I SA/Wr 323/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. spółki z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 grudnia 2018 r. nr [...]: II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej A. spółki z o.o. z siedzibą we W. kwotę 100,00 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 22 stycznia 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z 17 grudnia 2018 r. nr [...] , którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A. spółki z o.o. z siedzibą we W. z 25 października 2018 r. (data wpływu do organu 30.10.2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej. Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy: A. spółka z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, Skarżąca) pismem z 25 października 2018 r. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur przechowywanymi w formie elektronicznej. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa torowy i usługi dokumentowane fakturami, fakturami korygującymi lub innymi dokumentami księgowymi otrzymanymi od dostawców w formie papierowej lub elektronicznej. W przypadku faktur wystawianych przez dostawców w formie papierowej, Spółka przewiduje, że w przyszłości mogą zostać wdrożone następujące formy dostarczania faktur zakupowych: 1) przed wysyłką papierowych wersji faktur dostawcy we własnym zakresie zeskanują wystawione na rzecz Spółki faktury (co do zasady do formatu pdf lib tiff) oraz prześlą je Spółce w wersji elektronicznej na adres poczty elektronicznej dedykowany przez Spółkę do odbioru faktur lub zamieszczą na dedykowanym portalu (sipplier portal), do którego mają dostęp zarówno dostawcy jak i Spółka; 2) wybrani pracownicy Spółki nabywający towary i usługi w ramach obowiązków służbowych (np. w trakcie delegacji) przekażą Spółce skany lub fotografie przedmiotowych faktur zakupowych lub innych dokumentów księgowych za pośrednictwem dedykowanego oprogramowania lub aplikacji. Możliwe są sytuacje, w których po otrzymaniu skanu faktury zakupowej Spółka otrzyma fakturę także w wersji papierowej, a także takie gdy otrzyma tylko skan faktury zakupowej. Proces skanowania faktur do formatu elektronicznego przez dostawców lub pracowników i dostarczania ich na adres wskazany przez Spółkę przez dedykowane oprogramowanie (supplier portal) lub aplikacje, odbywać się będzie w sposób umożliwiający zachowanie autentyczności pochodzenia, integralności treści, kompletności i czytelności faktur. Treść zamieszczona na elektronicznym obrazie faktury nie będzie zatem w żaden sposób odbiegać od treści zawartych na ich papierowych odpowiednikach. Wykorzystywane przez dostawców (także pracowników) oprogramowanie uniemożliwiać będzie nanoszenie jakichkolwiek zmian w treści dokumentu zeskanowanego, tworząc tym samym wierną kopię elektroniczną danej faktury. Ponadto planowany przez Spółka sposób zabezpieczenia tak sporządzonej dokumentacji uniemożliwi ingerencję w ich treść przez cały okres, poczynając o momentu zarchiwizowania przez Spółkę skanów faktur zakupowych aż do upływu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego. Dostęp do skanów faktur będą mieć wyłącznie upoważnieni pracownicy działu księgowości Spółki lub pracownik uprawnionego do tego podmiotu. Planowany przez Spółkę sposób archiwizacji daje możliwość szybkiej lokalizacji i dostępu do dokumentów za wybrany okres rozliczeniowy. Dokumentacja zakupowa w formie elektronicznego archiwum przechowywana będzie przez Spółka albo wyspecjalizowany podmiot zewnętrzny na serwerach znajdujących się w Polsce lub poza terytorium Polski. Możliwy będzie dostęp on-line do tej dokumentacji. Zapewnione będzie też bezpieczeństwo danych. Spółka wskazał także, że opisany sposób przechowywania skanów faktur zakupowych, zgodnie z opinią uzyskaną od firmy audytorskiej, jest zgodny w przepisami ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 1994 r., nr 121, poz. 591 ze zm. ), a zatem na gruncie tej ustawy nie ma przeciwwskazań aby faktury zakupowe były przechowywane przez Spółkę jedynie w sposób elektroniczny. Po dokonaniu wszystkich wskazanych działań w celu stworzenia przez dostawcę Spółki (pracownika Spółki) elektronicznej wersji faktury papierowej, a następnie przesłaniu ich Spółce, zapisaniu i zabezpieczeniu ich w wewnętrznym systemie księgowym Spółki, Spółka w celu ograniczenia kosztów związanych z przechowywanie papierowych faktur (dla których posiada ich elektroniczny obraz) planuje utylizację faktur papierowych. Wydatek na ten cel będzie ujęty w księgach na podstawie skanów faktur zakupowych. Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka zapytała: Czy będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur zakupowych, które będą przechowywane przez Spółkę jedynie w wersji elektronicznej, zgodnie z warunkami opisanymi w ramach wniosku – przy założeniu, że spełnione zostaną warunki zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm. – dalej: u.p.d.p.), tj. w szczególności wydatki poniesione zostaną w celu osiągnięcia przychodów za źródła przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie będą stanowić kosztów wykazanych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów , zawartym w art. 16 ust.1 powołanej ustawy? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Spółka stwierdziła, że u.p.d.p. nie regulują wymogów formalnych dotyczących prawidłowego dokumentowania wydatków, które stanowią koszty uzyskania przychodów. Obowiązek właściwego dokumentowania wynika z art. 9 ust. 1 u.p.d.p., przepis ten odsyła w tym zakresie do ustawy o rachunkowości. Zdaniem Spółki jeśli dowód księgowy jest wystarczający do zaewidencjonowania w księgach rachunkowych to będzie też wystarczającym dokumentem dla celów rozpoznania kosztów podatkowych na gruncie u.p.d.p. przy założeniu, że pozostałe warunki wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. zostały spełnione. Dyrektor KIS, po analizie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionych w ww. wniosku Spółki, postanowieniem z 17 grudnia 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Powołał przepis art. 14b §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 – dalej: O.p.) i stwierdził, że wnioskodawca ma prawo do uzyskania od organu podatkowego interpretacji indywidualnej w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Dalej powołał przepisy art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. zawierające legalną definicję ustaw podatkowych i przepisów prawa podatkowego, a także przepisy art. 14 § 2a, § 3 O.p. i art. 14c § 1 tej ustawy. Z przywołanych przepisów wywiódł, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Dalej powołał też przepisy art. 14k - art.14n O.p. wywodząc, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związany z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. W ocenie Dyrektora KIS, analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p. w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie takiej interpretacji zachodzą, w szczególności gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, - przedmiotem wniosku jest interpretacja spraw pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia Dyrektora KIS; - wniosek dotyczy zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacje indywidualna - wydanie interpretacji wymagałoby w istocie poddania ocenie stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W ocenie Dyrektora KIS w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie ww. okoliczności. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii dotyczącej sposobu otrzymania i przechowywania dokumentów księgowych. Przepis art. 9 ust. 1 tej ustawy zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy to ustawia o rachunkowości, która nie jest zaliczana do przepisów prawa podatkowego. Dyrektor KIS nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości nie może zatem sankcjonować w drodze interpretacji przyjętych przez Spółkę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych. Zdaniem organu interpretacyjnego treścią pytania Spółki nie jest zagadnienie związane za przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku ale zagadnienie techniczne związane ze sposobem, systemem/procedurą otrzymania, archiwizowania i przetwarzania dokumentów w formie elektronicznej, wymagające dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach działów IV i V O.p., dotyczących postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzenia postępowania podatkowego lub kontroli. Przedstawione pytanie nie jest zatem zagadnieniem na wydanie interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest wyjaśnienia sytuacji prawnopodatkowej Spółki, dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z powyższym organ nie może dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanowiska, gdyż wykraczałoby to poza zakreślone przez ustawodawcę ramy tego postępowania. W zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 165a §1 w zw. z art. 14h O.p. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte z uwagi na to, że: – przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; – przedmiotem wniosku jest interpretacja spraw pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważniania organu; – wniosek dotyczy zagadnienie, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja, podczas gdy w istocie wskazane przez organ przesłanki nie zachodzą, a zatem nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania ; 2) art. 14b § 1 O.p. przez uznanie, że postępowanie nie może być wszczęte, gdyż jego przedmiotem nie będzie interpretacja przepisów prawa podatkowego i jego meritum pozostaje poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu, podczas gdy przedmiotem zapytania Spółki była interpretacja przepisów u.p.d.p. Dyrektor KIS, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy postanowienie, które wydał jako organ I instancji, w całości przywołując argumentację przedstawioną w postanowieniu wydanym w I instancji. Zauważył ponadto, że przywołanie przez normę prawa podatkowego instytucji uregulowanej w innych gałęziach prawa (np. prawie bilansowym) nie oznacza, że instytucje te stają się prawem podatkowym. Analiza przepisów ustawy o rachunkowości nie mieści się w ramach określonych w art. 14b §1 O.p. Ponadto treścią pytania Spółki nie jest zagadnienie związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie związane z oceną posiadanych przez Spółkę dowodów – mających potwierdzić poniesienie wskazanych we wniosku kosztów podatkowych bądź stanowiących podstawę do obliczenia wysokości przysługującego Spółce zwolnienia podatkowego – o których mowa w przepisach działu IV O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka, wnosząc o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 233 § 1 pkt 1 w zw., z art. 239 O.p. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia wydanego w I instancji, w konsekwencji naruszenie art. 165a w zw. z art. 14h O.p. w wyniku odmowy wszczęcia postępowania, mimo braku podstaw; - art. 233 § 1 pkt 2 lit.a w zw. z art. 239 i w zw. z art. 14h O.p. przez ich niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia wydanego w I instancji oraz niewydanie orzeczenia co do istoty sprawy, tj. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie będącym przedmiotem zapytania Spółki, w sytuacji gdy istniały ku temu podstawy; - art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14h O.p. przez ich niezastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej; - art. 14b O.p. w zw. z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.d.p. przez brak ich zastosowania i niewydanie interpretacji indywidualnej oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpowiedź na pytanie dotyczące wpływu sposobu przechowywania dokumentów na kwestie uznania wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.p. nie stanowi wykładni przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem sporu jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca zapytała Dyrektora KIS, czy będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanami faktur zakupowych, które będą przechowywane przez Spółkę jedynie w wersji elektronicznej , zgodnie z warunkami opisanymi we wniosku, przy założeniu spełnienia ogólnych warunków, o których mowa art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Organ interpretacyjny uznał, że przedmiot wniosku o interpretację podatkową jest przeszkodą do jej wydania, co wynika z art. 14b § 2a O.p. Zdaniem Dyrektora KIS żądanie oceny stanowiska Skarżącej nie mieści się we właściwości rzeczowej organu interpretacyjnego. Jest to zakres kompetencji organu podatkowego realizowany w toku postępowania podatkowego, bowiem ocena stanowiska Skarżącej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodowej. W konsekwencji uznał, że okoliczności te spełniają przesłanki odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego wynikające z art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny błędnie przyjął, że zagadnienie prawne przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mieści się w kategorii spraw, wskazanych w art. 14b § 2a O.p., a przez to postępowanie z wniosku Skarżącej nie mogło być wszczęte. Organ interpretacyjny niewłaściwie zidentyfikował zagadnienie prawne podlegające ocenie. Skarżącej chodzi o wyjaśnienie czy opisana we wniosku forma dokumentowania wydatków pozwala na zakwalifikowanie tak udokumentowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku art. 9 ust. 1 ustawy o VAT. Skarżąca, co ma istotne znaczenie w sprawie, wyraźnie zastrzegła, że spełnione są ogólne warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.p., pozwalające na uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów. Taki zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza, zdaniem Sądu, wskazanie w części E wniosku w poz. 69 przepisów art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i odwołanie się do tych przepisów w części stanowiącej uzasadnienie stanowiska Skarżącej. Wbrew zawartym w zaskarżonym postanowieniu twierdzeniom Dyrektora KIS, do oceny prawidłowości stanowiska Skarżącej nie było konieczne prowadzenia postępowania, mającego na celu ustalenie czy poniesione wydatki spełniają ogólne warunki z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. pozwalające na uznanie wydatku za koszt podatkowy (wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, wydatek poniesiony przez podatnika w sposób definitywny, wydatek który nie znajduje się w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.p.). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika bowiem wprost, że chodzi wyłącznie o wydatki spełniające ww. warunki, a wątpliwości Skarżącej sprowadzają się wyłącznie do formy dokumentowania wydatków w kontekście art. 9 ust. 1 u.p.d.p., przy założeniu, że wszystkie warunki z art. 15 ust. 1 tej ustawy są spełnione. Wydanie interpretacji indywidualnej co do ww. zagadnienia prawnego – wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS - nie skutkowałoby naruszeniem przez Dyrektora KIS przepisu art. 14b § 2a O.p. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że organ interpretacyjny został postawiony w sytuacji naruszenia właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Pytanie Skarżącej – jak już wskazano - dotyczy wyłącznie formy dokumentowania wydatków (skany faktur) i przechowywania takich dowodów poniesienia wydatków. Ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma przechowywania dokumentów odpowiada wymogom dokumentacji podatkowej, które wynikają z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i ostatecznie pozwalają na zastosowanie art. 15 ust. 1 u.p.d.p. - wbrew argumentacji Dyrektora KIS - nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego, zastrzeżonego do ustawowych kompetencji (w ramach właściwości rzeczowej) innego organu podatkowego. Nie wymaga bowiem badania, czego dany wydatek dotyczy i jaki jest jego związek z przychodami Spółki, zabezpieczeniem i utrzymaniem źródła przychodów. Zdaniem Sądu, wydana na wniosek Spółki interpretacja indywidualna odnosiłaby się do oceny czy opisany we wniosku sposób dokumentowania poniesionych wydatków (skany faktur, a nie faktury papierowe) umożliwia uznanie, że wydatki zostały prawidłowo udokumentowane i możliwe jest zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, jeśli spełniają pozostałe warunki wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Zagadnieniem prawnym wymagającym wyjaśnienia nie jest więc zakwalifikowanie konkretnych wydatków do kosztów podatkowych. Skarżąca wskazuje, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie rozstrzygają przedstawionego przez nią zagadnienia w sposób dla niej jasny i niewątpliwy. Jest to wystarczająca przesłanka wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, tym bardziej, że zakres przedmiotowy tego zagadnienia nie wykracza poza właściwość rzeczową Dyrektora KIS. Zauważyć przy tym trzeba, że ocena, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji forma dokumentu księgowego (skan faktury potwierdzającej zakup) spełnia wymogi dokumentacji podatkowej, nie jest kwestią czysto techniczną, lecz ma znaczenie prawnopodatkowe. Zakwalifikowanie wydatku do kosztu uzyskania przychodu zależy bowiem także od jego prawidłowego udokumentowania w rozumieniu formy dokumentu księgowego. Jak już Sąd wskazał, nie jest to zagadnienie wymagające dowodzenia, lecz - jak podnosi Skarżąca - wyjaśnienia rozumienia przepisu art. 9 ust. 1 u.p.d.p. i odpowiednich przepisów ustawy o rachunkowości w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Przy czym nie budzi wątpliwości, że skoro z art. 9 ust. 1 u.p.d.p. wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, to ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych przepisów – w niniejszej sprawie ustawy o rachunkowości – ma znaczenie dla prawnopodatkowej kwalifikację zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Regulacje zawarte w tych odrębnych przepisach podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle, o ile wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżąca mogła zatem w sposób uzasadniony oczekiwać odpowiedzi na pytanie, czy wydatek udokumentowany w formie dokumentu elektronicznego (ska faktury), będzie prawidłowo dokumentował wydatek stanowiący koszt uzyskania przychodów. Ponieważ pytanie, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji, zawiera założenie, że wydatek ten spełnia wszystkie warunki art. 15 ust. 1 u.p.d.p., to interpretacja indywidualna nie odnosiłaby się do oceny zgodności przedstawionego stanu faktycznego z rzeczywistością, ale wyłącznie do oceny o charakterze prawnopodatkowym (por. wyrok NSA z dnia 15.03.2017 r., sygn. akt II FSK 475/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7.12. 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 996/17 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 8.11.2018 r. sygn. akt I SA/Wr 837/18 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena w zakresie prawidłowości dokumentowania wydatków zakupowych przez Spółkę (tj. skanami faktur, fakturami papierowymi) w kontekście prawa do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów ma tez walor gwarancyjny dla Spółki. Wszystko to powoduje, że zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiła, wskazana w art. 165a § 1 O.p., przesłanka odmowy wszczęcia postępowania w postaci "jakiejkolwiek innej przyczyny", z powodu której postępowanie o wydanie interpretacji podatkowej nie mogło być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. narusza art. 14b § 1 i § 2a o.p. oraz art. 165a § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie to, w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy. Skutkiem niniejszego wyroku winno być rozpoznanie przez organ interpretacyjny wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z 17 grudnia 2018 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów sądowych (wpis) w kwocie 100 zł.