I GSK 276/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia P. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1931/22 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia P. we W. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2020 r. nr 2/2020 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu do budżetu państwa dotacji pobranej w nadmiernej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Stowarzyszenia P. we W. na rzecz Ministra Zdrowia 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 3 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1931/22, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Stowarzyszenia P. we W. (dalej: Stowarzyszenie, skarżący) na decyzję Ministra Zdrowia (dalej: Minister, organ) z 25 lutego 2020 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu do budżetu państwa dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Stowarzyszenie wyrok z 3 listopada 2022 r. zaskarżyło w całości skargą kasacyjną, w której zarzucono orzeczeniu: I. Naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) w związku z następującymi przepisami: a) naruszenie art. 190 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie i zastosowanie w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że jest związany wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1023/21, wykładnią prawną w zakresie oceny prawnej co do barków w materiale dowodowym lub co do usunięcia innych uchybień procesowych, w ramach zarzutu organu co do naruszeń z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w odniesieniu braku wskazania w uzasadnieniu uprzedniego wyroku, podczas gdy Sąd I instancji zgodnie z powołanym wyrokiem kasacyjnym miał dokonać dalszej oceny prawnej biorąc za podstawę pełny materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i na tej podstawie dokonać istotnych ustaleń faktycznych co do zasadniczych kwestii spornych odnoszących się do ważności umów zawartych przez Stowarzyszenie z A. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą U. oraz W. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą P., pełniących jednocześnie funkcje członków zarządu Stowarzyszenia w kontekście ich potwierdzeń przez osobę upoważnioną do reprezentacji członka Komisji Rewizyjnej A. C. zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261), a w jego wyniku nastąpiło nierozpoznanie sprawy co do jej istoty, bo z pominięciem całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, b) naruszenie art. 133 § 1 i 134 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnej części akt administracyjnych, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy co do daty związania Stowarzyszenia umową z 2 stycznia 2018 r. nr 15/H4/MK/2018 rozwiązaną ze skutkiem natychmiastowym przez organ pismem z 15 listopada 2018 r. (PEP.MS.441.08.18/3228) i obowiązywanie w zakresie rozwiązanej umowy postanowień Porozumienia nr 2/2018 z dnia 11 grudnia 2018 r. oraz aneksu Nr 1 z 21 grudnia 2018 r., a w jego wyniku nastąpiło nierozpoznanie istoty sprawy co do trafności uznania przez Sąd 1 instancji prawidłowości potwierdzeń zawarcia umów z członkami Zarządu przedstawionych do rozliczenia środków za 2018 r. potwierdzonych w dniu 13 lipca 2019 r., przez co nie można uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mógł przyjąć za podstawę oceny skuteczności potwierdzenia umów koniec 2018 r., ponieważ były one rozliczane jeszcze 27 marca 2019 r., a organ nigdy nie wyznaczył Stowarzyszeniu terminu do potwierdzenia umów z członkami Zarządu i wobec tego nie mógł się skutecznie uwolnić od ich związania, nawet przy istotnych ich wadach, co skutkowało możliwość żądania zapłaty za ich realizację i skuteczności potrącenia z nadmiernie pobraną dotacją, c) naruszenie art. 133 § 1 i 134 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnej części akt administracyjnych, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy co do uznania przez organ umów zawartych przez Stowarzyszenie z A. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą U. oraz W. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą P., pełniących jednocześnie funkcje członków zarządu Stowarzyszenia, co znalazło odzwierciedlenie w treści Porozumienia nr 2/2018 z dnia 11 grudnia 2018 r. w § 3 ust. 6 poprzez wypłatę wynagrodzeń z tego tytułu za okres od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 19 listopada 2018 r. d) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na pominięciu przez Sąd I instancji braku wydania przez organ w niniejszej sprawie decyzji co do odmowy potracenia wskazanego przez Stowarzyszenie pismem z 25 maja 2019 r., w odpowiedzi na pismo Krajowego Bura ds. Przeciwdziałania Narkomanii z 14 maja 2019 r., znak DNZZ.MK.71.15.18/1385, wzywające do zapłaty kwoty 4 700,13 zł wraz z odsetkami tytułem niewykorzystanej kwoty dotacji z umowy nr 15/W/H4/2018, co skutkowało w tym zakresie przekroczeniem dopuszczalności sądowej kontroli nad dopuszczalności, zasadnością i skutecznością potrącenia dokonanego przez Stowarzyszenie, a to miało wpływ na oddalenie skargi stowarzyszenia na decyzję Ministra Zdrowia, a naruszenia te były na tyle istotne, że mogły mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i w konsekwencji spowodowały: II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z : a) art. 11 ust. 4 Prawa o stowarzyszeniach w zw. z art. 39 § 1 ustawy Kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej: k.c.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego potwierdzenia umów zawartych przez Stowarzyszenie z A. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą U. oraz W. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą P., pełniących jednocześnie funkcje członków Zarządu Stowarzyszenia przez osobę upoważnioną do reprezentacji członka Komisji Rewizyjnej A. C. z mocą obowiązującą w datach ich zawarcia, a organ nie wyznaczył terminu do dokonania potwierdzenia, przez co nie mógł się zwolnić od zapłaty za ich realizację i w związku z tym skuteczne stało się oświadczenie o potrąceniu złożone pismem z 25 maja 2019 r., w odpowiedzi na pismo Krajowego Bura z 14 maja 2019 r., znak DNZZ.MK.71.15.18/1385, wzywające do zapłaty kwoty 4 700,13 zł wraz z odsetkami tytułem niewykorzystanej kwoty dotacji z umowy nr 15/W/H4/2018, co uzasadniało uchylenie decyzji organu w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, b) art. 62 ust. 1 pkt 5 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, dalej: u.f.p.) poprzez jego pominięcie i dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku własnych ustaleń w przedmiocie skuteczności potrącenia w oparciu o art. 498 § 1 k.c. w braku decyzji organu, podczas gdy w kwestii skuteczności potrącenia organ powinien dokonać w pierwszej kolejności własnych ustaleń, a co do ewentualnej odmowy winna być wydana odrębna decyzja. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, o zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia od Ministra zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Minister nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, w związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Na wstępie wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w realiach sprawy nie występują. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów, przytoczonych w ww. skardze. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a, wskazać należy, że przepis ten nie jest jedynym uregulowaniem, które wyraża kwestię związania przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną. W związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, odpowiednie zastosowanie znajdą art. 153 i 141 § 4 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem rozstrzygnięcia. Co do zasady przepis ten będzie miał zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Drugi z przepisów w interesującym dla sprawy zakresie stanowi, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowany odpowiednio, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia orzeczenia w całości lub w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zawarcie wskazań co do dalszego postępowania, gdyby okazało się, że sąd ten nie dokonał wykładni przepisów prawa lub dokonana wykładnia przepisów prawa była niewystarczająca do zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania toczącego się po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Takie rozumienie wskazanych wyżej przepisów art. 141 § 4, art. 153 i art. 190 p.p.s.a. oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. W wyroku z 10 grudnia 2021 r. I GSK 1023/21, jak słusznie zauważa strona skarżąca kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał wykładni przepisów prawa. Jednak jej uwadze uszło to, że w przedmiotowym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny ukierunkował Sąd I instancji co do sposobu ponownego procedowania. Wskazał bowiem, że "Wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dotyczące skutecznego potwierdzenia zawartych umów, wyrażone w uzasadnieniu wyroku ("o ile A. C. mogła skutecznie działać jako upoważniony członek Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia w dacie 13 lipca 2019 r."), jak również ocena wzajemnych rozliczeń oraz potrącenia wymaga zatem powtórnej głębszej analizy, dokonanej ponownie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. (...) Wskazując też na wykładnię przepisów prawa cywilnego dokonaną przez Sąd Najwyższy w uchwale z 14 września 2007r., sygn. akt III CZP 31/07, WSA winien też odnieść ją do realiów niniejszej sprawy, w szczególności, że potwierdzenie zawarcia umów z członkami Zarządu Stowarzyszenia [...] nastąpiło dopiero w dniu 13 lipca 2019 r. po stwierdzeniu nieprawidłowości przez Biuro i po wykonaniu i rozliczeniu umowy o dotację." Mając na uwadze powyższe, choć Sąd I instancji w części wstępnej wyroku wskazał jedynie art. 190 p.p.s.a., to bez wątpienia na zasadzie art. 153 p.p.s.a. był związany oceną i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w wyroku z 10 grudnia 2021 r. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a jest niezasadny. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał zaskarżony wyrok na podstawie całości akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję Ministra Zdrowia z 25 lutego 2020 r. analizie podał umowę zawartą 2 stycznia 2018 r. nr 15/H4/MK/2018, wyniki kontroli merytoryczno-finansowej, fakt rozwiązania umowy z dniem 19 listopada 2018 r., protokół z 11 grudnia 2018 r. oraz aneks nr 1 z 21 grudnia 2018 r., a także wymienione w skardze kasacyjnej porozumienie nr 2/2018 z 11 grudnia 2018 r. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. (pkt 1 lit. b i c petitum skargi kasacyjnej). W przypadku zarzutu naruszenia przepisu podzielonego na jednostki redakcyjne wymóg wskazania przepisu prawa jest realizowany poprzez wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem kasatora została naruszona. Tymczasem w skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozpoznania jej autor powołuje się na zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a nie zważając na to, że powołany przepis podzielony jest na dalsze jednostki redakcyjne. W istocie zatem nie wiadomo, naruszenie której z nich pełnomocnik zarzuca. Nie jest też zasadny zgłoszony w pkt I lit. d skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd I instancji. Natomiast granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 289/21; 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18; 8 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1961/21; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznając skargę, orzekał w granicach sprawy, gdyż oceniał wydaną w sprawie decyzję Ministra Zdrowia z 25 lutego 2020 r., określającą przypadającą do zwrotu do budżetu państwa dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Dodatkowo należy wyjaśnić, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA z: 2 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 450/15; 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19; 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22) ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 21 października 2010 r. sygn. akt I GSK 264/09; 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09; 15 października 2015 r. sygn. akt I GSK 241/14; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd I instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją (a nie innej sprawy w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), rozpoznając jej istotę. Nie naruszył zatem art. 134 § 1 p.p.s.a. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Wobec powyższego skarżący kasacyjnie powinien uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało jego twierdzenie o "braku wydania decyzji co do odmowy potrącenia". W związku z brakiem stosownej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny, związany skargą kasacyjną, nie miał możliwości prawnych i faktycznych do wnikliwszego zweryfikowania zaskarżonego orzeczenia z perspektywy zarzutu ujętego w punkcie I lit. d petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu z pkt II lit. a petitum skargi kasacyjnej, wskazać należy, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie zakwestionowało skutecznie, ustaleń stanu faktycznego dokonanych w sprawie. Tymczasem zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 2145/19). Ustaleń faktycznych nie można zwalczać w drodze zarzutów sformułowanych w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2020 r., sygn. akt I FSK 60/18). Bezzasadny jest zarzut pominięcia przez Sąd I instancji przepisu art. 62 ust. 1 pkt 5 u.f.p. Treść powołanego przepisu, wskazująca, że zobowiązania z tytułu należności, o których mowa w art. 60, oraz zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę stanowiące dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek zobowiązanego, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności zobowiązanego wobec Skarbu Państwa z tytułu odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego – potwierdza, że nie mógł być on stosowany w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).