I SA/Rz 295/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 25 marca 2022 r., nr SKO.4140.13.2022 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi R. Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Warszawie (dalej: Skarżąca/Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia 25 marca 2022 r. nr SKO.4140.13.2022, o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2020 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: pismem z 21 kwietnia 2020 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za kwiecień 2020 r. Kolejno pismem z 20 maja 2020 r. oraz pismem z 23 czerwca 2020 r. Spółka wystąpiła o umorzenie zaległości z tytułu V i VI raty ww. podatku. W uzasadnieniu wniosków o umorzenie zaległości wskazano rozprzestrzenianie się wirusa SARS-CoV-2, co uderzyło w główną działalność Spółki tj. wynajem nieruchomości, bo w związku z wybuchem epidemii część najemców wypowiada umowy bądź składa wnioski o umorzenie w całości lub części należnego czynszu. Decyzją z dnia 30 lipca 2020 r. nr POL.3120.4.34.2020, Prezydent Miasta [...] odmówił Spółce umorzenia zaległego podatku od nieruchomości z tytułu IV, V i VI raty za 2020 r. w łącznej kwocie [...] zł. Organ podatkowy uznał, że w przypadku Spółki nie zostały spełnione przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu społecznego. W wyniku wniesionego odwołania SKO decyzją z dnia 9 listopada 2020 r. nr SKO.4140.182.2020 uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 22 lutego 2021 r. nr POL.3120.4.34.2020, organ I instancji ponownie odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych. Na skutek odwołania Spółki, SKO decyzją z dnia 4 maja 2021 r. nr SKO.4140.71.2021, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi Spółki na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2021 r. sygn. I SA/Rz 433/21 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia 4 maja 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 22 lutego 2021 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przedmiotowych decyzjach została błędnie oznaczona strona postępowania, gdyż w dniu 17 kwietnia 2020 r. podmiot, do którego skierowano decyzje, uległ przekształceniu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 12 stycznia 2022 r. nr POL.3120.4.34.2020, Prezydent Miasta [...] odmówił Spółce umorzenia zaległego podatku od nieruchomości z tytułu IV, V i VI raty za 2020 r. w łącznej kwocie 14.754,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że problemy związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, na jakie powołuje się Spółka, w przedmiotowym okresie dotknęły praktycznie wszystkich przedsiębiorców. Zdaniem organu sytuacja podatnika nie jest na tytle trudna, aby zastosowanie ulgi w postaci zwolnienia z obowiązku z zapłaty podatku było uzasadnione. Spółka w dalszym ciągu wypracowuje zysk, a kwestią drugorzędną jest, z czego przedmiotowy zysk wynika. O dobrej kondycji finansowej Spółki może również świadczyć fakt, że w 2020 r. dokonała spłaty kredytów i pożyczek na łączną kwotę 417.972,30 zł. W związku z wysokością utraconych dochodów organ uznał, że w sprawie została spełniona przesłanka "ważnego interesu podatnika". Organ zwrócił jednak uwagę, że wydanie pozytywnej decyzji w sprawie stoi w sprzeczności z szeroko pojętym interesem publicznym. Z tych względów, pomimo zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", działając w ramach uznania administracyjnego organ podatkowy odmówił umorzenia przedmiotowych zaległości. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Decyzją opisaną na wstępie z dnia 25 marca 2022 r., SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ podatkowy przeanalizował wystąpienie w sprawie przesłanek ustawowych umorzenia zaległości podatkowych, to jest ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W wyniku tej analizy Prezydent Miasta [...] ustalił, że istnieje ważny interes podatnika w uzyskaniu ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych, ze względu na niewątpliwe poniesienie uszczerbku finansowego w dochodach wskutek rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2. Głównym źródłem działalności Spółki jest wynajem nieruchomości i w związku z wybuchem epidemii SARS-CoV-2 część najemców wypowiedziała umowy bądź złożyła wnioski o umorzenie w całości lub części należnego czynszu. Kolegium zwróciło uwagę, że ustalenie wystąpienia w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika uprawnia organ podatkowy do podjęcia decyzji co do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej, nawet bez konieczności ustalenia wystąpienia w sprawie drugiej z ustawowych przesłanek tj. interesu publicznego w przyznaniu ulgi. Mimo to, organ podatkowy I instancji uwzględnił także w ramach uznania administracyjnego argumenty podatnika w zakresie wystąpienia interesu publicznego w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, lecz uznał je za niewystarczające do zastosowania ulgi. W ocenie Kolegium poniesiony przez podatnika uszczerbek finansowy będący skutkiem pandemii nie uzasadnia zastosowania wnioskowanej przez podatnika ulgi podatkowej, gdyż ustalona w postępowaniu sytuacja ekonomiczna i finansowa podatnika nie uniemożliwia zapłaty przez niego zaległości podatkowych i nie zagraża dalszej działalności gospodarczej tego podmiotu. W szczególności wysokość wnioskowanej do umorzenia zaległości podatkowej (14.754,00 zł) jest obiektywnie niewielka w stosunku do skali ekonomicznej działalności podatnika i zapłata tej zaległości nie wpłynie istotnie na płynność finansową i możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium podkreśliło, że z danych finansowych przedłożonych przez podatnika w postępowaniu, dotyczących jego sytuacji finansowej i ekonomicznej w latach 2018-2021, w tym ze sprawozdań finansowych oraz z rachunków zysków i strat wynika znaczny potencjał finansowy Spółki, przejawiający się w wysokiej wartości aktywów trwałych i obrotowych oraz wypracowywanych w tym okresie przychodach. Nadto SKO wskazało, że organ podatkowy nie zakwestionował pogorszenia się sytuacji finansowej przedsiębiorcy w związku z rozprzestrzenianiem wirusa SARS-CoV-2, aczkolwiek nie dostrzegł w nich okoliczności na tyle dotkliwych, aby mogły skutkować przyznaniem wnioskowanej ulgi. Spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję SKO z dnia 25 marca 2022 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jej treść tj.; 1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), przez dokonanie przez SKO błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającej na uznaniu, że sprzedaż środków trwałych, dokonana przez Skarżącą jest typową czynnością przedsiębiorcy podejmowaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, stąd pozostaje ona bez znaczenia dla oceny jej aktualnej sytuacji finansowej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że sprzedaż ta była motywowana wyłącznie potrzebą utrzymania płynności finansowej Spółki, w obliczu problemów gospodarczych związanych z wybuchem epidemii wirusa SARS-CoV-2, w związku z czym nie ma zwyczajnego charakteru i powinna być okolicznością mającą w zakresie dokonania oceny co do zasadności przyznania Skarżącej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych większe znaczenie, niż zostało to ocenione przez Kolegium; 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez zawarcie przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania opisanego w pkt 1), co czyni uzasadnienie nieprzekonującym i niebudzącym zaufania podatnika do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Skarżąca dokonała sprzedaży części swoich środków trwałych, aby zachować płynność finansową, której ryzyko utraty było spowodowane negatywnymi skutkami epidemii wirusa SARS-CoV-2. Płynność finansową Skarżącej udało się zachować, co zostało uwidocznione w dokumentach, księgowych, jak osiągnięcie zysku. Nie świadczy to jednak o tym, że jej sytuacja finansowa nie jest zła. Zdaniem Skarżącej, organ błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, gdyż przecenił on w swoich rozważaniach fakt osiągnięcia przez Skarżącą zysku, niesłusznie uznając, że powód dla którego ten zysk się pojawił (tj. sprzedaż środków trwałych) nie ma większego znaczenia dla oceny jej sytuacji finansowej. W przekonaniu Skarżącej ten powód ma taki wpływ, gdyż świadczy o jej złej sytuacji finansowej, a jej skuteczne próby ograniczenia negatywnych skutków złej sytuacji nie powinny być powodem do odmawiania jej przyznania ulgi. Podkreślono, że dokonanie oceny sytuacji finansowej Skarżącej było obowiązkiem organów podatkowych w niniejszej sprawie, gdyż ta ocena wpływa na fakt zaistnienia w jej ramach przesłanki "ważnego interesu podatnika", o której mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, a poza tym wpływa na dokonanie już końcowej oceny co do słuszności przyznania ulgi. Dokonanie sprzecznych z wymaganiami przewidzianymi w przepisach ustaleń w tym zakresie jest zatem wadą postępowania, wymuszającą usunięcie decyzji (zawierającą tę wadę) z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd skargi jest decyzja odmawiająca przyznania Spółce ulgi podatkowej, w postaci umorzenia jej zaległości podatkowych, z tytułu IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2020 r. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły umorzenia zaległości podatkowych. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są m.in. przepisy art. 67 a § 1 pkt 3 i art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl natomiast art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Z powyższych regulacji wynika wprost, że adresatem pomocy w postaci ulgi podatkowej, może być także przedsiębiorca, po spełnieniu określonych warunków, a ulga może zostać mu przyznana w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem, jak również ważnym interesem publicznym. Trzeba przy tym dodać, że słusznie organ odwołał się do przeważającego stanowiska wypracowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w pierwszej kolejności organ zobligowany jest do oceny możliwości zastosowania ulgi poprzez kryteria uzasadnionego ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a dopiero jeżeli zaistnieje któraś z tych przesłanek oraz organ zdecyduje o udzieleniu danej ulgi, to dopiero wówczas może przejść do dalszego etapu, tj. oceny spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 67b O.p. (por. np. wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r. II FSK 532/12, z 10 marca 2016 r. II FSK 76/14 i inne). Wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, na co wskazuje użyty przez ustawodawcę, w omawianej regulacji zwrot "organ podatkowy (...) może umorzyć...". Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organów podatkowych do uwzględnienia wniosku i udzielenia ulgi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2014 r. sygn. II FSK 2527/12). Za utrwalone należy uznać stanowisko judykatury, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (por. m.in. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. II FSK 1652/10, czy wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2013 r., sygn. I SA/Lu 944/12). Innymi słowy sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, czy odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, tj. do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne, czy mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach. Organ słusznie zwrócił uwagę na zasadę powszechności opodatkowania wynikającą z art. 84 Konstytucji RP. Obowiązkiem każdego obywatela jest ponoszenie ciężarów publicznych w imię szeroko rozumianego dobra wspólnego. Wszelkiego rodzaju ulgi podatkowe mają zatem charakter wyjątkowy i są istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. Nie należy tracić z pola widzenia, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, która jest dopuszczalna w sytuacjach ściśle określonych w przepisach prawa. Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości przeanalizował dokładnie wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację podmiotu wnioskujacego. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika i skutków ekonomicznych jakie wystąpią w pierwszej kolejności wobec samego podatnika, a następnie dla jego rodziny w wyniku realizacji zobowiązania. Z kolei "interes publiczny", należy rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp. Obie wyżej wymienione przesłanki umorzenia należy oceniać z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem okoliczności powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. W ocenie Sądu organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną Skarżącej oraz poddały ocenie argumentację, którą przedstawił podatnik. Jednakże w rozpoznawanej sprawie sytuacja Spółki nie została uznana przez organy jako szczególna i wyjątkowa. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić dowolności, gdyż opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organy ustosunkowały się do argumentów Skarżącej i uzasadniły, dlaczego odmawiają umorzenia zaległości podatkowych. Nadto wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne oraz prawne i w wyniku tej oceny podjęły decyzje mieszczące się w granicach uznania administracyjnego. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ pierwszej instancji stwierdził wystąpienie przesłanki zastosowania ulgi, tj. ważnego interesu podatnika. Przyznał, że sytuacja finansowa Spółki w związku z pandemią uległa pogorszeniu, gdyż głównym źródłem Skarżącej jest wynajem nieruchomości i związku z sytuacją epidemiologiczną - SARS-CoV-2, cześć najemców wypowiedziała umowy, bądź złożyła wnioski o umorzenie w całości lub części należnego czynszu. Organ, analizując kwestię istnienia interesu publicznego, prawidłowo przyjął, że ta przesłanka umorzenia zobowiązań podatkowych w sprawie nie wystąpiła. Podęta w ramach uznania administracyjnego decyzja odmawiająca umorzenia zaległości, pomimo spełnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, znajduje oparcie w obowiązujących przepisach. Organ uzasadnił swoje stanowisko, wskazał, że trudności podatnika występujące w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej związane z pandemią nie uzasadniają zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej, gdyż ustalona w postępowaniu sytuacja ekonomiczna i finansowa podatnika nie uniemożliwia zapłaty przez niego zaległości podatkowych i nie zagraża dalszej działalności gospodarczej tego podmiotu. Wysokość wnioskowanej do umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 14.754,00 zł jest obiektywnie niewielka w stosunku do skali ekonomicznej działalności podatnika i zapłata tej zaległości nie zagrozi płynności finansowej i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium dokonało analizy przedłożonych przez Spółkę w postępowaniu danych finansowych, dotyczących jej sytuacji finansowej w latach 2018-2021, w tym ze sprawozdań finansowych oraz z rachunków zysków i strat. W wyniku analizy tych danych organ odwoławczy uznał, że potencjał finansowy Spółki jest znaczny i przejawia się w wysokiej wartości aktywów trwałych i obrotowych oraz wypracowywanych w tym okresie przychodach. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił sytuację finansową przedsiębiorcy w związku z rozprzestrzenianiem wirusa SARS-CoV-2, stwierdzając, że nie dostrzegł w nich okoliczności na tyle dotkliwych, aby mogły skutkować przyznaniem wnioskowanej ulgi. W tym kontekście należy stwierdzić, że podniesiony przez podatnika uszczerbek finansowy będący skutkiem pandemii, nie może być rekompensowany przez umorzenie zaległości podatkowych, gdyż negatywnych konsekwencji wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej nie można przerzucać na Skarb Państwa. Mieści się zatem w granicach swobodnej oceny stanowisko Kolegium, że ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej obciąża podatnika, a nie Skarb Państwa. Reasumując Sąd stwierdza, że organy podatkowe nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, wydane w sprawach rozstrzygnięcia były wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy i zostały podjęte w granicach przewidzianego przez ustawę uznania administracyjnego, dlatego brak było podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. W ocenie Sądu, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena ta była logiczna, jasna i przekonująca, z zachowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził, by doszło do uchybień procedury mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe w niniejszej sprawie w przekonujący sposób uzasadniły powody, dla których mimo pogorszenia się sytuacji finansowej Spółki w wyniku wprowadzonego stanu pandemii należało odmówić udzielenia wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2020 r. Spółka nie wykazała, aby zmniejszenie przychodów uzyskiwanych z tytułu najmu nieruchomości stanowiło zagrożenie dla jej działalności i nie pozwalało na uiszczenie rat podatku w pełnej wysokości. Słusznie też organ uznał, że preferencje związane z udzieleniem ulgi rzutują bezpośrednio na stan budżetu gminy, który także uległ pogorszeniu z powodu panującej pandemii. Umorzenie zaległości podatkowych wszystkim podatnikom z uwagi na wprowadzone ustawowo ograniczenia w działalności, w tym gospodarczej, doprowadziłoby do braków środków i możliwości gminy wywiązywania się z powierzonych jej zadań w stosunku do całości społeczności lokalnej i jej niezbędnych potrzeb. Ocena powyższych okoliczności, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej i stwierdzenie braku przesłanek dla umorzenia zaległości, nie nosi cech dowolności. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji finansowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania. Uzasadnienie decyzji jest jasne i wyczerpujące, pozwala na jednoznaczne odczytanie stanowiska organu. Niezasadne okazały się zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.