I SA/Wa 719/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. O., J. O., Z. Z., A. Z. i J. Z. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15 1. wymierza Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywnę w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz I. O., J. O., Z. Z., A. Z. i J. Z. sumę pieniężną w wysokości po 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz każdego z nich; 4. zasądza od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz I. O., J. O., Z. Z., A. Z. i J. Z. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 16 lutego 2022 r. I. O., J. O., Z. Z., A. Z. i J. Z., reprezentowani przez adwokata, złożyli skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15, w sprawie dotyczącej nieruchomości w. "[...]", rej. hip. [...]. Domagali się stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekanie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; nałożenia na Prezydenta m.st. Warszawy stosownej grzywny oraz przyznanie od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w dopuszczalnej maksymalnej wysokości, tj. w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zwrócili się przy tym o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od Prezydenta m.st. Warszawy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając wniesioną skargę wskazali, że Prezydent m.st. Warszawy nadal ignoruje wyrok tut. Sądu z 23 października 2015 r., którym Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosków z dnia 29 stycznia 1948 r. i z dnia 25 maja 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...] oznaczonej hip. Nr [...] i Nr [...] dotyczących części nieruchomości nieobjętej decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 16 września 2014 r. Nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także pomimo uprzedniego wezwania do wykonania tego wyroku. Skarżący przez długi okres czasu, albowiem przez ponad 70 lat od momentu złożenia wniosków, oczekują na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Stwierdzona bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Skarżący uważają, że fakt długości trwania postępowania, a zatem przeciągającego się stanu bezczynności organu powinien mieć istotne znaczenie dla wymiaru możliwej do zasądzenia przez Sąd grzywny. Przedmiotowa sprawa nie należy do spraw o szczególnym ciężarze gatunkowym. Również etap gromadzenia i oceny dowodów należy w tym momencie uznać za zaawansowany, gdyż zgodnie z pismem Prezydenta m.st. Warszawy z 22 września 2021 r., zlecone zostało wykonanie opracowania geodezyjnego nieruchomości, którego planowany termin wyznaczono na dzień 23 listopada 2021 r. Zgodnie z powyższym, organ mając możliwość zakończenia niniejszej sprawy, znacznie odwleka moment rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji, jak wywodzili dalej, dopiero wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości, tj. dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia może okazać się wystarczającą i odczuwalną sankcją. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r., przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 5662,53 zł. Wniosek dotyczący wysokości przyznania sumy pieniężnej pełnomocnik skarżących uzasadnił trwającym stanem bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, który z całą pewnością narusza prawo stron do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zasądzenie sumy pieniężnej powinno zatem – jego zdaniem - zdyscyplinować organ do wykonania swojej powinności. Wskazał przy tym, że organ nie wykonał wyroku z 2015 r., pomimo, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2741/20, na skutek skargi kasacyjnej skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1731/19 w sprawie ze skargi na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15, uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 i 3, wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 20.000 zł oraz przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżących sumę pieniężną w wysokości 5.000 zł na rzecz każdego ze skarżących. Uzasadnia to konieczność podjęcia zdecydowanej reakcji na lekceważące traktowanie wyroków WSA oraz NSA przez Prezydenta m.st. Warszawy. Pełnomocnik skarżących zauważał dalej, że poprzez brak wykonania wyroku z 23 października 2015 r., a więc brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, skarżący ponieśli istotną szkodę niemajątkową. Przyznanie wnioskowanej kwoty jest uzasadnione krzywdą, wynikającą z naruszenia dóbr osobistych skarżących, w postaci prawa do wolności dysponowania swoją własnością, zdrowia, prawa poszanowania do dziedzictwa rodzinnego, prawa do niezwłocznego rozpoznania swej sprawy przez właściwy organ lub sąd. Wyrazem i skutkiem takiego naruszenia jest m.in. notoryczne poczucie bezsilności i pokrzywdzenia związane z poczuciem braku możliwości korzystania z rodzinnych składników majątkowych skarżących, w tym poczucie krzywdy i szkoda związane z brakiem możliwości zagospodarowaniem tych środków, np. na lokacie bankowej lub jako inna lokata kapitału. Skarżącym towarzyszy notoryczne poczucie bezsilności i krzywdy związane z ignorowaniem prawa do niezwłocznego rozpoznania sprawy przez organ administracji, związany z tym wpływ na sferę zdrowia skarżących, poprzez rozdrażnienie i stres. W niniejszej sprawie istnieje także obawa, że bez wymierzenia Prezydentowi m.st. Warszawy sankcji w postaci przyznania na rzecz skarżących należnej sumy pieniężnej, organ w dalszym ciągu nie wykona wyroku tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że wyrokiem z 23 października 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 498/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosków z 29 stycznia 1948 r. oraz z dnia 25 maja 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...] oznaczonej hip. Nr [...] oraz Nr [...] dotyczących części nieruchomości nieobjętej decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 16 września 2014 r. Nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z treści wskazanej powyżej decyzji oraz analizy dostępnych materiałów wynika, że wnioski o przyznania prawa własności czasowej dotyczące nieruchomości [...] opisanych w księgach hipotecznych Nr [...] oraz Nr [...] zostały w całości rozpatrzone. Grunt w/w dawnych nieruchomości [...] w całości stanowi obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Obie wyżej wskazane nieruchomości wyodrębniono przed II Wojną Światową z nieruchomości opisanej w księdze hipotecznej "[...]", co do której także prowadzone jest postępowanie w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Jak zaznaczył organ, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15 zobowiązywał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...], w zakresie konkretnych nieruchomości hipotecznych tj. hip. Nr [...] oraz Nr [...]. Wobec faktu, iż ww. decyzją Nr [...] została rozpatrzona całość wniosku dekretowego w zakresie hip. Nr [...] oraz Nr [...], zobowiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 października 2015 r. zostało przez Prezydenta m.st. Warszawy wykonane w całości. Wobec powyższego Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że już w dacie wydania wyroku z dnia 23 października 2015 r., wobec faktu, iż decyzją z 16 września 2014 r. rozpatrzono cały wniosek dekretowy co do konkretnych nieruchomości hipotecznych Nr [...] oraz Nr [...], był on niewykonalny. Odnośnie wskazanych nieruchomości [...] złożono zaś wnioski o przyznanie prawa własności czasowej w dniu 25 maja 1949 r. Pismo przesłane do Wydziału Gospodarki Gruntami Zarządu Miejskiego w [...] z dnia 29 stycznia 1948 r. nie jest wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej, dawny właściciel wymienia w nim jedynie nieruchomości, których był właścicielem i prosi organ o poinformowanie go o zamierzeniach dotyczących wskazanego gruntu. W piśmie procesowym z 19 października 2022 r. pełnomocnik skarżących zauważył, że wyrok Sądu z 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15, został sprostowany postanowieniem Sądu z 25 sierpnia 2022 r. Nie zgodził się przy tym z twierdzeniem organu, że wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej został złożony wyłącznie w dniu 25 maja 1949 r., zwłaszcza przy wyraźnie sprecyzowanej sentencji wyroku z 23 października 2015 r., w którym Sąd stwierdził, że wnioski o ustanowienie użytkowania wieczystego zostały złożone w dniach 29 stycznia 1948 r. oraz 25 maja 1949 r. Pismem z 28 października 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował Sąd, że w dniu 28 października 2022 r. rozpatrzył wnioski o przyznanie prawa własności czasowej dot. nieruchomości hipotecznej oznaczonej jako "[...]" Nr [...] – część, złożone przez W.Z., i wydał w tej sprawie odrębne decyzje, dotyczące poszczególnych części nieruchomości dekretowej. Wydane w tej sprawie decyzje nadesłał wraz z częścią akt administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). W myśl art. 154 § 7 p.p.s.a. uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w sprawie spełniony został ustalony przytoczonym powyżej przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a., warunek dopuszczalności skargi dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Pismem z 18 stycznia 2022 r. skarżący, reprezentowani przez adwokata, wezwali bowiem Prezydenta m.st. Warszawy do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15. Sąd podkreśla, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyroki NSA: z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00 oraz z 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, CBOSA). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. (Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX/el. 2019) Na tle powyższego istotnym pozostaje dyspozycja art. 154 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W rozpoznawanej sprawie należało podkreślić, że wyrokiem z 23 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 498/15, sprostowanym postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę I. O., J. O., Z. Z., A. Z. i J. Z. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, zobowiązując organ do rozpoznania wniosków z 29 stycznia 1948 r. i 25 maja 1949 r. dotyczących gruntu położonego w W. przy ul. [...] ozn. hip. Nr [...] i nr [...] dotyczących części nieruchomości nieobjętych decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 16 września 2014 r., nr 391/GK/DW/2014, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odpis prawomocnego wyroku z 23 października 2015 r. i akta sprawy zostały doręczone organowi w dniu 13 stycznia 2016 r. Od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin, w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczynny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on 13 marca 2016 r. Jak wynika z nadesłanych w dniu 28 października 2022 r. akt sprawy, decyzjami z tego samego dnia Prezydent m.st. Warszawy rozpoznał wnioski o przyznanie prawa własności czasowej złożone przez W. Z., w części nieobjętej decyzją z 16 września 2014 r., czyniąc zadość obowiązkowi rozpatrzenia wniosków dekretowych, co do których wypowiadał się Sąd w wyroku z 23 października 2015 r. Okoliczność ta – w świetle przytoczonego powyżej art. 154 § 3 p.p.s.a. - nie stanowi jednak podstawy do oddalenia skargi, o co wnioskuje organ, może natomiast oddziaływać na skutki niewykonywania wyroku, w tym wymiar grzywny i sumy przyznawanej przez sąd w trybie art. 154 § 6 i § 7 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie cztery razy rozpoznawał skargi na niewykonanie wyroku z 23 października 2015 r. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1199/16, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Wyrokiem z 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 869/17, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3.000 zł i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrokiem z 25 września 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1052/18, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 5.000 zł oraz stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przyznał też od organu na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną w wysokości 500 zł. Wyrokiem z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1731/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 10.000 złotych, stwierdził, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał na rzecz każdego ze skarżących od organu sumę pieniężną po 500 złotych na rzecz każdego z nich. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku z 9 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2741/20, uchylił częściowo wyrok Sądu I instancji i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 20.000 złotych, zwiększając kwoty przyznanych sum do wysokości 5.000 złotych na rzecz każdego ze skarżących. Argumentacja organu zaprezentowana w odpowiedzi na rozpoznawaną aktualnie skargę nakierowana była na wykazanie, że wyrok z 23 października 2015 r. został wykonany, a nawet – jak zauważa organ – w dacie jego podjęcia funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja z 16 września 2014 r., którą rozpatrzono całość wniosku dekretowego. Zauważyć jednak przyjdzie, że organ nie wniósł skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z 23 października 2015 r. W sprawie zaś niewykonania przywołanego wyroku zapadły już wyżej wskazane wyroki stwierdzające rażącą bezczynność w niewykonaniu wyroku, od których organ nie wnosił skarg kasacyjnych. Nie wnosił również o wyjaśnienie wątpliwości co do zakresu przedmiotowego wyroku zobowiązującego Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosków. Z uwagi na brak aktywności organu w tym zakresie, z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku z 23 października 2015 r. zwrócili się do tut. Sądu, skarżący. Postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, w odniesieniu do jakich wniosków i w jakiej części, organ pozostawał w dniu wyrokowania w zwłoce w rozstrzygnięciu sprawy, uwzględniając również treść decyzji z 16 września 2014 r. Zauważył przy tym, że sentencja wyroku z 23 października 2015 r. odpowiadała treści złożonych wniosków dekretowych z 29 stycznia 1948 r. i 25 maja 1949 r. Sąd zauważa, że – wbrew twierdzeniom organu - dopiero wydane w sprawie decyzje z 28 października 2022 r. czyniły zadość zobowiązaniu wynikającemu z wyroku tut. Sądu z 23 października 2015 r. Stwierdzić zatem należy, że takie działanie organu narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, a także ogólne zasady uregulowane w art. 7 i art. 8 k.p.a., zobowiązujące organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania do organów Państwa. Organ pozostawał łącznie 6 lat i 9 miesięcy przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku i to mimo czterokrotnego wymierzenia już z tego tytułu organowi grzywny –przekonaniem organu, że uczynił zadość złożonym wnioskom rozstrzygając sprawę decyzją z 16 września 2014 r. Jak wskazano powyżej, organ nie wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku tut. Sądu z 23 października 2015 r., nie próbował również wcześniej wyjaśnić wątpliwości co do zakresu przedmiotowego wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosków dekretowych, poprzez skorzystanie z procesowej instytucji wykładni wyroku. Wyraźnie też trzeba zaznaczyć, że dotychczas orzekające składy orzekające tut. Sądu oraz Naczelny Sąd Administracyjny, nie mieli wątpliwości co do zakresu wniosku i przedmiotu zobowiązania organu wyrokiem z 23 października 2015 r. W sprawie spełnione zatem zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenie organowi kolejnej grzywny. Biorąc zatem pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem tut. Sądu z 23 października 2015 r., uwzględniając okoliczność, że jest to kolejna skarga w przedmiocie niewykonania tego wyroku, a także, że organ wydał w dniu 28 października 2022 r. decyzje w przedmiocie żądania objętego wnioskami dekretowymi z 29 stycznia 1948 r. i 25 maja 1949 r., Sąd uznał, że grzywna w wysokości 5.000 złotych jest adekwatną sankcją dla Prezydenta m.st. Warszawy za niewykonanie ww. wyroku. Powyższe okoliczności uzasadniają także nałożenie dodatkowej sankcji w postaci przyznania na rzecz skarżących od organu sumy pieniężnej w wysokości po 1.000 złotych, adekwatnej, zdaniem Sądu, do zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych i charakteru sprawy. Ustalając wymiar przyznanej skarżącym sumy pieniężnej Sąd miał na uwadze potrzebę zrekompensowania w części dolegliwości, z jakimi musi zmierzyć się strona domagająca się ochrony w sytuacji przewlekłego prowadzenia jej sprawy w warunkach rażącej bezczynności organu w wykonaniu prawomocnego wyroku. Mając jednakże na uwadze okoliczność wydania decyzji w sprawie w dniu wyrokowania, Sąd uznał za nieuzasadnione zawarte w skardze żądanie ustalenia sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, tj. pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, dla każdego ze skarżących, uznając je za nadmierne i nieznajdujące usprawiedliwienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a.