I FSK 1630/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 41/22 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 15.000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 41/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 5 listopada 2021 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2013 r., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 86 ust. 1 i 2 i w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054, ze zm., dalej: ustawa o VAT) oraz w związku z art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 maja 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. z 2006r. Nr 347/1 ze zm., dalej: Dyrektywa 112) – poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji odmówienie Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur od dostawców telefonów marki [...], uznając błędnie, że Spółka świadomie uczestniczyła w karuzeli podatkowej, bez wykazania na podstawie obiektywnych przesłanek świadomego udziału Spółki w tzw. "karuzeli podatkowej", uchybiając tym samym wytycznym wynikającym z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej też jako: TSUE), w zakresie należytej staranności, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT – poprzez odmowę Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do faktur za nabycie usług transportowych związanych z transakcjami obrotu smartfonami przez Spółkę, w sytuacji, gdy usługi te zostały wykonane i faktury potwierdzają zdarzenia gospodarcze z nich wynikające, w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie wskazuje na nieprawidłowości związane z uiszczaniem należności publicznoprawnych z tytułu przedmiotowych faktur; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5, art. 7 i art. 13 ust. 1 ustawy o VAT – poprzez bezpodstawne uznanie, iż Spółka nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz eksportu smartfonów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, podczas gdy dowody zgromadzone w postępowaniu potwierdzają, że doszło do dokonania takich transakcji, bowiem Spółka dokonała rzeczywistego zakupu i sprzedaży nabytych smartfonów na rzecz zagranicznych kontrahentów (przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak właściciel) w ramach prowadzonej działalności i w celach zarobkowych, a więc spełnione zostały materialnoprawne przesłanki zastosowania tych przepisów; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) oraz w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez oddalenie skargi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji wobec ziszczenia się przesłanek przedawnienia zobowiązania podatkowego T. w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. i braku skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania Spółki za ten okres, z uwagi na fakt, że zastosowanie przez organy podatkowe przepisu art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej miało jedynie charakter instrumentalny (pozorowany), winien uchylić decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, z uwagi na ich wydanie po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 2) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. – przez oddalenie skargi T., podczas gdy decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego pierwszej instancji powinny zostać uchylone, w związku z wydaniem ich z naruszeniem art. 121 § 1, art. 180 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, z uwagi na oparcie argumentacji dotyczącej świadomego udziału Skarżącej w oszustwie podatkowym głównie na ustaleniach poczynionych w ramach postępowań toczących się wobec innych podmiotów, w tym nieznanego Spółce podmiotu tj. [...] N. sp. z o.o., który realizował transakcje w innym łańcuchu dostaw niż Spółka, z którym Skarżąca nigdy nie prowadziła wymiany handlowej, również na poprzedzających etapach łańcucha dostawców, a ustalenia dot. [...] N. sp. z o.o. dotyczą T. M., mimo, że nieprawidłowości w działalności [...] N. sp. z o.o. stwierdzono już po okresie objętym postępowaniem wobec Spółki (decyzję wobec [...] N. sp. z o.o. wydano we wrześniu 2013 r., a tzw. "Białą Księgę" opublikowano dopiero 28.01.2015 r.), jednocześnie T. M. był jedynie kontrahentem Skarżącej, ale nie jej pracownikiem lub reprezentantem ustawowym Spółki; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. – poprzez uznanie prawidłowości postępowania organów podatkowych w zakresie kompletności zebranego materiału dowodowego, pomimo pominięcia przy ustaleniach organów podatkowych szeregu istotnych okoliczności faktycznych oraz nieuwzględnienia wniosków dowodowych Spółki, m.in. na okoliczność: weryfikacji kontrahentów dokonujących dostaw smartfonów do Spółki czy ustalenia specyfiki obrotu smartfonami w Polsce i Europie, jak również uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że "za zbędne w realiach niniejszej sprawy należało uznać również ustalanie wzorca należytej staranności dla transakcji mających za przedmiot sporny towar, a następnie konfrontowanie z nim realiów transakcji skarżącej", a więc zaakceptowania przez WSA nieprawidłowego odmówienia Stronie przeprowadzenia wniosków dowodowych, które były niezgodne z tezą stawianą przez organ podatkowy pierwszej i drugiej instancji, co narusza art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób niezgodny z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i specyfiki obrotu gospodarczego w handlu elektroniką, w szczególności przez przyjęcie, że istnieją dowody umożliwiające ocenić zachowanie Spółki jako jej świadomy udział w tzw. karuzeli podatkowej, ewentualnie zachowanie niestaranne czy nieostrożne, w sytuacji, kiedy takich dowodów nie ma, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnych wniosków, że Spółka świadomie brała udział w przestępstwie karuzeli podatkowej i w konsekwencji doprowadziło to do oddalenia skargi Spółki; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niespójne uzasadnienie wyroku, przejawiające się w: – w przytoczeniu w uzasadnieniu wyroku wytycznych wynikających z orzecznictwa TSUE w zakresie przesłanek pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego – ustalenia (wskazania) obiektywnych przesłanek oceny "należytej staranności" – by następnie całkowicie pominąć ten wymóg, opierając swoje rozstrzygnięcie na ocenie szeregu okoliczności i wniosków wynikających z decyzji organów podatkowych, w szczególności na ustaleniu roli Spółki jako "brokera" w tzw. "karuzeli podatkowej", co wyklucza zdaniem Sądu pierwszej Instancji konieczność badania dobrej wiary Spółki, – oparciu zaskarżonego orzeczenia na błędnie ocenionym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym sprawy, której to oceny WSA dokonał odnosząc się w ocenie Skarżącej tylko do wybranych zarzutów skargi, bowiem w uzasadnieniu wyroku WSA odniósł się jedynie ogólnikowo do zarzutów skargi oraz argumentów i dowodów Spółki uzasadniających te zarzuty bądź nie odniósł się do nich w ogóle, a także poprzez całkowity brak odniesienia się do okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącej. Z uwagi na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie skargi bądź uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.3. Strona w piśmie procesowym z dnia 2 maja 2023 r. wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań karno-skarbowych w sprawach prowadzonych w stosunku do Spółki oraz prezesa jej zarządu w zakresie narażenia na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej za miesiące od czerwca do września 2013 r. oraz marzec 2014 r. 2.4. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2023 r. Skarżąca zawarła podsumowanie przedmiotu sporu oraz stanowiska prezentowanego przez Stronę, a także - na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o następującej treści: "Czy Dyrektywę 112, w związku z zasadami neutralności podatkowej, skuteczności, a przede wszystkim proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie praktyce krajowych organów podatkowych, w ramach której pozbawia się podatników możliwości odliczenia kwot podatku naliczonego, w sytuacji w której mogli się dowiedzieć, że biorą udział w transakcjach karuzelowych, gdy wobec innych podatników biorących udział w łańcuchu transakcji dostaw danym towarem również zatrzymywane są kwoty zapłaconego podatku \/AT, co powoduje iż roszczenia Skarbu Państwa wobec podatników stanowią wielokrotność kwot wyłudzonych przez oszustów". 2.5. DIAS, ustosunkowując się do wniosków Strony w sprawie skierowania pytania prejudycjalnego i zawieszenia postępowania na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 31 maja 2023 r., wniósł o ich oddalenie, uznając je za niezasadne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności stanowiska organów podatkowych co do świadomego uczestnictwa Skarżącej w łańcuchu dostaw zidentyfikowanych przez organy jako oszustwo podatkowe w postaci tzw. karuzeli podatkowej, przy założeniu istnienia faktycznych dostaw towaru, udokumentowanych zakwestionowanymi przez organy fakturami. Z tą oceną organów podatkowych, zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, nie zgadza się Strona i podnosi, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dowodu wskazującego na jej świadomość w zakresie udziału w przestępstwie karuzeli podatkowej, a także wskazuje na brak dowodów odnoszących się do konkretnych transakcji pomiędzy nią, a jej dostawcami i odbiorcami. Skarżąca stoi na stanowisku, że dochowała należytej staranności w doborze kontrahentów, dokonując wszelkich możliwych czynności weryfikacyjnych, których można było racjonalnie od niej wymagać. 3.3. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, tj. zarzutu dotyczącego naruszenia art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż "zastosowanie przez organy podatkowe przepisu art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej miało jedynie charakter instrumentalny (pozorowany)". 3.4. Biorąc pod uwagę treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku oraz mając na uwadze termin płatności spornego zobowiązania podatkowego wynikający z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, zasadniczy termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego upływał w dniu 31 grudnia 2018 r. Zgodnie jednak z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z niekwestionowanych ustaleń niniejszej sprawy wynika, iż Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. w dniu 25 maja 2018 r. wszczął śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wystawieniu w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 30 września 2013 r., w P., co najmniej 89 faktur VAT, dokumentujących zdarzenia gospodarcze, które nie miały miejsca, w których jako ich wystawca figuruje Skarżąca, a jako odbiorcy S., S., D., R., tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. oraz w sprawie wprowadzenia w błąd Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. poprzez podanie w deklaracji VAT-7 za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r., danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym narażając tym na nienależny zwrot podatkowy należności publicznoprawne poprzez zawyżenie podatku naliczonego od towarów i usług nad należnym doprowadzając uprzednio do nieuzasadnionego ujęcia w rejestrze zakupu dla potrzeb podatku od towarów i usług za te miesiące prowadzonym przez Skarżącą faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych wystawionych przez: A. sp. z o.o., M. sp. z o.o., R. s.c., E., D. sp. z o.o., F., którymi posłużono się w celu zaniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług za ww. miesiące, tj. o popełnienie w warunkach art. 37 § 1 k.k.s. przestępstwa skarbowego z art. 76 § 1 k.k.s. w zbiegu z art. 61 § 1 k.k.s. w zbiegu z w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. W związku z tym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu zawiadomieniem wydanym w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej z dnia 22 października 2018 r. poinformował Spółkę oraz jej pełnomocnika, że w dniu 25 maja 2018 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której stanowi art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawieszony został bieg terminu przedawnienia m.in. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Odnosząc się wobec tego do zarzutu dotyczącego zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c Ordynacji podatkowej w sposób instrumentalny oraz uwzględniając stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. (w sprawie I FPS 1/21) należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić, aby wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło w sposób instrumentalny. WSA, formułując to stanowisko, prawidłowo odwołał się do okoliczności związanych z wszczęciem tego postępowania, wykluczających takie uznanie. Na niezasadność zarzutu o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego wskazuje przede wszystkim sekwencja zdarzeń, zgodnie z którą wszczęcie śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe w dniu 15 maja 2018 r. nastąpiło po uzyskaniu przez organ prowadzący to postępowanie materiałów o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego, które stanowiły podstawy materialne i procesowe do uruchomienia sprawy o przestępstwo z art. 76 § 1 w zbiegu z art. 61 § 1 w zbiegu z art. 7 § 1 oraz w związku z art. 6 § 2 k.k.s., w warunkach przewidzianych art. 37 § 1 k.k.s. A zatem dokonano prawnej kwalifikacji tych działań jako przestępstwa skarbowego w warunkach nadzwyczajnego obostrzenia kary. Zgromadzony materiał dowodowy wskazywał bowiem na udział Skarżącej w oszustwie podatkowym – karuzeli podatkowej, mającej powtarzalny i zorganizowany charakter. Istotne znaczenie miała kwota uszczuplenia, a także fakt prowadzenia spraw karnych skarbowych wobec Skarżącej za inny okres (marzec 2014 r.), gdzie wykorzystano analogiczny wzorzec karuzeli podatkowej. Ponadto do wszczęcia postępowania karnego skarbowego doszło na przeszło pół roku przed upływem zasadniczego terminu przedawnienia. Te okoliczności wskazują, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z "przypadkiem wątpliwym", o którym mowa w ww. uchwale NSA z dnia 24 maja 2021r. , która - co warte podkreślenia - nie zakłada automatyzmu przy ocenie zawieszenia biegu terminu przedawnienia przez postępowanie karne skarbowe. Elementem decydującym winny być okoliczności czynu, a więc to, czy istniały podstawy do wszczęcia postępowania, które w niniejszej sprawie wystąpiły. Realny charakter wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego skarbowego potwierdza także fakt sprawowania nadzoru nad tym postępowaniem przez prokuraturę. Oceniając przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej trudno mówić o instrumentalnym wykorzystaniu przez organ podatkowy postępowania karnego, gdy czynności dokonuje, bądź je nadzoruje, prokurator czyli organ, który nie jest instytucjonalnie powiązany z organem prowadzącym postępowanie. Również przedstawiona przez DIAS na stronie 199-200 uzasadnienia zaskarżonej decyzji chronologia czynności postępowania karnego skarbowego przemawia za przyjęciem, że postępowanie to było ukierunkowane na realizację celów przypisywanych temu postępowaniu, nie zaś jedynie na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powyższego nie zmienia fakt zawieszenia śledztwa przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Celno-Skarbowego w P. w dniu 15 maja 2019 r., które w realiach niniejszej sprawy nie może świadczyć o instrumentalnym zastosowaniu postanowień art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie za trafne należy uznać wywody Sądu pierwszej instancji dotyczące możliwości zastosowania przez właściwe organy trybu przewidzianego w art. 114a k.k.s. WSA zasadnie wskazał, że postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe może być zawieszone, jeżeli jego prowadzenie jest w istotny sposób utrudnione ze względu na prowadzone postępowanie podatkowe. Jak natomiast wynika z pisma procesowego Skarżącej z dnia 2 maja 2023 r. powodem zawieszenia śledztwa było właśnie utrudnienie jego prowadzenia w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do twierdzenia, że zawieszenie śledztwa wskazuje na jego instrumentalne wszczęcie w celu jedynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Odnotowania wymaga, że – jak również wynika z ww. pisma Strony – w dniu 10 lutego 2023 r. finansowy organ postępowania przygotowawczego - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Celno-Skarbowego w P. – przedstawił prezesowi Skarżącej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 76 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s., w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. O instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego nie przesądza także, jak prawidłowo przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku, brak przedstawienia zarzutów osobie reprezentującej Spółkę, albowiem nieprzejście postępowania z fazy in rem do fazy in pesonam samo w sobie nie świadczy o bierności organów prowadzących to postępowanie. Poza tym, jak wskazano powyżej, finansowy organ postępowania przygotowawczego w dniu 10 lutego 2023 r. przedstawił prezesowi Skarżącej zarzut popełnienia przestępstwa. Reasumując, powyższe okoliczności wskazują, że brak jest podstaw do uznania, iż postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte w tej sprawie tylko w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Tym samym zarzuty naruszenia art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej należało uznać za bezzasadne. 3.5. W tej sytuacji należało przejść do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. 3.6. Zważywszy, że przedmiotowa skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., tj. jej autor zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, zasadne będzie w pierwszej kolejności rozważenie przez Sąd kasacyjny zarzutów o charakterze procesowym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony przez kasatora, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. 3.7. Odnosząc się zatem do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj: art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na to, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wykazać, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ na wynik sprawy", należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji. Innymi słowy w skardze kasacyjnej należy wykazać i uzasadnić, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego byłby inny. Tymczasem skarga kasacyjna sporządzona w niniejszej sprawie stanowi powtórzenie argumentacji podniesionej na wcześniejszych etapach postępowania, w tym w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji i stanowi jedynie polemikę z ustaleniami organów podatkowych, zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, jego oceną i wyciągniętymi na jego podstawie wnioskami. Należy bowiem wskazać, że Strona poza negowaniem przytoczonych przez organy okoliczności w całym toku postępowania, nie podważyła tych ustaleń. Nie zgłosiła takich wniosków dowodowych, które mogłyby stanowić kontrdowody w stosunku do materiału zgromadzonego przez organy. To zaś, że organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliły stan faktyczny odmienny od stanu faktycznego, który prezentowała Skarżąca, nie mogło świadczyć o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym. 3.8. W skardze kasacyjnej sformułowano ww. zarzuty dotyczące naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej sprowadzające się do kwestionowania stanowiska organów podatkowych co do świadomego udziału Skarżącej w oszustwie podatkowym i jednocześnie nie przeprowadzenia przez te organy postępowania w zakresie dobrej wiary i dochowania przez Stronę należytej staranności w ramach zakwestionowanych transakcji. Tym samym Skarżąca nie podważa ustaleń organów podatkowych, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, co do istnienia łańcuchów dostaw o charakterze oszukańczym na wcześniejszym etapie obrotu, a koncentruje się tylko i wyłącznie na transakcjach Strony przeprowadzonych z bezpośrednim dostawcą i bezpośrednim odbiorcą i to w kontekście dokonania przez nią czynności weryfikacyjnych, uzasadniających dochowanie przez Stronę należytej staranności w ramach tych transakcji. 3.9. W kwestii świadomego udziału Spółki w transakcjach stanowiących oszustwo podatkowe Skarżąca podkreśla brak istnienia w materiale dowodowym niniejszej sprawy dowodu bezpośrednio potwierdzającego to stanowisko organów podatkowych. Zdaniem autora kasacji już ta okoliczność powoduje, że nie można Skarżącej postawić zarzutu świadomego uczestnictwa w procederze karuzeli podatkowej. Zdaniem Strony, z tego wynika także, że stanowisko organów podatkowych w tym zakresie opiera się na domysłach i domniemaniach przy braku udowodnienia świadomego udziału Spółki w ww. procederze. 3.10. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zapatrywania Strony. Wykazanie przez organy podatkowe świadomego udziału podatnika w oszustwie podatkowym skutkuje tym, że transakcje objęte takim działaniem są wykluczone z systemu podatku od towarów i usług. Wykazanie to nie jest jednak ograniczone do wskazania przez organy dowodów bezpośrednich, obciążających podatnika w ten sposób układającego swoje relacje gospodarcze, jak np. przyznanie się podatnika do świadomego udziału w oszustwie podatkowym. O świadomym udziale podatnika w procederze oszukańczym mogą w wystarczający sposób świadczyć okoliczności danej sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy wniosek o świadomym uczestnictwie Skarżącej w obrocie karuzelowym organy podatkowe prawidłowo wyprowadziły na podstawie oceny okoliczności niniejszej sprawy, wskazujących na takie właśnie działanie Spółki. Do tego ocena ta została przeprowadzona w sposób całościowy na podstawie łącznej analizy ustalonych w niniejszej sprawie faktów, co przeczy tezie Skarżącej o oparciu stanowiska o jej świadomym udziale w oszustwie podatkowym na domysłach czy domniemaniach organów podatkowych. Niewątpliwie dokonywanie ustaleń w zakresie świadomości, czy też wiedzy podatnika odnośnie udziału w oszukańczych działaniach noszących znamiona karuzeli podatkowej jest trudne. Wynika to z faktu, że łańcuch zachodzących pomiędzy uczestnikami karuzeli transakcji (czy łańcuchów transakcji) najczęściej wygląda na legalny, gdyż uczestnicy starają się ukryć bezprawny charakter tych transakcji (są zarejestrowanymi podatnikami VAT, rozliczają się najczęściej bezgotówkowo, przestrzegają zasad dokumentowania transakcji i - oprócz tzw. znikającego podatnika - składają deklaracje VAT i regulują wynikające z nich zobowiązania). Dlatego też ustalając, czy w konkretnym przypadku dany uczestnik miał świadomość udziału w oszustwie karuzeli podatkowej lub powinien mieć tego świadomość, należy przede wszystkim poddać szczegółowej analizie okoliczności transakcji nabycia przez niego towaru oraz jego zbycia, w kontekście cech charakterystycznych karuzeli podatkowej oraz rynkowego (legalnego) wzorca obrotu tym towarem. Trzeba po prostu wykazać "anomalię" tego obrotu w porównaniu ze standardem, jaki występuje w przypadku analogicznych transakcji legalnych. Należy kłaść akcent nie tyle na kryterium należytej staranności (gdyż taką podmioty te starają się zachować), lecz wykazanie, że okoliczności transakcji nabycia i zbycia towaru (np. co do szybkości obrotu i płatności, ewentualne rozbieżności co do dat faktur, dokumentów WZ i PZ, braku zainteresowania warunkami realizowanych dostaw na rzecz jego odbiorców itp.) pozwalają na stwierdzenie, że uczestnik tych transakcji powinien mieć co najmniej świadomość co do nielegalności tych transakcji. W tym celu należy zebrać i łącznie ocenić wszystkie okoliczności badanej transakcji, po to by wykazać odstępstwa od typowych dostaw tego typu towarem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 990/18. Dodatkowo w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że jeżeli celem łańcucha dostaw jest oszustwo, to wszystkie transakcje składające się na nie, dokonane przez świadome tego podmioty, skoro nie są realizowane w celu gospodarczym, lecz uzyskania korzyści podatkowej, pozostają poza systemem VAT, nawet gdy dla ich uwiarygodnienia towarzyszy im obrót towarowy (por. wyrok NSA z 4 października 2018r., sygn. akt I FSK 2131/16). Z tego względu postępowanie podatkowe prowadzone w tego rodzaju sprawach musi obejmować nie tylko transakcje bezpośrednio poprzedzające i bezpośrednio następujące po transakcjach kwestionowanych u danego podatnika, ale swoim zakresem obejmować także transakcje przeprowadzone na wcześniejszych i późniejszych etapach poszczególnych łańcuchów dostaw towarów. Ta zasada znalazła potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który m.in. w postanowieniu z 14 kwietnia 2021 r. (w sprawie C-108/20, H., ECLI:EU:C:2021:266) stwierdził, że Dyrektywę 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 11 grudnia 2016 r. Nr L 347, s. 1; dalej: Dyrektywa 112) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona praktyce krajowej, zgodnie z którą odmawia się skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego VAT podatnikowi, który nabył towary będące przedmiotem oszustwa w zakresie VAT popełnionego na wcześniejszym etapie obrotu w łańcuchu dostaw i który o nim wiedział lub powinien był wiedzieć, mimo że nie brał czynnego udziału w tym oszustwie. Jak zauważył Trybunał oszustwo popełnione na danym etapie łańcucha dostaw lub usług przekłada się na kolejne etapy tego łańcucha, jeżeli kwota pobranego VAT nie odpowiada kwocie należnej z tytułu obniżenia ceny towarów lub usług z uwagi na niepobrany naliczony VAT. We wszystkich przypadkach nabycie przez podatnika towarów będących przedmiotem transakcji dotkniętej oszustwem na wcześniejszym etapie obrotu pozwala na ich zbycie (pkt 33 i 34 postanowienia). 3.11. W związku z tym należy stwierdzić, że w oparciu o zgromadzony i szczegółowo omówiony w zaskarżonej decyzji obszerny materiał dowodowy, utrwalony prawidłowo w aktach sprawy, Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organu, że fakturowane transakcje sprzedaży telefonów komórkowych (smartfonów) w ramach tzw. karuzeli podatkowej, w której uczestniczyła Spółka, nie zostały w istocie dokonane, gdyż uczestniczące w nich podmioty pozorowały prowadzenie działalności gospodarczej. Celem tych transakcji nie było bowiem dążenie do osiągania zysku z normalnej działalności gospodarczej tylko uzyskiwanie korzyści podatkowych przy wykorzystaniu konstrukcji podatku od wartości dodanej. Towar zakupiony przez Skarżącą od podmiotów krajowych nabyty był od tych firm jedynie dla pozoru, a następnie pozornie trafiał do kolejnych firm w ramach WDT lub eksportu w utworzonym sztucznym łańcuchu dostaw. Wszystkie firmy, które wystawiły na rzecz Spółki zakwestionowane faktury mające dokumentować sprzedaż sprzętu elektronicznego, tj.: A. sp. z o.o., R. s.c., M. sp. z o.o., E. nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej. Na rzecz tych spółek doszło do "fakturowych" dostaw smartfonów obejmujących podmioty, działające w ramach łańcuchów "fakturowych" dostaw. W stosunku do 17 z tych podmiotów (w tym do wszystkich bezpośrednich "dostawców" Strony) organy podatkowe w decyzjach wydanych na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT stwierdziły, że pełniły one rolę podmiotów buforowych bądź "znikających podatników" (str. 160-161, 164-166 uzasadnienia decyzji DIAS). Zakwestionowane dostawy towarów, pochodzące od ww. podmiotów, Spółka "odsprzedała" czy to w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy czy eksportu na rzecz: S. w R., S. w M. ([...]), S. w W., D. w T., R. O fikcyjnym, a nie gospodarczym, charakterze transakcji, w których brała udział Skarżąca świadczył całokształt zebranego materiału dowodowego obrazujący schematyczne i specyficzne dla oszustw karuzelowych działanie uczestniczących w transakcjach podmiotów ukierunkowane na stworzenie pozorów dokonywania ich w ramach obrotu gospodarczego. Potwierdzały to charakterystyczne cechy (elementy) wspólne, tj.: podmioty te często miały siedziby w tzw. "wirtualnych biurach", były zakładane przez te same osoby, te same osoby były udziałowcami i osobami zarządzającymi tymi spółkami, brak pomiędzy tymi podmiotami pisemnych umów o współpracy przy obrocie towarem o łącznej dużej wartości, łańcuch dostaw towarów zazwyczaj zaczynał się od podmiotów, które nie deklarowały żadnych transakcji, tzw. "znikających podatników", towar był odsprzedawany dalej przez szereg mniejszych podmiotów aż do rzekomego sprzedawcy (do Skarżącej) i następnie był odsprzedawany za granicę. W żadnym z łańcuchów dostaw nie udało się zidentyfikować faktycznego dostawcy - producenta, od którego mógłby pochodzić towar. Rzekoma wymiana handlowa pomiędzy podmiotami łańcucha odbywała się w okresie trwającym od kilkunastu minut do kilku dni na podstawie mailowych dyspozycji. Podmioty występujące w łańcuchu dostaw korzystały w większości z usług magazynowania świadczonych przez to samo centrum logistyczne D. sp. z o.o. , gdzie zmiany właścicieli towaru następowały w tej samej ilości i w tym samym asortymencie, podczas gdy fakturowany towar w tym czasie cały czas pozostawał w magazynie D. Podmioty te nie ponosiły ryzyka finansowego, nie angażowały własnych środków pieniężnych, opierały się na cesjach wierzytelności, czy też przedpłatach. Charakterystyczny dla tych transakcji był także nieuzasadniony wzrost, a następnie spadek, wartości towaru oraz sposób regulowania płatności, tzn. brak funkcjonujących w realiach rynku zasad opóźnionego terminu płatności, kredytu kupieckiego oraz innych form zapłaty, które nie wymagają angażowania dużych nakładów w momencie dokonania zakupu towaru. Tutaj wszystkie płatności odbywały się na zasadzie przedpłat, nie były zgłaszane reklamacje towarów. W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowych dostaw towaru oraz eksportu do takich cech charakterystycznych należały: przypisanie podmiotom uczestniczącym w transakcjach statusu "spółek wiodących", uwikłanych w schemat oszustwa karuzelowego (spółki były monitorowane w sieci EUROFISC), brak umów z "rzekomymi odbiorcami" towaru od Skarżącej, zagraniczni kontrahenci Skarżącej nie posiadali magazynów na terenie swojego kraju, działalność gospodarcza była zgłoszona w biurze rachunkowym, prowadzącym księgi spółki, te same ilości towaru były szybko odprzedawane dalej, kolejni nabywcy towaru dokonywali zapłaty za towar, zanim towar dotarł do zagranicznego kontrahenta Skarżącej, towar był przekazywany do magazynu, gdzie był rzekomo składowany przez parę dni i następnie był przekazywany do krajów członkowskich Unii Europejskiej, administracje podatkowe przeprowadzające czynności u odbiorców Skarżącej wskazywały, że wątpliwe jest, aby towar został przetransportowany z Polski do krajów UE. W takim przypadku, gdy podmioty "obracające" towarem pozorują działalność gospodarczą w celu uzyskania nieuprawnionych korzyści podatkowych kwestia istnienia takiego towaru nie ma kluczowego znaczenia dla oceny rzetelności faktur i związanych z nimi uprawnień podatnika. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że w rozpatrywanej sprawie zarówno kupno, jak i następnie WDT czy eksport telefonów komórkowych miały fikcyjny charakter i służyły oszustwu podatkowemu. Okoliczność, że w takim "karuzelowym" obrocie krążą nie tylko dokumenty, ale także towar nie zmienia prawidłowego wniosku, jaki został wyciągnięty na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej z oceny całokształtu zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, że zakwestionowane transakcje były elementami niezgodnego z prawem procederu oszustwa podatkowego. Z tego względu sama fizyczna obecność towaru w obrocie między ogniwami łańcucha karuzeli podatkowej nie determinowała wniosku, że doszło do transakcji opodatkowanych, gdyż nie zostały spełnione obiektywne przesłanki do uznania danej transakcji za dostawę towaru dokonywaną przez czynnego podatnika podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. 3.12. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy trafnie wskazały, iż o świadomym udziale Spółki w procederze podatkowym świadczyły fakty i okoliczności dotyczące T. M. - osoby działającej na rzecz i w imieniu Spółki, przy czym za zasadne należy ocenić przedstawienie przez organy podatkowe szerokiego kontekstu faktycznego działania tej osoby, w tym działań T. M. na rzecz spółki N. czy K. S.A. Autor kasacji, kwestionując argumentację organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji – podobnie jak w skardze - podniósł, że organy oparły swoje twierdzenia w zakresie świadomego uczestnictwa Spółki w przestępstwie karuzeli podatkowej na okolicznościach historycznych, odnoszących się do T. M., co do którego nie toczyło się żadne postępowanie karne związane z okolicznościami współpracy z N. Skarżąca akcentowała, że spółka N. jest dla niej nieznanym podmiotem, którego zakwestionowana działalność nie pokrywa się czasowo ze współpracą ze wspólnym kontrahentem w osobie T. M., a o okolicznościach tych Spółka nie mogła mieć wiedzy. Do powyższych twierdzeń trafnie odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 36 – 38 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) wskazując na fakty i okoliczności przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące sposobu działania T. M. w spółce [...] N. oraz K., gdzie również zidentyfikowano proceder karuzeli podatkowej, działającej na niemalże tożsamych zasadach jak u Skarżącej. Podkreślenia wymaga, że działania T. M. sprowadzały się do aktywnej roli jako organizatora łańcucha transakcji, który musiał mieć świadomość uczestnictwa w przestępstwie podatkowym. Zarówno organy podatkowe, jak i WSA, zasadnie opisany szczegółowo sposób działania T. M. (a także I. Z.) oceniły w kontekście relacji z prezesem zarządu Skarżącej – M. J. oraz w świetle uzyskanych przez Skarżącą w stosunkowo krótkim czasie wysokich obrotów, gdzie przy pomocy kilkunastu transakcji (24 faktury) wygenerowano w czerwcu 2013 r. obrót Spółki stanowiący ponad 84% jej ogólnego obrotu, podczas gdy w przypadku sprzedaży krajowej – stanowiącej w czerwcu 2013 r. 16 % obrotu - na wartość sprzedaży Spółki składały się 5454 faktury (str. 190 uzasadnienia decyzji DIAS). W tym kontekście za uzasadnione należy uznać stanowisko, zgodnie z którym nie sposób przyjąć, że prezes zarządu Skarżącej nie mógł wiedzieć o takim wzroście obrotów, a także o działaniach ww. osób. A zatem organy podatkowe, a za nimi Sąd pierwszej instancji, zasadnie uznały, że prezes Skarżącej musiał o tych okolicznościach wiedzieć, co uzasadniało stanowisko o świadomym udziale Spółki w oszustwie podatkowym. Powyższego nie podważa argumentacja Strony wskazująca, że świadomość Spółki co do podjętych działań zakwestionowanych w niniejszej sprawie przez organy podatkowe może być jedynie świadomością osób wchodzących w skład organów uprawnionych do jej reprezentacji. W konsekwencji brak podstaw do uznania zasadności stanowiska Skarżącej, która twierdzi, że prezes zarządu M. J. nie mógł mieć takiej świadomości, w szczególności w sytuacji, w której to osoby trzecie, nie będące pracownikami Spółki, ani nie wchodzące w skład jej organów, a jedynie będące formalnie jej kontrahentami (usługobiorcami), faktycznie i wyłącznie zajmowały się określonymi sprawami i podejmowały samodzielne (w ramach udzielonych upoważnień) czynności prawne, ze skutkiem dla Spółki. Odnosząc się do tego twierdzenia należy wskazać, że takie założenie nie może znaleźć aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wręcz sprzyja popełnianiu oszust podatkowych, skoro każdy zarząd spółki kapitałowej, powołując się na brak świadomości własnej, wskazywać będzie jednocześnie na działania innych osób, które co prawda podejmowały czynności w imieniu i na rzecz Spółki, ale faktycznie działały "na własną rękę", będąc poza kontrolą organów spółki. Poza tym – jak już była o tym mowa – organy podatkowe wykazały, że prezes zarządu Skarżącej musiał mieć świadomość nie tylko działania T. M. i I. Z., ale także widocznych "efektów" tych działań w postaci znacznego zwiększenia obrotu, wielokrotnie przewyższającego dotychczasowe obroty Spółki. Zgodzić się należy z WSA, że dla oceny kwestii istnienia świadomości Skarżącej nie ma znaczenia brak stwierdzenia odpowiedzialności karnej ww. osób, czy też fakt, że nie toczy się wobec nich takie postępowanie. Nie jest to okoliczność niezbędna dla przypisania świadomości Spółce i ww. osobom. 3.13. Bez wątpienia przyjęty schemat i przebieg transakcji zakłada wiedzę, a tym samym świadomość podmiotów w nich uczestniczących, w tym Skarżącej, o pozorowanym jedynie przebiegu transakcji zakupu i sprzedaży telefonów komórkowych. W związku z tym organy podatkowe zasadnie przyjęły, że podjęte przez Stronę działania mające wykazać dochowanie należytej staranności miały na celu jedynie spełnienie formalnych przesłanek uprawniających do odliczenia podatku naliczonego. Opisywane przez Skarżącą czynności weryfikacyjne miały na celu jedynie uwiarygodnienie transakcji, które w istocie stanowiły element oszustwa podatkowego. W konsekwencji odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych zgłaszanych w tym zakresie była zasadna i nie naruszała zasad prowadzenia postępowania wyrażonych w art. 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej. Z tych względów za prawidłowe należało uznać stanowisko organów podatkowych, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, że wobec wykazania świadomego udziału Strony w oszustwie podatkowym brak było podstaw do prowadzenia postępowania mającego na celu ocenę dochowania przez Spółkę należytej staranności w ramach zakwestionowanych przez organy podatkowe transakcji. Skarżąca, kwestionując wynikający z powyższych okoliczności wniosek o jej świadomym udziale w karuzeli podatkowej w istocie polemizuje z oceną wyprowadzoną z całokształtu materiału dowodowego, bez nawiązania do zgromadzonego materiału dowodowego, na który szczegółowo wskazywał WSA w zaskarżonym wyroku. Taka, niepodważająca ustaleń wyprowadzonych z konkretnego materiału dowodowego, polemika nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że w postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ustalenia organu i sformułowane konkluzje o pozornym przebiegu transakcji, mającym na celu uzyskanie zwrotu VAT są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w obszernym i wielowątkowym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. To z kolei powoduje, że za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, co z kolei prowadzi do wniosku, że Skarżąca nie zdołała podważyć prawidłowych ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy. 3.14. W świetle powyższego za bezzasadne uznać należy także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, m.in. art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT – gdyż w powyższych okolicznościach niniejszej sprawy dokonano ich właściwego zastosowania jako podstawy prawnej pozbawienia Skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony oraz zastosowania stawki 0% z tytułu zakwestionowanych dostaw wewnątrzwspólnotowych oraz eksportu. Zwalczanie oszustw podatkowych jest celem uznanym i propagowanym przez dyrektywę VAT (por. wyrok TSUE z 29 kwietnia 2004 r., w połączonych sprawach [...] (C-487/01) i [...] (C-7/02). Skarżący nie mogą powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. wyrok TSUE z 12 maja 1998 r. w sprawie C-367/96 [...] i in., i z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie C-373/97 [...]). Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, dla celów dyrektywy VAT powinien zostać uznany za osobę biorącą udział w tym oszustwie, bez względu na to, czy czerpie on korzyści z odsprzedaży dóbr. W rzeczywistości w takiej sytuacji podatnik pomaga sprawcom oszustwa i staje się w konsekwencji jego współsprawcą. Oszustwo podatkowe popełnione przez samego podatnika nie stanowi dostawy towarów zrealizowanej w ramach działalności gospodarczej [por. wyrok TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych [...] (C 439/04) i [...] (C-440/04), tezy 53-57], w konsekwencji czego podatnikowi, którego celem jest oszustwo podatkowe, a nie prowadzenie działalności gospodarczej, nie przysługuje - na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT - uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego. Tym samym podmiot biorący w sposób świadomy udział w oszustwie nie działa odnośnie "transakcji" wykazanych w otrzymywanych i wystawianych przez niego fakturach w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a zatem: - nie ma prawa do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatku naliczonego z tytułu "dostaw" od poprzednika w łańcuchu transakcji, - jego "dostawy" (w tym w ramach WDT i eksportu) nie są opodatkowane VAT. 3.15. Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niespójne uzasadnienie wyroku oraz nie odniesienie się do okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącej. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 299/05). Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia i wykładni prawa materialnego znajdującego zastosowanie w sprawie zostało przedstawione w sposób czytelny, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwiający kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. Twierdzenia skargi kasacyjnej w tym zakresie bądź są nietrafne, bądź brakuje im wywodu mogącego wskazywać na istotność zarzucanego uchybienia. Należy też zaznaczyć, że w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać merytorycznego stanowiska zajętego przez sąd. Jeśli stanowisko co do danej kwestii zostało przedstawione, to – choćby było nieprawidłowe – nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ewentualne naruszenia prawa przez sąd nie dotyczą bowiem w takim przypadku samej konstrukcji uzasadnienia orzeczenia, lecz wiążą się z innymi przepisami p.p.s.a. Poza tym okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez Skarżącą nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Jeżeli chodzi zaś o kwestię nie odniesienia się do wszystkich argumentów i zarzutów zawartych w skardze, to wskazać należy, że sąd nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu wyroku do każdego twierdzenia strony zawartego w skardze i w pozostałych pismach procesowych. Obowiązkiem sądu jest bowiem odniesienie się do tych elementów, które są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to nieczytelnym (por. np. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., II OSK 1217/13 oraz wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., I FSK 1964/14 i z dnia 1 marca 2016 r., II GSK 2181/14). Z tych względów zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny. 3.16. Na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań karno-skarbowych w sprawach prowadzonych w stosunku do Spółki oraz prezesa jej zarządu w zakresie narażenia na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej za miesiące od czerwca do września 2013 r. oraz marzec 2014 r. Przede wszystkim, wbrew uzasadnieniu tego wniosku, nie zachodzi taki związek pomiędzy wskazaną sprawą karną skarbową, a niniejszą sprawą, który uzasadniałyby jego uwzględnienie. Inne są bowiem cele, zakres i metodologia postępowania karnego skarbowego, a inne - postępowania podatkowego. Ocena dowodów w tego rodzaju postępowania dokonywana jest w oparciu o odmienne kryteria niż ocena tych samych dowodów w postępowaniu podatkowym. Zgodzić się przy tym należy ze Skarżącą, że kontrolą instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest objęta kwestia skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o normę wynikającą z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i ocena czy postępowanie karne było wszczęte i prowadzone w sposób instrumentalny (str. 4 pisma z dnia 2 maja 2023 r.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut skargi kasacyjnej podniesiony w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie, co zostało szczegółowo omówione w punkcie 3.4. uzasadnienia niniejszego wyroku. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania. 3.17. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła również przesłanka do zwrócenia się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Skarżąca wniosła o sformułowanie pytania prejudycjalnego o następującej treści: "Czy Dyrektywę 112, w związku z zasadami neutralności podatkowej, skuteczności, a przede wszystkim proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie praktyce krajowych organów podatkowych, w ramach której pozbawia się podatników możliwości odliczenia kwot podatku naliczonego, w sytuacji w której mogli się dowiedzieć, że biorą udział w transakcjach karuzelowych, gdy wobec innych podatników biorących udział w łańcuchu transakcji dostaw danym towarem również zatrzymywane są kwoty zapłaconego podatku \/AT, co powoduje iż roszczenia Skarbu Państwa wobec podatników stanowią wielokrotność kwot wyłudzonych przez oszustów". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść propozycji zadanego pytania pozostaje w sprzeczności z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, który nie został skutecznie zakwestionowany przez Skarżącą. Ze stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wynika bowiem, że Skarżąca w sposób świadomy uczestniczyła w nielegalnych transakcjach. W tym zakresie należy przypomnieć, że TSUE wielokrotnie w swoim orzecznictwie – a także w najnowszym wyroku z dnia 25 maja 2023 r. (w sprawie C-114/22, W. sp. z o.o., ECLI:EU:C:2023:430) - wskazywał, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest uznanym celem wspieranym przez Dyrektywę 112, a Trybunał wielokrotnie orzekał, że podmioty prawa nie mogą w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie powoływać się na przepisy prawa Unii. W związku z tym, nawet jeśli materialne przesłanki prawa do odliczenia zostały spełnione, to do krajowych organów i sądów należy odmówienie przyznania tego prawa, jeżeli na podstawie obiektywnych dowodów zostanie wykazane, że prawo to jest podnoszone w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie (wyroki: z dnia 3 marca 2005 r., [...] C-32/03, EU:C:2005:128, pkt 34, 35; z dnia 19 października 2017 r., [...], C-101/16, EU:C:2017:775, pkt 43; a także z dnia 1 grudnia 2022 r., [...], C-512/21, EU:C:2022:950, pkt 26). W tym samym wyroku Trybunał wskazał (w punkcie 42), że co się tyczy oszustwa, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy odmówić prawa do odliczenia nie tylko wtedy, gdy oszustwo w zakresie VAT zostało popełnione przez samego podatnika, lecz również wówczas, gdy zostanie wykazane na podstawie obiektywnych okoliczności, że podatnik, któremu towary lub usługi służące za podstawę prawa do odliczenia zostały dostarczone lub wyświadczone, wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie tych towarów lub usług uczestniczy w transakcji związanej z takim oszustwem (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 grudnia 2012 r., [...], C-285/11, EU:C:2012:774, pkt 40; z dnia 11 listopada 2021 r., [...], C-281/20, EU:C:2021:910, pkt 48; z dnia 1 grudnia 2022 r., [...], C-512/21, EU:C:2022:950, pkt 27). Także w powoływanym już postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2021 r. Trybunał stwierdził, że Dyrektywę 112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona praktyce krajowej, zgodnie z którą odmawia się skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego VAT podatnikowi, który nabył towary będące przedmiotem oszustwa w zakresie VAT popełnionego na wcześniejszym etapie obrotu w łańcuchu dostaw i który o nim wiedział lub powinien był wiedzieć, mimo że nie brał czynnego udziału w tym oszustwie. Sformułowany zatem przez Stronę wniosek o zadanie pytania prejudycjalnego TSUE nie został podjęty przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem w tej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do stosowania i wykładni prawa Unii Europejskiej. Należy zauważyć, że pytanie takie sąd krajowy może i powinien zadać tylko wtedy, gdy odpowiedź na nie jest niezbędna do wydania wyroku (art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - Dz. U. z 2004 r. poz. 864 ze zm.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, jak wskazano powyżej, z uwagi na prawidłową interpretację unormowań prawa unijnego brak jest niezbędnych przesłanek wynikających z tego przepisu, tym samym nie było podstaw do zasięgania opinii Trybunału co do wykładni prawa. 3.18. Powyższe zaś oznacza, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, jako niezasadne, nie mogły zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. Elżbieta Olechniewicz Małgorzata Niezgódka-Medek Janusz Zubrzycki sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA