III SA/Lu 40/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. spraw ze skarg P. B. oraz M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Lublinie z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz P. B. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] 2023 r. o skreśleniu P. B. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. D. L. pismem z dnia [...] 2022 r. zwrócił się do Marszałka Województwa L. o skreślenie P. B. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa L., z uwagi na dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz z powodu braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Pismem z dnia [...] 2022 r., doręczonym w dniu [...] 2022 r., zawiadomiono P. B. o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2023 r. Marszałek Województwa Lubelskiego dopuścił do udziału w sprawie Międzyzakładową Organizację Związkową, Związku Zawodowego Pracowników Wojewódzkich Ośrodków Ruchu Drogowego, Ośrodków Szkolenia Kandydatów na Kierowców i Innych Podmiotów z siedzibą przy Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Łodzi (dalej jako "Międzyzakładowa Organizacja Związkowa" lub "Organizacja Związkowa"). Decyzją z dnia [...] 2023 r. Marszałek Województwa Lubelskiego, działając na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 58 ust. 1 pkt 8 oraz art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 1210, dalej także jako "u.k.p.") orzekł o skreśleniu P. B., wpisanego pod numerem [...], z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego z uwagi na dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz z uwagi na to, że P. B. nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Od powyższej decyzji odwołania złożyli P. B. oraz Międzyzakładowa Organizacja Związkowa. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 lit. a u.k.p. marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w przypadku niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 lub dopuszcza się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Art. 58 ust. 1 u.k.p. określa przesłanki, jakie musi spełnić osoba, aby zostać egzaminatorem. Jedną z tych przesłanek stanowi dawanie rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków (art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p.). Materialnoprawną podstawę decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji egzaminatorów stanowiły przepisy art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. i art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. W postępowaniu zostało bowiem wykazane, że P. B. wielokrotne przeprowadził egzamin państwowy w sposób niezgodny z przepisami ustawy i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania swoich obowiązków. Kolegium wskazało, że w pięciu przypadkach stanowisko organów administracji publicznej obu instancji co do przeprowadzenia przez skarżącego egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy zostało zaakceptowane przez sąd administracyjny: 1. egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B z dnia [...] 2021 r., (egzaminowany S. T.) – skarga na decyzję Kolegium w przedmiocie unieważnienia egzaminu została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 16 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 627/22; 2. egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B z dnia [...] 2021 r., (egzaminowana A. C.) - skarga na decyzję Kolegium w przedmiocie unieważnienia egzaminu została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 351/22; 3. egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B z dnia [...] 2021 r., (egzaminowany G. D.) - skarga na decyzję Kolegium w przedmiocie unieważnienia egzaminu została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 9 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 631/22; 4. egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B z dnia [...] 2021 r., (egzaminowana B. M.) - skarga na decyzję Kolegium w przedmiocie unieważnienia egzaminu została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 16 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 639/22; 5. egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii C+E z dnia [...] 2022 r. (egzaminowany B. T.) - skarga na decyzję Kolegium w przedmiocie unieważnienia egzaminu została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 82/23. Kolegium podkreśliło, że na etapie postępowania w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów podnoszona przez strony argumentacja odnosząca się do stanów faktycznych spraw prawomocnie zakończonych jest chybiona i spóźniona, zwłaszcza, że analiza treści wniesionych wówczas odwołań wskazuje na tożsamość zarzutów, ostatecznie uznanych za bezzasadne. Ponadto na podstawie zapisów dwóch egzaminów przeprowadzanych przez skarżącego w dnia [...] 2021 r. (egzaminowana A. B. oraz egzaminowany A. M.) i protokołu kontroli z dnia [...] 2022 r. ustalono, że w przypadku egzaminów A. B. i A. M. miały miejsce nieprawidłowości, gdyż skarżący nakazał egzaminowanym zatrzymanie pojazdu egzaminacyjnego w zatoce przystankowej, co jest wyraźnie zabronione przez obowiązujące przepisy, a w pobliżu miejsca zatrzymania znajdowały się dostępne miejsca, w których pojazd mógł być zatrzymany bez naruszania stosownych unormowań. Wskazane nieprawidłowości nie miały wpływu na wyniki egzaminów. Kolegium wskazało, że analiza przesłanek skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów objęła reprezentatywny okres ostatnich 3 lat. Przy tym, w związku z prawomocnym zakończeniem decyzją Kolegium z dnia [...] 2021 r. [...] poprzedniego postępowania toczącego się wobec skarżącego, okoliczności wynikające z tego postępowania, w szczególności ustalenia w postępowaniu zakończonym decyzją Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] 2021 r., [...] w przedmiocie skreślenia P. B. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego mogły być uwzględnione jedynie w ograniczonym, akcesoryjnym zakresie i nie stanowiły jedynych i wyłącznych okoliczności oceny stanu faktycznego sprawy. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. musi być interpretowany ściśle. Zastosowanie wskazanej w nim sankcji powinno następować jedynie w wyjątkowych, niebudzących wątpliwości przypadkach i w oparciu o jasne ustalenia dokonane na podstawie ostatecznych i prawomocnych orzeczeń. Ponadto wykładnia terminu "rażące naruszenie obowiązujących przepisów" nie powinna obejmować przypadków, w których w okresie wystąpienia naruszeń miała miejsce zmienność interpretacji przepisów stanowiących podstawę orzekania w przedmiocie unieważnienia egzaminu na prawo jazdy, niezależna od stron postępowania, tak egzaminatorów, jak i egzaminowanych. Rażące naruszenie obowiązujących przepisów w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy definiować jako oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a finalną oceną dokonaną przez egzaminatora stwierdzoną w wyniku wydania decyzji ostatecznej przez organ nadzoru tj., gdy zestawienie treści oceny egzaminacyjnej, które doprowadziło do unieważnienia egzaminu na prawo jazdy narusza bezpośrednio przepisy, których interpretacja nie rodzi wątpliwości. Kolegium stwierdziło, że w przywołanych przez organ pierwszej instancji przypadkach nie miała miejsca zmienność tak samych przepisów stanowiących podstawę wydania orzeczeń, jak i orzecznictwa, a ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. W odniesieniu do znaczenia terminu "wielokrotne", jakim posługuje się między innymi art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., organ odwołał się do słownika języka polskiego. Wyraz ten oznacza: powtarzający się, występujący wiele lub kilka razy, niejednokrotny, kilkakrotny, częsty. Z kolei określenie "kilka" to zaimek odnoszący się do niesprecyzowanej liczby kogoś, czegoś, najczęściej w granicach 5-10, rzadziej 2-4. Organ zauważył przy tym, że zgodnie z poglądami judykatury w przypadkach odnoszących się do naruszeń wskazanych w art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. czy też naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego wskazanych w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, 3 lub też 5-krotne naruszenie można zakwalifikować jako popełnione wielokrotnie. Ponadto, za antonim słowa wielokrotność należy uznać słowo "jednokrotność". W ocenie organu równie przydatne dla ustalenia znaczenia pojęcia "wielokrotne" jest odwołanie się do słownika wyrazów bliskoznacznych, zgodnie z którym synonimami pojęcia "wielokrotnie" są słowa: licznie, nagminnie, częstokrotnie, co dnia, często, co krok, bez przerwy, na okrągło, systematycznie, bezustannie, non stop, tysiąckroć. Natomiast antonimy, to: niekiedy, okazjonalnie, rzadko, sporadycznie, czasem. W opinii Kolegium racjonalny prawodawca celowo nie wprowadził do ustawy o kierujących pojazdami definicji pojęcia "wielokrotne", bowiem założył, że organy administracji każdorazowo prowadząc postępowania w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. będą zobowiązane do indywidualnego traktowania każdego przypadku. Jednocześnie, zdaniem Kolegium zasadność zastosowania sankcji wynikającej z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. nie powinna być oceniana w korelacji z całym okresem pełnienia przez daną osobę funkcji egzaminatora, bowiem zawsze w przypadku długiego np. kilkunastoletniego jej pełnienia i realizowania dużej ilości egzaminów (np. kilku tysięcy) przesłanka wielokrotnego przeprowadzania egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy stanowiłaby niewielki odsetek całości. W konsekwencji stwierdzone naruszenia mogłyby być zawsze traktowane jako sporadyczne i miałyby charakter wyjątkowy. Ponadto zawsze w korelacji z całkowitą liczbą egzaminów można byłoby uznać, że większość egzaminów z udziałem skarżącego jako egzaminatora była przeprowadzona w sposób zgodny z przepisami ustawy, a mogłoby to wynikać chociażby z braku składania skarg przez egzaminowanych. Dokonanie innej wykładni powodowałoby, że ustanowiona przez racjonalnego ustawodawcę sankcja w praktyce nigdy nie mogłaby być zastosowana, a dyspozycja wskazanego przepisu byłaby martwa. Z tego powodu, zdaniem Kolegium oceniając czy spełniona została przesłanka wielokrotnego przeprowadzenia egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy, pozwalającej na skreślenie egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, nie należy odnosić ilości egzaminów przeprowadzonych w sposób nieprawidłowy do liczby wszystkich przeprowadzonych przez niego egzaminów. W opinii Kolegium, analizowany okres powinien być adekwatny względem liczby naruszeń, przy czym nie powinien być jednocześnie zbyt ograniczony, a zarazem zbyt długi, tak aby nie zakłócić oceny. Sankcja w postaci skreślenia z ewidencji egzaminatorów nie powinna bowiem naruszać zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Kolegium przeprowadzenie siedmiu egzaminów z naruszeniem obowiązujących przepisów należało uznać za wypełniające przesłankę wydania decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji egzaminatorów. Waga wykazanych w nich naruszeń obowiązujących przepisów była istotna. Odnosząc się do przesłanki z art. art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. Kolegium wskazało, że do uznania, iż dana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora wystarczy jednokrotny, negatywny przejaw jego zachowania. W opinii Kolegium ziszczenie się dyspozycji wskazanego przepisu stanowi kilkukrotne przeprowadzenie egzaminów państwowych z naruszeniem ich zasad wynikających z obowiązujących przepisów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., może zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków poprzez gwarancję posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych, które warunkują prawidłową ocenę umiejętności osób egzaminowanych na prawo jazdy. W przekonaniu Kolegium, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniach, możliwe było powołanie się przez organ pierwszej instancji kumulatywnie na obie wskazane wyżej przesłanki wydania decyzji o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów. Wykładnia obowiązujących przepisów daje możliwość zarówno rozłącznego, jak i kumulatywnego ich stosowania. Nie wyklucza przy tym zarówno koniunkcji, jak i alternatywy wyboru podstaw oceny stanu faktycznego sprawy. Skoro wystąpiły przesłanki wskazane w dyspozycji obu przepisów, organ zobowiązany był je zastosować. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócono również uwagę, że ocena wykonywania przez P. B. funkcji egzaminatora była już przedmiotem oceny Kolegium, które w poprzednim postępowaniu nie przychyliło się do stanowiska organu pierwszej instancji. Sprawa, której stan faktyczny był inny, została zakończona prawomocną decyzją organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] 2021 r. Niemniej jednak rozstrzygając obecną sprawę Kolegium zwróciło uwagę, że w okresie poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] 2021 r. egzaminator przeprowadził sześć egzaminów w sposób niewłaściwy, co spowodowało ich prawomocne unieważnienie. Z powyższego, zdaniem Kolegium wynika, że zachowanie skarżącego nie ma charakteru wyjątkowego i epizodycznego, a nieprawidłowe prowadzenie egzaminów z naruszeniem obowiązujących przepisów trwa od kilku lat. Przy tym ostatnie analizowane przypadki wskazują, że egzaminator przeprowadził nieprawidłowo egzaminy w krótkich odstępach czasowych. Kolegium wyjaśniło również, że wobec prawomocnego uznania egzaminów przeprowadzonych przez skarżącego za przeprowadzone niezgodnie z prawem, skorzystanie z zeznań świadków przez organ pierwszej instancji miało jedynie charakter akcesoryjny. Jednakże zeznania te stanowią również dowód niezgodnego z obowiązującymi przepisami przeprowadzania egzaminów przez P. B.. Dotyczy to w szczególności ustaleń w odniesieniu do egzaminów P. P. i O. D.. Ustalenia w tym zakresie wskazują, że egzaminator nie potrafił należycie formułować poleceń podczas egzaminu, a także w odpowiedni sposób odnosić się do osób egzaminowanych. W związku z zarzutami sformułowanymi przez Organizację Związkową Kolegium wskazało również, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.k.p. marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego jest w takim przypadku jedynie podmiotem wnioskującym. Przyznanie mu statusu uczestnika postępowania i uzyskiwanie od tego podmiotu niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy informacji i stanowisk nie rodzi po stronie tego organu legitymacji procesowej. Zatem doręczenie temu podmiotowi wydanej decyzji ma jedynie charakter informacyjny. Wnioskowanie z tych czynności statusu strony należy uznać za bezzasadne. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] 2023 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargami wniesionymi przez P. B. (sygn. akt III SA/Lu 40/24 oraz Międzyzakładową Organizację Związkową, Związku Zawodowego Pracowników Wojewódzkich Ośrodków Ruchu Drogowego, Ośrodków Szkolenia Kandydatów na Kierowców i Innych Podmiotów z siedzibą w Łodzi (sygn. akt III SA/Lu 41/24). P. B. w skardze z dnia [...] 2023 r. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, wskazując że pozbawia skarżącego możliwości wykonywania zawodu egzaminatora. W toku postępowania sądowego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący powołał się na naruszenia szczegółowo opisane w złożonym załączniku do protokołu rozprawy, a mianowicie naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i oceny w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie na skutek: a) pominięcia przez organ przy ocenie materiału faktycznego w sprawie ilości wszystkich dotychczas przeprowadzonych przez P. B. egzaminów teoretycznych i praktycznych, b) całkowitego pominięcia przez organ faktu, że aż 8 przeprowadzonych w okresie od stycznia do października 2022 r. kontroli wewnętrznych przeprowadzanych przez P. B. egzaminów na prawo jazdy nie wykazało żadnych nieprawidłowości w stosunku do jakości i rzetelności wykonywanych przez niego obowiązków służbowych w zakresie prowadzonych egzaminów na prawo jazdy; c) niedokonania analizy wszystkich poszczególnych przypadków zarzucanego skarżącemu przeprowadzenia egzaminu na prawo jazdy niezgodnie z przepisami ustawy, zaniechania ustalenia wagi naruszeń, okoliczności ich popełnienia i wpływu oceny egzaminu na ocenę kwalifikacji egzaminatora; d) oparcia się wyłącznie na przypadkach przeprowadzenia egzaminów na prawo jazdy z naruszeniem przepisów prawa mających miejsce ponad dwa lata przed wydaniem skarżonej decyzji, przy jednoczesnym zaniechaniu dokonania analizy jakości i rzetelności wykonywania obowiązków egzaminatora w okresie po przeprowadzonej kompleksowej kontroli WORD za rok 2021; 2) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów podnoszonych przez P. B. w zakresie istoty uchybień przepisom postępowania, które przesądziły w ocenie organów administracyjnych o występowaniu podstawy do skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów, a także nieodniesienie się do argumentów skarżącego wynikających z przedłożonych do akt sprawy protokołów z kontroli wewnętrznych świadczących o należytym wykonywaniu przez skarżącego obowiązków służbowych, a tym samym niedopełnienie obowiązku wyjaśnienia stanu sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia; 3) art. 7a § 1 k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 4 u.k.p. na korzyść strony, poprzez ograniczenie się przez organ wyłącznie do stwierdzenia, iż nie jest w stanie stwierdzić prawidłowości przeprowadzonych kontroli wewnętrznych niestwierdzających nieprawidłowości w egzaminowaniu, na które powoływał się skarżący w toku postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji, w sytuacji gdy ustawa nie definiuje pojęcia "wielokrotnie", w konsekwencji czego w okresie, w których przedmiotowe kontrole wewnętrzne były przeprowadzone należałoby przyjąć, iż P. B. nie można zarzucić wielokrotnego przeprowadzenia egzaminów z naruszeniem przepisów prawa; 4) art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że 5 - krotne przeprowadzenie egzaminu niezgodnie z przepisami ustawy, dokonane ponad 2 lata przed wydaniem skażonych decyzji wypełnia przesłankę wielokrotności określoną w tym przepisie, a także błędne przyjęcie, że zastosowanie sankcji przewidzianej w tym przepisie w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym było proporcjonalne do wagi stwierdzonych naruszeń; 5) art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., przez przyjęcie, iż fakt nawet kilkukrotnego unieważnienia danego egzaminu praktycznego na prawo jazdy przysądza o tym, iż egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu w rozumieniu wskazanego przepisu, co z kolei może stanowić samodzielną podstawę do skreślenia egzaminatora z ewidencji. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa we wniesionej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła nieważność zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że w maju 2024 r. P. B. zawiadomił dotychczasowy organ ewidencyjny o zmianie miejsca zamieszkania. Zdaniem skarżącej w sytuacji, gdy skarżący egzaminator w trakcie trwania postępowania zmienił miejsce zamieszkania i został wpisany na listę egzaminatorów prowadzoną przez Marszałka Województwa Mazowieckiego, tylko ten organ jest kompetentny do wykreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów. Natomiast Marszałek Województwa Lubelskiego stał się organem niewłaściwym do przeprowadzenia postępowania i zobowiązany był umorzyć prowadzone postępowanie oraz przekazać sprawę organowi właściwemu. W ocenie skarżącej w momencie zmiany miejsca zamieszkania przez egzaminatora jego wpis w ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego wygasł z mocy ustawy, gdyż nie jest możliwy wpis w dwóch ewidencjach. Skarżąca organizacja związkowa zarzuciła również błędne ustalenie stron postępowania, co miało istotny wpływ na jego wynik. Skarżąca podniosła, że Kolegium negowało twierdzenie, jakoby Dyrektor WORD został uznany za stronę postępowania i w związku z tym odmówiło zbadania wpływu błędnego określenia stron postępowania na jego wynik. Tymczasem Dyrektorowi WORD nie tylko doręczono decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor WORD, działając przez pełnomocnika, był w trakcie całego postępowania aktywny jako strona postępowania, w tym zgłaszał wnioski dowodowe, wnioskował o odrzucenie wniosków zgłaszanych przez pozostałe strony, brał czynny udział w rozprawach administracyjnych, w tym przesłuchiwał świadków, wnioskował o odroczenie rozprawy, przedstawiał dowody, a nadto organ odmówił przesłuchania Dyrektora WORD z uwagi na fakt, że jest on stroną postępowania. Według wiedzy skarżącej Dyrektor WORD pozostaje w konflikcie ze skreślanym egzaminatorem, wobec czego jego działanie w niniejszej sprawie może zostać uznane za tendencyjne, a zatem mające wpływ na ostateczny wynik postępowania. Nadto świadkowie przesłuchani w sprawie byli jednocześnie pracownikami strony postępowania, to jest Dyrektora WORD. Podkreślając, że nie neguje prawomocnych rozstrzygnięć o unieważnieniu egzaminów, skarżąca zarzuciła niezbadanie przez organy winy samego egzaminatora oraz nieuwzględnienie rozbieżności interpretacyjnych norm prawnych, na których bazował egzaminator. Dla zastosowania sankcji w postaci skreślenia z ewidencji egzaminatorów wina egzaminatora nie może wynikać jedynie z odmiennej wykładni prawa, lecz jego zachowanie musi być wprost sprzeczne z normą ustawową. Zdaniem skarżącej organ w sposób nieuprawniony jako podstawę wykreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów wskazał dwie różne podstawy prawne, co ocenić należy jako niedopuszczalne. Organ postawił znak równości pomiędzy wielokrotnym nieprawidłowym przeprowadzeniem egzaminu (art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p.) i brakiem rękojmi (art. 71 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). Natomiast ustawodawca wprowadził dwie różne podstawy prawne na wypadek różnych sytuacji i nie sposób zgodzić się z organem, że błędne przeprowadzenie egzaminu świadczy również samo w sobie o braku rękojmi. Gdyby tak było, te dwa różne przypadki nie zostałyby rozdzielone. Organ nie wykazał zaś, by egzaminator nie dawał rękojmi. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem zaistnienia podstawy skreślenia egzaminatora przewidzianej w art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a. Skarżąca zarzuciła pominięcie przez organ, że unieważnione egzaminy zostały przerwane w związku z uznaniem przez egzaminatora, że zachowanie osoby egzaminowanej wyczerpało przesłanki określone w art. 52 ust. 2 u.k.p., to jest zagrażało bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego, a istnieją dwie różne wykładnie tej normy. Jedna z nich zakłada, że obowiązek przerwania egzaminu powstaje jedynie w sytuacji, gdy zachowanie zdającego realnie zagraża życiu lub zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Tę wykładnię zastosowały organy unieważniające egzaminy, wskazując że nie doszło do takiej sytuacji. Druga wykładnia opiera się na ocenie zachowania zdającego przez pryzmat potencjalnego zagrożenia i tę wykładnię stosował egzaminator. Egzaminatorzy w kraju stosują różną wykładnię. Zatem unieważnienie egzaminów wynikało z zastosowania przez egzaminatora odmiennej wykładni, a nie z jego błędu. Organ winien zatem uwzględnić powyższe przy wydawaniu decyzji i wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść egzaminatora zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a. W ocenie skarżącej organ zastosował także niewłaściwą wykładnię sformułowania "wielokrotnie". "Wielokrotnie" oznacza zdarzenia występujące często, nieustannie. Zatem organ winien ocenić czy kilka zanegowanych egzaminów w zestawieniu z całością pracy egzaminatora wyczerpuje przesłanki występowania często zdarzeń wadliwych. Zdaniem skarżącej, 5 czy nawet 7 egzaminów, w zestawieniu z ponad piętnastoletnią praktyką egzaminatora, który przeprowadził ponad 30 tysięcy egzaminów, jest wartością, która nie daje podstaw do stawiania zarzutu częstego (wielokrotnego) przeprowadzania błędnie egzaminu. Jest to bowiem wartość znikoma. Organ nie zbadał tej zależności. Odmówił też dołączenia protokołów pokontrolnych organu prowadzącego nadzór podnosząc, że w tych protokołach brak jest stwierdzonych uchybień przez egzaminatora P. B.. Potwierdza to tendencyjne działanie organu, który nastawiony był jedynie na wytknięcie egzaminatorowi jak największej bezwzględnej liczby rzekomych błędów, a nie na rzetelne prowadzenie postępowania i pełne wyjaśnienie sprawy. Strona skarżąca odniosła się do okoliczności poszczególnych egzaminów wymienionych w zaskarżonej decyzji, wskazując na brak błędów egzaminatora. Skarżąca podkreśliła, że egzaminy A. B. oraz A. M. nie zostały unieważnione, a rzekome nieprawidłowości miały miejsce po przerwaniu egzaminu, a nie w jego trakcie i nie miały żadnego związku z oceną kwalifikacji (egzaminem). Nadto rzekome naruszenie przepisów ruchu drogowego nie zostało zgłoszone do właściwych organów jako wykroczenia drogowe. Dodatkowo wszystkie egzaminy organ winien zbadać pod kątem winy, jaką można przypisać egzaminatorowi oraz ustalić czy wyczerpują one znamiona "wielokrotności". Organ zaniechał takich ustaleń. Natomiast sankcja musi być proporcjonalna i zasadna w stosunku do popełnionych czynów. Skarżąca podniosła również, że w stosunku do świadka M. T. prowadzone jest przez prokuraturę postępowanie w sprawie składania fałszywych zeznań. Świadek nie jest i nigdy nie był egzaminatorem nadzorującym i nie jest uprawniony do merytorycznej oceny pracy egzaminatorów. Skarżąca wskazała także, że postępowanie w sprawie wykreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów zostało wszczęte w związku z działaniami świadka M. T., który pozostaje w konflikcie z egzaminatorem P. B.. Okoliczność istnienia tego konfliktu potwierdził świadek G. S.. Skarżąca wniosła o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami z ustawą zasadniczą. Skarżąca podniosła, że zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu, zaś wyjątki określa ustawa. Nie sposób uznać, aby wyjątki wyrażone w art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. spełniały wymagania konstytucyjne. Przede wszystkim decyzję pozostawiono subiektywnej uznaniowości urzędniczej, a co istotniejsze decyzje te pozostają w oderwaniu od badania winy osoby pozbawianej uprawnień zawodowych. Tak sformułowana norma prawna pozwala na sankcyjne pozbawienie egzaminatora prawa wykonywania zawodu nawet wówczas, gdy nie ponosi on żadnej winy za fakt, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami ustawy lub rzekome niezgodności wynikają jedynie z odmiennej wykładni prawnej zastosowanej przez organ administracji publicznej. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") zarządził połączenie spraw o sygn. akt III SA/Lu 40/24 oraz III SA/Lu 41/24 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem mogły być objęte jedną skargą i prowadzić je pod sygnaturą akt III SA/Lu 40/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję, którą Marszałek Województwa Lubelskiego skreślił P. B. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego (nr [...]) z uwagi na dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz z uwagi na to, że P. B. nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1210 z późn. zm.). Zgodnie z art. 58 ust. 1 tej ustawy egzaminatorem jest osoba, która: 1) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 2) posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu: a) prawo jazdy właściwej kategorii lub b) pozwolenie na kierowanie tramwajem; 2a) ukończyła 23 lata; 3) posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej 3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe kategorie prawa jazdy; 4) posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora; 5) posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania czynności egzaminatora; 6) ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o jego ukończeniu; 7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu; 8) daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków; 9) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 10) jest wpisana do ewidencji egzaminatorów. Ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (art. 58 ust. 2 u.k.p.), który: wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9 (pkt 1), nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny (pkt 2), a także (pkt 3) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba: a) nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9, b) została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów w zakresie egzaminowania - w okresie, o którym mowa w art. 71 ust. 4, c) nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5. Z kolei zgodnie z art. 71 ust. 1 u.k.p. marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w tym przepisie, w tym w przypadku niespełniania przez egzaminatora co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 (pkt 2), a także w przypadku dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy (pkt 4 lit. a). Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji: z urzędu, na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub na wniosek egzaminatora (art. 71 ust. 2 pkt 1-3 u.k.p.). W pierwszym rzędzie wskazać należy na niezasadność zarzutu nieważności skarżonych decyzji z uwagi na brak właściwości Marszałka Województwa Lubelskiego do prowadzenia postępowania w przedmiocie wykreślenia P. B. z ewidencji egzaminatorów z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania egzaminatora. Jak wynika z akt administracyjnych, P. B. w dniu 18 kwietnia 2023 r. skierował do Marszałka Województwa Lubelskiego pismo, w którym poinformował o zmianie adresu zamieszkania i wskazał jako aktualny adres w Warszawie. Jednocześnie skarżący wniósł o przekazanie wszelkiej dokumentacji potwierdzającej posiadane uprawnienia do egzaminowania właściwemu miejscowo organowi. Następnie, jak wskazano też w decyzji organu pierwszej instancji, pismem z dnia 13 lipca 2023 r. Marszałek Województwa Mazowieckiego poinformował Marszałka Województwa Lubelskiego, że decyzją z dnia [...] 2023 r. wpisał P. B. na jego wniosek do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Mazowieckiego. Zdaniem skarżącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej, w takiej sytuacji organ winien umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż stał się niewłaściwy do dalszego prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie jest jednak prawidłowe. Na podstawie art. 58 ust. 2 u.k.p. ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania egzaminatora. Natomiast stosownie do art. 71 ust. 1 u.k.p. organem kompetentnym do wydania w pierwszej instancji decyzji w sprawie skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów jest marszałek województwa. W związku z takim brzmieniem przepisów w doktrynie prawa wskazuje się, że przepis art. 71 ust. 1 ab initio u.k.p. expressis verbis określa wyłącznie właściwość rzeczową, ale nie wskazuje sposobu ustalania właściwości miejscowej marszałka województwa właściwego do skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów. Skreślenia określonego egzaminatora z ewidencji egzaminatorów dokonuje marszałek województwa prowadzący ewidencję, do której wpisano tegoż egzaminatora (por. A. Ostapski, Skreślenie egzaminatora z ewidencji egzaminatorów - kwestie formalne, LEX/el. 2015.). Skoro zatem skarżący P. B. z uwagi na miejsce zamieszkania w Lublinie został wpisany do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego, który nadał skarżącemu egzaminatorowi w prowadzonej przez siebie ewidencji numer ewidencyjny (L-121), to także Marszałek Województwa Lubelskiego pozostaje właściwy w postępowaniu dotyczącym skreślenia egzaminatora z prowadzonej przez ten właśnie organ ewidencji. Z sentencji decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że decyzja dotyczy skreślenia P. B. z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego, w której to ewidencji P. B. miał nadany określony numer ewidencyjny. Zatem mimo wskazywanej przez P. B. zmiany miejsca zamieszkania w toku postępowania dotyczącego skreślenia z ewidencji prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego, ostatnio wymieniony organ pozostał organem właściwym do prowadzenia tego postępowania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami powierzają marszałkowi województwa nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów na prawo jazdy. Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.k.p. marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego: 1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu; 2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów; 3) wydaje zalecenia pokontrolne; 4) unieważnia egzamin; 5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów; 6) skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów; 7) występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska; 8) prowadzi analizę: a) kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku, b) bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek; 9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami; 10) kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów. Opisane kompetencje należą do marszałka określonego województwa. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2024 r., poz. 566) przez województwo lub samorząd województwa w rozumieniu tej ustawy, należy rozumieć regionalną wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (art. 1 ust. 2). W konsekwencji niemożliwe do zaakceptowania byłoby stanowisko, według którego marszałek jednego województwa mógłby być uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez marszałka innego województwa. Trzeba także zauważyć, że w obowiązujących przepisach brak jest regulacji, które wprost odnosiłyby się do trybu i sposobu postępowania organów w przypadku zmiany miejsca zamieszkania egzaminatora. Wbrew stanowisku skarżącej, wskazywana zmiana miejsca zamieszkania P. B. na miejsce zamieszkania w innym województwie nie powoduje automatycznie wygaśnięcia dotychczasowego wpisu w ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego. Ustawa o kierujących pojazdami nie przewiduje instytucji "wygaśnięcia wpisu", a jedynie instytucję skreślenia z ewidencji egzaminatorów, o której mowa w art. 71 u.k.p. Natomiast omówione wyżej względy przemawiają za zachowaniem przez Marszałka Województwa Lubelskiego właściwości w postępowaniu w przedmiocie skreślenia egzaminatora z prowadzonej przez ten organ ewidencji, mimo wskazywanej przez egzaminatora zmiany adresu zamieszkania na adres na terenie województwa mazowieckiego. Można również wskazać, że w judykaturze była już rozważana kwestia właściwości organu w przypadku zmiany miejsca zamieszkania instruktora w toku prowadzonego na podstawie przepisu art. 46 u.k.p. postępowania w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów. W kwestii tej także wyrażono stanowisko, że dopóki instruktor jest wpisany do ewidencji instruktorów prowadzonej przez określony organ, to organ ten jest właściwy do wydania decyzji o skreśleniu instruktora z ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 403/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3868/17). Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że w sprawie nie miała miejsca sytuacja wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości i nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również inne podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Trzeba przy tym zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak jakiegokolwiek odniesienia do podnoszonych już w toku postępowania oraz w odwołaniu zarzutów strony skarżącej dotyczących kwestii właściwości Marszałka Województwa Lubelskiego do skreślenia egzaminatora z ewidencji w związku ze wskazywaną zmianą miejsca zamieszkania oraz jednoczesnego wpisania egzaminatora do dwóch ewidencji egzaminatorów prowadzonych przez marszałków różnych województw. Naruszenie w ten sposób przez Kolegium przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a wydanie decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazuje, że Kolegium uznało właściwość organów obu instancji w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu zachodziły jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o skreśleniu P. B. z prowadzonej przez Marszałka Województwa Lubelskiego ewidencji egzaminatorów. Katalog materialnoprawnych przesłanek warunkujących skreślenie egzaminatora z ewidencji egzaminatorów zawiera art. 71 ust. 1 u.k.p. Wyliczenie przyczyn skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów jest wyliczeniem wyczerpującym. Stosownie do treści wprowadzenia poprzedzającego katalog przyczyn uzasadniających skreślenie egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w razie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w ust. 1 art. 71 u.k.p. Zgodnie z literalną treścią decyzji organu pierwszej instancji, tak w zakresie powołania podstawy prawnej, jak i rozstrzygnięcia, skreślenia P. B. z ewidencji egzaminatorów dokonano w oparciu o dwie przesłanki: z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. – to jest z powodu dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz z art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. – to jest z powodu niespełnienia przez egzaminatora co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9, w tym przypadku wymagania dawania rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Przy tym organ pierwszej instancji uznał, że to wielokrotne prowadzenie przez egzaminatora egzaminów państwowych na prawo jazdy w sposób niezgodny z przepisami ustawy przekłada się w konsekwencji również na to, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Zatem organ pierwszej instancji wywiódł zaistnienie przesłanki skreślenia egzaminatora w postaci braku rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków z ustalenia faktu zaistnienia innej przesłanki – w postaci wielokrotnego prowadzenia przez egzaminatora egzaminów państwowych na prawo jazdy w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Organ pierwszej instancji w istocie utożsamił więc przesłankę z art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. z przesłanką z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. Powyższe stanowisko organu pierwszej instancji podzielił organ odwoławczy. Stanowisko to należy jednak uznać za niezasadne. W ocenie Sądu przesłanki skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. oraz pkt 4 lit. a u.k.p. mają charakter odrębny i należy je rozpatrywać oddzielnie. Przemawia za tym już sposób zredagowania art. 71 ust. 1 u.k.p., w którym przesłanki te wyrażone są w odrębnych punktach. Zwrócić również trzeba uwagę na odmienne następstwa, jakie wiążą się z ich stwierdzeniem. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 4 u.k.p. w przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się rażącego naruszenia przepisów z zakresu egzaminowania (w tym poprzez wielokrotne prowadzenie egzaminów państwowych na prawo jazdy w sposób niezgodny z przepisami ustawy) ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się ostateczna, a stosownie do art. 71 ust. 5 u.k.p. marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów stała się ostateczna. W okresie, o którym mowa w art. 71 ust. 4 u.k.p. osobie skreślonej z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów w zakresie egzaminowania odmawia się dokonania wpisu do ewidencji (art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. b u.k.p.). Natomiast w świetle art. 58 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 u.k.p. brak rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora stanowi negatywną przesłankę wpisu do ewidencji egzaminatorów. Osobie, która nie spełnia wymagania, o jakim mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., marszałek województwa odmawia wpisu do ewidencji. Odmienna jest też istota obu omawianych przesłanek skreślenia egzaminatora z ewidencji. Przesłanka z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a jest w ustawie sprecyzowana jako dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Chodzi zatem o fakt wielokrotnego prowadzenia egzaminów niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie zawierają natomiast definicji pojęcia "rękojmi należytego wykonywania obowiązków". Jednakże w orzecznictwie, także na tle obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) analogicznych regulacji prawnych dotyczących wymagań co do posiadanych przez egzaminatorów kwalifikacji, podnosi się, że zakresu znaczeniowego zwrotu: "daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków", jak też samego pojęcia "rękojmia", należy poszukiwać na gruncie definicji zawartej w słowniku języka polskiego, według którego "rękojmia" to "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Na "rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" składa się zatem całokształt jego cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora, których suma daje gwarancję, że będzie on wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., może zatem zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków, poprzez gwarancję posiadania zarówno odpowiednich kwalifikacji zawodowych, jak też odpowiednich predyspozycji etyczno-moralnych. Obowiązki egzaminatora mają bowiem szczególny charakter, wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów. Przy ocenie zatem "rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora" liczy się dotychczasowa postawa kandydata na egzaminatora (bądź – jak w niniejszej sprawie – postawa egzaminatora po uzyskaniu przez niego tego statusu), która razem z osiągniętymi kwalifikacjami zawodowymi winna dawać przekonanie o należytym wykonywaniu przezeń swoich obowiązków. W szczególności cechy osobiste kandydata, potwierdzone jego dotychczasowym postępowaniem, winny wykluczać obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 395/01, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 625/10 oraz z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10). W rozpatrywanej sprawie organy uzasadniając swoje rozstrzygnięcia powołały się na okoliczność wielokrotnego prowadzenia przez egzaminatora egzaminów państwowych na prawo jazdy niezgodnie z przepisami, co w ich ocenie było wystarczające do przyjęcia, że P. B. nie daje także rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Natomiast w świetle przedstawionego wyżej rozumienia pojęcia rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, odnoszącego się do cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora oraz mając na względzie, że niespełnienie tego wymagania (albo któregokolwiek innego spośród wymagań określonych w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 u.k.p.) zostało przez ustawodawcę zakwalifikowane jako odrębna przesłanka skreślenia z listy egzaminatorów, nie jest uprawnione uznanie w okolicznościach sprawy zaistnienia przesłanki braku rękojmi jako automatycznego następstwa ustalenia przez organy wielokrotnego przeprowadzenia egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że mimo wielokrotnego przeprowadzenia egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy, osoba która z tej przyczyny została skreślona z ewidencji egzaminatorów, może po upływie określonego w przepisach czasu i dopełnieniu innych wymogów ubiegać się o ponowny wpis do ewidencji. Natomiast brak rękojmi stanowi negatywną przesłankę uzyskania wpisu do ewidencji egzaminatorów. Wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami nie może być zatem automatycznie utożsamiane z brakiem rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora wskutek braku rzetelności. Organy orzekające w niniejszej sprawie jednoznacznie wywiodły zaś brak rękojmi wyłącznie z ustalonego faktu przeprowadzenia egzaminów państwowych niezgodnie z przepisami, a nie powołały się na takie cechy charakteru czy właściwości osobiste egzaminatora, które dawałyby podstawę do stwierdzenia braku rękojmi. Nie można oczywiście wykluczyć stanów faktycznych, w których zaistnieją obie omówione wyżej przesłanki, jednakże sytuacja tego rodzaju nie została w niniejszej sprawie wykazana. W konsekwencji orzeczenie o skreśleniu egzaminatora z ewidencji w oparciu o przesłankę braku rękojmi należytego wykonywania zawodu egzaminatora nie mogło być uznane za uzasadnione okolicznościami sprawy. Już zatem z tej przyczyny zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu. Drugą z przesłanek skreślenia egzaminatora z ewidencji stanowiła przesłanka określona w art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., to jest przesłanka dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Sąd podziela przy tym prezentowany w orzecznictwie pogląd, że naruszenie przepisów ustawy, to także naruszenie przepisów rozporządzeń wydawanych na podstawie delegacji ustawowej, regulujących zasady egzaminowania kierowców (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2213/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1013/17). W rozpoznawanej sprawie podstawę zaskarżonej decyzji stanowiło ustalenie przeprowadzenia przez skarżącego siedmiu egzaminów państwowych w sposób niezgodny z przepisami ustawy. W pięciu przypadkach wydane zostały decyzje o unieważnieniu egzaminów. Decyzje te były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalił skargi kwestionujące podstawy unieważnienia egzaminów. W kolejnych dwóch przypadkach nie doszło do unieważnienia egzaminów, gdyż jak wskazano w zaskarżonej decyzji, stwierdzone nieprawidłowości nie miały wpływu na wynik tych egzaminów. Zasługuje przy tym na podzielenie stanowisko Kolegium o braku podstaw do dokonywania w niniejszym postępowaniu oceny zasadności ostatecznych i prawomocnych decyzji wydanych w innych postępowaniach administracyjnych. W niniejszym postępowaniu nie jest możliwe kwestionowanie ustaleń przyjętych za podstawę decyzji unieważniających egzaminy. Wydanie decyzji w przedmiocie skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 4 a u.k.p. wymaga natomiast dokonania wykładni pojęcia "wielokrotne" zawartego w treści tego przepisu. Ustawa o kierujących pojazdami nie definiuje bowiem tego pojęcia. Pojęcie "wielokrotnie" w języku polskim jest synonimem takich słów jak: (po) wielokroć, często, częstokroć, częstokrotnie, stokroć, stokrotnie, tysiąckroć, tysiąckrotnie, nieraz, nierzadko, niejednokrotnie, nieustannie, niezmiennie, bezustannie, ustawicznie, nieustająco, nieprzerwanie, stale, systematycznie, nagminnie, bez przerwy, na okrągło (v.https://www.synonimy.pl/synonim/wielokrotnie/). Podobne w istocie przykłady synonimów przytacza Kolegium w zaskarżonej decyzji. Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że brak określenia pojęcia "wielokrotne" w ustawie o kierujących pojazdami, a w szczególności brak bliższego określenia tego pojęcia w przepisach dotyczących skreślenia z ewidencji egzaminatorów przemawia za uznaniem, iż zamierzeniem ustawodawcy było nałożenie na organy administracji obowiązku indywidualnego traktowania każdego egzaminatora, wobec którego wszczęto postępowanie w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów i na podstawie oceny całokształtu okoliczności sprawy dokonanie oceny spełnienia przesłanki rażącego naruszenia przepisów, poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 554/21). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że również organ odwoławczy powyższe stanowisko podziela. Mimo to organ nie dokonał oceny całokształtu okoliczności sprawy i nie wywiązał się z obowiązku indywidualnego traktowania egzaminatora. Dla takiej oceny niezbędne jest bowiem w pierwszym rzędzie dokonanie ustaleń wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Zdaniem Sądu w świetle powyższego rozumienia pojęcia "wielokrotne", a zatem występujące "często", "ustawicznie", "powtarzające się", niezbędnym było ustalenie ile łącznie egzaminów na prawo jazdy przeprowadził skarżący w rozpatrywanym okresie do czasu wydania decyzji w sprawie, a także uwzględnienie wyników dokonanych w całym tym okresie kontroli prawidłowości egzaminów przeprowadzonych przez skarżącego i poddanie analizie dopiero całokształtu tak ustalonych okoliczności. Organy nie poczyniły jednak takich ustaleń. Z uzasadnień decyzji organów pierwszej i drugiej instancji nie wynika, ile egzaminów na prawo jazdy przeprowadził skarżący w rozpatrywanym okresie. Organy nie uwzględniły również w swojej ocenie wyników wszystkich kontroli przeprowadzonych w analizowanym okresie. Odnosząc się do protokołów kontroli przekazanych przez Dyrektora WORD na wniosek P. B. organ pierwszej instancji w swojej decyzji wskazał, że z otrzymanych protokołów kontroli, 8 protokołów zostało sporządzonych po kontrolach egzaminów, które odbyły się w okresie od stycznia 2021 r. do sierpnia 2022 r. Pozostałe odbyły się przed 2021 r., a więc nie obejmowały okresu analizowanego decyzją organu. Kontrole wewnętrzne w ośrodku egzaminowania wykazały nieprawidłowości podczas egzaminu B. T. w zakresie kategorii C+E prawa jazdy, który odbył się w dniu [...] 2022 r. Kontrola wewnętrzna tego egzaminu była prowadzona przez egzaminatora nadzorującego P. K. w dniu [...] 2022 r. a więc już po unieważnieniu egzaminu przez Marszałka Województwa L., natomiast protokół z kontroli był przekazany P. B. w dniu [...] 2023 r. Organ stwierdził, że w zakresie pozostałych kontroli, w protokołach kontroli nie zawarto informacji aby kontrolowane egzaminy były prowadzone nieprawidłowo. Organ zaznaczył jednocześnie, że nie posiada nagrań z egzaminów P. B., opisanych w protokołach z kontroli wewnętrznych, wobec czego nie można ocenić czy kontrole były prowadzone rzetelnie, tym bardziej, że kontrole nie stwierdzały nieprawidłowości. Organ nie uwzględnił zatem okoliczności wynikających z wszystkich protokołów kontroli przeprowadzonych w analizowanym okresie, ale pominął tę część z nich, które nie wskazywały na nieprawidłowości po stronie egzaminatora. Natomiast sam brak nagrań z egzaminów nie dawał podstaw do kwestionowania wyników kontroli stwierdzonych w treści protokołów i odmowy uwzględnienia tych dowodów w ramach materiału dowodowego sprawy. W konsekwencji organy nie dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Istotą postępowania administracyjnego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, by następnie dokonać ich oceny pod kątem obowiązujących przepisów. W toku postępowania na organach ciąży obowiązek wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) a także jego oceny zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe obowiązki nie zostały zrealizowane w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, gdyż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i rozpatrzony w sposób wybiórczy. Dopiero pełny materiał dowodowy i wszechstronnie wyjaśnione okoliczności stanu faktycznego winny być podstawą analizy stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia normy art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., przewidującej dotkliwą sankcję w postaci skreślenia z ewidencji egzaminatorów w sytuacji dopuszczenia się rażącego naruszenia prawa poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy. Analiza ta winna być dokonana w świetle zasady proporcjonalności wyprowadzanej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. W związku z powołaniem się przez Kolegium na okoliczność prowadzenia już poprzednio w stosunku do P. B. postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów i wskazaniem, że postępowanie to zostało wszczęte w związku z przeprowadzeniem w sposób niewłaściwy sześciu egzaminów wymaga podkreślenia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] 2021 r. nr [...] uchyliło wydaną w tym postępowaniu decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o skreśleniu P. B. z ewidencji egzaminatorów i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że jedną z istotnych okoliczności uwzględnionych przez Kolegium był fakt, że w połowie stwierdzonych przypadków przeprowadzenia egzaminów niezgodnie z przepisami naruszenie prawa nie było oczywiste, gdyż dotyczyło przepisu prawa, który budził wątpliwości interpretacyjne, co znajdowało potwierdzenie w zmiennym orzecznictwie. Nieuzasadnione było zatem powołanie się na powyższe przypadki w obecnie prowadzonym postępowaniu, tym bardziej że w zaskarżonej obecnie decyzji Kolegium słusznie wskazało, iż rażące naruszenie obowiązujących przepisów należy definiować jako oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a finalną oceną dokonaną przez egzaminatora stwierdzoną w wyniku wydania decyzji ostatecznej przez organ nadzoru tj., gdy zestawienie treści oceny egzaminacyjnej, które doprowadziło do unieważnienia egzaminu na prawo jazdy narusza bezpośrednio przepisy, których interpretacja nie rodzi wątpliwości. W odniesieniu do zarzutów dotyczących udziału w postępowaniu Dyrektora WORD w Lublinie wskazać należy, że bez wątpienia Dyrektor WORD, który wnioskował o wszczęcie postępowania zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.k.p., nie jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kwestia ta była już w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu wyrażonej w postanowieniach z dnia [...] 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 40/24 oraz III SA/Lu 41/24. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 20 czerwca 2024 r. oddalił zażalenia wniesione przez skarżących na postanowienia Sądu pierwszej instancji (sygn. akt II GZ 266/24 i II GZ 265/24). Wprawdzie organ pierwszej instancji – Marszałek Województwa Lubelskiego wysłał do Dyrektora WORD decyzję z dnia [...] 2023 r. oraz wystosował do Dyrektora WORD zawiadomienie o rozprawie administracyjnej, jednak okoliczności te nie dają podstaw do przyjęcia, że Dyrektor WORD posiada w tym postępowaniu status strony w znaczeniu materialnym. Zważywszy, że organ przeprowadza dowody tak na wniosek stron, jak też i przede wszystkim – z urzędu, bez wpływu dla oceny kontrolowanego postępowania pozostaje zarzut skarżącej Organizacji Związkowej, że w postępowaniu zostały przeprowadzone dowody zgłoszone przez Dyrektora WORD, który nie jest stroną postępowania. W związku z zarzutem odmowy uwzględnienia wniosku Organizacji Związkowej o przesłuchanie Dyrektora WORD trzeba zaś wskazać, że zgodnie z postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] 2023 r. nieuwzględnienie wniosku nastąpiło także z powodu niewskazania we wniosku okoliczności, na które miał być przeprowadzony ten dowód. Odnosząc się do wniosku Międzyzakładowej Organizacji Związkowej o zwrócenie się z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a u k.p. z ustawą zasadniczą, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podjęcie postanowienia o wystąpieniu z pytaniem prawnym pozostaje w gestii sądu. Z powołanego przepisu nie wynika więc jakiekolwiek uprawnienie strony (uczestnika postępowania) do skutecznego domagania się, aby sąd orzekający w sprawie skorzystał z tej kompetencji. Dodatkowo ugruntowany jest pogląd, że sąd powinien rozważyć zwrócenie się z pytaniem prawnym dopiero wówczas, gdy poweźmie poważną wątpliwość co do konstytucyjności przepisu mającego zastosowanie w sprawie, której to wątpliwości nie może usunąć w drodze wykładni (zob. B. Naleziński [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023, art. 193). Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że w sprawie tej nie występują tego rodzaju wątpliwości, które nakazywałyby skierowanie do Trybunału wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a. u.k.p. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie się kierował przedstawionymi wyżej wskazaniami i oceną prawną, a po uzupełnieniu materiału dowodowego podda wnikliwej ocenie ustalone okoliczności sprawy oraz argumenty podnoszone przez strony. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.