II GSK 2070/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1088/21 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 września 2021 r. nr SKO.4181.57.21 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1088/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego zatrzymania prawa jazdy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K., zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 września 2021 r. SKO.4181.57.21, zapadłe w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania z naruszeniem: a) art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że zażalenie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest niedopuszczalne; b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie istnieje w sprawie podstawa do zawieszenia postępowania. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w jej podstawach zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienie, którym organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Stosownie do treści przywołanych wyżej przepisów organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zadaniem Sądu pierwszej instancji była więc kontrola, czy organ II instancji prawidłowo zastosował art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., a nie to, czy odmowa zawieszenia ww. postępowania była zasadna, co próbuje wykazać autor skargi kasacyjnej poprzez zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ II instancji, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie słusznie nie stosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, tym samym nie mógł go naruszyć. W konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co wynika z przedstawionych powyżej względów. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. do 10 kwietnia 2011 r. obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia tego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj.: na postanowienie o zawieszeniu postępowania, na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Nowelizacja k.p.a. wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Zatem obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy interpretować w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest więc wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą bowiem nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać zaś należy przede wszystkim w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie NSA (por. wyroki z: 20 kwietnia 2023 r., II OSK 1254/20; 28 czerwca 2022 r., II GSK 357/19; 26 sierpnia 2021 r., sygn. II OSK 3827/18; 5 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 1501/17; 22 marca 2016 r. sygn. I OSK 339/16; 18 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 2296/12; orzeczenia dostępne pod adresem: - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, skoro skarżący kasacyjnie wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, to prawidłowo organ II instancji uznał, że zażalenie na powyższe postanowienie jest niedopuszczalne na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.