I SA/Wr 693/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Asesor WSA Łukasz Cieślak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2023 r. nr 0201-IEW1.4123.10.2023.BJ w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ), podając w podstawie prawnej art. 228 § 1 pkt 2 i art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.), stwierdził uchybienie przez M. B. (dalej: strona, skarżący) terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Stare Miasto (dalej: organ I instancji) z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 0227-SEW.4123.7.2022 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki R. SA z siedzibą we W. z tytułu podatku od towarów i usług za wybrane miesiące 2017 r. i 2018 r. oraz za odsetki za zwłokę. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że ww. decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 4 stycznia 2023 r. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji pismem z dnia 4 maja 2023 r., wniesionym do organu w dniu 9 maja 2023 r. (wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania – o czym organ rozstrzygnął odrębnie). W uzasadnieniu postanowienia stwierdzającego uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania DIAS podał, że termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 18 stycznia 2023 r., zatem bezsprzecznie odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. DIAS stwierdził przy tym, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania zapada na etapie poprzedzającym rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Nie godząc się z przytoczonym rozstrzygnięciem DIAS, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez zastosowanie ich w niniejszej sprawie i wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania i wniósł odwołanie w terminie; 2) art. 162 § 2 o.p. polegające na przyjęciu, iż strona nie dochowała siedmiodniowego terminu wynikającego z tego przepisu, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca wniosła odwołanie w terminie; 3) art. 191 o.p. przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego; 4) art. 121 § 1 i § 2 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa przejawiający się m.in. w niewyjaśnieniu dostatecznie stanu faktycznego sprawy, naruszeniu normy zobowiązującej organ podatkowy do udzielania niezbędnych informacji i pouczeń o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania poprzez całkowity brak informacji i wyjaśnień ze strony organu, co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia; 5) art. 7 Konstytucji RP, bowiem organ nie zastosował lub niezasadnie zastosował odpowiednie normy postępowania; W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) przeprowadzenie rozprawy. Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z trackingu P. SA dostępnego na stronie internetowej na potwierdzenie faktu wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty, wskazując przede wszystkim, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone w terminie. Skarżący podał, że odwołanie wniósł jedną przesyłką pocztową nadaną w dniu 18 stycznia 2023 r. wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji dotyczącej odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeśli nie doszło do doręczenia tej przesyłki, to nie nastąpiło to z jego winy, lecz P. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Organ ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Okoliczność, że odwołanie od decyzji nr 0227-SEW.4123.7.2022 zostało złożone wraz z odwołaniem od decyzji nr 0227-SEW.4121.7.2022 nie została przez skarżącego uprawdopodobniona. Organ I instancji, do którego wpłynęło odwołanie od decyzji nr 0227-SEW.4123.7.2022, ustosunkował się do kwestii rzekomego złożenia odwołania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w ocenie zarzutów przedstawionych w odwołaniu wskazał, że w przesyłce, o której mówi skarżący, znajdowały się 2 egzemplarze tożsamego odwołania od decyzji z dnia 30 grudnia 2023 r. nr 0227-SEW.4121.7.2022 dotyczące zaległości w zakresie podatku PIT-4R (dowód: Arkusz Odwoławczy - strona 467). Odnośnie udziału P. w niedoręczeniu odwołania od decyzji nr 0227-SEW.4123.7.2022, DIAS zauważył, że skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych obiektywnych dowodów. Przedstawiony przez Skarżącego dowód nadania rzekomego odwołania, ma stanowić tabelka z numerem nadawczym przesyłki i uwagami "Odwołania B. NUS". Na podstawie przedstawionego zestawienia nie można stwierdzić jakie odwołania miałyby się znaleźć we wspomnianej przesyłce i czy faktycznie się tam znalazły. Dlatego, zestawienie to nie stanowi obiektywnego dowodu w sprawie, a zarzut w tym zakresie jest bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd nie przychylił się w tym zakresie do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy. Sąd wziął pod uwagę, że postępowanie uproszczone stanowi szczególną formę postępowania sądowoadministracyjnego, w którym nie znajdują zastosowania dwie istotne zasady tego postępowania, a mianowicie: zasada jawności (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 p.p.s.a.) i zasada, iż sąd rozpoznaje sprawy na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), co jednak nie oznacza, że strony pozbawione zostają prawa do sądu. Należy bowiem podkreślić, że w przypadku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. nie dochodzi do pominięcia stanowisk stron, ponieważ podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.). Ponadto Sąd wziął przy tym pod uwagę, że nie zachodziła konieczność osobistego stawiennictwa strony, a także za przeprowadzeniem rozprawy nie przemawiał charakter sprawy. Kolejno należy powiedzieć, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności zaskarżonego aktu opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie zasadnie się podnosi, że sąd administracyjny może w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Nie mogą one natomiast prowadzić do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt lub czynność. Innymi słowy, celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 106). Uwzględniając powyższe rozumienie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie uznał, że na etapie rozpoznania skargi nie zachodziła potrzeba i możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, bowiem kwestia zgromadzenia właściwego materiału dowodowego legła u podstaw uchylenia zaskarżonego postanowienia DIAS. Przechodząc do omówienia motywów wydanego wyroku, należy wskazać, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga miała częściowo uzasadnione podstawy. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 o.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Należy przy tym podkreślić, że treść art. 228 § 1 pkt 2 o.p. wskazuje wyraźnie, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., I FSK 854/08 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd, że dopiero wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania otwiera drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Umożliwia ono zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako załatwionej postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Takie postanowienie nie stoi też w żaden sposób na przeszkodzie załatwieniu wniosku o przywrócenie terminu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., I SA/Po 752/20, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r., III FSK 4254/21). Oceniając zaś zaskarżone postanowienie przez pryzmat tego, czy rozstrzygnięcie DIAS było prawidłowe co do meritum, należy wskazać, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania powinno być oparte na dowodach wskazujących na okoliczność, że odwołujący przekroczył termin określony w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Zgodnie z treścią tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. jest terminem zawitym. Czynność dokonana z uchybieniem tego terminu jest nieskuteczna, tym samym odwołanie wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy. Stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia odwołania organ bada, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustala, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i to one w efekcie przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że decyzja organu I instancji została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 4 stycznia 2023 r., jak prawidłowo ustalił DIAS. Trafnie również organ wskazał, że termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 18 stycznia 2023 r. Zdaniem Sądu jednak na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosek DIAS, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania był przedwczesny, a w każdym razie niepoparty rzetelnym postępowaniem dowodowym. Z akt sprawy i treści skargi wynika bowiem, że skarżący twierdzi, że odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł w dniu 18 stycznia 2023 r. w jednej kopercie razem z odwołaniem od decyzji organu I instancji w sprawie PIT. Takie twierdzenie skarżącego nie zostało w postępowaniu zweryfikowane przez DIAS. DIAS dopiero w odpowiedzi na skargę zakwestionował takie twierdzenie skarżącego, jednak również swego stanowiska nie oparł na materiale dowodowym sprawy, ale na zdaniu organu I instancji zawartym w tzw. arkuszu odwoławczym, a więc dokumencie wewnętrznym organów podatkowych. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozostaje niepełny, aby na jego podstawie móc zweryfikować prawdziwość twierdzeń skarżącego co do terminowego wniesienia odwołania. Skoro bowiem skarżący twierdzi, że odwołanie wniósł przesyłką nadaną w dniu 18 stycznia 2023 r. wraz z odwołaniem w innej sprawie, to materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy niniejszej powinny zawierać co najmniej odpis ww. koperty i obu znajdujących się w niej odwołań. DIAS powinien dokonać bezpośredniej oceny tych dokumentów i po zapoznaniu się z nimi ocenić, czy strona skarżąca podnosi twierdzenia prawdziwe czy też nie ma racji. Organ winien przeanalizować treść obu odwołań nadesłanych przez skarżącego w dniu 18 stycznia 2023 r. i ocenić czy istotnie żadne z nich nie dotyczy decyzji organu I instancji z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 0227-SEW.4123.7.2022. Powołanie się w odpowiedzi na skargę na twierdzenia organu I instancji było po pierwsze spóźnione, a po drugie potwierdziło, że w toku postępowania organ nie dokonał podstawowych i kluczowych czynności w postaci zebrania całokształtu materiału dowodowego i jego oceny. Dopiero bowiem naoczne stwierdzenie przez organ tego, jakiej treści dokumenty skarżący nadesłał przesyłką z dnia 18 stycznia 2023 r. pozwoliłoby organowi na poczynienie samodzielnych (a nie zapożyczonych z twierdzeń organu I instancji) ustaleń dowodowych i wyciągnięcia z nich procesowo doniosłych wniosków. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w przypadku postępowania zmierzającego do oceny terminowości wniesionego odwołania zastosowanie mają ogólne zasady panujące w postępowaniu podatkowym. Z art. 122 o.p. wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Tej zasadzie DIAS uchybił, albowiem stan faktyczny sprawy nie został przez organ należycie wyjaśniony. W myśl art. 125 § 1 o.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Również tę zasadę naruszył organ, nie działając w sprawie wystarczająco wnikliwie, co skutkowało wydaniem wadliwego postanowienia. Według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Również w tym zakresie działanie DIAS nie było prawidłowe, bowiem nie zebrano i nie oceniono w sprawie całokształtu materiału dowodowego, co czyni oceny tego materiału dokonane przez DIAS na obecnym etapie wadliwymi. Należy też powiedzieć, że do postanowień organu podatkowego ma odpowiednie zastosowanie (na mocy odesłania z art. 219 o.p.) przepis art. 210 § 4 o.p., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji (tu: postanowienia) zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W sytuacji, gdy organ nie zebrał kompletnego materiału dowodowego oraz go nie omówił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, takie rozstrzygniecie organu nie może zostać uznane za prawidłowe. Na marginesie Sąd zauważa, że w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu skarżącemu (sprawa o sygn. akt I SA/Wr 694/23) organ odwołał się do tego, jaka była zawartość koperty nadanej przez skarżącego w dniu 18 stycznia 2023 r., jednak zaznaczył, że dokumenty te znajdują się w aktach innego postępowania, co w – zdaniem Sądu – wyklucza możliwość oceny poprawności tak poczynionych ustaleń organu. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie DIAS narusza art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ stwierdził bowiem uchybienie terminu do wniesienia odwołania, pomimo tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niepełny, skutkiem tego okoliczności faktyczne zostały przez organ ustalone i ocenione błędnie (na obecnym etapie). Wydanie zaskarżonego postanowienia w świetle omówionych braków było zatem przedwczesne. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., rozpoznając ponownie sprawę organ winien uzupełnić materiał dowodowy i dokonać na jego podstawie ustaleń i ocen z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej dokonanych przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu i z zachowaniem zasad prowadzenia postępowania omówionych przez Sąd. Powinnością organu będzie takie uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, aby nie budziło wątpliwości, że organ dokonał samodzielnych i wnikliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ocenionego w zgodzie z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego. Biorąc pod uwagę to, co wyżej powiedziano, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego adwokatem (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).