis wyroku nakazowego doręcza się oskarżycielowi i pokrzywdzonemu, a oskarżonemu i jego obrońcy - wraz z odpisem aktu oskarżenia. W każdym wypadku odpis tego wyroku doręcza się prokuratorowi. Oskarżonemu i oskarżycielowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do sądu, który wydał wyrok nakazowy, w terminie zawitym 7 dni od doręczenia tego wyroku (art. 506 § 1). Przepis powyższy reguluje kompleksowo komu sąd doręcza wyrok nakazowy. Skarżąca składając przedmiotowy wniosek domagała się "w przypadku postępowań, w których skierowano wniosek do sądu – ... podanie daty złożenia takiego wniosku oraz wyroku". Natomiast zgodnie z twierdzeniami zawartymi w skardze jej wniosek dotyczył "wysokości grzywien nałożonych na sprawców wykroczeń..." W piśmie z 11 marca 2022 r. zaś wskazała, że wnioskowała "o wyroki w sprawach, chcąc uzyskać oczywistą informację o wysokości grzywien nałożonych przez sąd". W tym miejscu trzeba więc podkreślić, że na etapie wniesienia skargi, doprecyzowanie bądź zmiana zakresu informacji, o którą wnioskuje dany podmiot jest niedopuszczalne i nie może uzasadniać jej uwzględnienia. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że skarżąca we wniosku z 4 listopada 2011 r. żądała udostępnienia informacji publicznej w zakresie "wyroku". W ocenie Sądu, prawo do informacji publicznej nie może służyć obejściu przepisów określających krąg podmiotów, którym doręcza się orzeczenie sądowe w sprawie karnej czy wykroczeniowej. Skoro przepisy Kpsw i Kpk określają wyraźnie, komu sąd doręcza odpis wyroku nakazowego, to nie można żądać od organu Policji, aby doręczał odpis takiego wyroku podmiotowi nieuprawnionemu w świetle Kpsw i Kpk, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ Policji nie mógł więc udostępnić skarżącej takich wyroków. Co innego, gdyby skarżąca wnioskowała o udostępnienie informacji, jakie sąd wydał rozstrzygnięcia w poszczególnych sprawach i informacja ta byłaby w posiadaniu organu Policji. Wówczas stosowna informacja powinna być udzielona, na takiej zasadzie jak udzielono informacji w sprawie [...], o ile nie zaistniałyby podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Z pisma organu z dnia 2.03.2022 r. wynika, że skarżącej została udzielona informacja publiczna w zakresie podania wysokości mandatu karnego kredytowanego w sprawie [..]. Załatwienie przez organ wniosku po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność powoduje, że zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym przedmiocie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Na akceptację zasługuje pogląd, że sprawa sądowodministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli (art. 54 § 3 Ppsa). Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 Ppsa odnosi się również do skargi na bezczynność organu w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 Ppsa, ponieważ przepis ten wyraźnie stanowi, że organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność może zaś nastąpić jedynie poprzez wydanie aktu administracyjnego lub dokonanie czynności z zakresu administracji publicznej. W uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08, NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że ww. regulacja ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Ppsa – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Na skutek skierowania do skarżącej pisma z dnia 2 marca 2022 r. przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana skargą w niniejszej sprawie. Konsekwencją ustania bezczynności organu po wniesieniu skargi jest bezprzedmiotowość postępowania sądowego, co stwarza podstawę do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dodatkowo miał na uwadze brzmienie art. 149 § 1 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w tezie postanowienia NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1360/12, zgodnie z którym wydanie przez organ decyzji w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. Z kolei w postanowieniu z dnia 21 marca 2013 r., sygn. I OSK 481/13, NSA wskazał, że użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 Ppsa zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Za rażące naruszenie przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw administracyjnych można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13; w Poznaniu z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13). Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013r., sygn. I SAB/Wa 415/13). W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Bezsporne jest, że zgodnie z art. 13 ust. 1 udip udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W niniejszej sprawie organ udzielił skarżącej odpowiedzi w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku (wniosek wpłynął dnia 10 listopada 2021 r.), wprawdzie niepełnej, ale uzupełnił ją niezwłocznie po wpłynięciu skargi na bezczynność. Nie można zatem dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącej czy też celowego przedłużania postępowania, tym bardziej, że sama skarżąca nie wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie art. 149 § 1a Ppsa Sąd orzekł zatem jak w punkcie II wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa.