III OSK 3016/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA (del.) Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2910/19 w sprawie ze skargi M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 2 października 2019 r., nr 58/2019 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za usługi wodne I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od M. na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; III. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości przekraczającej kwotę określoną w pkt II. wyroku. Wyrokiem z 3 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny), sygn. akt IV SA/Wa 2910/19 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi Miasta M. (dalej: "Skarżący", "Skarżący kasacyjnie") na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor") z 2 października 2019 r., nr 58/2019 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za usługi wodne oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 3 września 2019 r. Dyrektor ustalił, w formie informacji kwartalnej za okres II kwartału 2019 r. opłatę zmienną w wysokości 9473 zł za odprowadzanie do wód rzeki S. na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...] M., wód opadowych i roztopowych, pochodzących z powierzchni terenu ograniczonego ulicami – [...], poprzez trzy wyloty kanalizacji deszczowej. Pismem z 18 września 2019 r. Skarżący złożył reklamację od tej informacji, w której nie zgodził się z wysokością przedmiotowej opłaty, ustalonej w powołanej informacji. Decyzją z 2 października 2019 r., nr 58/2019 (dalej: zaskarżona decyzja) Dyrektor, po rozpatrzeniu reklamacji Skarżącego od informacji ustalającej wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne Nr 1216 ZZ Warszawa, OZ/II kwartał/2019, określił dla Skarżącego opłatę zmienną za okres II kwartału 2019 r. w wysokości 9473 zł za odprowadzanie do wód rzeki S. na działkach o nr ew. [...] obręb [...] M., wód opadowych i roztopowych, pochodzących z powierzchni terenu ograniczonego ulicami – [...], poprzez trzy wyloty kanalizacji deszczowej. Organ nie uznał reklamacji. Wyjaśnił, że z treści art. 272 ust. 5 Prawa wodnego wynika, że na potrzeby ustalenia opłaty niezbędna jest wiedza co do składowych, takich jak: (-) jednostkowa stawka opłaty (0,75 zł/m³), (-) ilość odprowadzonych wód, wyrażona w m³ (w niniejszej sprawie 12630,82 m³), i (-) czas, wyrażony w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności. Jednostkowa stawka opłaty zmiennej wyrażona jest w m3/rok i nieprawidłowe jest dostosowywanie jej do wyliczeń za 1 m³/kwartał). Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że podstawę prawną ustalonej opłaty stanowił przepis art. 272 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566, dalej: Prawo wodne, p.w., ustawa) oraz przepis § 8 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502). Stosownie do treści art. 272 ust. 5 p.w. wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m³ i czasu, wyrażonego w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności. Skarżący nie kwestionuje zasadności określenia opłaty zmiennej za korzystanie z tej usługi wodnej. Istotą sporu jest prawidłowość jej określenia, ponieważ Skarżący zarzuca, że organ nieprawidłowo zastosował wynikający z art. 272 ust. 5 ustawy wzór stanowiący podstawę do ustalenia wysokości należnej za dany okres rozliczeniowy opłaty. Ze względu na treść przytoczonego już art. 272 ust. 10 ustawy okresem rozliczeniowym dla opłaty zmiennej za usługi wodne wyszczególnione w ust. 1 – 9 jest okres kwartalny mimo, że składnikiem wyrażonego w art. 272 ust. 5 ustawy sposobu obliczania opłaty (wzoru) będącego iloczynem trzech wartości, jest czas wyrażony w latach. W ocenie Sądu I instancji zarzuty skargi nie są zasadne. Prawidłowe jest stanowisko organu, który określił opłatę zmienną zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez r. pr. K.W., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. WSA w Warszawie zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego: - art. 272 ust. 5 w zw. z art. 272 ust. 10 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, ze zm.) w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłata zmienna, której sposobu wyliczenia dotyczą te przepisy, powinna być obliczona jako iloczyn: jednostkowej stawki opłaty określonej w akcie wykonawczym do ustawy (wyrażonej w m3 za rok), ilości wody (wyrażonej w m3) i czasu wyrażonego w jednostce czasu jaką jest kwartał, co przy wyliczeniu opłaty za kwartalny okres rozliczeniowy powoduje podstawienie do wzoru w miejsce czynnika iloczynu dotyczącego czasu wartości "1", podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jako ostatni z wymienionych wyżej czynników iloczynu powinien być uwzględniony "czas wyrażony w latach" co przy wyliczeniu opłaty w odniesieniu do kwartalnego okresu rozliczeniowego powoduje podstawienie do wzoru w miejsce czynnika iloczynu dotyczącego czasu wartości "0,25", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i zaaprobowanie w zaskarżonym wyroku określenia przez organ w zaskarżonej decyzji opłaty zmiennej za odprowadzenie do wód - wód deszczowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej w wysokości czterokrotnie wyższej niż należna; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego przez oddalenie skargi pomimo zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia i błędne przyjęcie, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 7a § 1 k.p.a., bowiem przy dokonywaniu wykładni stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego - art. 272 ust. 5 w zw. z art. 272 ust. 10 Prawa wodnego nie zachodziła wątpliwość interpretacyjna wymagająca rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem odnosiło się do zasadniczego problemu prawnego w sprawie oraz doprowadziło do nieuwzględnienia skargi; - art. 141 § 4 p.p.s.a przez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego i niepełnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w wyniku stwierdzenia, że organ "mógłby" zastosować inną niż przyjął przy wydaniu zaskarżonej decyzji metodę obliczenia opłaty opartą o podstawienie do wzoru określonego w art. 272 ust. 5 Prawa wodnego wartości rocznej odprowadzonych wód i wartości 0,25 wyrażającej czas w latach, co powoduje, że z wywodu uzasadnienia nie wynika jaka norma zdaniem Sądu wynika z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego i jak wartość opłaty powinna być obliczana, a w szczególności jaka jest podstawa prawna poglądu Sądu I instancji co do tego, że przepis ten kreuje dwie alternatywne, prawidłowe metody obliczenia opłaty, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem rozumowanie Sądu, które legło u podstaw orzeczenia nie daje się odtworzyć, a wyrok nie poddaje się kontroli sądowej; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez sporządzenie niepełnego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w wyniku stwierdzenia w części wyroku zawierającej wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, że Skarżący w skardze zarzucał przyjęcie przez organ do obliczenia opłaty zmiennej nieprawidłowej stawki jednostkowej opłaty, podczas, gdy skarga zarzutu takiego nie zawierała, co wynika z części wyroku odnoszącej się do przedstawienia zarzutów skargi, a w konsekwencji nieodniesienie się do istoty spornego problemu wynikającego z zarzutów skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwia prześledzenie rozumowania Sądu I instancji prowadzącego do oddalenia skargi, a tym samym sądową kontrolę zaskarżonego wyroku; - art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie za podstawę faktyczną wyroku faktów nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy co wynika ze stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku, że ustalenie danych niezbędnych do określenia opłaty zmiennej nastąpiło w oparciu o dane, przekazane przez Skarżącego w ramach kontroli, dotyczące ilości wód odprowadzonych w ciągu roku oraz że organ uzyskał od Skarżącego dane dotyczące ilości odprowadzonych wód w skali roku, podczas gdy w sprawie kontrola nie była przeprowadzona, a organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował na podstawie oświadczenia Skarżącego danymi o ilości wód odprowadzonych w II kwartale 2019 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem to błędne ustalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął za podstawę orzekania i w konsekwencji oddalił skargę, a dodatkowo wywód uzasadnienia w tym zakresie utrudnia kontrolę sądową zaskarżonego wyroku. Wskazując na powyższe, wniesiono: 1. na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu administracji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., złożono oświadczenia, o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie Skarżącego kasacyjnie, nie można zgodzić się z stanowiskiem i wykładnią przepisów prawa zaprezentowaną przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 272 ust. 10 Prawa wodnego, ustalając wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-9, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał. Z literalnej wykładni powyższych przepisów wynika, że opłatę zmienną należy wyliczyć dla okresu rozliczeniowego równego kwartałowi jako iloczyn: 1) ilości wody odprowadzonej rzeczywiście w danym kwartale [wyrażonej w m3], 2) stawki jednostkowej opłaty [wyrażonej w złotówkach za 1 m3 na 1 rok — wniosek z art. 274 pkt 5 lit. c, tiret pierwsze Prawa wodnego] i 3) czasu wyrażonego w latach. Art. 272 ust. 10 Prawa wodnego, który wprowadza kwartał jako okres rozliczeniowy dla opłaty zmiennej, wyznacza znaczenie pojęcia "czasu wyrażonego w latach" użytego w art. 272 ust. 5 Prawa wodnego. Kwartał, będący okresem rozliczeniowym, to w przeliczeniu na lata — jedna czwarta część roku i taka wartość powinna być podstawiona do wzoru przy obliczeniu opłaty zmiennej za kwartał. Odwołując się do metod wykładni systemowej Skarżący kasacyjnie zauważył, że jeżeli ustawodawca w dwóch jednoznacznie powiązanych przepisach (art. 272 ust. 5 i ust. 10 Prawa wodnego) odwołał się raz do "czasu, wyrażonego w latach", a za drugim razem do "okresu rozliczeniowego wynoszącego kwartał", to ten zabieg legislacyjny był celowy. Gdyby zamiarem ustawodawcy było ujęcie w art. 272 ust. 5 Prawa wodnego czynnika czasu w jednostce miary "kwartał" to bez wątpienia zostałoby to wyrażone w tym przepisie, tak jak zostało to wyrażone w art. 272 ust. 10 Prawa wodnego. Zdaniem Skarżącego, na art. 272 ust. 5 Prawa wodnego należy spojrzeć także z innej perspektywy — przepis ten w swojej zasadniczej części to nic innego jak wzór matematyczny oparty o mnożenie — wartość opłaty zmiennej = jednostkowa stawka opłaty * ilość odprowadzonych wód wyrażonej w m3 * czas, wyrażony w latach. Przyjęcie wykładni tego przepisu dokonanej przez Organ, a zaaprobowanej w zaskarżonym wyroku, prowadzi do tego, że ostatni z czynników mnożenia powinien mieć w każdym przypadku wyliczenia opłaty kwartalnej wartość "1" co oznaczać ma tyle co "1 kwartał". Taką wykładnię przepisu należy odrzucić także z tego powodu, że nie można zakładać, że racjonalny ustawodawca wprowadził do wzoru czynnik mnożenia, który zawsze ma wartość "1", czyli nie wpływa na końcowy wynik mnożenia. Jednostkowa stawka opłaty zmiennej bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych została określona w § 8 pkt 1 rozporządzenia w sprawie stawek opłat jako kwota 0,75 zł za 1 m3 na 1 rok. Jednocześnie wartość maksymalną tej stawki jednostkowej określa art. 274 pkt 5 lit. c tiret pierwsze Prawa wodnego na kwotę 1,50 zł za 1 m3 na 1 rok. Sposób określenia wysokości stawki jednostkowej koresponduje z przepisem art. 272 ust. 5 Prawa wodnego, tj. tak jak przepis ustawy uwzględnia czynnik czasu liczony w latach. Gdyby ustawodawca chciał określić stawkę jednostkową opłaty bez uwzględnienia czynnika czasu w latach wprowadziłby opłatę w wysokości 0,75 zł "za m3" — takie określenie stawki jednostkowej oznaczałoby (w sytuacji, gdy ustawa przewiduje kwartalny okres rozliczeniowy) tyle co "za m3 za kwartał". Przedstawiony wyżej wynik wykładni językowej i systemowej prowadzi do wniosku, że treść powołanych przepisów jest jasna, czytelna i zrozumiała. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie, odnosząc się do wykładni art. 272 ust. 5 w zw. z art. 272 ust. 10 Prawa wodnego, jaką przedstawił w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, należy wskazać, że jest ona błędna i w konsekwencji doprowadziła do niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów w sprawie, a w konsekwencji nieuwzględnienia skargi. Z perspektywy argumentów sformułowanych przez Sąd I instancji, ważkie stają się niżej omówione kwestie. Pierwsza zmienna określona we wzorze zawartym w art. 272 ust. 5 Prawa wodnego to "ilość odprowadzonych wód, wyrażona w m3". Powiązanie art. 272 ust. 5 i ust. 10 Prawa wodnego prowadzi do jednoznacznych wniosków, że wartość podstawiana do wzoru jako ilość odprowadzonych wód, powinna być określona dla okresu rozliczeniowego, tj. konkretnego kwartału, którego dotyczy naliczenie opłaty. Tak prawidłowo przyjął organ w decyzji będącej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie i Skarżący nie kwestionował tego w skardze (str. 5 skargi). W ocenie Skarżącej należy zwrócić uwagę, że na gruncie prawa podatkowego nie budziłoby żadnych wątpliwości, że określenie podatku powinno odbyć się dla określonego ustawą okresu podatkowego, a określenie podatku dla innego okresu niż ustawowy byłoby z zasady wadliwe, a często prowadziłoby do określenia podatku w innej kwocie niż dla okresu podatkowego. Tak samo w przypadku opłaty zmiennej, o której mowa w art. 272 ust. 5 Prawa wodnego, należy z zasady wykluczyć wyliczenie opłaty dla okresu innego niż kwartał (art. 272 ust. 10 Prawa wodnego). Dokonując wykładni art. 272 ust. 5 Prawa wodnego Sąd I instancji błędnie wywiódł z tego przepisu, wbrew literalnemu brzmieniu art. 272 ust. 10 ustawy, wniosek co do możliwości obliczenia opłaty dla okresu rozliczeniowego wynoszącego kwartał na podstawie wartości rocznej ilości odprowadzonej wody. W konsekwencji błędna jest konstatacja Sądu, że są prawidłowe dwie metody obliczenia opłaty za kwartał: (1) zakładająca podstawienie do wzoru wartości rocznej ilości odprowadzonych wód oraz w miejscu czynnika "czasu wyrażonego w latach" wartości "0,25" oraz (2) zastosowana w sprawie przez organ: zakładająca podstawienie do wzoru wartości kwartalnej ilości odprowadzonych wód oraz w miejscu czynnika "czasu wyrażonego w latach" wartości "1" oznaczającej kwartał. Wniosek Sądu, że opłata obliczona oboma tymi metodami będzie miała taką samą wartość w danym okresie rozliczeniowym (kwartale) został postawiony bez uzasadnienia i czysto teoretycznie, a jest błędny. Zauważyć trzeba, że każdy kwartał danego roku jest odrębnym okresem rozliczeniowym i trudno sobie wyobrazić ze względu na zależność ilości odprowadzonych wód opadowych i roztopowych od pory roku i ilości opadów atmosferycznych, że w każdym kwartale danego roku ilość odprowadzonych wód mogłaby być taka sama, a w konsekwencji, że opłaty zmienne należne za każdy z kwartałów danego roku miałyby taką samą wysokość. Istotą wyodrębnienia okresów rozliczeniowych jest obowiązek określania przez organ opłaty właśnie dla zdefiniowanych ustawą okresów, bez przeliczania opłat na inne okresy. Powyższe porównanie wyliczenia opłaty według metody zastosowanej w sprawie przez Organ z alternatywną, błędną metodą wyliczenia opłaty, skutkowało błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem art. 272 ust. 5 w zw. z art. 272 ust. 10 Prawa wodnego w zakresie w jakim przepis ten wprowadza do wzoru na obliczenie opłaty zmiennej jako jeden z czynników iloczynu: "czas, wyrażony w latach", co doprowadziło do oddalenia skargi. Dokonana przez Sąd wykładnia powołanych przepisów jest błędna, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania ich w stanie faktycznym sprawy i w konsekwencji oddalenia skargi w sprawie oraz zaakceptowania decyzji organu, w której opłata zmienna określona została w czterokrotnie zawyżonej wysokości. Zdaniem Skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a, bowiem jest wewnętrznie sprzeczne i niepełne. W tej sprawie Sąd I instancji roztrząsając podstawę prawna rozstrzygnięcia odnosił się do zarzutu skargi, który w tej sprawie nie został zgłoszony. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez WSA w Warszawie art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd przedstawił fakty, które nie wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego przez Organ. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Skarżącego Miasta M. na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Na zasadzie art. 182 § 2 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. W ocenie Dyrektora, jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku sygn. akt IV SA/Wa 1174/19, w sytuacji, w której jednym z zasadniczych elementów wpływających na wysokość opłaty jest ilość wód opadowych i roztopowych odprowadzona w ciągu kwartału, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze kwartalnym - za IV kwartał 2018, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 272 ust. 5 Prawa wodnego, według której do ustalenia możliwe jest przyjęcie części "czasu wyrażonego w latach tj. kwartału. Innymi słowy skoro opłata ma dotyczyć okresu kwartalnego (1 kwartału) to logicznym jest, iż "czas wyrażony w latach" powinien mieć postać 1 kwartału. Zgodnie z art. 272 ust. 10 ustawy Prawo wodne ustalając wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-9, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał. Organ podziela stanowisko Skarżącego, iż odwołanie się przez ustawodawcę w dwóch jednoznacznie powiązanych przepisach tj. art. 272 ust. 5 i art. 272 ust. 10 Prawa wodnego odpowiednio do "okresu liczonego w latach" i "okresu rozliczeniowego wynoszącego kwartał" było świadomym zabiegiem legislacyjnym, jednakże nie sposób podzielić wniosków jakie z tego faktu wywodzi Skarżący. Przyjęcie w art. 272 ust. 10 Prawa wodnego, iż okresem rozliczeniowym jest kwartał powoduje, iż podstawiając do wzoru z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego ostatni z czynników iloczynu, który ma mieć postać "okresu liczonego w latach" należy podstawić wartość w postaci 1, bo mowa o 1 kwartale, taki jest okres rozliczeniowy, którego dotyczyła zaskarżona decyzja. Skarżący złożył przecież oświadczenie o ilości odprowadzonych wód w danym kwartale. Przedmiotowy spór dotyczy tylko trzeciego czynnika iloczynu - czasu, wyrażonego w latach - stanowiącego wzór obliczenia opłaty zmiennej z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie negował sposobu ustalenia przez Organ dwóch pierwszych czynników iloczynu - jednostkowej stawki opłaty i ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3. Ilością odprowadzonych wód, wyrażonych w m³. Organ dysponował na podstawie oświadczenia Skarżącego o ilości wód odprowadzonych w II kwartale 2019 r. Ten zakres (pierwsze dwa czynniki iloczynu) był i jest bezsporny. Na co na rozprawach zwracał uwagę praktycznie każdy skład orzekający WSA w Warszawie w zwięzłym przedstawieniu sprawy. Pomiędzy Skarżącym a Organem toczy się kilkadziesiąt spraw dotyczących ustalenia opłaty zmiennej i wszystkie, tak jak ta, dotyczą tylko trzeciego czynnika iloczynu - czasu, wyrażonego w latach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, ponieważ z uwagi na ilość spraw oraz możliwości techniczne Sądu, nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19), a nie był związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (art. 15 zzs4 ust. 1 COVID-19). Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę Skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia nie zasługiwały na uwzględnienie. Osią sporu w niniejszej nie jest ocena stanu faktycznego czy jego ustalenia, ale wykładnia prawa. W skardze kasacyjnej Skarżący kasacyjnie nie podważa stanu faktycznego, stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a jedynie uważa, że stan ten odpowiada stanowi hipotetycznemu, o którym mowa w art. 272 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej: p.w., ustawa) z uwagi na błędną wykładnię tego przepisu dokonaną przez Sąd I instancji i wadliwe wywiedzenie wniosku, że ze względu na treść art. 272 ust. 10 p.w. okresem rozliczeniowym dla opłaty zmiennej za usługi wodne wyszczególnione w ust. 1-9 jest okres kwartalny mimo, że składnikiem wyrażonego w art. 272 ust. 5 ustawy sposobu obliczania opłaty (wzoru) będącego iloczynem trzech wartości, jest czas wyrażony w latach. W istocie spór w niniejszej sprawie dotyczył głównie wykładni art. 272 ust. 5 p.w. oraz art. 272 ust. 10 p.w. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 2) skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 5 p.w. przez oddalenie skargi pomimo zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia i błędne przyjęcie, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 7a § 1 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że wskazane przepisy p.p.s.a. oraz art. 7a § 1 k.p.a. oraz uzasadnienie tego zarzutu mogłoby prowadzić do sformułowania błędnej tezy, że w prawie polskim obowiązuje zasada "rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącego". W odniesieniu do wątpliwości co do treści norm prawnych należy wskazać, że w treści art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny) – por. np. wyrok NSA z 3 lutego 2021 r., III OSK 3286/21, OSP 2021/7-8/64; wyrok NSA z 13 listopada 2020 r., I OSK 1140/20, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2019 r., IV SA/Wa 2794/18. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Podobnie, jeżeli chodzi o wątpliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego, to nie chodzi tu o przypadek, gdy występują jakiekolwiek wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Taka ocena była możliwa dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Naruszenie przepisu z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sąd wojewódzki tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Oceny tej nie mógł zmienić zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że tej sprawie Sąd I instancji roztrząsając podstawę prawną rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutu skargi, który w tej sprawie nie został zgłoszony. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także - zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie pomija wymienionych w tym przepisie elementów (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wbrew zarzutom Skarżącego kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Zawiera ono motywy podjętego rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim przedstawia wykładnię prawa materialnego, której wynik stanowi oś sporu w sprawie. Z treści uzasadnienia w sposób jednoznaczny wynika, w jakim zakresie stanowisko organu wyrażone w decyzji zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji i dlaczego podniesione przez Skarżącego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia art. 134 k.p.a. mogłoby dojść gdyby Sąd I instancji wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał jej kontroli w pełnym zakresie, a tylko w części. Okoliczność, że Sąd I instancji oddalił skargę nie oznacza, iż naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd I instancji nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2022 r., II OSK 2185/21, LEX nr 3480650). Skarżący kasacyjnie niezasadnie zarzuca Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni art. 272 ust. 5 p.w. oraz art. 272 ust. 10 p.w. W orzecznictwie sądów administracyjnych taką formę naruszenia prawa określa się jako nadanie przepisowi (normie prawnej) mylnego, nieprawidłowego znaczenia (zob. wyroki NSA z 23 lutego 2005 r., OSK 539/04, z 19 września 2005 r., II OSK 16/05, z 5 czerwca 2006 r., I OSK 24/06, z 13 października 2011 r., II GSK 1010/10). Dyrektywy wykładni prawa powinny doprowadzić Sąd I instancji do prawdziwego znaczenia powołanych przepisów. W piśmiennictwie wskazano, że "Wykładnia prawa sensu stricto polega na ustaleniu znaczenia budzącego wątpliwości tekst prawnego. Jest to wykładnia w ujęciu klaryfikacyjnym, które zakłada rozgraniczenie bezpośredniego rozumienia tekstu oraz rozumienia pośredniego przez wykładnię. (...). Bezpośrednie rozumienie występuje, gdy w kontekście użycia języka prawnego nie ma wątpliwości, że rozpatrywany stan faktyczny (warunki, osoby, zachowanie) mieści się w zakresie wyznaczonym przez przepis (pozytywny rdzeń znaczeniowy) albo się w nim nie mieści (negatywny rdzeń znaczeniowy)" (zob. J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1990, s. 58). Postawienie zarzutu błędnej wykładni art. 272 ust. 5 p.w. oraz art. 272 ust. 10 p.w. nie było uzasadnione, ponieważ w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, wynik wykładni dokonanej przez Sąd I instancji odzwierciedla rzeczywiste i właściwe znaczenie art. 272 ust. 5 p.w. oraz art. 272 ust. 10 p.w. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie nie stwierdził błędów popełnionych przez Sąd I instancji w procesie poszukiwania znaczenia w/w przepisów. Wynik wykładni art. 272 ust. 5 p.w. oraz art. 272 ust. 10 p.w. przedstawiony w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji jest zgodny z treścią art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 327, str. 1 z późn. zm., dalej: RDW). W myśl tego przepisu Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Do końca 2010 r. Państwa Członkowskie zapewnią, że: – polityki opłat za wodę przewidują odpowiednie działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczyniają się do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy, – odpowiedni jest wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, opartych na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady "zanieczyszczający płaci". Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów. Z treści art. 9 RDW wynikają cele gospodarcze tego aktu prawnego. Instrumentem realizacji tych celów są opłaty za wodę. Istotne znaczenie dla dokonania wykładni art. 9 RDW mają przepisy dotyczące analizy ekonomicznej, która powinna być wykonywana zgodnie z wytycznymi załącznika III do RDW. Według tego załącznika, analiza ekonomiczna zawiera wystarczające informacje o odpowiedniej szczegółowości (uwzględniając koszty związane z zebraniem odpowiednich danych) w celu: a) wykonania odpowiednich obliczeń niezbędnych dla uwzględnienia określonej na mocy art. 9 zasady zwrotu kosztów za usługi wodne, uwzględniając prognozy długoterminowe dotyczące zaopatrzenia w, i zapotrzebowania na wodę w obszarze dorzecza, oraz w miarę potrzeby: – oszacowania dotyczące wielkości, cen i kosztów związanych z usługami wodnymi, oraz – oszacowania odpowiednich inwestycji, obejmujące prognozowanie takich inwestycji; b) dokonania oceny najbardziej efektywnego ekonomicznie połączenia środków w odniesieniu do korzystania z wód, które będą zawarte w programie środków działania na mocy art. 11, opartego na oszacowaniach potencjalnych kosztów takich środków. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd orzekający w tym składzie, według którego "Zgodnie z powołanym już art. 272 ust. 5 wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemu kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miasta ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3 i czasu wyrażonego w latach, z uwzględnieniem urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności. Już samo użycie przez ustawodawcę w cytowanym przepisie zwrotu "ilości odprowadzanych wód" przy zastosowaniu wykładni językowej pozwala przyjąć, że wpływ na wysokość spornej opłaty ma rzeczywista, faktyczna ilość odprowadzonych wód opadowych i roztopowych w danym okresie rozliczeniowym. Za taką interpretacją przemawia także sama istota opłaty zmiennej przedstawiona wyżej, zgodnie z którą jej wysokość jest powiązana z rzeczywistym zakresem korzystania z wód. Ustawodawca przyjął, że co do zasady sporna opłata ma mieć wymiar odpowiadający kwartalnemu okresowi rozliczeniowemu, co wynika z art. 272 ust. 10 ustawy. Tak określona zasada pozwala przyjąć do obliczenia wysokości opłaty, przy zastosowaniu ogólnego wzoru wynikającego z art. 272 ust. 5 ustawy, wartość wyrażającą liczbę uwzględnionych okresów rozliczeniowych, tj. właśnie jedność, ponieważ okresem rozliczeniowym w tej sytuacji jest kwartał. Ten sposób ustalenia opłaty zmiennej jest rzetelny i odpowiada podanej przez stronę postępowania ilości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych". (zob. wyrok NSA z 19 października 2021 r., III OSK 4061/21, LEX nr 3244712). Przyjęcie natomiast wykładni przepisów art. 272 ust. 5 i ust. 7 ustawy - Prawo wodne, tj. przyjęcie czasu wyrażonego w latach jako ¼ należy uznać za błędne. Prowadzi bowiem do niezgodnego z obowiązującymi przepisami zaniżenia wysokości należnej opłaty zmiennej. (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2021 r., III OSK 3286/21, opublikowano: OSP 2021/7-8/64). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Skarżący kasacyjnie nie uzasadnił, w jaki sposób Sąd I instancji dopuścił się naruszenia - sformułowanej w wymienionym przepisie ustawy zasadniczej - zasady demokratycznego państwa prawnego. Wskazany w petitum skargi kasacyjnej artykuł Konstytucji RP odnosi się do bardzo szerokiego pojęcia, będącego treścią naczelnej zasady Konstytucji, takiej jak demokratyczne państwo prawne oraz zasada sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że na art. 2 Konstytucji RP można się powoływać tylko wtedy, gdy nastąpiło naruszenie przynajmniej jednej ze szczegółowych zasad "pochodnych", nigdy na samą zasadę demokratycznego państwa prawnego w całości, czy jeden z jej fragmentów - zasadę państwa prawnego lub demokratycznego albo sprawiedliwego ("sprawiedliwości społecznej") (zob. wyroki z dnia 2 kwietnia 2003 r. sygn. akt K 13/02, OTK-A 2003/4/28; i z dnia 14 kwietnia 2003 r. sygn. akt K 34/02, OTK-A 2003/4/30). Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił, w jaki sposób przerzucono na Skarżącego ciężar nieprecyzyjnych regulacji prawnych (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2021 r., I GSK 1935/18, LEX nr 3205877). W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora do wydania decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za okres II kwartału 2019 r., ponieważ Skarżący kasacyjnie korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Dyrektora z 4 lutego 2019 r., nr WA.ZUZ.6.421.471.2018.AZ na odprowadzanie wód opadowo - roztopowych do rzeki S.. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zasadności określenia opłaty zmiennej za korzystanie z tej usługi wodnej. Istotą sporu jest prawidłowość jej określenia, ponieważ Skarżący kasacyjnie zarzuca, że organ nieprawidłowo zastosował wynikający z art. 272 ust. 5 p.w. wzór stanowiący podstawę do ustalenia wysokości należnej za dany okres rozliczeniowy opłaty. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie może być wątpliwości, że opłata zmienna za usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód ustalana jest zgodnie z treścią art. 272 ust. 5 Prawa wodnego za faktyczną ilość wody odprowadzonej w danym okresie rozliczeniowym. Ustawodawca przyjął, że co do zasady opłata ma mieć wymiar odpowiadający kwartalnemu okresowi rozliczeniowemu (art. 272 ust. 10 ustawy). Tak określona zasada pozwala przyjąć do obliczenia wysokości opłaty, przy zastosowaniu ogólnego wzoru wynikającego z art. 272 ust. 5 ustawy, wartość wyrażającą liczbę uwzględnionych okresów rozliczeniowych tj. właśnie jedność, ponieważ okresem rozliczeniowym jest kwartał. Ujętemu we wzorze okresowi rozliczeniowemu odpowiada faktyczna ilość wody odprowadzonej w tym wyrażonym liczbą okresie rozliczeniowym. W informacji Dyrektor ustalił wysokość opłaty zmiennej za okres rozliczeniowy odpowiadający konkretnemu kwartałowi w roku. Do ustalenia opłaty przyjęto iloczyn ilości odprowadzonej w tym kwartale wody, obowiązującej stawki za 1 m³ wody na rok i liczby odpowiadającej uwzględnionemu okresowi rozliczeniowemu (a więc jedności, skoro rozliczano 1 kwartał). Ma rację Sąd I instancji, że ten sposób ustalenia opłaty, jest rzetelny i odpowiada podanej przez Skarżącego ilości odprowadzonych wód, a także wynikającej z przepisów ustawy zasadzie ustalania opłaty dla kwartalnego okresu rozliczeniowego. Odmienna wykładnia przepisu, którą prezentuje Skarżący, polegająca na uwzględnieniu w stosowanym iloczynie zamiast liczby 1 wyrażającej kwartalny okres rozliczeniowy, liczby wyrażającej 1/4 okresu rocznego (a więc zamiast 1,00 jako składnika wzoru, liczby 0,25), prowadziłaby do niezgodnego z obowiązującymi przepisami zaniżenia wysokości należnej opłaty zmiennej. W przypadku określonego przez ustawodawcę sposobu obliczenia opłaty zmiennej, odpowiednia proporcja wynikająca z ustalania opłaty za cząstkowy okres w danym roku została już uwzględniona w tej części wzoru, która wyraża ilość wody odprowadzonej w danym okresie rozliczeniowym. Mając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, to na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga ta podlega oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W związku z tym w tej sprawie należało od Miasta M. zasądzić na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało zastosować art. 207 § 2 p.p.s.a., bowiem Organ wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną o identycznej treści w kilku tożsamych sprawach przez co rozmiar nakładu pracy wniesionej przez pełnomocnika Organu był z tego powodu mniejszy. Powyższą okoliczność należało uwzględnić. Wysokość tego wynagrodzenia określono zatem w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265) z uwzględnieniem art. 207 § 2 p.p.s.a.