II SA/Rz 853/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 lutego 2023 r. nr I-III.7821.12.2022 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - skargę oddala - Przedmiotem skargi A.W. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 20 lutego 2023 r. nr I-III.7821.12.2022 wydana w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a."). Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych sprawy Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku z 17 września 2020 r., uzupełnionego 11 kwietnia 2022 r. oraz 20 maja 2022 r., działając na podstawie art. 11a ust. 1 i ust. 2a, art. 11f ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023r., poz. 162 ze zm. – dalej: "ustawa zrid") oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a., decyzją z 10 czerwca 2022 r. nr 12/2020, znak: AR.6740.53.62.2020.WR53 zezwolił Prezydentowi Miasta [...] na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa publicznej drogi gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi KDZ", na działkach wymienionych w sentencji decyzji, położonych w obrębie ewidencyjnym [...], w obrębie ewidencyjnym [...], w obrębie ewidencyjnym [...] oraz w obrębie ewidencyjnym [...] w [...]. Odwołania od tej decyzji złożyli A.W., G.W., J.H. oraz S.H. wnosząc o zawieszenie postępowania z urzędu, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Wskazali, że przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o pozwolenie wodnoprawne, które uległo wygaśnięciu z mocy prawa, na skutek niedopełnienia przez wnioskodawcę wynikającego z niej warunku, tj. inwestor nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie trzech lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Dodatkowo wskazali, że organ który wydał pozwolenie wodnoprawne, dokonał jego korekty, wydając postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji, co ich zdaniem "w sposób rażący narusza obowiązujące przepisy prawa formalnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy". Ich zdaniem niedopuszczalna jest, w trybie sprostowania oczywistej omyłki, zmiana zapisu zawartego w decyzji, na zapis, który w sposób zasadniczy zmienia zakres uprawienia wnioskodawcy wydłużając czas obowiązywania "prostowanej decyzji", bowiem w sposób istotny ingeruje w meritum pierwotnego brzmienia rozstrzygnięcia decyzji. Wskazali ponadto, że na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w [....] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 marca 2022 r., znak: RZ.ZUZ.1.4210.157.2022.MC (o sprostowaniu omyłki) zostały złożone zażalenia. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.9.2022.JP stwierdził niedopuszczalności zażaleń. W ich ocenie organ winien zastosować art. 97 k.p.a. i zawiesić postępowanie. Odwołania od decyzji Prezydenta z 10 czerwca 2022 r. złożyli także M.K., E.P., M.W., M.L., H.D., A.N., D.N., M.D., N.P., P.S., G.K., N.K., S.M., W.B. i J.Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz "niezwłoczne uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonej decyzji". Odwołujący podkreślili, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić tylko w wyjątkowej, indywidualnie uzasadnionej sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności o charakterze niestandardowym. Tymczasem organ w najmniejszym stopniu nie dokonał oceny, czy wypełniają one ustawowe przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazali na kwalifikowane naruszenie obowiązujących przepisów prawa, choćby poprzez niewyłączenie się przez Prezydenta od prowadzenia przedmiotowego postępowania. Organ ten skupia we własnych rękach rolę wnioskodawcy, inwestora oraz arbitra. Zarzucili rażące naruszenie art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 24, art. 28, art. 392, art. 61, art. 73, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 107, art. 145, art. 156 k.p.a., art. 1, art. 11f ust. 1 pkt 4 i art. 17 ustawy o zrid, a ponadto art. 124 w zw. z art. 112 ust. 2 oraz art. 116 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący wskazali, że droga w przebiegu wynikającym z zaskarżonej decyzji ma być wytyczona pomiędzy blokami, w ich bardzo bliskim sąsiedztwie, co rodzi poważne wątpliwości z uwagi na wjazdy do budynków i ukształtowanie terenu zwłaszcza, że nie przeprowadzono jakichkolwiek badań w zakresie wpływu budowanej drogi na budynek, w którym znajdują się lokale mieszkalne oraz podziemny garaż wielostanowiskowy. Zatwierdzony projekt nie zawiera żadnych rozwiązań, które zabezpieczałyby mieszkańców bloków nr [....] i[...] przy ul. [...] przed skutkami ruchu drogowego, który ma się odbywać projektowaną drogą, zaś decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko została wydana w momencie, gdy bloki nr [...] i [...] przy ul. [...] jeszcze nie istniały. Odwołujący zwracają również uwagę na brak aktualnej mapy ukazującej faktyczny stan zagospodarowania terenu bloku nr [....] przy ul. [...]. W dołączonej do decyzji dokumentacji znajduje się nieaktualny plan działki nr [...], którego stan nie jest zgodny ze stanem faktycznym. Wskazali, że wydanie decyzji nastąpiło już po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego. Odwołania od decyzji Prezydenta złożyli także A.B., K.S., D.T., M.K. i K.K. jednakże Wojewoda Podkarpacki postanowieniem z 17 lutego 2023 r. nr I-III.7821.12.2022 stwierdził niedopuszczalność odwołań złożonych przez ww. strony. Natomiast po rozpoznaniu odwołań pozostałych stron Wojewoda Podkarpacki wskazaną na wstępie decyzją z 20 lutego 2023 r. w pkt: I. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 9, pkt 4 o treści: "4.W ramach realizowanej inwestycji, inwestor zobowiązany jest do dokonania budowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych, budowy, przebudowy zjazdów oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi przedmiotowej drogi), zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, na poniższych działkach:" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o treści: "4.W ramach realizowanej inwestycji, inwestor zobowiązany jest do dokonania budowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych, budowy, przebudowy zjazdów oraz przebudowy urządzeń wodnych, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, na poniższych działkach:" II. w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie Wojewoda wskazał, że przedmiotem rozpoznania jest budowa drogi gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi KDZ, która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, stanowi kategorię dróg publicznych, co uzasadnia prowadzenie postępowania w trybie przepisów ustawy zrid. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek właściwego zarządcy dróg na terenie miasta [...] tj. Prezydenta Miasta [...], natomiast decyzję wydał Prezydent Miasta [...] działający jako starosta miasta na prawach powiatu – stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy zrid. W ocenie Wojewody inwestor spełnił wszystkie wymogi nałożone ustawą zrid. Przed złożeniem wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zarządca drogi uzyskał pozytywne opinie właściwych miejscowo organów, a mianowicie - uchwałą nr [...] z [...] września 2019 r. oraz nr [...] z [...] sierpnia 2021 r., Zarząd Województwa [...] w [...] postanowił wyrazić pozytywną opinię do wniosku o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji. Ponadto do wniosku złożonego w organie w dniu 17 września 2020 r. inwestor załączył pismo z 30 sierpnia 2019 r. l.dz.: WYS/180/0/002/19, potwierdzające zwrócenie się do Starosty Grodzkiego/Prezydenta Miasta [...] o opinię wskazaną w art. 11b ust. 1 ustawy zrid. Zgodnie z art. 11b ust. 2 ustawy zrid niewydanie opinii, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku złożonego 17 września 2020 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, inwestor załączył stosownie do art. 11d ust. 1 ustawy zdrid mapy w skali 1:500 przedstawiające proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę w skali 1:500 z projektem podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego opracowanego przez uprawnionych projektantów, stosownie do art. 36 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2020r., poz. 471, ze zm./. Ponadto we wniosku inwestor określił nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, a także określił nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone. Ponadto inwestor do wniosku dołączył wymagane art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy zrid opinie właściwych organów oraz wymagane art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy zrid decyzje. Zdaniem Wojewody przedłożony projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Projekt sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz zawiera odpowiednie oświadczenie projektantów i sprawdzających o zgodności projektu z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda wyjaśnił także, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor, na wezwanie organu, usunął stwierdzone nieprawidłowości. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie zawiera ona wad powodujących jej uchylenie w całości. O wszczęciu postępowania zainteresowane strony zostały powiadomione zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy zrid. Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy zrid. W decyzji wyszczególniono numery ewidencyjne działek przeznaczonych pod pas drogowy, a także działki, w stosunku do których wprowadzono tymczasowe ograniczenia w korzystaniu (teren niezbędny dla obiektów budowlanych). Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi wraz z określeniem ich kategorii oraz określa linie rozgraniczające teren inwestycji (załącznik nr 1 do decyzji) i linie podziału nieruchomości (załącznik nr 2 do decyzji), który to podział przedmiotowa decyzja zatwierdza w pkt V. Ponadto na mocy decyzji zatwierdzono projekt budowlany oraz określono nieruchomości, które stają się własnością Gminy Miasto [...]. Ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (pkt III decyzji), określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt IV decyzji), a także szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie (pkt VII decyzji). Wojewoda wyjaśnił, że w związku ze stwierdzeniem, że organ w sposób który nie koresponduje z ustanowionymi ograniczeniami w korzystaniu nieruchomości (pkt VII.5.a decyzji) określił roboty budowlane planowane do wykonania w terenie niezbędnym, w trybie odwoławczym skorygowano pkt VII.4 decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej poinformowano strony zgodnie z treścią art. 11f ust. 3 ustawy zrid, a sama decyzja wydana została zgodnie z regulacjami art. 11f ust. 1 ustawy zrid. Prawidłowo także organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy zrid. Jak wyjaśniono wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono poprawą stanu bezpieczeństwa ruchu na drodze, warunków ruchu samochodowego oraz ruchu pieszego. Zdaniem zarządcy drogi wykonanie inwestycji przyczyni się do odciążenia ul. [...], poprawi stan istniejącego rowu, który obecnie nie jest w stanie przyjąć wód nawalnych powodując zalewanie ogródków działkowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach Wojewoda wyjaśnił, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z 16 kwietnia 2019 r. o pozwoleniu wodnoprawnym, która została sprostowana z urzędu w zakresie omyłkowego wskazania okresu po jakim udzielone pozwolenie wodnoprawne wygasa. Zarzuty w tym zakresie pozostają w ocenie organu bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazując na art. 25 k.p.a. i art. 11a ust. 1 ustawy zrid Wojewoda wyjaśnił, że prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Odnośnie zarzutów dotyczących "aktualności" mapy do celów projektowych wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji była przedmiotem narady koordynacyjnej przeprowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] i została uzgodniona protokołem. Wskazywana przez skarżących nieaktualność mapy do celów projektowych w części dotyczącej działki nr [...] pozostaje bez wpływu na istniejące zagospodarowanie ww. nieruchomości tym bardziej, że planowana budowa sieci elektroenergetycznej została przewidziana w terenie niezbędnym, na niewielkim fragmencie tej działki. Odnosząc się do kwestii ochrony środowiska Wojewoda wyjaśnił, że w pkt 7 opisu do projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał, że planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na jakość powietrza w rejonie jej lokalizacji. Realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia spełniać będzie obowiązujące przepisy ochrony środowiska, a opisana technologia wykonania robót nie wpłynie negatywnie na środowisko. Przedsięwzięcie nie będzie miało ponadnormatywnego wpływu na elementy środowiska, w tym walory krajobrazowe, istniejącą i planowaną zabudowę oraz zagospodarowanie terenu. Wojewoda odnosząc się do uwag zgłoszonych przez A.W. w toku postępowania odwoławczego wyjaśnił, że z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że przez działkę nr [...] obr. [...] w [...] projektowana jest kanalizacja deszczowa dn 400 oraz kabel oświetleniowy. Wykonanie innych robót, niż te od których uzależniona jest realizacja inwestycji drogowej, nie może zostać uwzględnione. Z projektu zagospodarowania terenu wynika również, że na ww. nieruchomości nr [...] obr. [...] brak jest istniejącego zjazdu. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.) w przypadku budowy lub przebudowy drogi do zarządcy drogi należy budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących, natomiast co do zasady budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (art. 29 ust. 1). Wojewoda wyjaśnił także, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego G.P. wniosła "odwołanie uzupełniające". Z uwagi na to, że w ustawowym terminie nie złożyła ona odwołania, pismo to potraktowano jako uwagi wniesione przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania. Natomiast wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności skarżonej decyzji Prezydenta Wojewoda rozpoznał odrębnym postanowieniem. Skargę na powyżej opisaną decyzję Wojewody Podkarpackiego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.W. – reprezentowana przez pełnomocnika adw. K.S. Kwestionowanej decyzji zarzuciła: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie: a) art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału Prezydenta Miasta [...], albowiem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Prezydent pełnił zarówno funkcję inwestora, jak i organu właściwego do wydania decyzji, co jest wprost sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz rzutuje na zasadę bezstronnego postępowania (art. 8), której zapewnienie nie jest możliwe w sytuacji, gdy Prezydent jest zarówno stroną postępowania administracyjnego, jak i organem właściwym do wydania decyzji; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wszystkie wymogi z zakresu działalności organu I i II instancji bez jakiejkolwiek weryfikacji dowodowej ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora; c) art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wszystkie wymogi z zakresu działalności organu I i II instancji bez jakiejkolwiek weryfikacji dowodowej ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora; d) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez działanie organu II instancji w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia skarżącej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy jej wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważania zarzutów skarżącej wyrażonych w środku zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu I instancji; e) art. 107 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez brak opisania w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych jej wydania w szczególności poprzez pominięcie w treści uzasadnienia decyzji wyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek którymi kierował się organ II instancji przy jej wydawaniu zważając na brak kompleksowego rozważenia zarzutów podniesionych w środku odwoławczym skarżącej oraz pozostałych skarżących od rozstrzygnięcia organu I instancji. Wobec powyższych zarzutów strona zawnioskowała uchylenie w całości decyzji Wojewody oraz decyzji organu I instancji, zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a do czasu rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego zawisłego przed NSA a związanego ze skargą kasacyjną od wyroku w WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 945/22; o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 853/23 WSA w Rzeszowie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Odrębnym postanowieniem z tej samej daty odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z 10 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne, uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy w dacie orzekania przez organy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 ustawy zrid Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem postępowania jest realizacja inwestycji drogowej – budowa publicznej drogi kategorii gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi KDZ", na działkach wymienionych w sentencji decyzji, położonych w obrębie ewidencyjnym [...], w obrębie ewidencyjnym [...] w [...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 162 z późn. zm.). Na podstawie art. 11 a ust. 1 ustawy zrid: wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Przepisy wymienionej ustawy w sposób szczegółowy określają przebieg postępowania a także wskazują wymogi formalne wniosku. Tytułem wstępu wskazać należy, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ma charakter związany. Oznacza to, że w sytuacji, gdy wnioskodawca spełni wszystkie przewidziane prawem wymagania, dołączy przewidziane opinie organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej. Zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można przy tym uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami- art. 11e ustawy zrid Powyższe oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Nie oznacza to jednak, że rolą organu administracji publicznej w omawianym postępowaniu jest jedynie bierne zaakceptowanie wniosku o wydanie decyzji. Organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej powinny bowiem zbadać legalność tego przedsięwzięcia, tj. zweryfikować, czy dokumentacja złożona przez inwestora jest kompletna, rzetelna i odpowiada wymogom przewidzianym przez ustawodawcę. Sąd podziela stanowisko organów, że przedłożona przez inwestora dokumentacja mogła być podstawą wydania kontrolowanych decyzji. W tym miejscu należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi co do naruszenia art. 11a ust. 1 ustawy zrid w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału Prezydenta Miasta [...], albowiem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Prezydent Miasta [...] pełnił zarówno funkcję inwestora, jak i organu właściwego do wydania decyzji, co jest wprost sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz rzutuje na zasadę bezstronnego postępowania (art. 8), której zapewnienie nie jest możliwe w sytuacji, gdy Prezydent Miasta [...] jest zarówno stroną postępowania administracyjnego, jak i organem właściwym do wydania decyzji. Z powołaniem się m.in. na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 zarzuciła, że prezydent sprawujący funkcję starosty nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę. Podstawę do wyłączenia prezydenta miasta mogą stanowić również przepisy zawarte w art. 24 k.p.a., ponieważ prezydent jest pracownikiem gminy (...), z tym, że pracownikiem sprawującym równocześnie funkcje organu gminy (miasta). W omawianej sprawie należy przyjąć, że po pierwsze zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. przyczyna wyłączenia prezydenta miasta od udziału w postępowaniu w sprawie. Pozostawanie z gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta. Prowadzenie przez prezydenta miasta sprawującego też funkcję Starosty postępowania administracyjnego i wydawanie decyzji administracyjnych w przypadku gdy stroną tego postępowania, a więc adresatem decyzji, ma być sama gmina jest nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zdaniem Sądu opisany wyżej zarzut skarżącej jest niezasadny. Przepisy art. 11a ust. 1 ustawy zrid ustalają własność rzeczową pierwszoinstancyjnych organów administracji publicznej do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Właściwość rzeczową należy rozumieć jako zobowiązanie organu administracji publicznej do rozstrzygnięcia konkretnej kategorii spraw indywidualnych na podstawie i w granicach prawa. Treść przepisu art. 11a ust. 1 ustawy zrid przesądza, że ustawodawca uznał za dopuszczalną sytuację, w której Prezydent miasta na prawach powiatu będącego inwestorem (tu Gmina [...]) jest jednocześnie organem wykonawczym i zobowiązanym do rozpoznania jego wniosku z ZRID. Zagadnienie legitymacji jednostki samorządu terytorialnego do bycia stroną postępowania, prowadzonego przez jej organ wykonawczy, na przestrzeni lat budziło w orzecznictwie sądowoadministracyjnym szereg wątpliwości. Przyczyną kontrowersji były m.in. kwestie prawne, odnoszące się do osobowości prawnej jednostek samorządu terytorialnego w kontekście: przysługującego im prawa własności, ochrony ich samodzielności, a także ich prawa do sądu. W celu wyeliminowania rozbieżności judykatury w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podjął poniższe uchwały. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., OPS 1/03 wyraźnie przesądziła, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on niejako bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Stanowisko to zostało potwierdzone przez NSA w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15, w której stwierdzono, że "Powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1445)". W uzasadnieniu uchwały NSA podkreślił, że "włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest w związku z tym stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy". Stanowisko to wyrażone zostało również w najnowszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyrokach z 22 października 2021 r. I OSK 1563/21; z 10 listopada 2021 r., I OSK 1700/21; z 24 listopada 2020 r., I OSK 1451/20, a także w postanowieniu z 14 stycznia 2021 r., II OSK 3381/19. Jakkolwiek uchwała ta stanowiła rozstrzygnięcie konkretnego, przedstawionego zagadnienia prawnego (przez co nie ma charakteru wiążącego w niniejszej sprawie) i dotyczyła przymiotu strony – jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu o odszkodowanie za nieruchomości przejęte pod drogę publiczną, niemniej jednak zaprezentowany w niej pogląd i zawarta w jej uzasadnieniu argumentacja znajduje zastosowanie także w niniejszej sprawie. Nie ma podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta [...] czy to na podstawie przepisów art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. czy art. 25 § 1 i 2 k.p.a. Właściwość rzeczowa Prezydenta Miasta [...] w pierwszej instancji do rozpoznania wniosku Gminy [...] o wydanie decyzji ZRID oznacza, ze Gmina [...] nie jest stroną tego postępowania ani w pierwszej, ani w drugiej instancji, ani na etapie postępowania sądowoadministracyjnegio. Rację ma Wojewoda stwierdzając w tym przedmiocie, że zgodnie z art. 11a ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, kompetencję do wydawania decyzji zrid w odniesieniu do dróg gminnych i powiatowych ustawodawca przyznał staroście. W miastach na prawach powiatu nie ma odrębnego organu starosty, a pełnienie jego funkcji i wykonywanie zadań starosty powierzono prezydentowi miasta, na mocy art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym /Dz. U. z 2022r., poz. 528 ze zm./. W następstwie wydanej decyzji właścicielem nieruchomości staje się gmina, a organem orzekającym w tej sprawie jej organ - prezydent miasta. Prezydent miasta – występujący w podwójnej roli - organu, a jednocześnie jest wnioskodawcą w sprawie o wydanie decyzji zrid, natomiast gmina beneficjentem. Ponadto należy zauważyć, że decyzję zrid starosta wydaje na wniosek właściwego zarządcy drogi, którym w przypadku wszystkich dróg publicznych w granicach miast na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta /art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych/. W tym kontekście podkreślić trzeba, że obowiązek wyłączenia Prezydenta miasta nie wynika ani z przepisów ustawy o inwestycjach drogowych, ani przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ administracji rozstrzygający sprawę z zakresu administracji publicznej ma obowiązek działać w granicach prawa, a to wyłącza podstawę do kierowania się własnym interesem prawnym jednostki samorządu terytorialnego, którego jest reprezentantem. Słuszność powyższego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2014r., II OSK 471/14 wskazując, że prezydent miasta "na prawach .powiatu sprawujący funkcje starosty nie jest wyłączony od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący wadliwości nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem skarżącej wnioskodawca powinien określić, w czym przejawia się interes społeczny lub interes gospodarczy oraz dlaczego wymaga on nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Droga publiczna z samej definicji ma służyć użyteczności ogółu co do prowadzenia na niej ruchu pojazdów, dlatego też nie można za uzasadniony interes społeczny do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przyjmować takich celów lub okoliczności, których realizacji służy wybudowaniu drogi, ponieważ mogłoby to nastąpić w każdej sytuacji i w każdym czasie. Tymczasem nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić tylko w wyjątkowej, indywidualnie uzasadnionej sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności o charakterze niestandardowym, z samej definicji nie mogące wystąpić w każdym przypadku budowy drogi publicznej. Rygor natychmiastowej wykonalności jest wyjątkiem od zasady niewykonywania aktów administracyjnych, które nie stały się jeszcze ostateczne, dlatego jego zastosowanie też musi być wyjątkowe. Prezydent Miasta [...] w niniejszej sprawie uzasadniając nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności - czego zdaje się nie dostrzegać Wojewoda Podkarpacki - w najmniejszym stopniu nie dokonał oceny, czy przytoczone we wniosku okoliczności wypełniają ustawowe przesłanki do jego nadania. Zdaniem Skarżącej Organ I instancji ograniczył się jedynie do powielenia argumentacji z wniosku, co po raz kolejny wskazuje na brak zachowania zasady bezstronności. Co więcej, Organ II instancji zdaje się nie zważać na to, że zgodnie z wieloletnią prognozą finansową miasta [...] z dnia 7 lipca 2020 r. realizacja przedmiotowej inwestycji przewidziana jest na lata 2028-2029. W świetle takich okoliczności uzasadnienie wniosku przez Wnioskodawcę oraz Organ I instancji nie znajdują potwierdzenia w faktach. Zdaniem skarżącej na uwagę tegoż naruszenia wskazuje treść art. 17 ust. 3 ustawy z.r.u.d., zgodnie z którym decyzja opatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych oraz uprawnia do wydania prze właściwy organ dziennika budowy. Oceniając ten zarzut Sąd uznał go za niezasadny. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy zrid Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Z przepisu tego wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności dla decyzji pierwszoinstancyjnej nadaje się na wniosek właściwego zarządcy drogi, w sytuacji kiedy jest to uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym. Literalna wykładnia wskazanej normy specustawy drogowej wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, gdy właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy. Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy drogowej, pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczegółowych kryteriów dla takiej oceny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1757/13, LEX nr 1519285). W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego, usprawnienie transportu drogowego, jak i planowane terminy realizacji inwestycji, czy też finansowanie inwestycji z funduszy europejskich uzasadniają nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14, LEX nr 1569073). W analizowanej sprawie właściwy zarządca drogi – Prezydent Miasta [...], zawnioskował o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co uzasadnił poprawą stanu bezpieczeństwa ruchu na drodze, warunków ruchu samochodowego oraz ruchu pieszego. Zdaniem zarządcy drogi wykonanie inwestycji przyczyni się do odciążenia ulicy [...], a także istniejącego rowu, który obecnie nie jest w stanie przejąć wód nawalnych powodując zalewanie ogródków działkowych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2015r., sygn. akt II OSK 1785/15, nie ma podstawy zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, że rygor natychmiastowej wykonalności powinien być wydany na każdorazowy wniosek inwestora, podczas gdy organ powinien zbadać, czy w sprawie występuje uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy w wystąpieniu z takim żądaniem. Wystarczające jest bowiem wskazanie faktów /a nie ich badanie/ pozwalających na przyjęcie, że interes taki występuje. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut skarżącej naruszenia art. 11b ust. 1 ustawy zrid. Decyzja opatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych oraz uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy. Załączona do wniosku opinia w postaci Uchwały Nr [....] Zarządu Województwa [...] w [...] z dnia [...] września2019 r, wraz z uzasadnieniem - zdaniem Skarżącej - jednoznacznie wskazuje, że dotyczy innego projektu opracowanego w 2019 r. a nie projektu dołączonego do wniosku na wydanie decyzji ZRID, który jest datowany na kwiecień 2020r. Właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). 1a. Wniosek o wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, zawiera elementy, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 1, 2 i 4. 2. Niewydanie opinii, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. W kontrolowanej sprawie przed złożeniem wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zarządca drogi uzyskał pozytywne opinie właściwych miejscowo organów, a mianowicie - uchwalą Nr [...] z dnia [...] września 2019r. oraz Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2021r., Zarząd Województwa [...] w [...] postanowił wyrazić pozytywną opinię do wniosku o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji. Ponadto do wniosku z dnia 16 września 2020r. złożonego w organie w dniu 17 września 2020r. o wydanie decyzji zrid inwestor załączył pismo z dnia 30 sierpnia 2019r. l.dz.: WYS/180/0/002/19, złożone w organie w dniu 3 września 2019r., potwierdzające zwrócenie się do Starosty Grodzkiego/Prezydenta Miasta [...] o opinię wskazaną w art. 1 lb ust. 1. Zgodnie z art. 1 lb ust. 2 specustawy drogowej, niewydanie opinii, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Uszło uwadze skarżącej, że w toku postępowania administracyjnego w dniu 11 grudnia 2020 r. została wydana decyzja Nr: 12/2020, znak: AR.6740.53.62.2020.WR53 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa publicznej drogi gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi KDZ". Od w/w decyzji zostały wniesione odwołania do Wojewody Podkarpackiego. Decyzją z dnia 28 czerwca 2021 r. znak: I-IIL7821.2.2021 Wojewoda Podkarpacki uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Nr: 12/2020, znak: AR.6740.53.62.2020.WR53 z dnia 11 grudnia 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W/w decyzji zarzucono m.in.: brak jednoznacznego ustalenia czy opinia z dnia [...] września 2019 r. Nr [....] Zarządu Województwa [...] w [...] dotyczy rozwiązań projektowych objętych wnioskiem o zrid, dołączenie mapy w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu bez uwierzytelnienia kopii i daty jej opracowania, brak w analizie powiązania drogi z innymi drogami publicznymi określenia ich kategorii, sprzeczne określenia kolom linii wskazanego dla oznaczenia terenu niezbędnego dla wykonania robót budowalnych, brak prawidłowego wskazania działek przewidzianych do przejęcia na rzecz Gminy Miasto [...] oraz działek powstałych po podziale. Wojewoda wskazał również na umowę Nr 9/Dec./2018 z dnia 20.11.2018 r., zawartą pomiędzy Skarbem Państwa - RZI w L., a Gminą Miasto [...], w której jako inwestor wskazana jest Gmina Miasto [...], a także na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości nr [...] w obr. [...] w celu budowy zjazdu, podczas gdy z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na ww. nieruchomości projektowana jest dodatkowa jezdnia, umożliwiająca skomunikowanie terenów przyległych z projektowaną drogą publiczną. Ponadto uwagi Wojewody Podkarpackiego dotyczyły zatwierdzonego projektu w zakresie: robót budowlanych na działkach nr [...] i [...], braku podpisów w metryce projektu zagospodarowania terenu oraz wpiętych kilku egz. PZT. Stosując się do uwag zawartych w decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 czerwca 2021 r, znak: I-HI.7821.2.2021, biorąc pod uwagę konieczność uzupełnienia i doprecyzowania wniosku w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa publicznej drogi gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi KDZ", pismem z dnia 2021-09-10 organ wezwał inwestora do przedłożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Pismem z dnia 2022-04-06 organ wezwał inwestora do przedłożenia uzupełnień do wniosku o zrid j.w., w ostatecznym terminie 7 dni od daty odbioru wezwania. Pismem z dnia 11 kwietnia 2022 r. (data wpływu do organu 13 kwietnia 2022 r.) oraz kolejnym z dnia 20 maja 2022 r. (data wpływu do organu 23 maja 2022 r.), inwestor doprecyzował wniosek w niezbędnym zakresie, tj.: wykazu działek przewidzianych do przejęcia na rzecz Gminy Miasto [...], kategorii dróg w analizie powiązania z innymi drogami publicznymi, opinii Zarządu Województwa [...], mapy w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, wyjaśnienia robót przewidzianych na działce nr [...] w obr. [...] (przed podziałem) wraz z decyzją pozwolenia wodnoprawnego, poprawionego projektu budowlanego. Reasumując inwestor prawidłowo udokumentował spełnienie obowiązku z art. 11b ust. 1 ustawy zrid, przedkładając stosowną opinię: Zarządu Województwa [...] (Uchwala Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. wraz z załącznikiem znak: DT-V1.8012.90.4.2021.WJ). Starosta Powiatu Grodzkiego oraz Prezydent Miasta [...] nie wnieśli zastrzeżeń do wniosku (w myśl art. 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Sąd nie podziela stanowiska skarżącej co do tego, że kontrolowana decyzja wydana została w oparciu o decyzję w zakresie pozwolenia wodno-prawnego nie obejmującą całości przedsięwzięcia. Projekt stanowiący podstawę wydania decyzji przewiduje wykonanie rowu otwartego na działce o nr ewidencyjnym [...] (jednostka ewidencyjna [...] m. [....], obręb [...], projektowany pas drogowy nr ewidencyjny [...]). Działka o nr ewidencyjnym [...] (obręb [...]) według skarżącej nie jest objęta pozwoleniem wodno-prawnym i nie była przedmiotem postępowania administracyjnego w tej sprawie - nie była wymieniona w operacie wodno-prawnym stanowiący podstawę postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawie "Budowy publicznej- drogi gminnej na odcinku od ulicy [...] do projektowanej drogi KDZ". Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd stwierdza, że na karcie 1336 akt administracyjnych organu I instancji zalega decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nr 568 2021/ZUZ, która w pkt III obejmuje udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na działce nr [...] obr. [...]. Z pkt III tej decyzji wynika, że została ona wydana w ,związku z realizacją zamierzenia inwestycyjnego objętego przedmiotową decyzją ZRID. Co do zarzutów skargi dotyczących funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji znak: RZ.ZUZ. 1.421.86.2019.MC wydanej w dniu, 16 kwietnia 2019r. przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie trzeba zauważyć, że organ pismem z dnia 10 października 2022r. znak: I-IIl.782.12.2022. wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wódy Polskie o zajęcie stanowiska, w zakresie wskazanego w decyzji okresu ważności pozwolenia wodnoprawnego. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wskazał, że postanowieniem z dnia 29 marca 2022r. znak- RZ.ZUZ. 1.4210.157.2022.MC "sprostował z urzędu omyłkę pisarską w ww. decyzji w zakresie omyłkowego wskazania okresu po jakim udzielone pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wygasa". Na ww postanowienie zostały wniesione zażalenia, zaś Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki 'Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022r., znak: RZ ZUZ 1 4219.9.2022.JP stwierdził niedopuszczalność wniesionych zażaleń. Poruszana przez skarżących kwestia prawidłowości wydania ww postanowienia pozostaje bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym obowiązywał art. 414."ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo wodne stanowiący, iż pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli inwestor w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie dróg publicznych, linii kolejowych, linii przesyłowych, lotnisk lub lądowisk me rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Sąd w tym zakresie w całości podziela stanowisko Wojewody zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Na datę wyrokowania w tej sprawie WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2023 r., II SA/Rz 945/22 oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [....] z dnia 3 czerwca 2022 r. (znak: RZ.RUZ.4219.9.2022.JP) stwierdzającego niedopuszczalność wniesionych zażaleń na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskiej w [...] z dnia 29 marca 2022 r. (znak: RZ.ZUZ.4.4210.157.2022.MC). Skarżąca wniosła od tegoż wyroku skargę kasacyjną do NSA, wnosząc o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy przez NSA. Argumentowała, że ewentualne wyrugowanie postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z obrotu prawnego w konsekwencji spowoduje, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 czerwca 2022 r. straci swoje oparcie w pozwoleniu wodnoprawnym, gdyż pierwotnie zakładało ono prawo do wykonywania urządzeń wodnych przez 3 lata od dnia, w którym stało się ono ostateczne. Dopiero postanowieniem z dnia 29 marca 2022 r. dokonano zmiany w rozstrzygnięciu pozwolenia wodnoprawnego terminu wykonywania urządzeń wodnych przez 6 lat, co zdaniem Skarżącej było niedopuszczalne w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania. Przyjęcie w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Już w dacie wydania decyzji organu I instancji w tej sprawie, tj. 10 czerwca 2022 r., decyzja Dyrektora ZZPGWWP w [...] obowiązywało w kształcie wynikającym z postanowienia o jej sprostowaniu z 29 marca 2022 r., które wywołało skutki prawne z datą jego doręczenia (art. 143 k.p.a.). W toku postępowania administracyjnego uzyskało ono przymiot ostateczności. Stąd wniosek o zawieszenie postępowania nie znalazł akceptacji Sądu wobec niespełnienia przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd w całości przychyla się do stanowiska Wojewody, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów 1 projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, co jest zgodne z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. z 2018r. poz. 1935/, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 2 lipca 2019r. pod numerem [....]. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji była przedmiotem narady koordynacyjnej przeprowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] Wydział Geodezji Odział Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w dniach 10.07.2019r., 24.07.2019r. oraz 07.08.2019r. i została uzgodniona protokołem nr GE-Z.6630.686.2019. Należy zauważyć, że wskazywana przez skarżących "nieaktualność" mapy do celów projektowych, w części dotyczącej działki nr [...], pozostaje bez wpływu na istniejące zagospodarowanie ww nieruchomości, tym bardziej, że planowana budowa sieci elektroenergetycznej została przewidziana w terenie niezbędnym, na niewielkim fragmencie, działki nr [...], w jej południowo - wschodnim narożniku. Końcowo Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. Strony były informowane o toczącym się postępowaniu, zebrany w sprawie materiał dowody jest obszerny i wystarczający do podejmowania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Uzasadnienia kontrolowanych decyzji są szczegółowe i jasne, spełniają kryteria z art. 107 § 3 k.p.a. W efekcie zarzuty naruszenia art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. także Sąd uznał za chybione. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.