I SA/Sz 64/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe z tytułu opłaty planistycznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej - członka zarządu K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. - J. B. wraz ze Spółką za ciążące na niej zaległości podatkowe z tytułu opłaty planistycznej w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja wydana została m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej: "O.p." Jak wynika z jej uzasadnienia oraz akt administracyjnych sprawy, wydanie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło w następującym stanie sprawy. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z obecną siedzibą w S. (dalej: "Spółka") powstała na mocy aktu notarialnego z [...] lipca 2006 r. Z zapisów aktu wynika, że na stanowisko prezesa zarządu powołano W. M. J. (dalej: "W.J."), a na członka zarządu J. M. B. (dalej: "Strona", "Skarżący"). Z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki, W.J. zrezygnował z dniem [...] kwietnia 2014 r., o czym poinformował Krajowy Rejestr Sądowy w S. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.. Sąd Rejonowy [...] w S., postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wykreślił W.J. jako pełniącego funkcję prezesa zarządu Spółki. Umową zawartą w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...], w dniu [...] kwietnia 2013 r. [tj. po wejściu w życie uchwały Rada Gminy K. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B. (Dz. Urz. Woj. Zach. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. poz. [...]), którą ustalono 30-procentową stawkę opłaty planistycznej] Spółka zbyła stanowiącą jej własność nieruchomość, stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, obręb ewidencyjny B. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Wójt ustalił Spółce jednorazową opłatę planistyczną w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości opisanej powyżej nieruchomości. Decyzja ta została przesłana na adres Spółki i odebrana w dniu [...] czerwca 2014 r. Spółka nie wniosła odwołania od tej decyzji. Wobec nieuiszczenia przez Spółkę kwoty ustalonej powyższą decyzją, Wójt w dniu [...] sierpnia 2014 r. wystosował do Spółki upomnienie nr [...], a następnie w dniu [...] października 2014 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do właściwego organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], z uwagi na bezskuteczność prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W związku z bezskutecznością egzekucji z majątku Spółki i niemożliwością wyegzekwowania od dłużnika ww. zaległości, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., Wójt wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - członka zarządu Spółki wraz ze Spółką, za ciążące na niej zaległości podatkowe z tytułu jednorazowej opłaty planistycznej w wysokości [...] zł, związanej ze wzrostem wartości nieruchomości (działka nr [...]) położonej w obrębie ewidencyjnym B. , spowodowanym zmianą planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonego postępowania, działając na podstawie art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i § 2 oraz art. 207 O.p., Wójt wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. Organ I instancji stwierdził bowiem, że Strona pełniła obowiązki członka zarządu w okresie, w którym upłynął termin płatności przedmiotowego zobowiązania (tj. [...] lipca 2014 r.), egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna i wobec nieprowadzenia przez Spółkę faktycznej działalności gospodarczej brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe zaległości podatkowe zostaną kiedykolwiek zaspokojone. Z kolei Strona ani nie wykazała, że we właściwym czasie złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, ani nie wskazała innych okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, w tym nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniosła zarzut naruszenia art. 116 § 1 i § 2, art. 133 oraz 122, art. 187 i art. 191 O.p., oraz wniosła o: 1) przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów na okoliczności wskazane w treści pisma, 2) zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego obecnie prowadzonego przez Centralne Biuro Antykorupcyjne pod nadzorem Prokuratury Apelacyjnej w S. przeciwko W.J. o czyn z art. 296 § 1, 2 i 3 o.p. ([...], sygn. Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w S.: [...]) z uwagi na fakt, ww. postępowanie karne dotyczy transakcji zbycia nieruchomości usytuowanej w B. , która to transakcja stanowiła podstawę nałożenia na Spółkę opłaty planistycznej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., a wynik postępowania ma wpływ zarówno na sprawę dotyczącą ustalenia opłaty planistycznej jak i na możliwość przypisania odpowiedzialności za zaległości spółki osobie trzeciej, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego o: 3) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 226 O.p. przez Wójta ewentualnie o: 4) uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a O.p. przez Kolegium w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub ewentualnie o: 5) uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 233 § 2 O.p. przez Kolegium w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium, po analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, uznając, że orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Strony wraz ze Spółką za zaległe zobowiązania podatkowe tej Spółki było zasadne. Organ odwoławczy, oceniając sprawę na podstawie regulacji wynikających z art. 116 § 1 i § 2 O.p., uznał bowiem, że w sprawie zaistniały wszystkie obligatoryjne przesłanki orzeczenia o tej odpowiedzialności i nie zaistniały żadne przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które wyłączałyby tę odpowiedzialność. W pierwszej kolejności organ odwoławczy stwierdził ziszczenie się przesłanki bezskuteczności egzekucji (art. 116 § 1 O.p.). W jego ocenie, o fakcie tym świadczyła treść pism z dnia [...] maja 2015 r, [...] grudnia 2016 r., [...] marca 2018 r. i [...] czerwca 2018 r., kierowanych przez organ egzekucyjny do wierzyciela (Wójta), a zawierających informacje o przebiegu i wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki, wyraźnie wskazujące na brak możliwości wyegzekwowania należności (tj. niemożność ustalenia źródeł dochodu, składników majątkowych zobowiązanej Spółki, tj. ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych, z których można prowadzić skuteczną egzekucję; jak i okoliczności wskazujące na fakt nieprowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, w tym niezłożenie sprawozdań finansowych), oraz postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2018 r. o umorzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie dostatecznie wykazano i wyjaśniono zaistnienie przesłanki określonej w art. 116 § 2 O.p., zgodnie którym odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Kolegium wskazało, że Strona nie zakwestionowała, że od powstania Spółki w [...] r. do chwili obecnej jest ona członkiem jej zarządu, co wynika wprost z zapisów Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazało również, że w dacie powstania obowiązku podatkowego z tytułu jednorazowej opłaty planistycznej (decyzja z [...] czerwca 2014 r., odebrana przez Spółkę w dniu [...] czerwca 2014 r., gdzie decyzja ta nie została przez Spółkę zaskarżona i stała się ostateczna), funkcję członka zarządu pełniła właśnie Strona, a nie wskazywany przez nią W.J. Kolegium wyjaśniło przy tym, że bezskuteczna jest polemika Strony oparta na twierdzeniu, że za wszelkie zadłużenie Spółki z lat [...] powinien odpowiadać właśnie W.J., który w tym okresie miał działać na szkodę Spółki, m.in. zawierając nieważne umowy zbycia nieruchomości, z powodu których prowadzone jest wobec niego postępowanie karne, oraz który miał ukrywać przed Stroną dokumentację Spółki. Zapisy art. 116 O.p. nie przewidują bowiem możliwości zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania Spółki ze względu na brak możliwości porozumienia się jej zarządu. Konflikty pomiędzy członkami zarządu rozpatrywane są w postępowaniach cywilnych lub karnych, a nie podatkowych. Ponadto Kolegium zauważyło, że Strona, nie chcąc ponosić odpowiedzialności za Spółkę, miała prawo do zbycia udziałów i wykreślenia się z KRS jako członek zarządu Spółki, czego nie uczyniła do chwili obecnej. Podkreśliło także, że z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie zwalnia Strony okoliczność braku wiedzy na temat majątku Spółki czy pełnienie w zarządzie Spółki funkcji tzw. "słupa". Przedstawione przez samą Stronę zaniedbania w wykonywaniu obowiązków członka zarządu, w tym przede wszystkim jej bierna postawa jako członka zarządu Spółki dla działań W.J. (obecnie są ona przedmiotem rozstrzygania przez organu ścigania) nie mogą stanowić okoliczności uwalniającej Stronę od odpowiedzialności za przedmiotową zaległość Spółki. Wyłącznie wykazanie faktycznych i obiektywnych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie funkcji członka zarządu Spółki mogłoby skutkować wyłączeniem jego odpowiedzialności (np. długotrwała obłożna choroba, długotrwałe pozbawienie wolności), czego w sprawie nie wykazano. Dalej organ odwoławczy wskazał, że sposób redakcji przepisu art. 116 § 1 O.p., w kontekście przesłanek egzoneracyjnych wyraźnie przesuwa ciężar dowodu na podatnika, co nie stoi w opozycji do zasad przewidzianych w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Ponadto pogląd o spoczywaniu na członku zarządu ciężaru wykazania okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Kolegium uznało, że o braku odpowiedzialności Strony nie mogą świadczyć przedłożone przez nią dokumenty w postaci zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia [...] września 2013 r. oraz zaświadczenia z [...] maja 2015 r. z Komisariatu Policji. Jakkolwiek z dokumentów tych ma wynikać, że Strona również na drodze karnej próbowała odzyskać od W.J. dokumentację Spółki, czy też jeszcze w [...] r. sama wysyłała do niego korespondencję w tej sprawie, to jednak - w ocenie organu odwoławczego - okoliczność ta nie ma rozstrzygającego znaczenia a w istocie wykazuje tylko konflikt między członkami zarządu Spółki (w tym jednym byłym). Zdaniem Kolegium, Strona mogła - mając na uwadze konieczność zachowania należytej staranności przy zarządzaniu Spółką - odpowiednio wcześniej merytorycznie nadzorować działania swojego partnera zarządczego w Spółce. Mogła ona też te same dokumenty, o których pisze w odwołaniu (uchwały wspólników, akty notarialne, dokumenty księgowe, deklaracje podatkowe, wyciągi z rachunków), zdobyć na przestrzeni lat od podmiotów trzecich, które również nimi dysponują (np. od notariuszy - akty notarialne, sąd - złożone dokumenty, bank - wyciągi bankowe), tak aby zapoznać się z sytuacją Spółki. Brak działania Strony obciąża zaś tylko ją, gdyż trudno uznać, że samo złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez byłego członka zarządu i to w okresie lat [...] stanowi prawidłowe wykonywanie zarządu Spółką, która do dzisiaj widnieje w KRS jako podmiot aktywny. Wobec tego Kolegium uznało, że brak należytego zainteresowania sytuacją finansową Spółki spowodował, że ostatecznie Spółka nie miała majątku, z którego Wójt mógłby zaspokoić swoje roszczenie. Kolegium ustosunkowało się także podniesionych przez Stronę argumentów, że odpowiedzialność Strony powinna być wyłączona, z uwagi na nieważność umowy z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie zbycia nieruchomości (a organ podatkowy nie jest uprawniony do opodatkowania czynności niezgodnej z prawem), oraz że w sytuacji wydania wyroku skazującego wobec W.J. może on zostać zobowiązany do naprawy szkody Spółce i zwrotu na rzecz Spółki ponad [...] zł, co oznacza, że Spółka ma majątek konieczny do zapłaty należności z tytułu jednorazowej opłaty planistycznej. Kolegium wskazało, że Spółka, której członkiem zarządu jest Strona, do tej pory nie zakwestionowała w żadnym postępowaniu - co wynika z treści odwołania - ani umowy zbycia nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2013 r., ani też decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. a tylko te zmiany w stanie sprawy mogłyby w jakikolwiek sposób wpływać na subsydiarną odpowiedzialność Strony. W obecnie prowadzonej sprawie nie ma znaczenia ewentualny fakt skazania w sprawie karnej W.J., gdyż ewentualnie przesądzona wina tej osoby będzie oznaczała wyłącznie, że nadużył on swoich uprawnień do zajmowania się sprawami Spółki, oraz że wyrządził jej szkodę wielkich rozmiarów. Kolegium zauważyło przy tym, że z załączonego do odwołania postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2015 r. nie wynika, że W.J. dokonał nieważnej czynności prawnej, tj. zbycia przedmiotowej działki nr [...] o wartości [...] zł, a jedynie, że czynności tej dokonał nadużywając upoważnienia zawartego w uchwale podjętej przez wspólnika w dniu [...] maja 2011 r. o wyrażeniu zgody na zbycie nieruchomości. Tymczasem, w świetle postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2015 r. o sygn. akt I CSK 289/14, jeżeli wymóg uchwały zgromadzenia wspólników na zbycie nieruchomości, której wartość przekracza co najmniej dwukrotnie wartość kapitału zakładowego został wprowadzony wyłącznie umową spółki to zbycie nieruchomości spółki bez takiej uchwały jest ważne. Zgodnie z art. 17 § 1 k.s.h. nieważna jest czynność prawna spółki tylko wtedy, gdy wymóg uchwały zgromadzenia wspólników wynika z ustawy. Natomiast, gdy wymóg taki przewiduje tylko umowa spółki, to czynność jest ważna, a jedynie zarząd może ponosić odpowiedzialność z tytułu naruszenia umowy. Kolegium stwierdziło również, że Strona nie wykazała również, aby zaistniała przesłanka egzoneracyjna przewidziana w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., tzn. Strona nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W ocenie organu odwoławczego bowiem, bez związku z rozstrzygnięciem sprawy pozostać musi twierdzenie Strony, że Spółce - w sytuacji prawomocnego skazania W.J. - przysługiwać będzie roszczenie o naprawienie szkody, może nawet w wyroku karnym taki obowiązek naprawienia szkody Spółce zostanie orzeczony, gdyż tylko realnie istniejące mienie wskazane wraz z jego usytuowaniem, istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełniałoby przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Kolegium, wnosząc: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o rozważenie przez Sąd uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. o zwrot na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 133 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieustalenie właściwego kręgu stron postępowania polegającego na pominięciu jako strony W.J.; 2) art. 116 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki; 3) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. poprzez jego niezastosowanie oraz brak uwzględnienia okoliczności, że Skarżący nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie; 4) art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że Spółka nie posiada mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki; 5) art. 116 § 2 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżący był członkiem zarządu pełniącym obowiązki w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązań podatkowych, podczas gdy to W.J. był jedynym członkiem zarządu odpowiedzialnym za zaległości podatkowe Spółki; 6) art. 58 k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, że czynność prawa - umowa sprzedaży nieruchomości, której dotyczy ustalona opłata planistyczna stanowi nieważną czynność prawną; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 2) art. 187 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 3) art. 191 O.p., tj. zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez nieprawidłową ocenę dowodów już zgromadzonych w toku postępowania oraz uznanie przez organ, że w sprawie zostały przeprowadzone wszystkie dowody pozwalające na uznanie, iż w przedmiotowej sprawie miały miejsce przesłanki pozwalające na wydanie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W szczególności Skarżący wskazał na niezasadność stanowiska Kolegium co do jego biernej postawy jako członka zarządu oraz możliwości pozyskania z innych źródeł dokumentacji dotyczącej Spółki. Skarżący podkreślił również, że datą, w której de facto powstał obowiązek podatkowy, jest dzień [...] kwietnia 2013 r., gdyż to wówczas doszło do zbycia nieruchomości, co stanowiło podstawę ustalenia opłaty planistycznej, i wówczas to W.J. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Organ zaś w ogóle nie uwzględnił tej okoliczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Skarga okazała się bezzasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu który uzasadniałby jego uchylenie w myśl p.p.s.a. Do ustalonego w sprawie stanu faktycznego znajduje zastosowanie przepis art. 116 o.p. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649). Zgodnie bowiem z art. 22 ww. ustawy nowelizującej, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy ustawy – O.p. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Nie ma zaś sporu, iż zaległość Spółki powstała przed tą datą. Na podstawie art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl § 2 odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści ww. przepisu wynikają następujące 4 przesłanki sine qua non orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki. Po pierwsze zaległość podatkowa dotyczy zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu. Po drugie egzekucja należności wobec Spółki okazała się bezskuteczna w całości lub w części. Po trzecie członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie złożono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, bądź niezłożenie wniosku o upadłość czy nie wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego jakiejkolwiek winy. Po czwarte członek zarządu nie wskazał mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki. Przytoczony wyżej przepis wskazuje także, jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki oraz okoliczności pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego (tzw. przesłanki pozytywne), natomiast członka zarządu (lub byłego członka zarządu) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność – tj., że we właściwym czasie złożono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, bądź niezłożenie wniosku o upadłość czy nie wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego jakiejkolwiek winy, bądź wskazanie mienia spółki, z którego możliwa będzie egzekucja (tzw. przesłanki negatywne). W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie określone w art. 116 § 1 i 2 o.p. przesłanki warunkujące odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe spółki (przesłanki pozytywne). Zaskarżoną decyzją orzeczono o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zobowiązania Spółki z tytułu opłaty planistycznej ustalonej decyzją Wójta z dnia [...] czerwca 2014 r. Z treści dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, natomiast że Skarżący funkcję członka zarządu w Spółce pełni od dnia jej zawiązania tj. od [...] lipca 2006 r. co potwierdza akt notarialny - Repertorium A nr [...]. Z zapisów tego aktu wynika, że na stanowisko prezesa zarządu powołano W.J., a na członka zarządu Skarżącego. Z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki, W.J. zrezygnował z dniem [...] kwietnia 2014 r., o czym poinformował Krajowy Rejestr Sądowy w S. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.. Sąd Rejonowy [...] w S., postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wykreślił W.J. jako pełniącego funkcję prezesa zarządu Spółki. Termin płatności jednorazowej opłaty planistycznej ustalonej decyzją z [...] czerwca 2014 r., odebranej przez Spółkę w dniu [...] czerwca 2014 r., minął z upływem terminu do jej zaskarżenia. Wobec braku zaskarżenia stwierdzono jej ostateczność w dniu [...] lipca 2014 r. W tym dniu bez wątpienia funkcję członka zarządu pełnił jednoosobowo Skarżący. Co więcej Skarżący nie tylko figurował w tej dacie w Krajowym Rejestrze Sądowym, ale także w okresie roku [...] jak i później wykonywał szereg czynności ze wskazaniem, iż dokonuje tego jako członek Zarządu Spółki. Dowodzą tego choćby znajdujące się w aktach sprawy wezwania kierowane do W.J. i inne przedłożone przez Stronę dokumenty. Natomiast wbrew argumentacji skargi w aktach sprawy brak dowodów aby po rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu, W.J. nadal pełnił funkcję członka zarządu Spółki – także w okresie gdy upływał termin płatności opłaty planistycznej. Wobec powyższego niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 133 O.p. oraz niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania. Trafnie bowiem uznano za stronę postępowania Skarżącego nie zaś W.J. W ocenie Sądu, w sprawie zaistniała również druga pozytywna przesłanka warunkująca możliwość orzekania o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku Spółki. W trakcie bowiem przedmiotowej egzekucji, organ egzekucyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. – wielokrotnie informował wierzyciela o bezskuteczności egzekucji wobec Spółki oraz braku jej majątku, jak i faktu iż w rzeczywistości nie prowadzi ona działalności gospodarczej. Ostatecznie zaś postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległości z tytułu opłaty planistycznej. Przyczyną umorzenia postępowania była - wskazana ww. przesłankach określonych w art. 116 o.p. - jego bezskuteczność. Postępowanie egzekucyjne do majątku dłużnika (tj. Spółki) nie doprowadziło bowiem do zapłaty zaległości. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w sprawie wystąpiły obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie odpowiedzialności Skarżącego - byłego członka zarządu Spółki za ww. zaległości podatkowe, tj. pełnienie przez osobę trzecią funkcji w zarządzie spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej Spółki - art. 116 § 2 o.p. oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku Spółki - art. 116 § 1 o.p. Do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy Skarżący wykazał, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności. W ocenie Sądu, Skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności przez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności, o jakich mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. Jak już wyżej wskazano, pierwszą z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Oceniając kwestię braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości należy wskazać, że charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Stąd członkowie zarządu będąc uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki, w sytuacji gdy spółka nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swoich zobowiązań, mają obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki powinien wykazać, że pomimo należytej staranności obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. Interpretując zakres pojęcia pełnienia obowiązków w rozumieniu art. 116 § 2 o.p. należy bowiem mieć na uwadze formalne sprawowanie funkcji członka zarządu, ponieważ dla odpowiedzialności podatkowej nie ma znaczenia jak przebiegało rzeczywiste wykonywanie związanych z tą funkcją czynności. Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za sam fakt pełnienia, nie zaś wykonywania funkcji członka zarządu, Oznacza, to że będąc członkiem odpowiada nawet wówczas, gdy nie uczestniczył w podejmowaniu decyzji, w tym w prowadzeniu spraw finansowych. Skarżący upatruje braku swojej winy w tym, że nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki z tej przyczyny, że nie miał możliwości stwierdzenia istnienia podstawy do ogłoszenia upadłości, gdyż w okresie powstania zobowiązania Skarżący nie miał dostępu do dokumentacji księgowej i korporacyjnej Spółki, albowiem jej były prezes – W.J. odmawiał Skarżącemu dostępu do dokumentacji Spółki Wobec powyższego Sąd zauważa, że orzecznictwo sądów administracyjnych dość konsekwentnie stwierdza, iż z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki nie zwalnia strony okoliczność braku wiedzy na temat majątku spółki. Nawet osoba (członek zarządu), która nie miała żadnego wpływu na zarządzanie spółką, ponosi odpowiedzialność za jej zobowiązania podatkowe (tak NSA w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FSK 3011/17). Podkreśla się bowiem, że każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową, oraz że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć staranności będącej wynikiem ich zawodowego charakteru. Tym samym w czasie trwania mandatu jest obowiązany stale monitorować dokumentację spółki i stan jej finansów (wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2260/19). Nawet pozbawienie możliwości działania przez innego członka zarządu nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej brak wiedzy o sprawach spółki i wyłączającej odpowiedzialność. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku III SA/Wa 2477/17 (skarga kasacyjna na niego została oddalona wyrokiem NSA z 23 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 457/19 ) osoba pełniąca funkcję członka zarządu powinna posiadać wiedzę o sprawach Spółki, w tym sprawach finansowych. Obowiązek ten istnieje także wówczas, gdy członkowie zarządu dokonali podziału obowiązków między sobą, nawet w sytuacji, gdy jeden z członków zarządu pozbawił drugiego możliwości działania w tych sprawach. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), ale też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Członek zarządu odpowiedzialny za prowadzenie spraw spółki, powinien orientować się w bieżącym stanie jej finansów, winien mieć wiedzę co do sposobu jej funkcjonowania, zawieranych transakcji, a także kontrahentów spółki. Członek zarządu spółki powinien być, także należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych oraz do sytuacji zadłużenia spółki czy stanu jej niewypłacalności. Oczywiste jest bowiem, że w sytuacji, gdy dana osoba podejmuje się prowadzenia spraw spółki, to robi to z pełną świadomością, wobec czego brak jest podstaw do wykazywania w postępowaniu dowodowym, że nie znała kondycji finansowej spółki. Okoliczności takie nie mogą przyczynić się do uwolnienia jej od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. Jeżeli członek zarządu nie jest w stanie poznać kondycji finansowej spółki w stosunkowo krótkim czasie, to w takim przypadku powinien natychmiastowo złożyć rezygnację (tak wyrok WSA w Gdańsku z 16 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1167/18). Identyczne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyrokach III SA/Wa 729/19 z 14 stycznia 2020 r., a także III SA/Wa 2625/18 oraz III SA/Wa 2622/18 z 30 maja 2019 wskazując, że członek zarządu pozbawiony realnych możliwości wpływu na działania spółki powinien zrezygnować ze stanowiska. Skarżący tymczasem stoi na stanowisku, że nie złożył wniosku o upadłość, albowiem nie znał sytuacji Spółki, gdyż W.J. odmawiał Skarżącemu dostępu do dokumentacji Spółki. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedłożył szereg dokumentów mających świadczyć o tym, że brak tej znajomości był usprawiedliwiony zachowaniem W.J. jemu zaś nie można w tym względzie przypisać żadnej winy. Sąd dokonał analizy powyższych dokumentów i uznał, że nie dowodzą one braku winy Skarżącego w nieznajomości sytuacji finansowej Spółki, a w efekcie braku jego winy co do niezgłoszenia w terminie wniosku o upadłość. Jako pierwszy z takich dowodów Skarżący przedłożył datowane na dzień [...] lipca 2013 r. "Wezwanie z do sporządzenia sprawozdania finansowego oraz sprawozdania zarządu albo do przedłożenia niezbędnych dokumentów celem sporządzenia sprawozdania finansowego oraz sprawozdania zarządu i zwołania zwyczajnego zgromadzenia wspólników w spółce" skierowane do W.J. Co istotne powyższe pismo sporządzone w [...] r. obejmuje wezwanie do sporządzenia sprawozdań/przedłożenia dokumentów za lata [...]. Potwierdza to, iż Skarżący już w latach [...] i następnych nie interesował się wystarczająco sprawami Spółki i dopuścił, aby Spółka nie złożyła sprawozdań na kilka lat wstecz przed rzeczonym wezwaniem. Kolejny wezwanie przedłożone do akt sprawy pochodzi z dnia [...] lipca 2014 roku. Sąd zauważa zatem, że zostało ono sporządzone dopiero po roku od wysłania poprzedniego wezwania. Następnym dokumentem mającym potwierdzać tezę Skarżącego, jest wezwanie z dnia [...] listopada 2014 r. – jednak w tym przypadku Skarżący nie przedłożył dowodu doręczenia powyższego wezwania. Inny przedłożony dokument to zawiadomienie datowane na dzień [...] września 2013 r., adresowane do Prokuratury Rejonowej S. , o popełnieniu m.in. przez W.J. przestępstwa polegającego na ukryciu dokumentów. Co istotne jednak brak dowodu aby w tej czy innej dacie powyższe zawiadomienie dotarło do Prokuratury. Brak też dowodów aby w tej sprawie zostały podjęte jakiekolwiek czynności przez Prokuraturę. Większości zaś dokumentów na które powołuje się Strona w tym zawiadomieniu nie załączono do akt sprawy. Dopiero kolejny dokument tj. zaświadczenie z dnia [...] maja 2015 r. a zatem pochodzący z okresu niemal dwóch lat później potwierdza, iż Skarżący dopiero w tej dacie zawiadomił inny organ, tj. Komisariat Policji S. o ukrywaniu przez W.J. m.in. dokumentacji Spółki. Z kolei postanowienie o przedstawieniu W.J. zarzutów przez Prokuraturę Apelacyjną datowane na [...] października 2015 r. nie dotyczy ukrywania dokumentów przez W.J., lecz nadużycia uprawnień oraz upoważnienia przy przeniesieniu w dniu [...] kwietnia 2013 r. własności należących do Spółki działek i wyrządzenie przez to Spółce szkody wielkich rozmiarów. Co do ostatniego zaś dokumentu stanowiącego "notatkę ze zdarzenia z dnia [...] czerwca 2013 roku" to wskazać trzeba, że cechuje się ona pewną niespójnością. Jakkolwiek ma dotyczyć zdarzenia które zaszło dnia [...] czerwca 2013, to wskazać trzeba że w jej treści wskazuje się, iż osoby ją sporządzające udały się tego dnia do siedziby Spółki, gdzie zastały W.J., którego określono jako "wspólnika oraz byłego Prezesa Zarządu Spółki". Tymczasem Sąd zauważa, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. W.J. nie był "byłym Prezesem Zarządu Spółki" lecz aktualnym Prezesem Zarządu Spółki. Jak wynika bowiem z znajdującej się w aktach sprawy "rezygnacji z funkcji członka zarządu" datowanej na dzień [...] kwietnia 2014 r. W.J. zrezygnował z członkostwa w zarządzie dopiero w tej dacie. Z powyższych przyczyn rzeczona notatka posiada niewielką wartość dowodową. Nie wiadomo bowiem kiedy tak naprawdę miała miejsce wspomniana wizyta oraz czy błędna jest data sporządzenia notatki, czy błędne jest stwierdzenie, że dniu zdarzenia W.J. był byłym Prezesem Zarządu Spółki. W ocenie Sądu na podstawie powyższych dokumentów Skarżący nie wykazał, że będąc zobowiązanym z racji pełnionej w spółce funkcji członka zarządu, bez swojej winy zaniechał powinności podjęcia działań zmierzających do zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego, w celu zapewnienia ochrony interesów wierzycieli przed niewypłacalnością Spółki. Co więcej dokumenty te potwierdzają, iż od dłuższego czasu niewystarczająco interesował się sprawami Spółki, o czym świadczy chociaż to, że dopiero w roku [...] żądał od drugiego członka zarządu dokumentów pozwalających na sporządzenie sprawozdań finansowych i sprawozdań zarządu za lata [...]. Zatem nie może obecnie skutecznie powołać się na przesłankę braku winy zwalniającą z odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Powtórzyć należy, że Skarżący jako członek zarządu Spółki miał obowiązek stałego monitorowania sytuacji finansowej Spółki i reagowania na zaistniałą sytuację. Przesłanka braku winy, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. dotyczy bowiem zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., II FSK 2614/15). O "braku winy", o którym mowa w art. 116 § 1 o.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu Spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r. II FSK 817/16). Sam fakt pełnienia obowiązków członka zarządu, jak potwierdza przywołane wcześniej orzecznictwo oznacza, że Skarżący powinien posiadać elementarną wiedzę o najważniejszych sprawach Spółki, do których z całą pewnością należy jej kondycja finansowa, stan zadłużenia i trudności płatnicze. Zgodzić należy się zatem, że wobec faktu, iż ciężar udowodnienia przesłanki "braku winy" uwalniającej go od odpowiedzialności leży po stronie członka zarządu, Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów, potwierdzających powyższą okoliczność. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie Skarżący nie wykazał, że niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki (względnie wszczęcie postępowania układowego) nastąpiło bez jego jakiejkolwiek winy. W sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności zarządu członka zarządu, inną możliwością uniknięcia odpowiedzialności jest wskazanie majątku Spółki, z którego możliwa będzie egzekucja np. pominiętego podczas zakończonego poprzednio postępowania egzekucyjnego lub później nabytego. Majątek ten musi pozwolić na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa w znacznej części. Skarżący w niniejszym postępowaniu nie wskazał jednak mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, a tym samym spowoduje uwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Nie może być takim mieniem mienie "potencjalne" które ewentualnie Spółka uzyska na skutek unieważnienia czynności sprzedaży działki. Tym bardziej, iż trafnie organy wskazały, iż jak dotychczas nie podjęto kroków prowadzących do unieważnienia zakwestionowanej czynności. Nadto, bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy pozostają podnoszone w trakcie postępowania oraz w skardze zarzuty dotyczące nieważności czynności sprzedaży nieruchomości w związku z którą ustalono opłatę planistyczną oraz związanej z tym wadliwości decyzji ustalającej opłatę planistyczną. Badając kwestię odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki, Sąd nie jest uprawniony badać prawidłowości pierwotnej decyzji na mocy której powstała zaległość Spółki tj. decyzji ustalającej opłatę planistyczną. Wyjaśnić bowiem trzeba, że ustawodawca w art. 133 § 1 o.p. wymienił szczegółowo podmioty, które są stroną postępowania (podatnik, płatnik, inkasent, osoba trzecia itd.), wymagając, aby miały one swój własny interes prawny, który podlega konkretyzacji w określonym postępowaniu. I tak w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 o.p. członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zawsze odpowiada jako "osoba trzecia", gdyż nie jest podatnikiem i z tego tylko przepisu wynika jego własny i bezpośredni interes prawny w tym postępowaniu. Tak więc art. 116 o.p., daje legitymację materialnoprawną do bycia stroną, ale wyłącznie w postępowaniu zmierzającym do orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, jako osoby trzeciej na podstawie przepisów art. 107-118 o.p. Nie daje jednak uprawnienia do występowania jako strona w postępowaniach dotyczących określenia zobowiązań osobie prawnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia z dnia 18 kwietnia 2018 r. I SA/Łd 141/18, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2004 r. - sygn. akt: III SA 2767/2003, Lex nr 171498, wyroki NSA z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 336/05 i z 28 maja 2009 r. sygn. akt I FSK 392/08). Przepisu art. 133 § 1 o.p. nie można więc wykładać w ten sposób, by z niego wypływała możliwość skonstruowania sytuacji, w której spółka i członek zarządu braliby udział w tzw. postępowaniu wymiarowym, gdyż oznaczałoby to faktyczne pominięcie przesłanek wymienionych w części końcowej przepisu albo uznanie, że strony czerpią swoje uprawnienia do uczestnictwa w takim postępowaniu z różnych podstaw (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 336/2005). W tych okolicznościach Skarżący w toku niniejszego postępowania nie może skutecznie podnosić zarzutów odnośnie postępowania wymiarowego toczącego się wobec Spółki, t.j. postępowania dotyczącego ustalenia opłaty planistycznej. Dopiero uchylenie w jednym z trybów nadzwyczajnych decyzji ustalającej opłatę planistyczną w postępowaniu z udziałem Spółki (nie zaś samego Skarżącego) mogłoby ewentualnie otworzyć drogę do wzruszenia decyzji którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej - członka zarządu Spółki. To jednak jak dotychczas nie nastąpiło. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.