I FSK 371/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2031/21 w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 12 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z 21 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2031/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.K. (dalej: Strona lub Skarżący) na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) z dnia 12 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny 2.1. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego pismem z 7 czerwca 2021 r. zawiadomił o dokonaniu blokady na okres 72 godzin dwóch rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Skarżącego przez X. S.A. z siedzibą w W. Zebrane bowiem przez Naczelnika UCS informacje wskazały, że Skarżący może wykorzystywać sektor finansowy do wyłudzeń skarbowych, z uwagi na wysokie ryzyko wynikające z faktu, iż podmiot kwalifikowany mógł być świadomym uczestnikiem procederu polegającego na obniżeniu podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony wykazany w fakturach VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane. 2.2. Po dokonaniu blokady rachunków bankowych na 72 godziny, w dniu 8 czerwca 2021 r. została wszczęta kontrola celno-skarbowa wobec Skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2020 r. do marca 2021 r. Naczelnik UCS postanowieniem z 10 czerwca 2021 r. przedłużył termin blokady rzeczonych rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 10 września 2021 r., do kwoty 334 753,50 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ w szczególności zaznaczył, że na podstawie zebranych informacji (uzyskanych m.in. w oparciu o: analizę przepływów na wskazanych wyżej rachunkach bankowych, porównań pomiędzy przepływami na tych rachunkach a transakcjami wykazanymi w plikach JPK_VAT złożonych przez Skarżącego i jego kontrahentów, dane uzyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych) Skarżący-podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Jak podkreślono u kontrahentów Skarżącego, tj. spółkach K. i S. dokonano blokady środków finansowych na rachunkach bankowych oraz zostały wszczęte kontrole celno-skarbowe. Z kolei spółka A. dokonuje zakupów bezpośrednio od spółki S. i od spółki K. W konsekwencji powyższego, w ocenie Naczelnika UCS zebrane dane wskazywały, że Skarżący może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w złożonych plikach JPK_VAT faktury, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Szacowane przez Naczelnika UCS uszczuplenie w podatku VAT za okres od kwietnia 2020 r. do marca 2021 r. wyniosło ogółem 334 753,50 zł. 2.3. Dyrektor IAS, po rozpoznaniu zażalenia Strony, postanowieniem z 12 lipca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie z 10 czerwca 2021 r. Zdaniem Dyrektora IAS, wydanie przez Naczelnika UCS postanowienia poprzedzone było wnikliwą i dogłębną analizą ryzyka, która jednoznacznie wykazała, że firma Skarżącego może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Organ podatkowy miał więc podstawy do zablokowania rachunków Strony z uwagi na podejrzenie wykorzystywania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. 2.4. W skardze Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 119zv § 1 O.p. przez dokonanie blokady rachunków bankowych na czas nie dłuższy niż 72 godziny; 2) art. 119zn § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p., przez pobieżną analizę ryzyka, która nie uwzględniła aktualnej sytuacji i specyfiki działalności przedsiębiorstwa Skarżącego, tj. firmy informatycznej; 3) art. 119zw § 1 w zw. z art. 119zv § 1 O.p. przez przedłużenie blokady rachunków bankowych Skarżącego na okres nieprzekraczający 3 miesięcy, tj. do 10 września 2021 r.; 4) art. 119zzb § 4 w zw. z art. 191 O.p., przez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie w jakim Dyrektor IAS twierdzi, że Skarżący dopuścił się nieprawidłowości (mógł być świadomym uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego) i wykorzystuje rachunki bankowe do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego; 5) art. 119zzb § 4 w zw. z art. 127 O.p. przez pozorne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które w rzeczywistości polegało jedynie na weryfikacji postanowienia Naczelnika UCS. 2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. 3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: P.p.s.a.). 3.2. Sąd zgodził się z organem, że wskazane w skarżonym postanowieniu okoliczności oceniane we wzajemnym powiązaniu niewątpliwie stanowiły przesłankę ustanowienia blokady rachunku na 72 godziny. W ocenie Sądu, to okoliczność wysokiego ryzyka wynikająca z faktu, że Skarżący mógł być świadomym uczestnikiem procederu polegającego na obniżeniu podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony wykazany w fakturach VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane - w istocie przesądzała sama w sobie o zasadności dokonania blokady. Sąd zaznaczył, iż należało tu mieć na względzie, że: - jedynym składnikiem majątku, z którego mogłoby nastąpić pokrycie zobowiązań podatkowych Skarżącego są środki pieniężne na rachunkach bankowych, a ustalenie organu dotyczące działalności kontrahentów Skarżącego mogą wskazywać na wystąpienie oszustwa podatkowego, co już pozwala przyjąć, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego; - wobec kontrahentów Skarżącego, tj. spółek K. i S. dokonano blokady środków finansowych na rachunkach bankowych oraz zostały wszczęte kontrole celno-skarbowe, zaś A. dokonywała zakupów bezpośrednio od K. i S. 3.3. Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Wskazał, że organ dokonał wystarczających ustaleń, a ocena materiału dowodowego nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Skarżący zaś nie przestawił takiego materiału dowodowego (ani w toku postępowania, ani też w skardze), który mógłby się przyczynić do odmiennych ustaleń stanu faktycznego, czy też zdyskredytowałby ocenę dokonaną przez organ. Za takowe Sąd nie uznał bowiem dołączonej do skargi obszernej dokumentacji (w postaci szeregu umów o współpracy, o świadczenie usług, dostawy licencji i aneksów do nich), które to miały w ocenie Skarżącego świadczyć, że prowadzi działalność gospodarczą. 3.4. W ocenie Sądu, nikłe zasoby majątkowe Skarżącego oraz potencjalne ujęcie w rozliczeniu faktur co do których zachodzi podejrzenie, że nie dokumentują czynności z nich wynikających (o znacznej wartości), składają się na konkluzję, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, którego szacowana kwota, tj. 334 753,50 zł, przekracza równowartość 10.000 euro. 3.5. Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego lub aby doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. 4. Skarga kasacyjna Skarżącego 4.1. W skardze kasacyjnej Skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 122, art. 187, art. 191 O.p. przez odmowę jego zastosowania, mimo przekroczenia przez organy granicy swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym doprowadzając do bezpodstawnego uznania, że w sprawie zachodziły przesłanki pozwalające na dokonanie blokady rachunków bankowych na czas nie dłuższy niż 72 godziny na podstawie art. 119zv § 1 O.p. oraz następnie przedłużenia blokady rachunków bankowych na okres nieprzekraczający 3 miesięcy na podstawie art. 119zw § 1 O.p.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 § 1 i art. 191 O.p. przez odmowę jego zastosowania, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W szczególności Sąd pierwszej instancji w sposób bezpodstawny za organami podatkowymi: a) stwierdza, że istnieją rozbieżności pomiędzy kwotami przelewów od Skarżącego do kontrahentów, a wartościami deklarowanymi przez Stronę w plikach JPK VAT, pomimo, iż Skarżący w skardze oraz wcześniejszych pismach składanych w trakcie postępowania szczegółowo i przekonywująco wyjaśnił wątpliwości w tym zakresie, a mianowicie, że doszło do omyłkowej dwukrotnej płatności za jedną fakturę, a środki zostały zwrócone przez Spółkę, b) przyjmuje, że Skarżący mógł być świadomym uczestnikiem procederu polegającego na odliczeniu podatku z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, podczas gdy Skarżący złożył szereg dowodów potwierdzających faktyczny charakter transakcji, c) przyjmuje, że samo dokonanie blokady rachunków u kontrahentów Strony wskazuje na wystąpienie oszustwa podatkowego u Skarżącego, pomimo że podstawą blokady jest jedynie uprawdopodobnienie, a zatem prowadzi do wniosku, że uprawdopodobnienie w sprawie kontrahenta może zostać rozciągnięte na postępowanie dotyczące Skarżącego, d) uznaje za prawidłowe i istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia twierdzenia, które nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym i są niezgodne z rzeczywistością; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p. przez odmowę jego zastosowania w sytuacji nieprzeprowadzenia przez organy stosownego postępowania dowodowego z uwagi na uchylenie się od obowiązku wnikliwego rozpoznania sprawy, a to zwłaszcza przez pobieżną analizę ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 O.p., która nie uwzględniła aktualnej sytuacji i specyfiki działalności przedsiębiorstwa Skarżącego, tj. firmy informatycznej; 4) art. 119zw § 1 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego uznania, że uzasadniona obawa, iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, zachodzi w sytuacji dokonania blokady rachunków bankowych u kontrahentów Skarżącego na podstawie art. 119zw § 1 O.p. co prowadzi do bezprawnego rozszerzenia skutków uprawdopodobnienia i postanowień wydanych na jego podstawie na inne postępowanie dotyczące podmiotów trzecich; 5) art. 119zw § 1 oraz art. 119zv § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły przesłanki do zablokowania rachunków bankowych na podstawie art. 119zv § 1 O.p., a nadto nie zostały spełnione przesłanki do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych na 3 miesiące; 6) art. 119zv § 1 O.p. przez jego błędne zastosowanie w sprawie polegające na dokonaniu blokady rachunków bankowych na czas nie dłuższy niż 72 godziny. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef KAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 6.2. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W takim ujęciu okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 6.3. W skardze kasacyjnej Skarżący sformułował szereg zarzutów naruszenia przepisów ustawy Ordynacji podatkowej. W oparciu o te zarzuty wykazywał, że wbrew ustaleniom organu podatkowego, w sprawie nie spełnione zostały przesłanki pozwalające na dokonanie blokady rachunków bankowych Strony na czas nie dłuższy niż 72 godziny (art. 119zv § 1 O.p.) oraz następnie przedłużenia blokady rachunków bankowych na okres nieprzekraczający 3 miesięcy (art. 119 zw § 1 O.p.). 6.3.1. Stosownie do treści art. 119zv § 1 O.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 O.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Zgodnie z art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote, według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. Przepis art. 119zw § 4 O.p. przewiduje, że żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Przepis art. 119zzb § 4 O.p. stanowi zaś, że w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - Postępowanie podatkowe. 6.3.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie działanie organu odpowiadało przepisom powoływanym w skardze kasacyjnej. Organ podatkowy zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Ocena organów nie była dowolna. Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się więc bezzasadne. 6.3.3. Przede wszystkim trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że użyty w art. 119zv § 1 O.p. zwrot "może wykorzystywać" wskazuje, że ustawodawca obniżył "próg pewności dowodowej" jaką ma uzyskać organ. Organ ma zatem przedstawić informacje wskazujące co najwyżej na prawdopodobieństwo (podkr. własne) wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a nie udowodnić powyższą okoliczność. W tym kontekście przyznać należało rację Sądowi pierwszej instancji, że podane przez organ okoliczności oceniane we wzajemnym powiązaniu niewątpliwie stanowiły przesłankę ustanowienia blokady rachunku na 72 godziny. Organ dokonał bowiem analizy złożonych przez Stronę plików JPK, a ta wykazała, że Skarżący większą część zakupów (72,51%) dokonał u kontrahentów o wysokim i podwyższonym poziomie ryzyka, tj. K. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. Z kolei analiza rachunku bankowego Strony w związku z wykazanymi w plikach JPK-VAT złożonych przez Stronę i powołane podmioty wykazała niezgodności między wartościami deklarowanymi a zgłoszonymi (szerzej zob. str. 16/17 zaskarżonego wyroku.). Ponadto organ zweryfikował adresy rejestracyjne, adresy prowadzenia działalności gospodarczej i adresy przechowywania dokumentacji rachunkowej bezpośrednich dostawców Skarżącego. Pod wskazanymi adresem siedziby i prowadzenia działalności gospodarczej spółki K. i S. adres siedziby i przechowywania dokumentacji rachunkowej były tożsame, a pod wskazanym adresem siedziby i prowadzenia działalności gospodarczej spółki K. miał znajdować się dom jednorodzinny. Natomiast pod adresem miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej znajdował się opuszczony budynek. Z kolei adres siedziby trzeciego z kontrahentów (spółki A.), miał mieścić się w "wirtualnym biurze", a pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej nie zastano nikogo. Przedstawione uprawdopodabniało, że Skarżący mógł wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, bowiem istniały wstępne okoliczności wskazujące, że brał on udział w nierzetelnych operacjach gospodarczych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela więc stanowisko Sądu pierwszej instancji, że podstawą dokonania blokady rachunków bankowych Skarżącego na okres 72 godzin było wysokie ryzyko wynikające z faktu, iż Skarżący mógł być świadomym uczestnikiem procederu polegającego na obniżeniu podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony wykazany w fakturach VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane. 6.3.4. W rozpatrywanej sprawie organ, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału, zasadnie również ocenił, że zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku VAT, którego szacowana kwota 334 753,50 zł przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. W istocie składnikiem majątku, z którego mogłoby nastąpić pokrycie zobowiązań podatkowych Skarżącego były środki pieniężne na rachunkach bankowych. Jak bowiem ustalono - a czego skutecznie nie podważono w skardze kasacyjnej - Strona nie posiadała nieruchomości, środków trwałych, była właścicielem jedynie samochodu osobowego marki F. (rok prod. 2008). Kluczową okolicznością (ale nie jedyną) było to, że wobec kontrahentów Skarżącego, tj. spółek K. i S. dokonano blokady środków finansowych na rachunkach bankowych oraz zostały wszczęte kontrole celno-skarbowe. Szef KAS wobec S. sp. z o.o. dokonał blokady rachunków bankowych w dniu 3 marca 2021 r. na 72 godziny, a w dniu 8 marca 2021 r. blokadę przedłużono, w dniu 12 kwietnia 2021 r. utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1346/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. postanowienie Szefa KAS (wyrok ten jest obecnie prawomocny). Ponadto wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1594/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora IAS, działającego z upoważnienia Szefa KAS, z dnia 26 maja 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia 15 kwietnia 2021 r., w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 15 lipca 2021 r. do kwoty 697 746,40 zł (wyrok ten jest obecnie prawomocny). Natomiast spółka A., dokonywała zakupów bezpośrednio od spółki S. (52,74% wszystkich zakupów, na kwotę 1 345 402,15 zł, podatek VAT: 309 442,51 zł) jak i od spółki K. (5,72% wszystkich zakupów, na kwotę 146 000 zł, podatek VAT: 33 580 zł). Skoro zatem Skarżący dokonywał odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur co do których organ miał podejrzenia o ich nierzetelności, to w powiązaniu z sytuacją finansową Skarżącego, zachodziła uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona zobowiązania, które wskazano w zaskarżonym postanowieniu. 6.3.5. Przedstawionej wyżej oceny nie podważyły skutecznie motywy zawarte w skardze kasacyjnej, a dotyczące w szczególności: rozbieżności w rozliczeniach Strony z jej dostawcami oraz znaczenia okoliczności ustanowienia blokady rachunków bankowych u kontrahentów Strony dla istnienia podejrzenia jej udziału w wyłudzeniach skarbowych. Przede wszystkim Strona nie wyjaśniła podanych w zaskarżonym postanowieniu rozbieżności w jej rozliczeniach ze spółką S. w odniesieniu do której stwierdzono niedopłatę na kwotę 357.930 zł (która wynika z porównania łącznej kwoty przelewów pieniężnych Strony zrealizowanych w analizowanym okresie na rzecz podmiotu z wartością nabyć od tego podmiotu deklarowanych przez Stronę w jej plikach JPK_ VAT złożonych za ten okres - jak zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną). Oprócz tego Strona pominęła, że organ odnotował w zaskarżonym postanowieniu, iż otrzymała ona 19 marca 2021 r. od K. sp. z o.o. kwotę 86.100 zł i co ważkie, nie negował, iż kwota ta stanowiła zwrot z tytułu omyłkowej wpłaty Strony. Trudno zatem było zgodzić się ze Skarżącą, aby ta wyjaśniła w toku postępowania wszelkie wątpliwości sygnalizowane przez organy w zakresie rozbieżności w rozliczeniach pieniężnych z kontrahentami. Nie sposób było również zgodzić się ze Stroną kwestionującą stanowisko organu bazujące na wydaniu wobec jej kontrahentów rozstrzygnięć w przedmiocie blokady rachunków bankowych. Wobec K. i S. dokonano blokady rachunków bankowych, a postanowienia organu w tym przedmiocie poddano kontroli sądowej (zob. wskazane wyżej prawomocne wyroki WSA w Warszawie). Stanowiło to jedną z okoliczności faktycznych, która w łączności z pozostałymi ustaleniami sprawy, uzasadniała wniosek o podejrzeniu, iż Strona mogła brać udział w nierzetelnych operacjach gospodarczych. 6.3.6. Wbrew przy tym zastrzeżeniom Strony w sprawie nie pominięto okoliczności prowadzenia przez Skarżącego firmy informatycznej. Organ bowiem nie negował prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, a jego wątpliwości wzbudziło zaewidencjonowanie i rozliczanie transakcji mogących mieć związek z wykorzystaniem banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Natomiast, jak słusznie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, podnoszona przez Stronę kwestia angażowania się w nowe projekty biznesowe, w żaden sposób nie przekłada się na zabezpieczenie interesu Skarbu Państwa, w kontekście podejrzenia posługiwania się przez Skarżącego nierzetelnymi fakturami. 6.4. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ab initio P.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano, wobec braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych (odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona przez zawodowego pełnomocnika, w imieniu organu na rozprawie nikt się nie stawił). s. NSA Marek Kołaczek s. NSA Artur Mudrecki s. NSA Arkadiusz Cudak