III SA/Gl 548/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z [...] r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając na podstawie art.13 § 2 a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., w skrócie op) uznał stanowisko "A" przedstawione we wniosku z [...] r. (uzupełnionym [...] r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na działalność I drużyny seniorskiej (zawodowej) oraz drużyn juniorskich – za nieprawidłowe; Rozstrzygniecie zapadło w poniższy stanie faktycznym i prawnym. We wniosku z [...] r. "A" SA (dalej wnioskodawca, "A") zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w szczególności art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 1-3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej ustawa VAT) obowiązującego w okresie od czerwca 2014 do końca 2015 r. i sposobu rozliczenia z ich wykorzystaniem poniesionych w tym czasie wydatków na działalność prowadzoną przez "A". Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i w ramach prowadzonej działalności bierze udział w rozgrywkach zawodowych piłki nożnej oraz prowadzi szkolenie dzieci i młodzieży w ramach drużyn juniorskich łącznie z udziałem w rozgrywkach i obozach sportowych. "A" prowadzi również sprzedaż biletów na mecze, usługi reklamowe i marketingowe, sprzedaż pamiątek kluowych i artykułów spożywczych w czasie spotkań sportowych. Prócz przychodów z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT (str. 2 interpretacji) pozyskuje również środki w formie dotacji kosztowych od gminy (jednostek samorządowych) i składki członkowskie wpłacane przez dzieci i młodzież z drużyn juniorskich. Te ostatnie pozostają poza zakresem VAT, nie wchodzą do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 tej ustawy. ponosi wydatki związane z działalnością drużyny zawodowej (usługi trenerskie, zakup obuwia, usługi transportowe, transfery definitywne i czasowe), drużyny juniorskiej (np. zakup wody mineralnej, zakup sprzętu sportowego), wydatki na działalność pozostałą (wydruk plakatów informacyjnych, zakup artykułów spożywczych do odprzedaży na meczach, nadruk reklam na strojach) i wydatki, które nie można powiązać z konkretną działalnością (zakup materiałów biurowych, usługi administracyjne i księgowe, najem kserokopiarki). "A" w jego ocenie prowadził działalność podlegająca ustawie VAT i nie czynił tego nieodpłatnie. Jednocześnie wyjaśnił, że pozyskane od gminy dotacje miały charakter zakupowy, na odkrycie kosztów przedsięwzięcia na które zostały przyznane, szkolenie sportowe dzieci i młodzieży, piłkarski turniej gwiazdkowy,, turniej piłki nożnej rocznika 1997, organizacje zając sportowych pozalekcyjnych. Dotacje pozyskiwane są w ramach konkursu, nie mają bezpośredniego wpływu na cenę czynności odpłatnych świadczonych przez "A". Nie maja związku ze sprzedażą Imprezy byłyby organizowane niezależnie od otrzymania dotacji. Tym samym uzyskanie dotacji nie jest odrębną czynnością opodatkowaną. Również składki nie mają wpływu na cenę dostaw i usług, gdyż płacone są za przynależność do "A" i nie są związane z konkretnym świadczeniem wzajemnym. Spółka zamierza dokonać korekty deklaracji VAT, gdyż kwalifikowała czynności podlegające zwolnieniu z VAT w sytuacji, kiedy winny być opodatkowane stawką podstawową. W związku z przedstawionym opisem "A" postawił pytanie: - czy przysługuje mu pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na działalność drużyny zawodowej i drużyn juniorskich? Zdaniem wnioskodawcy na przedstawione pytanie odpowiedź jest pozytywna. Dalej wnioskodawca przywoła obowiązujące w roku 2014 i 2015 regulacje prawne, z których wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi (nabywcy usług i towarów) a nabywane towary i usługi są wykorzystywane do działalności podlegającej ustawie VAT. Związek ten musi być bezpośredni (składnik kosztów świadczenia) lub zakupione towary i usługi stanowią koszt ogólny działalności. Na potwierdzenie trafności swojego stanowiska "A" przywołał orzeczenia TSUE, sądów administracyjnych oraz uchwałę NSA z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 9/10. W podsumowaniu wskazał, że wydatki będące przedmiotem wniosku pozostają w wyłącznym związku z działalnością gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu VAT a to powoduje, że posiada pełne prawo do odliczenia wydatków z faktur VAT, które je dokumentują. Gdyby organ jednak uznał, że część wykonywanych czynności nie podlegało ustawie VAT to i tak w okresie objętym wnioskiem nie ograniczały prawa do odliczenia. W sytuacji, kiedy ponosi wydatki związane jednocześnie z wykonywaniem czynności opodatkowanych oraz zadań pozostających poza zakresem ustawy VAT, art. 90 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy nie znajdują zastosowania. W takim przypadku podatnik stosuje odliczenie pełne. . Po zapoznaniu się ze stanowiskiem wnioskodawcy przedstawionym zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny, zachowując termin ukształtowany w art. 14d Ordynacji podatkowej, [...] r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał go za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Minister Finansów – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że wnioskodawca prowadził w okresie objętym wnioskiem oprócz działalności gospodarczej inną działalność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT (chociaż odpłatną) i nie jest wstanie przyporządkować wszystkich wydatków dotyczących drużyny zawodowej i drużyn juniorskich do poszczególnych rodzajów działalności, to nie przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich poniesienia. Ponownie przywołał i przypomniał treść przepisów ustawy o podatku od towarów i usług regulujących zasady powstawania obowiązku podatkowego, prawa do odliczenia, a także normujące tryb, terminy oraz ograniczenia i proporcje odliczania naliczonego podatku od towarów i usług. Odwołał się on również do art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1463), regulującej działalność sportową prowadzoną w formie klubów sportowych. Podkreślił, że dotacje otrzymywane od gminy na prowadzenie działalności, to środki przeznaczane na rozwój sportu i kultury fizycznej stanowiące zadania własne gminy i były związane z działalnością gospodarcza "A". Podobnie pozyskiwane składki nie były powiązane z jakimkolwiek świadczeniem ze strony "A". Działalność prowadzona z wykorzystaniem dotacji i składek nie miała zatem charakteru komercyjnego, jest typowa dla organizacji prowadzących działalność pożytku publicznego, takich jak stowarzyszenia (art. 33 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach, tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 210). Zdaniem organu "A" prowadzi działalność opodatkowana w zakresie rozgrywek w ramach ligi profesjonalnej oraz realizuje cele statutowe nieodpłatnie przez propagowanie sportu i kultury fizycznej, co nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT i nie działa w tym zakresie w charakterze podatnika. Szkolenie dzieci i młodzieży nie ma też bezpośredniego związku z działalnością drużyn zawodowych. Tym samym wnioskodawca prowadził działalność opodatkowaną i nie podlegającą ustawie VAT, a to wbrew jego stanowisku ma wpływ na zakres prawa do odliczenia podatku VAT, które pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami podlegającymi reżimowi ustawy o podatku d towarów i usług. Dalej organ odwołał się do postanowień Konstytucji RP, a także do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz do wyroków polskich sądów administracyjnych w tej kwestii. W konsekwencji, organ interpretacyjny doszedł do wniosku, że – wbrew temu, co we wniosku o interpretację twierdził "A" – może odliczać naliczony podatek od towarów i usług tylko w takim zakresie, w jakim wydatki (i zawarty w nich podatek naliczony) można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika i jego czynnościom opodatkowanym. Podkreślił, że czynności pozostające poza zakresem ustawy VAT nie podlegają uwzględnieniu w kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 tej ustawy. W konkluzji stwierdził, że skoro wnioskodawca w okresie objętym wnioskiem prowadził działalność gospodarcza opodatkowana oraz inną niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i nie jest w stanie przyporządkować wszystkich wydatków dotyczących drużyny zawodowej i drużyn juniorskich do poszczególnych rodzajów działalności, to nie przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich poniesienia. Nie zgadzając się z wydaną interpretacją "A" zaskarżył ją wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego zarzucił organowi wydanie interpretacji z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Wskazał na błędną wykładnię art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT i wadliwe uznanie, że w zakresie drużyn juniorskich "A" nie prowadzi działalności gospodarczej podlegającej ustawie, art. 90 ust. 1-3 ustawy VAT przez uznanie, że nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od faktur dokumentujących zakupy dotyczące całej działalności gospodarczej, obrazę art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112 przez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku VAT oraz art. 121 Ordynacji podatkowej – naruszenie zasady zaufania w wyniku przyjęcia stanowiska wprost przeciwnego do dotychczas zajmowanego w identycznych sprawach oraz w takim samym stanie prawnym. W uzasadnieniu "A" powtórzył argumentację wniosku. Z kolei, organ interpretacyjny, także podbudowując swoje stanowisko własną argumentacją prawną oraz licznym orzecznictwem sądowym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Jak wynika z wcześniej dokonanej prezentacji zaistniałego stanu faktycznego, w pisemnym wniosku o interpretację indywidualną wnioskodawca sformułował pytanie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami ponoszonymi na działalność drużyny zawodowej oraz drużyn juniorskich, którą w całości uznał za podlegającą reżimowi ustawy o podatku VAT. Organ nie podzielił zasadności tego twierdzenia. Uznał, że działalność w zakresie drużyn juniorskich nie podlega reżimowi ustawy VAT. Jest realizowana w oparciu o ustawę o sporcie oraz zastępczo realizuje zadania własne gminy w zakresie rozwoju kultury fizycznej i sportu, co potwierdzają udzielane dotacje. W konsekwencji uznał, że wykorzystywanie nabywanych towarów i usług (i zawartych w nich kwot podatku naliczonego) również do realizacji zadań niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie wywołuje skutku w postaci powstania obowiązku i zobowiązania podatkowego. W konsekwencji nie daje pełnego prawa do ich odliczenia podatku, gdyż nie są związane w działalnością gospodarczą opodatkowaną. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, które dowodzi, że działalność w zakresie drużyn juniorskich nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT. Nie jest to działalność komercyjna lecz zastępowanie gminy w realizacji jej zadań ustawowych (realizowane w ramach władztwa publicznego gminy). Zatem ponoszone w związku z jej prowadzeniem wydatki nie pozostają w związku z działalnością opodatkowaną. W przekonaniu wnioskodawcy, do końca 2015 r. nawet działalność mieszcząca się poza zakresem podmiotowo – przedmiotowym podatku od towarów i usług nie wpływała na zmniejszenie kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od podatku należnego, związanego z działalnością opodatkowaną i niezwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, także część podatku naliczonego proporcjonalnie przypadająca na działania wnioskodawcy lokujące się poza zakresem przedmiotowym podatku nie powinna być uwzględniana podczas dokonywania odliczenia. Z kolei, organ interpretacyjny stoi na stanowisku, że ustalając proporcje podatku naliczonego podlegającego odliczeniu do końca 2015 r. należy brać pod uwagę także działalność wyłączoną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Z tym poglądem organu nie można się zgodzić, gdyż pytanie dotyczy okresu do końca roku 2015, co nie jest przypadkowe. Udzielona odpowiedź byłaby prawidłowa w realiach stanu faktycznego po 1 stycznia 2016 r., z racji zmiany stanu prawnego obowiązującego w tej kwestii. Metoda ustalania proporcji wskazana w interpretacji Ministra Finansów pojawiła się bowiem w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług dopiero w następstwie nowelizacji dokonanej na mocy ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 605). Ta zaś weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2016 r. i odnosi się do podatkowych stanów faktycznych urzeczywistnionych od tej daty. Rozumowanie organu interpretacyjnego miałoby oparcie w treści obecnego art. 86 ust. 2a ustawy VAT. Ponieważ jednak wnioskodawca wyraźnie zaznaczył, że jego pytanie odnosi się do zdarzeń zaistniałych do końca 2015 r., niewątpliwie doszło do naruszenia wskazanych w skardze "A": art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1-3 ustawy o podatku od towarów i usług, a także art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację wykładnia art. 90 ust. 1 i 3 ustawy VAT doznaje wsparcia w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r. (sygn. akt I FPS 9/10). W orzeczeniu tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy. podobnie z wyroku TSUE z 13 marca 2008 r. w sprawie Securenta (C-437/06) wynika, że brak jest uzasadnienia do tego, aby do określania proporcji, dającej podstawę do odliczenia podatku naliczonego od wydatków służących działalności gospodarczej podatnika (opodatkowanej) oraz działalności niemającej charakteru gospodarczego (niepodlegającej opodatkowaniu), stosować unormowanie art. 17 ust. 5 VI dyrektywy (art. 173 dyrektywy 2006/112) w zw. z jej art. 19, a tym samym, normy art. 90 ust. 1-3 ustawy o podatku od towarów i usług. Orzeczenie to wskazuje natomiast, że stosowanie proporcji pozostaje w gestii poszczególnych państw członkowskich. Powinny one unormować przedstawione zagadnienie, przy czym - konstruując odpowiednie przepisy - państwa członkowskie powinny czynić to "z poszanowaniem zasad, które stanowią podstawę wspólnego systemu VAT", a przede wszystkim zasadą neutralności podatku od wartości dodanej dla podatników. Na niej opiera się wspólny system VAT ustanowiony przez VI dyrektywę i sprzeciwia się ona temu, aby podmioty gospodarcze dokonujące takich samych transakcji były traktowane odmiennie w zakresie poboru podatku od wartości dodanej. Wszelkie bowiem ograniczenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej mają wpływ na wysokość obciążenia podatkowego i powinny być stosowane w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich. Naczelny Sąd Administracyjny argumentował również, że w ustawie o podatku od towarów i usług (w jej brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r.) brak jest unormowania zagadnienia określania proporcji, dającej podstawę do odliczenia podatku naliczonego od wydatków służących zarówno działalności gospodarczej podatnika (opodatkowanej i zwolnionej), jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego (niepodlegającej opodatkowaniu). Tym samym, biorąc pod uwagę regulację prawną zawartą w ustawie o podatku od towarów i usług (w odniesieniu do stanów faktycznych urzeczywistnionych do końca 2015 r.), za w pełni aktualną i trafną należy uznać linię orzeczniczą sądów administracyjnych wskazanych we wniosku, a w szczególności wyrok NSA z 30 czerwca 2009 r., I FSK 903/08 oraz I FSK 904/08 oraz przez wyrok z 8 stycznia 2010 r. I FSK 1605/08. W ostatnim ze wskazanych wyroków NSA wyraził pogląd, że" w świetle art. 86 ustawy, czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT nie powinny być wliczane do mianownika współczynnika sprzedaży określanego na podstawie art. 90 ust. 1-3 ustawy." Z orzeczeń tych jednoznacznie wynika, że sformułowanie zawarte w przepisach art. 90 ust. 1-3 ustawy podatku od towarów i usług "czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia" należy rozumieć jako odnoszące się do czynności zwolnionych od podatku. Skoro bowiem problem dotyczy odliczenia podatku, to pod uwagę można wziąć tylko takie transakcje, które w ogóle objęte są zakresem przedmiotowym podatku od towarów i usług. W tej części mieszczą się czynności zwolnione od podatku, gdyż czynności niepodlegające w ogóle podatkowi nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od towarów i usług. Sformułowanie "czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku" należy zatem rozumieć jako "czynności zwolnione od podatku" oraz czynności opodatkowane na specjalnych zasadach, gdzie ustawa wprost stwierdza, że podatnik nie ma prawa do odliczenia (por. art. 114 ustawy o podatku od towarów i usług). W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (ciągle – odnoszonej do stanu prawnego obowiązującego do końca 2015 r.), za trafne należy uznać stanowisko, że w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży. W przypadku gdy podatnik wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane oraz czynności niepodlegające podatkowi, nie ma obowiązku stosowania odliczenia częściowego (gdyby ewentualnie chciał ustalać proporcję sprzedaży dla celów odliczenia, to wyniesie ona 100%). Do końca 2015 r. (czyli – w odniesieniu do stanów faktycznych zrealizowanych do tego czasu) w ustawie o podatku od towarów i usług brak było bowiem jednoznacznej regulacji zasygnalizowanego zagadnienia - podstaw do pozbawiania podatnika odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych jednocześnie z czynnościami opodatkowanymi i nieopodatkowanymi. Tym samym, wprowadzanie dodatkowego niemającego podstaw prawnych, ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego godziłoby również w zasadę neutralności VAT (zobacz VAT. Komentarz, A. Bartosiewicz, wyd. XII-LEX, art. 90, str. 5: Ustawa o podatku VAT, Komentarz aktualizowany, J. Makarewicz, LEX/el/2018, pkt 8, wyrok WSA w Gliwicach z 25.01.2017 r. sygn.. akt III SA/GL 1024/16, wyrok NSA z 9.02.2016 r. I FSK 1464/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.) Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ dokonał błędnej wykładni art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 173 dyrektywy 2006/112/WE. Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz w uchwale NSA z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 9/10. Sąd nie podzielił zasadności zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy– naruszenie zasady zaufania w wyniku przyjęcia stanowiska wprost przeciwnego do dotychczas zajmowanego w identycznych sprawach oraz w takim samym stanie prawnym. Procesowa zasada zaufania, z mocy art. 14h Ordynacji podatkowej niewątpliwie znajduje zastosowanie w odniesieniu do interpretacji indywidualnych. Jej konsekwencją jest zakaz wykorzystywania niewiedzy, czy niedoświadczenia podatnika (strony) na jego niekorzyść, a także niedopuszczalność wykorzystywania błędnego przeświadczenia strony co do jej sytuacji prawnej, jednakże każda interpretacja odnosi się do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę i dokonanej przez niego subsumpcji do wskazanych przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie organ nie podzielił w pełni stanowiska wnioskodawcy co do uznania w całości prowadzonej przez niego działalności odpłatnej za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy a w konsekwencji przedstawionej wykładni prawa. Nadto wskazać należy, że organy podatkowe w swoich poglądach są stabilne, chociaż nie znajdują one akceptacji sądów administracyjnych.. Organ podkreślił, że wskazane przez wnioskodawcę wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach i w odniesieniu do stanów faktycznych w nich wskazanych. Sąd zauważa, że żaden ze wskazanych wyroków nie dotyczy działalności sportowej. W tym miejscu należy wskazać na wyrok NSA z 8 lutego 2018 r. I FSK 394/16, z którego wynika, że zwolnienie od podatku usług (art. 43ust. 1 pkt 32 ustawy) ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym niezależne jest od rodzaju podmiotu je świadczącego. Objęte nim są także kluby sportowe, związki sportowe, stowarzyszenia i inne osoby prawne, których celem działalności statutowej jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale także przez inne podmioty nienastawiona na osiąganie zysku. Zatem działalność "A" winna być również oceniona w tym kontekście. Kwestia ta nie była jednak objęta pytaniem ani elementem stanu faktycznego a jedynie pojawiła się jako uzasadnienie wniosku o interpretację i zamiaru złożenia korekty w związku z wadliwym zastosowaniem zwolnienia z podatku VAT. W przedmiotowej sprawie organ interpretacyjny uzasadniał swoje stanowisko i odnosił się do powoływanej wcześniej uchwały w sprawie I FPS 9/10 oraz orzeczeń TSUE czy sądów krajowych. Sąd z przyczyn wskazanych wyżej nie podzielił tego stanowiska co nie oznacza, że można w działaniu organu upatrywać obrazy procesowej zasady zaufania. Innymi słowy Sąd prezentuje pogląd, że do końca 2015 r., w przypadku, gdy zakupy służyły zarówno działalności opodatkowanej (zwolnionej), jak i działalności niepodlegającej opodatkowaniu, a nie było możliwości wyodrębnienia kwot podatku przypisanych do poszczególnych rodzajów działalności, możliwe było pełne odliczenie podatku związanego jednocześnie zarówno z czynnościami opodatkowanymi, jak i czynnościami niepodlegającymi w ogóle podatkowi VAT. Z tych względów, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 i 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) Sąd orzekł jak w sentencji.