III OSK 1191/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 388/23 w sprawie ze skargi M. Ł. na bezczynność Prokuratora Rejonowego W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 388/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Ł. (dalej: "skarżąca") na bezczynność Prokuratora Rejonowego Warszawa-Śródmieście Północ (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z dnia 11 maja 2023 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. czy w okresie od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r., prokurator K. K. Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście Północ w Warszawie pełnił dyżury zdarzeniowe lub został do nich wyznaczony na równych zasadach, tj. w tym samym wymiarze dziennym i godzinowym, a więc po godzinach urzędowania zgodnie z § 51 ust. 1 i § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratur; 2. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa w odniesieniu do każdego przypadku odstępstwa; 3. czy w okresie od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r., zastępca Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście Północ w Warszawie, którego dane osobowe zostały ujawnione na stronie (https://www.gov.pl/web/po-warszawa/prokuratura-rejonowa-warszawa- śródmieście) pełnił dyżur zdarzeniowy lub został do nich wyznaczony na równych zasadach, tj. w tym samym wymiarze dziennym i godzinowym, a więc po godzinach urzędowania zgodnie z § 51 ust. 1, § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratur; 4. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 3, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa w odniesieniu do każdego przypadku odstępstwa: 5. ile grafików, harmonogramów dyżurów zdarzeniowych zostało sporządzonych w okresie od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ w Warszawie; 6. czy w okresie od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r., K. K. Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście Północ w Warszawie pełnił lub ma pełnić dyżur zdarzeniowy, w co najmniej jednym dniu świątecznym; 7. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 6, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa; 8. czy w okresie od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r., dany zastępca Prokuratora Rejonowy Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ w Warszawie, którego dane osobowe zostały ujawnione na stronie (https://www.qov.pl/web/DO-warszawa/Drokuratura-rejonowa-warszawa- srodmiescie) pełnił lub ma pełnić dyżur zdarzeniowy, w co najmniej jednym dniu świątecznym; 9. w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 8, wskazania jakie były przyczyny odstępstwa od zasady równego traktowania pracowników, co skutkowało obciążeniem innych prokuratorów dodatkowymi dyżurami, ze wskazaniem obowiązujących przepisów prawa. Ponadto wniosła o przesłanie w formacie pdf "skanów" dokumentów: zakresu obowiązków służbowych osób przygotowujących odpowiedź na niniejszy wniosek oraz zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów zgodnie z § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratur, za okres od 1 października 2022 r. do 1 czerwca 2023 r. Pismem o sygn. 4314-O.lp.14.2023 z 19 maja 2023 r. organ poinformował skarżącą, w zakresie pkt 1 wniosku, że Prokurator K. K. pełnił dyżur zdarzeniowy w okresie od 1 października 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, i że w okresie od dnia udzielenia odpowiedzi do dnia 1 czerwca 2023 r. nie został wyznaczony do pełnienia dyżuru zdarzeniowego. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat pełnienia dyżuru przez prokuratora K. K. za okres następujący po dniu udzielenia odpowiedzi, albowiem Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście-Północ nie posiada wiedzy o zdarzeniach przyszłych. Pozostała część pytania nie stanowi informacji publicznej, albowiem pojęcie "równości" jest pojęciem ocennym. W zakresie pkt 2 wniosku organ podał, że żądanie to nie dotyczy udzielenia informacji publicznej. Udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega sama informacja stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta lub nie przez dany organ, czy też znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu wiadomości nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (cyt. za ibidem). Odnosząc się do pkt 3 wniosku organ wskazał, że na stronie internetowej https://www.gov.pl/web/po-warszawa/prokuraturarejonowa-warszawa-srodmiescie znajdują się dane osobowe zastępców Prokuratora Rejonowego Warszawa- Śródmieście w Warszawie. Na tej stronie internetowej nie znajdują się dane osobowe żadnego z zastępców Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie. Z tego powodu Prokurator nie posiada informacji wskazanej w tym punkcie wniosku, a tym samym zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. a contrario nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. Odnosząc się do żądania z pkt 4 wniosku wyjaśnił, że z uwagi na brak posiadania informacji określonych w pkt 3 odpowiedź na pytanie z pkt 4 jest bezprzedmiotowa. W zakresie pkt 5 wniosku organ podał, że w okresie od 1 października 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi sporządzono 2 grafiki dyżurów zdarzeniowych. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat grafików, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. W zakresie pkt 6 wniosku Prokurator stwierdził, że pytanie jest nieprecyzyjnie i brak jest możliwości udzielenia na niego odpowiedzi. W żadnej ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie "dnia świątecznego" i organ nie posiada wiedzy co należy rozumieć przez to określenie. Odnosząc się do treści pkt 7 wniosku organ podał, że żądanie nie dotyczy udzielenia informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacją publiczną nie jest informacja abstrakcyjna ani też urzędowa wykładnia prawa. W tym znaczeniu nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia, motywacje czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W zakresie pkt 8 wniosku organ wyjaśnił, że na stronie internetowej https://www.gov.pl/web/po-warszawa/prokuraturarejonowa-warszawa-srodmiescie znajdują się dane osobowe zastępców Prokuratora Rejonowego Warszawa- Śródmieście w Warszawie. Na tej stronie internetowej nie znajdują się dane osobowe żadnego z zastępców Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie. Z tego powodu Prokurator posiada informacji wskazanej w tym punkcie wniosku, a tym samym zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") a contrario nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. Odnosząc się do żądania z pkt 9 wniosku organ stwierdził, że z uwagi na brak posiadania informacji określonych w pkt 8 odpowiedź na pytanie z pkt 4 jest bezprzedmiotowa. Organ wyjaśnił także, że osobą, która wytworzyła informację i odpowiada za jej treść, jest Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie K. K.. Zakres obowiązków Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie wynika z zarządzenia w sprawie podziału czynności prokuratorów, które przesyłano wnioskodawczyni w załączeniu oraz ustawy — Prawo o prokuraturze, rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy i innych aktów prawnych, które zostały opublikowane w Dzienniku Ustaw. Dokumenty dotyczące zakresu obowiązków służbowych innych osób zaangażowanych w przygotowanie odpowiedzi na wniosek np. poprzez zarejestrowanie sprawy w rep. "Ip" lub też skserowanie zarządzenia o podziale czynności, nie stanowią informacji publicznej. Te osoby nie były osobami decyzyjnymi o treści udzielonej odpowiedzi. Wskazał także, że w okresie od 1 października 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi Prokurator Rejonowy Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie nie wydał zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów na podstawie § 52 ust. 4 regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Jednocześnie brak jest możliwości udzielenia informacji na temat zarządzeń, które mogą zostać sporządzone w przyszłości. Pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia 11 maja 2023 r. Uzasadniając skargę wskazała, iż do dnia jej sporządzenia, zobowiązany organ nie udzielił żądanej odpowiedzi, czym przekroczył termin rozpoznania sprawy wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., i uczynił skargę na bezczynność konieczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej oczywistą bezzasadność, oraz o przeprowadzenie dowodu z kopii ostatecznej odpowiedzi, udzielonej skarżącej w sprawie o sygn. 4314-O.lp.8.2023, w postaci pisma Prokuratora z dnia 23 maja 2023 r. na okoliczność posiadania przez skarżącą harmonogramów dyżurów obowiązujących w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście-Północ w Warszawie w okresie od 1 stycznia 2022 r. do końca maja 2023 r. i posiadania informacji wskazanych w treści wniosku skarżącej, który został zarejestrowany pod sygn. 4314-O.lp.14.2023 i na który udzielono odpowiedzi pismem z dnia 19 maja 2023 r. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji podał, że "poza sporem było, że Fundacja X jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 2058). Ustalenia tego, poczynionego przez WSA, nie zakwestionował NSA." Dalej wskazał, że w niniejszej sprawie spór sprowadzał się do tego, czy w przypadku, gdy skarżąca nie odebrała korespondencji i złożyła skargę na bezczynność organu, można uznać, że organ pozostawał w bezczynności. Na tak postawione pytanie odpowiedział przecząco. WSA podzielił spostrzeżenie organu, dotyczące niedookreślenia przez skarżącą w treści jej wniosku sposobu, w jaki chce otrzymać żądane informacje. We wniosku zawarła adres, żądanie i stopkę z podpisem, zabrakło natomiast żądania doręczenia odpowiedzi na adres mailowy. Ma to o tyle istotne znaczenie w sprawie, że przedmiotowy wniosek jest jednym z pięciu wniosków, złożonych do organu w maju 2023 roku. W innych wnioskach skarżącej zostało zawarte zastrzeżenie o udzieleniu informacji publicznej na adres mailowy. Skoro zatem przedmiotowy wniosek nie zawierał takiego zastrzeżenia, a jednocześnie zawierał adres, umożliwiający wysłanie korespondencji pocztą tradycyjną, to organ prawidłowo uczynił, wysyłając odpowiedź na ten adres pocztą tradycyjną w terminie przewidzianym dla udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Powyższy wyrok w całości zakwestionowała skarżąca, zarzucając mu naruszenie a) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) błędne zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.") w związku z obrazą art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy, w szczególności nie zajął stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym zaniechał oceny twierdzeń skarżącej, co do braku udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie i w sposób oraz formie wymaganej, a nadto nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji sporządził uzasadnienie w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, 2) błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1, art, 6 ust. 1 pkt 3) lit. a), pkt 4) a) i b), art, 6 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezasadne oddalenie skargi z 7 czerwca 2023 r. podczas, gdy wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne stanowią podstawę do stwierdzenia, że Sąd błędnie dokonał oceny okoliczności faktycznych przez pryzmat zastosowania ww, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w następstwie tego bezzasadnie nie uwzględnił na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a skargi na bezczynność organu - Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście Północ w Warszawie, który wbrew wskazanym przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej nie udostępnił żądanych informacji w zakresie i w formie wynikającej z wniosku z 11 maja 2023r., zwłaszcza nie przesłał w formacie pdf. "skanów" dokumentów w postaci: 1) zakresu obowiązków służbowych osób przygotowujących odpowiedź na niniejszy Wniosek, 2) zarządzeń zwalniających z pełnienia dyżurów zgodnie z § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratur, z zastrzeżeniem anonimizacji danych wrażliwych, za okres od 1 października 2022r. do 1 czerwca 2023r., a które to stanowią zakresowo informacje publiczne, w których posiadaniu był organ na podstawie § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, a których Skarżąca nigdy nie uzyskała 3) błędne niezastosowanie art. 149 § 1, 1a i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a oraz w zw. z art. 1 ust, 1 i art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust, 1 pkt 3) lit. a), pkt 4) a) i b), art. 6 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. podczas, gdy wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne stanowią podstawę do stwierdzenia, że Sąd błędnie dokonał oceny okoliczności faktycznych przez pryzmat zastosowania ww. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a następnie błędnie nie stwierdził bezczynności Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście Północ w Warszawie, który wbrew wskazanym przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej nie udostępnił żądanych informacji w zakresie i formie wynikającej z wniosku z 11 maja 2023r., a poprzestał na twierdzeniu, że żądane informacje skarżąca może samodzielnie wyprowadzić z nieokreślonych harmonogramów dyżurów i niezałączonych do akt sprawy, a które to ze względu na normatywną treść tych dokumentów - wykaz prokuratorów pełniących dyżury, nie mogą obiektywnie stanowić podstawy do ustalenia żądanych informacji, tj. informacji o osobach i powodach zwolnienia z pełnienia dyżurów zgodnie z § 52 ust. 4 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. b) przepisów prawa materialnego: 1) błędną wykładnię art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie poglądu, że określenie sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej drogą elektroniczną jest uwarunkowane od złożenia wyraźnego żądania doręczenia informacji na adres poczty elektronicznej podczas gdy określenie przez wnioskodawcę sposobu i formy udostępnienia informacji może wynikać z żądania przekazania informacji publicznej w żądanej formie (formacie) dokumentu elektronicznego, w szczególności przesłania informacji w formacie pliku pdf, co wyklucza logicznie udostępnienie informacji na piśmie w formie "papierowej" na adres "stacjonarny" wnioskodawcy, 2) błędną wykładnię art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie poglądu, że zamieszczenie danych adresowych wnioskodawcy uprawnia podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji na ten adres wbrew żądaniu wnioskodawcy albo bez wyjaśnienia treści żądania, gdy wnioskodawca nie żąda wyraźnie udostępnienia informacji na ten adres podczas, gdy prawidłowa interpretacja normy wynikającej z przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że organ jest bezwzględnie związany żądaniem wnioskodawcy o udostępnienie informacji publicznej, co do sposobu i formy udostępnienie informacji pod rygorem popadnięcia w bezczynność zgodnie z art. art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 3) niewłaściwe niezastosowanie art. 14 § 1 u.d.i.p. podczas, gdy z treści wniosku z 11 maja 2023 r. wynika wprost żądanie udostępnienia informacji publicznej w formacie pliku pdf, a więc drogą elektroniczną, co oznacza, że Sąd w procesie kontroli legalności czynności organu powinien zestawić ten bezsporny fakt z ww. przepisem u.d.i.p. i powinien był stwierdzić, iż organ naruszył art. 14 § 1 u.d.i.p. poprzez niezastosowanie się do wiążącego żądania wnioskodawcy, co do formy i sposobu udostępnienia informacji publicznej, co w konsekwencji naruszyło art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3) lit, a), pkt 4) a) i b), art. 6 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art.4 ust. 3 u.d.i.p. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i popadnięcie przez organ w stan bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w żądanym zakresie i formie. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów zastępstwa adwokackiego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem kwestionowany nią wyrok rażąco narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. co do zasady odnosi się do wadliwości konstrukcyjnej uzasadnienia wyroku, która uniemożliwia weryfikację podjętego w nim rozstrzygnięcia. Chodzi więc nie o wadliwość przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ocen prawnych, lecz o niekompletność elementów treściowych uzasadnienia kształtujących podstawę faktyczną i prawną tych ocen. Do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może więc dojść jedynie w takim układzie, w którym nie da się odtworzyć procesu kształtowania ocen prawnych sądu pierwszej instancji, na których oparł on sformułowane w wyroku rozstrzygnięcie. Jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia i próbę skontrolowania toku rozumowania sądu uniemożliwia sporządzenie przez sąd uzasadnienia wyroku, które nie pozostaje w faktycznym i prawnym związku z wydanym rozstrzygnięciem, tj. w sytuacji wystąpienia sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. Wady tej nie da się usunąć w postępowaniu kasacyjnym w inny sposób niż poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnymi pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 68/15, z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 2060/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w części zważającej uzasadnienia zamieścił treść nieadekwatną dla niniejszej sprawy, co uniemożliwia identyfikację podstaw oddalenia skargi wniesionej na bezczynność organu. WSA podał, że organem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku dostępowego w sprawie jest "Fundacja X", a spór dotyczy tego, czy organ pozostaje w bezczynności w razie nieodebrania przez skarżącą jego pisemnej odpowiedzi na żądanie udostępnienia informacji publicznej. Jak z powyższego wynika, rozważania Sądu pierwszej instancji w ogóle nie odnoszą się do przedmiotu niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Powyższe prowadzi do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien wydać orzeczenie, w którym sentencja będzie spójna z jego pisemnym uzasadnieniem. Natomiast w związku z tym, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się trafny, to przedwczesne byłoby wyrażanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska w kwestiach objętych pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2015 r., I GSK 465/15; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., I OSK 1880/19). Z wyżej wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszły podstawy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z tym przepisem "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że jeżeli istotną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji spowodowana wyłącznie uchybieniem tego Sądu, a nie wynikiem merytorycznej kontroli zachowania adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia, to brak dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.