I SA/Gd 218/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi E.B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1.uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 września 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), w skrócie "O.p.", po rozpatrzeniu zażalenia E. B. utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia 6 września 2021 r., o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 13 maja 2021 r. wpłynął do organu wniosek E. B. o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym wnioskodawczyni podała, że chciałaby w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywać na rzecz innych przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą (potencjalnych jej kontrahentów biznesowych), regularne i rutynowe czynności polegające na codziennej administracyjnej obsłudze biura jej kontrahentów. Usługi, które zamierza świadczyć nie są wyłączone z opodatkowania ryczałtem według ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 1905). W ramach planowanej działalności złożyłaby oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Wnioskodawczyni sformułowała pytanie, czy opisana powyżej działalność, która zgodnie z klasyfikacją mieści się w grupowaniu PKD 82.11.Z (PKWiU 82.11.10.0) może być opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych stawką 8,5%? W ocenie wnioskodawczyni przychody, które osiągałaby w związku ze świadczeniem usług opisanych w zdarzeniu przyszłym może opodatkować w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5% na podstawie art 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Z uwagi na to, iż zdaniem organu interpretacyjnego, wniosek wymagał uzupełnienia, pismem z dnia 16 lipca 2021 r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwano wnioskodawczynię o jego doprecyzowanie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że wniosek należy uzupełnić przez: 1.doprecyzowanie opisu okoliczności sprawy w wyniku udzielenia odpowiedzi na pytanie, jak - w oparciu o Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) - sklasyfikowane są/będą faktycznie wykonywane przez wnioskodawczynię usługi? (należy podać grupowanie dla każdego rodzaju świadczonych usług); z treści postawionego pytania można co prawda wywnioskować, że usługi te mieszczą/mieścić się będą pod symbolem PKWiU 82.11.10.0, jednakże informacja o powyższym powinna stanowić element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego; kwalifikacji poszczególnych przychodów ze świadczonych usług do określonego symbolu PKWiU dokonuje bowiem sam podatnik; kwestia ta nie jest regulowana przepisami prawa podatkowego, które mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej; 2.przeformułowanie własnego stanowiska w sprawie w taki sposób, aby sprowadzało się ono wyłącznie do możliwości bądź niemożności opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych - według odpowiedniej stawki - działalności, która będzie wykonywana przez wnioskodawczynię, nie zaś również do kwestii prawidłowej klasyfikacji opisanej działalności na gruncie PKD; przeformułowania stanowiska należy więc dokonać poprzez usunięcie następującej opinii: "zdaniem wnioskodawczyni, wszystkie wymienione w zdarzeniu przyszłym usługi wpisują się w podklasę 82.11.Z (...)". Ponadto organ dodał, że nie jest uprawniony do oceny zasadności stanowiska wnioskodawczyni w tej części. Pismem, nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 4 sierpnia 2021 r., wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Zdaniem organu I instancji, treść pisma uzupełniającego nie wyjaśnia jednak kwestii będących przedmiotem wezwania - nie zawiera wskazania grupowania PKWiU dla każdego rodzaju świadczonych usług (lecz subiektywny pogląd w zakresie takiej kwalifikacji) oraz przeformułowania zajętego we wniosku stanowiska. W piśmie tym przedstawiono jedynie zarzuty względem zasadności kierowania wezwania, tak więc uzupełnienia nie sposób było uznać za skuteczne. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 6 września 2021 r. organ interpretacyjny pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, E. B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając organowi naruszenie: 1.art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14g oraz art. 14h O.p., poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w wyniku uznania, że wniosek skarżącej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z powodu braku jednoznacznego wskazania grupowania PKWiU, podczas gdy dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne klasyfikacja statystyczna stanowi element normy podatkowej i to organ interpretacyjny na podstawie wskazanego we wniosku zdarzenia przyszłego powinien dokonać klasyfikacji statystycznej opisanych usług, jeśli uzna to za konieczne; 2.art. 14b § 1, art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej pomimo przedstawienia przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, jak również przedstawienia przez nią własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, wyczerpując tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p., 3. art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p., poprzez uznanie, że wniosek skarżącej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W związku z ww. zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko, że nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego i w konsekwencji zasadnie skierowano do wnioskodawczyni wezwanie w tym zakresie. Kwestie dotyczące zaklasyfikowania usług do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p., stąd też powinny być one jasno określone, tj. stanowić element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Nie sposób zatem zgodzić się, że przedstawiony przez wnioskodawczynię opis zdarzenia przyszłego był wyczerpujący, skoro w jego treści zabrakło jednoznacznej informacji odnośnie kwalifikacji planowanych usług do odpowiedniego grupowania PKWiU. W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, iż zawarte uzupełnieniu wniosku wyjaśnienia stanowią jedynie subiektywną opinię i wskazują na brak posiadania pewności co do ich wystąpienia w rzeczywistości. Organ zaznaczył przy tym, że nie oczekiwał jednak wyrażenia przez wnioskodawczynię własnego stanowiska w powyższym zakresie, którego oceny nie mógłby dokonać w ramach posiadanych kompetencji, lecz jednoznacznego określenia tego, jak w oparciu o PKWiU sklasyfikowane są/będą usługi składające się na planowaną działalność. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2021 r., zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 120 i art.121 § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14g oraz art. 14b O.p., poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w wyniku uznania, że wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z powodu braku jednoznacznego wskazania grupowania PKWiU, podczas gdy dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne klasyfikacja statystyczna stanowi element normy podatkowej i to organ interpretacyjny na podstawie wskazanego we wniosku zdarzenia przyszłego powinien dokonać klasyfikacji statystycznej opisanych usług, jeśli uzna to za konieczne; 2. art. 14b § 1 i art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej pomimo przedstawienia przez skarżącą we wniosku opisu zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, jak również przedstawienia przez nią własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, wyczerpując tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.; 3.art. 169 § 1 i § 4 w. zw. z art. 14h O.p., poprzez uznanie, że wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Spór w sprawie dotyczy konieczności wskazania w opisie zdarzenia przyszłego symbolu PKWiU, dotyczącego planowanej przez skarżącą działalności. Organ bowiem na kanwie rozpatrywanego wniosku uznał, że nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego i w konsekwencji skierował do skarżącej wezwanie w tym zakresie. Zdaniem organu, kwestie dotyczące zaklasyfikowania usług do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p., stąd też powinny być one jasno określone, tj. stanowić element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 O.p., stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny". Stan faktyczny musi więc być przedstawiony w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 906/06 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Kwestią przedstawienia stanu faktycznego wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. I tak na przykład w wyroku WSA w Poznaniu (wyrok z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 636/10) stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku (art. 14c § 1 O.p.). Zgodzić się należy także z poglądem, że wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena, czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany (wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15). Skonstatować zatem należy, że obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. (powołany powyżej wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15). Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) – wykazać, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 144/18 wraz z przywołanymi tam wyrokami sądów administracyjnych I oraz II instancji ). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną powyższego zagadnienia wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 23/19) zgodnie z którą, to do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie strony skarżącej o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez nią usług. Bez względu na odpowiedź skarżącej obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie jej wątpliwości prawnych, dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować, aby prawidłowo dokonać rozliczenia. Skoro przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU, w takiej sytuacji rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych podatnika wymaga od organu także, jeśli nie przede wszystkim, samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU uczynił bowiem z tej klasyfikacji element normy prawnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, ze w świetle art. 3 pkt 2 O.p. przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W sytuacji zatem, gdy w danej ustawie podatkowej, na przykład o podatku od towarów i usług, czy dotyczącej podatku dochodowego o charakterze ryczałtowym (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), uzależniono stawki tych podatków od przypisania usługi lub dostawy towaru do określonego symbolu statycznego (klasyfikacji PKWiU), to ten ostatni, jako w niej zawarty, jest częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowi element wywodzonej z nich normy podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., II FSK 2986/20). W rezultacie Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że organ niezasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia w wyniku uznania, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z powodu braku jednoznacznego wskazania grupowania PKWiU. Zdaniem Sądu, uzależnienie odpowiedzi na pytanie strony skarżącej od podania symboli PKWiU, nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 O.p. Wskazać także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że klasyfikacje PKWiU mogą stanowić część składową normy podatkowoprawnej (por. postanowienie składu 7 sędziów z 20 stycznia 2020 r., I FPS 3/19 i przywołane tam orzecznictwo). Strona, nie mając wątpliwości co do tej klasyfikacji, może symbol klasyfikacji uznać za część opisu stanu faktycznego. W tym zakresie nie wymaga ona od organu oceny prawidłowości przyjętego symbolu i organ, wydając interpretację, jest tym przypisaniem do symbolu PKWiU związany jako elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jednakże gdy strona nie podaje w stanie faktycznym symbolu PKWiU, to przyjęcie za prawidłowe możliwości żądania przez organ podania tego symbolu jako uzupełnienia stanu faktycznego, gdy strona nie ma pewności co do tego, jaki symbol jest właściwy, powoduje, że postępowanie interpretacyjnie mijałoby by się z celem i w praktyce ograniczało się do odczytania treści przepisu ustawy podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2020 r., I FSK 150/11). Ponadto przyjęta przez podatnika klasyfikacja towaru lub usługi podlega ocenie merytorycznej przez organ podatkowy. Jeżeli zatem strona nie czyni jej sama elementem stanu faktycznego, to nałożenie na nią obowiązku wskazania tego symbolu w ramach opisu stanu faktycznego, czyniłoby ochronę wynikającą z interpretacji iluzoryczną. Organ mógłby bowiem dokonać weryfikacji przypisania usługi do danego symbolu w postępowaniu podatkowym, zakwestionować ją i uznać skutecznie, że stan faktyczny stanowiący podstawę wydania interpretacji odbiega od stanu rzeczywistego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2021 r. II FSK 2840/18). W realiach niniejszej sprawy organ, oceniając stanowisko wnioskodawczyni powinien najpierw odnieść się do tego, czy tego działalność wskazywana we wniosku może być opodatkowana w tej formie (a zatem musiał zinterpretować normę, której elementem konstrukcyjnym była klasyfikacja PKWiU), a następnie dopiero wskazać, czy stanowisko strony jest prawidłowe w zakresie stawki opodatkowania. Opis czynności, jakie w ramach planowanej działalności chciała podejmować skarżąca, był wystarczający dla dokonania takiej oceny. Zauważyć bowiem należy, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne posługuje się symbolami PKWiU właśnie do określenia rodzajów działalności, które są wyłączone z tej formy opodatkowania i przy określaniu stawek podatku. Mając na uwadze powyższe oraz treść wezwania organu do uzupełnienia złożonego wniosku, uznać należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku świadczonych usług, strona skarżąca w terminie 7 dni wskazała właściwe symbole PKWiU, co oznacza, że organ naruszył powyższe przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 Op. W konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g O.p. Przy ponownym postępowaniu organ oceni stanowisko skarżącej co do sformułowanego we wniosku pytania przy uwzględnieniu stanowiska, że wynikający z treści art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie obejmuje obowiązku wskazania symbolu klasyfikacji statystycznych usług opisanych przez ten podmiot. Z uwagi na trafność zarzutów skargi, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji należało uchylić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.