IV SA/Po 235/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Z. U. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. U. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako WWINB) postanowieniem z 22 lutego 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 § 2 i art. 134 w związku z art. 123 § 1 oraz art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Z. U. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta L. (dalej również jako PINB) z 22 grudnia 2022 r. znak: [...], którą stwierdzono wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z 27 maja 2022 r. nr [...] w sprawie wykonania inwentaryzacji budowlanej lokalu nr [...] wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w tym lokalu oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji. W uzasadnieniu postanowienia WWINB przedstawił przebieg postępowania zakończonego wydaniem decyzji PINB z 22 grudnia 2022 r. znak: [...] Dalej wskazano, że w dniu 26 stycznia 2024 r. do WWINB wpłynęło pismo Z. U. z 9 stycznia 2024 r., które zawierało m.in. prośbę o przywrócenie terminu do odwołania. Pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. WWINB wezwał Z. U. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania poprzez: złożenie odwołania od decyzji PINB oraz udowodnienia kiedy ustała przyczyna uzasadniająca uchybienie terminu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z. U. wskazał, że przyczyna uzasadniająca uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji PINB ustała w dn. 3 stycznia 2024 r. kiedy otrzymał pismo WWINB-P. z którego dowiedział się o decyzji z 22 grudnia 2022 r. Z. U. wyjaśnił, iż decyzji PINB nie otrzymał z uwagi na błąd pracownika Poczty Polskiej - listonosza, który nie dostarczył decyzji. Z. U. poinformował, że sprawę wyjaśnił z kierownikiem Urzędu Pocztowego w L., który potwierdził, że doszło do błędu ze strony listonosza. Z. U. dołączył również odwołanie od w/w decyzji oraz pismo Poczty Polskiej z 12 stycznia 2024 r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z akt sprawy PINB wynika, że decyzja znak: [...] została wydana w dniu 22 grudnia 2022 r. natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja adresowana do Z. U. była awizowana w dniu 28 grudnia 2022 r. Następnie w/w korespondencja była ponownie awizowana w dniu 5 stycznia 2023 r. W związku z niepodjęciem powyższej przesyłki w dniu 12 stycznia 2023 r. została ona zwrócona do PINB. Dalej WWINB przywołał treść art. 44 k.p.a. W ocenie WWINB, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie przez niego terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Nie wskazał on bowiem na wystąpienie jakichkolwiek obiektywnych okoliczności, które byłyby od niego niezależne, niemożliwe do przezwyciężenia oraz uniemożliwiły mu terminowe złożenie odwołania od wskazanej decyzji, gdyż niepodjęcie, w zakreślonym terminie, awizowanej korespondencji zawierającej decyzję organu I instancji jest winą własną wnioskodawcy. Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że niepodjęcie korespondencji od organu administracji publicznej wywołuje określone skutki prawne. Zgodnie bowiem z art. 44 § 4 k.p.a. "Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. ". W ocenie WWINB skoro zatem korespondencja została zwrócona do organu I instancji w dniu 12 stycznia 2023 r. (piątek), to termin 14-sto dniowy na wniesienie odwołania upłynął w dniu 26 stycznia 2023 r. (piątek). Dalej WWINB wskazał, iż skargę Z. U. Poczta Polska nie rozpatrzyła w sposób jednoznacznie pozytywny (pismo z dnia 12 stycznia 2024 r., znak: [...] Odnosząc się do stanowiska skarżącego, który wskazał, iż "przyczyna uzasadniająca uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji PINB ustała w dn. 3 stycznia 2024 r. kiedy otrzymałem pismo WWINB - P. z którego dowiedziałem się o decyzji z 22.12.2022 r.", WWINB wyjaśnił, że już w piśmie z 21 lutego 2023 r., znak: [...], stanowiącym zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, WWINB informował skarżącego, że w dniu 22 grudnia 2022 r. PINB wydał decyzję znak: [...] stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z 27 maja 2022 r., znak: [...] tj. obowiązku wykonania inwentaryzacji budowlanej lokalu nr [...] wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowalnych. Powyższe zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi Z. U. odebrał w dniu 1 marca 2023 r. Tym samym w ocenie WWINB nie można podzielić poglądu wnioskodawcy, iż o powyższej decyzji dowiedział się w dniu 3 stycznia 2024 r. Zdaniem WWINB działanie Z. U. charakteryzuje się brakiem należytej staranności i jest winą własną, która leży po stronie wnioskodawcy. Zatem nie została spełniona przesłanka braku winy. Wobec tego WWINB przyjął, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z dnia 22 grudnia 2022 r., znak: [...] Biorąc powyższe pod uwagę, zgodnie z treścią art. 134 k.p.a., należało również stwierdzić wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji z uchybieniem terminu. Z. U. kwestionując powyższe postanowienie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zarzucił WWINB naruszenie art. 58 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z 22 grudnia 2022 r. znak [...], pomimo że uzupełnił brak formalny we wskazanym przez organ terminie oraz wykazał, że niedotrzymanie przez niego terminu było od niego niezależne oraz całkowicie niezawinione. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie w zakresie przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta L. z 22 grudnia 2022 r. znak [...] W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jak i postanowienie są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej jak i postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał że skarga była zasadna lecz z powodów innych niż w niej podniesione, albowiem zaskarżone postanowienie WWINB narusza przepisy postępowania w stopniu nakazującym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 58 oraz art. 59 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem tej prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Natomiast stosownie do tego drugiego ze wskazanych wyżej przepisów, o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§ 1). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Analiza kontrolowanego rozstrzygnięcia wskazuje, że organ odwoławczy, motywując postanowienie odmownie załatwiające prośbę skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z 22 grudnia 2022 r. znak: [...], którą stwierdzono wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z 27 maja 2022 r. nr [...] w sprawie wykonania inwentaryzacji budowlanej lokalu nr [...] wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w tym lokalu: - przyjął skuteczność doręczenia skarżącemu tej decyzji, jak też - rozważając określoną art. 58 § 1 k.p.a. przesłankę warunkującą przywrócenie terminu uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie przez niego terminu do wniesienia odwołania, nastąpiło bez jego winy. Uwzględniając wskazane wyżej okoliczności oraz uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, zwrócić należy uwagę, że ocena normatywnych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 k.p.a.) poprzedzona winna zostać niewątpliwym (pewnym) ustaleniem, że decyzja od której odwołanie zostało wywiedzione, została odwołującemu skutecznie doręczona. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. jasno bowiem stanowi, że początek terminu do wniesienia odwołania wyznacza dzień doręczenia decyzji stronie (lub jej ustnego ogłoszenia). Dopiero zatem ustalenie przez organ odwoławczy faktu, że decyzja pierwszoinstancyjna została odwołującemu doręczona, skutkuje rozpoczęciem (otwarciem) biegu terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Skoro instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie tylko w przypadkach uchybienia przez zainteresowanego określonego terminu, to jeżeli decyzja nie została doręczona, konsekwentnie stwierdzić trzeba, że nie biegnie termin do jej zaskarżenia i w związku z tym, nie ma podstaw do dokonywania przez organ odwoławczy oceny złożonego przez odwołującego się wniosku o przywrócenie terminu z perspektywy ustawowych przesłanek jego przywrócenia (badania terminowości tego wniosku, kwestii braku winy w uchybieniu terminowi). Jak wyżej wskazano, w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy przeprowadził ocenę zagadnienia doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji i uznał, że decyzja ta została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. Nie budziło również jakichkolwiek wątpliwości WWINB skuteczne doręczenie skarżącemu tej decyzji, skoro w aktach sprawy znajdowała się pocztowa przesyłka polecona ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawierająca ww. decyzję z adnotacją "awizo 28.12.2022 r." oraz "zwrot nie podjęto w terminie. Datę zwrotu przesyłki w dniu 12 stycznia 2023 r. oraz datę drugiego awizo organ odwoławczy ustalił w oparciu o załączony do akt wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek – tracking – http://www.poczta-polska.pl (vide k. 23 akt WWINB). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w odniesieniu do tej ostatnio wskazanej okoliczności nie poczynił prawidłowych ustaleń i ocen, które pozwalałyby na pozytywne jej przesądzenie. Dostrzec bowiem trzeba, iż doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nastąpić miało w trybie tzw. doręczenia zastępczego, stwarzającego domniemanie doręczenia. Według art. 44 k.p.a. skuteczność doręczenia w tym trybie warunkowana jest dopełnieniem przez doręczyciela określonych czynności, tj.: stwierdzeniem niemożności doręczenia w sposób określony w art. 42 i art. 43 k.p.a., następnie zaś pozostawieniem zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej w terminie 7 dni (§ 2), a w przypadku nieodebrania tej przesyłki, pozostawienie ponownego zawiadomienia o możliwości jej odbioru, w terminie do 14 dni od pierwszego awizowania (§ 3). W aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy znajduje się koperta, w której jest kierowana do skarżącego decyzja organu I instancji. Z koperty tej wynika, że adresowana do skarżącego przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została przekazana operatorowi pocztowemu. Na odwrotnej stronie koperty znajduje się pieczęć o treści: "awizo dnia 28.12.2022 r.", przy czym data wskazanego awizowania została wpisana odręcznie. Pod przekreśloną datą dokonania awizacji, znajduje się podpis doręczyciela. Jak trzeba zakładać – pieczęć ta obrazuje datę pierwszego awizowania spornej przesyłki. Analiza zaś treści zamieszczonych na kopercie w której znajdowała się decyzja organu I instancji prowadzi do wniosku, że doręczyciel zaniechał drugiego awizowania tej przesyłki, czego wymaga cytowany wyżej art. 44 § 3 k.p.a. Oceniany dokument bowiem nie wskazuje na zamieszczenie przez listonosza informacji o dacie pozostawienia ponownego zawiadomienia o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki oraz możliwym terminie i miejscu jej odebrania. Jak wynika z opisywanej koperty, sporna korespondencja, po pierwszym jej awizowaniu i niedobraniu przez skarżącego, została zwrócona organowi. Koperta nie określa jednak daty zwrotu. Datę zwrotu przesyłki w dniu 12 stycznia 2023 r. oraz datę drugiego awizo organ odwoławczy ustalił w oparciu o załączony do akt wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek – tracking - http://www.poczta-polska.pl. W orzecznictwie zwraca się jednak uwagę, iż wydruk z internetowej strony śledzenia przesyłek nie posiada mocy prawnej, a wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy (przykładowo wyrok WSA w Łodzi z 29 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 876/16 – publik. CBOSA). W tym miejscu podkreślić nalży, że uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że organ korzystając z niego, nie może powołać się na domniemanie doręczenia. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przesłanki z art. 44 k.p.a. należy wykładać ściśle, a nie przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem jednak przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem dla organu nie jest wykazanie przez stronę, że nie otrzymała awiza, ale zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające pełną informację, że adresat został zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu oraz terminie z datą i podpisem doręczyciela. Aby uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo (vide: wyroki NSA z: 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11 – Lex nr 1403125, 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2893/14 – Lex nr 1624414, 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1158/14 – Lex nr 2033967, 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1367/11 – Lex nr 1367240, 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12 – Lex nr 1145634, postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 935/11 – Lex nr 1082823). W stanie faktycznym sprawy niniejszej brak jest możliwości ustalenia, że spełnione zostały przesłanki z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Wobec powyższego, twierdzenie organu o skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. nie ma oparcia w aktach sprawy. Organ nie wykazał prawidłowości doręczenia zastępczego. Postanowienie organu o niedopuszczalności wniesienia środka odwoławczego było więc przedwczesne. W związku z przedstawionymi rozważaniami należy stwierdzić, że organ odwoławczy procedując w przedmiocie wniosku skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu zaniechał realizacji, wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. obowiązku ustalenia, czy skarżącemu skutecznie doręczono sporną decyzję. Pewne zaś ustalenie tej okoliczności warunkuje dopuszczalność wypowiedzi organu odnośnie kwestii zarówno zachowania terminu do wniesienia prośby o przywrócenie uchybionego terminu, jak też odnośnie oceny zawinienia strony w dokonaniu tej czynności (wniesienia odwołania). Wnikliwa ocena przez organ odwoławczy skuteczności doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji była przy tym nieodzowna także z uwagi na treść samego wniosku skarżącego w przedmiocie przywrócenia terminu, która akcentowała (poza kwestią braku winy) także fakt braku doręczenia korespondencji przez Pocztę. Dostrzec należy, iż skarżący informował organ, że nie są mu doręczane przez Pocztę przesyłki pod adresem jego miejsca zamieszkania i że złożył stosowną skargę (wniósł reklamację). Informacji tych organ odwoławczy nie uczynił przedmiotem swoich szczegółowych ocen i ustaleń, a nadto nie skonfrontował wiedzy płynącej z wniosku skarżącego z zapisami doręczyciela znajdującymi się na kopercie, w której zawarta była sporna decyzja. Powyższe jednoznacznie świadczy o naruszeniu art. 80 k.p.a. W tych okolicznościach, skoncentrowanie uwagi organu odwoławczego (motywów kontrolowanego rozstrzygnięcia) na niewykazaniu przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu, było przedwczesne i nie mogło zostać uznane za poprawne, przez co naruszało art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. Jak bowiem wyżej już wskazano, ocena wynikających z art. 58 k.p.a. normatywnych przesłanek przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania (tj. terminowości prośby o przywrócenie terminu i braku zawinienia odwołującego się w niedochowaniu terminu) aktualizuje się dopiero w sytuacji skutecznego rozpoczęcia biegu tego terminu, co wyznacza moment doręczenia stronie decyzji organu I instancji. W tej sprawie, organ odwoławczy zaniechał poczynienia poprawnych i pełnych ustaleń w tej kwestii, a związku z tym niezasadnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że decyzja PINB z 22 grudnia 2022 r. została skarżącemu doręczona. Zauważyć przy tym należy, że nawet "oświadczenie operatora pocztowego o doręczeniu przesyłki poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki nie tworzy domniemania doręczenia przesyłki w tym trybie. Nie zastępuje ono bowiem dowodu z koperty ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru". (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie II OSK 121/20, CBOSA) Mając na uwadze stwierdzone istotne naruszenie przepisów postępowania, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni wyrażoną powyżej ocenę. Końcowo wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy skarżący składając pismem z 9 stycznia 2024 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wskazując na brak doręczenia mu decyzji organu I instancji zwrócił się do PINB o doręczenie decyzji z 22 grudnia 2022 r. znak: [...], którą stwierdzono wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z 27 maja 2022 r. nr [...] w sprawie wykonania inwentaryzacji budowlanej lokalu nr [...] wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w tym lokalu. Jak wynika z akt sprawy PINB doręczył skarżącemu wydaną przez siebie decyzję w dniu 25 stycznia 2024 r. (vide k. 48 akt administracyjnych organu I instancji). Powyższe oznacza, że skarżący składając odwołanie w dniu 7 lutego 2024 r. (k. 19 – 20) stanowiące uzupełnienie braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu zachował termin do złożenia odwołania.