II SA/Kr 1447/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi C. P. i B. P. na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 24 września 2007 r., Nr XIII/66/07 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa S., w zakresie określonym uchwałą nr XLII/302/06 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 27.03.2006r. I. stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały, w zakresie " j) mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu "; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Gminy Jerzmanowice-Przeginia na rzecz skarżących C. P. i B. P. solidarnie kwotę 814,00 zł (osiemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. C. P. i B. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r. nr XVII/166/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" w Gminie Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 13 lutego 2004 r., numer 31, pozycja 394) wraz z uchwałami zmieniającymi Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numer XIII/66/07 z dnia 24 września 2007 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2007 r., numer 866, pozycja 5692) oraz numer L/327/2018 z dnia 28 maja 2018 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018 r. pozycja 4207). Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2022 r. wydzielono do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dotyczące: a. uchwały nr XIII/66/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary, b. uchwały nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 28 maja 2018 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice - Przeginia dla obszaru Szklary. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała nr XIII/66/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2007 r., numer 866, pozycja 5692). Skarżący zaskarżyli tę uchwałę w części obejmującej jej § 3 - w zakresie w jakim zmienił § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz j pierwotnego planu miejscowego oraz obejmującej jej § 4 ust 28 wnosząc o stwierdzenie nieważności tych przepisów. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że kwestionowane zapisy MPZP Szklary naruszają interes prawny skarżących. C. P. i B. P. są właścicielami nieruchomości gruntowej, położonej w S., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa — Podgórza w Krakowie VIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skale prowadzi księgę wieczystą [...] Opisana wyżej nieruchomość objęta jest ustaleniami kwestionowanego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary. Dalej zarzucili, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b (w brzmieniu tego przepisu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07, a następnie zmienionym na podstawie § 2 pkt 4 uchwały nr L/327/2018) oraz § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07) MPZP Szklary, dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej przewidziana została maksymalna wysokość 9 metrów, a jednocześnie mikroniwelacja działki, na której obiekt taki ma być posadowiony, została ograniczona do maksymalnych nasypów do 1,0 m, a maksymalnych wykopów do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu. Bardzo zbliżoną zawartość normatywną kształtowania zabudowy w terenach oznaczonych symbolem M przed wprowadzeniem wyżej opisanych zmian do MPZP Szklary przewidywały też pierwotne zapisy planu zawarte w uchwale nr XVII/166/03 (vide załącznik nr 3 do uchwały nr XVII/166/03), które zostały następnie zastąpione nową treścią § 7 planu na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07. Przytoczone przepisy MPZP Szklary dopuszczają budowę budynku o określonej maksymalnej wysokości. Z drugiej strony - zakazują wykonania większych niż 1,0 m nasypów i wykopów w obrębie terenu inwestycji (wcześniej załącznik nr 3 określał nawet nasyp do 0,5 m, a wykop-do 1,0 m). Zdaniem skarżących, nadmiernie "usztywnione", pozbawione jakichkolwiek rozwiązań stanowiących "wentyl bezpieczeństwa" na wypadek szczególnych uwarunkowań terenowych, zapisy dotyczące zwłaszcza zasad mikroniwelacji terenu - wyłączają możliwość zabudowy spornej posesji. Działka nr [...] jest znacznie zróżnicowana wysokościowo, czego zapisy MPZP Szklary w żaden sposób nie uwzględniają (podobnie jak stanowisko Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie, na które powołuje się skarżony organ). Teren działki opada w kierunku południowo - wschodnim. W obszarze o przeznaczeniu w planie określonym symbolem M, rzędne wysokościowe działki nr [...] wynoszą odpowiednio: • 344,5 m n.p.m. w północno - zachodnim narożniku terenu działki; • 341,76 m n.p.m. w południowo - zachodnim narożniku terenu działki; • 338 m n.p.m. w północno - wschodnim narożniku terenu działki; • 337,89 m n.p.m. w północno - zachodnim narożniku terenu działki. Dowód: kopia mapy dla celów projektowych dla działki nr [...]; Jak wynika z powyższego, w ramach areału działki objętego w planie przeznaczeniem określonym symbolem M, różnica wysokości wynosi prawie 7 metrów. Przy dopuszczonej w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07) możliwości reprofilacji gruntu na poziomie +/- 1 metra oraz maksymalnej wysokości budynku na poziomie 9 metrów, niemożliwe jest wykonanie chociażby jednej kondygnacji nadziemnej, bez istnienia której niemożliwe jest przecież w praktyce wzniesienie budynku o funkcji mieszkalnej, tj. obiektu, którego realizacja przewidziana została na tym terenie jako przeznaczenie podstawowe. Jak wskazują skarżący - dla działki nr [...], która znajduje się w terenie przewidzianym na budownictwo zagrodowe i jednorodzinne, oznacza to w praktyce, że nie jest możliwe zlokalizowanie jakiegokolwiek zgodnego z prawem budowlanym, pozostałymi wymogami planu, zasadami sztuki budowlanej, a nawet prawami fizyki - budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z uwagi na znaczne pofałdowanie terenu działki, niemożliwa jest realizacja choćby parterowego budynku mieszkalnego z użytkowym poddaszem - ze względu na brak możliwości profilowania terenu z uwzględnieniem wymagań dotyczących maksymalnej wysokości budynku i sztywnych ograniczeń w zmianie ukształtowania terenu. Skarżący zgadzają się z tezą, że wprowadzony do planu miejscowego zakaz mikroniwelacji może być co do zasady uzasadniony potrzebą ochrony krajobrazu Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Ochrona krajobrazu nie może oznaczać jednak arbitralnego, pozbawionego wyraźnego uzasadnienia bezwzględnego zakazu ingerencji w rzeźbę terenu na własnej działce. Formuła zakazu i stopień jego bezwzględności powinny być jednak starannie rozważone w przypadkach, w których na terenie objętym dopuszczeniem zabudowy ochrona krajobrazu doznaje ograniczeń już na tej tylko podstawie. Innymi słowy, skoro już dopuszcza się zabudowę mieszkalną, która sama w sobie stanowi ingerencję w chroniony krajobraz (choćby poprzez przesłanianie tegoż krajobrazu), to racjonalny prawodawca lokalny nie może równocześnie wprowadzać ograniczeń, które w istocie czynią możliwość zabudowy iluzoryczną. Co więcej, nie sposób doszukać się racjonalnych argumentów przemawiających przeciwko temu, aby na działkach przewidzianych pod zabudowę dopuścić możliwość koniecznej reprofilacji terenu umożliwiającej zabudowę i wykraczającej poza sztywne ramy "+/- 1 metr", która równocześnie nie będzie połączona z istotną ingerencją w krajobraz (np. poprzez dopuszczenie mikroniwelacji w zakresie ograniczonym do posadowienia budynku i z zachowaniem jednej z wyjściowych rzędnych terenu). Co więcej, prezentowane przez skarżony organ dogmatyczne stanowisko co do zasad mikroniwelacji wyrażającej się w formule "+/- 1 metr" nie uwzględnia faktu, że na tym terenie istnieje już wcześniejsza (tj. pochodząca sprzed uchwalenia planu) zabudowa, która tego założenia nie spełnia, co podważa zasadność wprowadzania tego rodzaju abstrakcyjnego zakazu reprofilacji o więcej niż 1 metr. Jak wskazują skarżący - zakaz mikroniwelacji o więcej niż 1 metr nie ma uzasadnionej podstawy w innych przepisach statuujących ochronę Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Zgodnie z uchwałą nr XV/247/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2011 r., Nr 583, poz. 6624), w Parku zakazuje się m. in. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XV/247/11). W treści rzeczonej uchwały zakaz ten ulega istotnej liberalizacji, albowiem nie dotyczy on wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (vide § 3 ust. 4 pkt 1 lit, b uchwały nr XV/247/11). Bezsprzecznie więc realizacja niwelacji terenu na potrzeby sytuowania budynku mieszkalnego na terenie przeznaczonym w MPZP Szklary pod budownictwo jednorodzinne pozostaje wyłączona spod zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XV/247/11 w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Analogiczną regulację, liberalizującą zakaz wykonywania prac ziemnych ingerujących w rzeźbę terenu w Parku przewidywały zapisy obowiązującego przed uchwałą nr XV/247/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2011r. rozporządzenia nr 82/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (por. § 3 ust. 1 pkt w zw. z ust. 3 rozporządzenia nr 82/06 - Dz. Urz. Woj. Małop. z 20 października 2006 r., Nr 654, poz. 3998). Rozporządzenie to stanowiło podstawę zmiany MPZP Szklary dokonanej skarżoną tu uchwałą Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia numer XIII/66/07 z dnia 24 września 2007 r. w sprawie zmiany MPZP Szklary (vide § 2 uchwały numer XIII/66/07). W tym stanie rzeczy nie sposób doszukać się adekwatnej potrzeby do wprowadzania w MPZP Szklary § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary statuującego dalej idące ograniczenie w postaci zakazu mikroniwelacji o więcej niż 1 metr. W efekcie, przepis § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07) stanowi przykład niczym nieuzasadnionego nadużycia władztwa planistycznego bez usprawiedliwionej potrzeby, w tym zwłaszcza na rzecz dalej idącej ochrony Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie aniżeli wynikająca z przepisów rozporządzenia Wojewody nr 82/06. Wskazuje to na brak refleksji nad koniecznością uelastycznienia i zniuansowania formuły mikroniwelacji na spornym, pofałdowanym terenie przy wprowadzeniu kwestionowanego przepisu § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary. W realiach przedmiotowego przypadku, jedynym miejscem, gdzie możliwa jest lokalizacja budynku mieszkalnego, spełniającego warunki zapisane w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b i lit. j MPZP Szklary, ze względu na rzeźbę terenu, jest teren działki nr [...] znajdujący się w odległości ok. 60 - 80 cm od linii rozgraniczającej tereny o przeznaczeniu KZ i M. Takie położenie projektowanego budynku jest z kolei wykluczone ze względu na zapisy § 19 MPZP Szklary. Z kolei, z uwagi na 10 - metrowy pas objęty zakazem zabudowy w strefie "Kz" wynikający z § 19, przesunięcie lokalizacji nowoprojektowanego budynku w głąb terenu o przeznaczeniu M w ramach przedmiotowej działki nr [...], oznaczać będzie niezgodność z zapisami § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz lit. j planu. W efekcie, pomimo formalnie dopuszczonej zabudowy mieszkaniowej M na przeważającej części działki nr [...], szczegółowe zasady kształtowania zabudowy zawarte w omówionych przepisach planu wykluczają się wzajemnie - z uwagi na szczególne uwarunkowania terenu działki nr [...]. Takie wzajemnie się znoszące postanowienia planu powodują, że przedmiotowa działka, pomimo położenia w terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną, nie jest możliwa do zabudowy zgodnie z powyższym przeznaczeniem. Reasumując, ustalenia MPZP Szklary w zakresie dotyczącym przyjętych w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary (a poprzednio także w załączniku nr 3 do planu) w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b, a także w § 19 zasad kształtowania oraz ograniczeń zabudowy nieruchomości gruntowej położonej w Szklarach, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w sposób bezpodstawny i rażący ograniczają prawo własności skarżących, co stanowi o naruszeniu art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, z uwagi na nieproporcjonalność ingerencji w to prawo. Kwestionowane postanowienia planu ograniczają do minimum funkcjonalność działki i tym samym obniżają jej wartość, albowiem choć formalnie dopuszczają realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na przeważającym obszarze działki, to faktycznie ją jednak uniemożliwiają. Wskutek uchwalenia MPZP Szklary w aktualnej treści skarżący zostali bezpodstawnie pozbawieni możliwości racjonalnej gospodarczo zabudowy swojej własności zgodnie z pozostałymi ustaleniami planu. Powyższe świadczy o przekroczeniu granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących, związanych z prawem własności nieruchomości działki ewidencyjnej nr [...], położonej na terenie objętym skarżonym planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Jerzmanowice - Przeginia wniosła o jej oddalenie podnosząc, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Szklary nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia, bądź też naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Organ dokonał stosownych uzgodnień na potrzeby przyjęcia zapisów planu miejscowego. Zawiadomieniem Zarządu Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 11 marca 2002 r. (pismo znak UG 7323/1/02/AB) Zarząd Gminy zwrócił się z prośbą o uzgodnienie projektu planu miejscowego dla wsi S., które to wystąpienie zostało skierowane m.in. do Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie oraz do Zarządu Dróg Powiatu Krakowskiego. Organ, kierując się potrzebą ochrony walorów przyrodniczo-krajobrazowych oraz mając na uwadze konieczność zapewnienia ochrony przed naruszeniem stosunków wodnych, dopuścił możliwość niwelowania gruntu na przedmiotowym obszarze. Dyrekcja Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie w piśmie z dnia 8 kwietnia 2002 r. (znak DZJPK/SK/602/10/2002) pozytywnie zaopiniowała projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rezultacie powyższego w załączniku Nr 3 pt. "Ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy j obowiązujące na terenie Zespołu Parków Krajobrazowych i jego strefy ochronnej" do uchwały Nr XVII/166/03 przyjęto zapis "Mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 0,5 m, maksymalne wykopy do 1,0 m". W § 3 uchwały Nr XIII/66/07 wprowadzono nowe brzmienie § 7 mpzp Szklary, który przewidywał w tym paragrafie ust. 2 pkt 1 lit. j, przewidujący mikroniwelację terenu działki w dopuszczalnych parametrach: "maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu". Organ kierował się przy zmianie mpzp Szklary przesłankami analogicznymi jak wskazane wyżej, tj. potrzebą ochrony walorów przyrodniczo- krajobrazowych oraz ochroną przed naruszeniem stosunków wodnych, jednak uznał za celowe poszerzenie dopuszczalnego zakresu mikroniwelacji przedmiotowego terenu w zakresie wysokości dopuszczalnych nasypów. W ramach procedury uzgodnień zainicjowanej zawiadomieniem Zarządu Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 11 marca 2002 r. (pismo znak UG 7323/1/02/AB), Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego w piśmie z dnia 8 kwietnia 2002 r. (znak ZDPK - 4b/425/8492/7a/2002) pozytywnie zaopiniował projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia obejmujący m.in. wieś S.. W piśmie Zarządu Dróg Powiatu Krakowskiego podniesiono jednocześnie, że obiekty lokalizowane przy drogach powiatowych powinny znajdować się w odległościach przewidzianych w ustawie o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838). Na dzień podjęcia uchwały Nr XVII/166/03, zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 metrów na terenie zabudowy miast i wsi, w przypadku dróg powiatowych. Odległość 10 metrów przyjęta przez Organ w § 19 mpzp Szklary na potrzeby przedmiotowego terenu nieznacznie jedynie przekraczała przewidziane ustawą minimum. Organ wskazuje w tym miejscu, że przewidziana ustawą minimalna odległość w terenie zabudowy dla dróg powiatowych jest zachowana w aktualnie obowiązującym brzmieniu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.}. Organ nie ma możliwości, jak to zostało zaproponowane w skardze, ustanowienia dla działki Skarżących przykładowo 3-metrowego pasa objętego bezwzględnym zakazem zabudowy. Organ nie ma również wpływu na to, że w ujęciu historycznym, przed obowiązywaniem mpzp Szklary i planów miejscowych go poprzedzających, mieszkańcy sytuowali zabudowę w mniejszej odległości od drogi. Organ zwrócił uwagę na szczególny charakter postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 21 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 823/21) zwrócił uwagę na przesłanki uchylenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał mianowicie, że naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza wprawdzie o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić, jak stanowi art, 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa, tj. istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. Wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził przywołaną ocenę prawną w wyroku z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 566/19) oraz w wyroku z dnia 14 marca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 17/19). Także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2021 r. (sygn. akt II OSK 1698/20) słusznie zauważono odnosząc się do zagadnienia naruszenia interesu prawnego podmiotu w wyniku uchwalenia planu miejscowego, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy w przedmiocie planu miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, mianowicie gdy wystąpi w myśl art. 28 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy istotne naruszenie zasad lub istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, że nie każde, wynikające z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie indywidualnego interesu prawnego jest tożsame z przekroczeniem władztwa planistycznego, a więc z istotnym naruszeniem zasad uchwalania planu. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 796/19). Jak podkreśla organ - orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma więc, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego - wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona (tak m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 736/18). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Obecnie stan epidemii został zmieniony na stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Strony nie wskazały w zakreślonym terminie adresów na platformie ePUAP, w związku z czym sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym (zarządzenie z dnia 8 lutego 2023 r k - 107). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga jedynie częściowo zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżących do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05) Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący C. P. i B. P. – jako współwłaściciele nieruchomości gruntowej, położonej w S., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa — Podgórza w Krakowie VIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skale prowadzi księgę wieczystą [...] wykazali naruszenie swojego interesu prawnego. Nieruchomość skarżących objęta jest ustaleniami kwestionowanej uchwały nr XIII/66/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary. Skarżący wykazali swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego. To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszących skargę otwiera im drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje skarżącym legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02). Podnoszone zarzuty skargi mają charakter merytoryczny - który odnosi się do sfery naruszenia interesu prawnego skarżących związanego z wykonywaniem ich prawa własności ( art. 3 ust 1, art. 4 ust 1 oraz art. 1 ust 2 pkt 7 i art. 1 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego, art. 64 i art. 31 ust 3 Konstytucji RP) . Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego (zmiany planu) jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Kierując się zatem zapewnieniem ładu przestrzennego przy sporządzeniu zmiany planu miejscowego organ miał obowiązek tak ukształtować przestrzeń aby tworzyła harmonijną całość oraz uwzględniała w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, a także wymagania obszarów chronionych. Jedynie zakwestionowany przez skarżących § 3 zaskarżonej uchwały w zakresie "j) mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu" nie spełnia tych wymagań. Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego, bądź uchwały zmieniającej pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Gminy Jerzmanowice - Przeginia, uchwalając zmianę planu miejscowego wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa (wymóg istotności naruszenia prawa wynika również z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05 ). W pierwotnym brzmieniu MPZP w załączniku Nr 3 pt. "Ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy obowiązujące na terenie Zespołu Parków Krajobrazowych i jego strefy ochronnej" do uchwały Nr XVII/166/03 Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r przyjęto zapis "Mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 0,5 m, maksymalne wykopy do 1,0 m". W § 3 uchwały zmieniającej – będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - wprowadzono nowe brzmienie § 7 mpzp Szklary, który przewidywał w tym paragrafie ust. 2 pkt 1 lit. j, mikroniwelację terenu działki w dopuszczalnych parametrach: "maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu". Skarżący podnoszą, że ich działka nr [...] jest bardzo pochyła – różnica wysokości wynosi 7 metrów. W istocie więc uchwała uniemożliwia im jakąkolwiek zabudowę. Skarga trafnie zarzuca, że zakaz mikroniwelacji o więcej niż 1 metr (zaskarżoną uchwałą zmieniającą) nie ma uzasadnionej podstawy w innych przepisach statuujących ochronę Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Zgodnie bowiem z uchwałą nr XV/247/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2011 r., Nr 583, poz. 6624), w Parku zakazuje się m. in. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XV/247/11). Co bardzo istotne - w treści uchwały w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie zakaz ten ulega istotnej liberalizacji, albowiem nie dotyczy on wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, poprzedzonych ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy ( § 3 ust. 4 pkt 1 lit. a i b uchwały nr XV/247/11). Realizacja niwelacji terenu na potrzeby sytuowania budynku mieszkalnego na terenie przeznaczonym w MPZP Szklary pod budownictwo jednorodzinne pozostaje wyłączona spod zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XV/247/11 w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Analogiczną regulację, liberalizującą zakaz wykonywania prac ziemnych ingerujących w rzeźbę terenu w Parku przewidywały zapisy obowiązującego przed uchwałą nr XV/247/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2011r. - rozporządzenia nr 82/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie ( § 3 ust. 1 pkt w zw. z ust. 3 rozporządzenia nr 82/06 - Dz. Urz. Woj. Małop. z 20 października 2006 r., Nr 654, poz. 3998). Rozporządzenie to stanowiło podstawę zmiany MPZP Szklary dokonanej skarżoną uchwałą Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia numer XIII/66/07 z dnia 24 września 2007 r. w sprawie zmiany MPZP Szklary ( § 2 uchwały numer XIII/66/07). W tej sytuacji nie sposób doszukać się adekwatnej potrzeby do wprowadzania w MPZP Szklary § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary statuującego dalej idące ograniczenie w postaci zakazu mikroniwelacji o więcej niż 1 metr. W efekcie § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07) jest nadużyciem władztwa planistycznego bez usprawiedliwionej potrzeby, bowiem wprowadza dalej idącą ochronę Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie aniżeli wynika to z potrzeb określonych w rozporządzeniu Wojewody nr 82/06, uchwale Nr XV/247/11 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2022 r. i przepisach prawa. Nie sposób w tej sytuacji, jak to uczynił organ odwoływać się wyłącznie i ogólnie do potrzeby ochrony walorów przyrodniczo-krajobrazowych oraz konieczności zapewnienia ochrony przed naruszeniem stosunków wodnych. Ingerencja uchwałodawcy w prawa właścicielskie w obszarze obowiązywania zaskarżonego postanowienia zmienionego planu, w tym zakresie była nadmierna i nieuzasadniona. Ochrona uzasadnionego interesu właściciela (art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego) jest silniejsza i zasługuje na ochronę, bowiem potrzeby zachowania Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie są już w wystarczający sposób uwzględnione dotychczas wprowadzonymi i obowiązującymi nakazami i zakazami na tym obszarze. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że zakwestionowanie postanowień § 3 zaskarżonej uchwały dotyczących zasad kształtowania zabudowy dla nowych obiektów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej - w zakresie "j) mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu" było zasadne i zostało uwzględnione w wydanym wyroku. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. , jak w pkt III wyroku. W kwestii pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że brak podstaw do kwestionowania następujących zapisów uchwały zmieniającej plan ustalającej zasady kształtowania zabudowy dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej w postaci jej § 3 w zakresie ustalenia "maksymalnej wysokości – 9 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu; " i jej § 4 pkt 28 czyli "zmianie treści § 19 polegającej na wykreśleniu po słowach : " W strefie uciążliwości "Ku" dla lokalizacji budynków mieszkalnych oraz przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległościach 10-50 m od linii rozgraniczających dróg (ulic) KZ wprowadza się warunek ich realizacji zgodnie z wymogami ochrony akustycznej, umożliwiającymi osiągnięcie w ich otoczeniu poziomu hałasu równoważnego nie przekraczającego wartości dopuszczalnych określonych w (...)" treści o brzmieniu : " (...) Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 13.05.1998 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku". Ustalona maksymalna wysokość – 9 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu jest odpowiednia w okolicznościach wymaganej ochrony krajobrazu. Inwestor powinien uwzględniać w zamierzeniach inwestycyjnych charakter obszaru chronionego w szczególności ochronę przed przeobrażeniem terenu zmieniającym krajobraz i widok. Obiekty lokalizowane przy drogach powiatowych powinny znajdować się w odległościach przewidzianych w ustawie o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838). Na dzień podjęcia uchwały Nr XVII/166/03, zgodnie z obowiązującym wtedy brzmieniem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 metrów na terenie zabudowy miast i wsi, w przypadku dróg powiatowych. Odległość 10 metrów przyjęta przez Organ w § 19 mpzp Szklary na potrzeby przedmiotowego terenu nieznacznie lecz dopuszczalnie przekracza przewidziane ustawą minimum. Organ w przekonujący sposób wskazał, że przewidziana ustawą minimalna odległość w terenie zabudowy dla dróg powiatowych jest zachowana w aktualnie obowiązującym brzmieniu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.}. Te wszystkie przedstawione okoliczności sprawiają, że zaskarżona przez skarżących uchwała w pozostałym zakresie nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego, wymagania ochrony środowiska, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. Wszelkie wartości podlegające ustawowej ochronie zostały właściwie przez organ planistyczny rozważone i zachowane. Trafnie w rozpatrywanej sprawie wyważono interes publiczny i prywatny. Zarzuty skarżących zmierzające do wykazania naruszenia ich prawa własności nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały w oddalonym zakresie. Należy, bowiem mieć na względzie, często przywoływane w orzecznictwie argumenty, że normy planowe określają cele, które powinny być osiągnięte nie przesądzając środków, które mogą być zastosowane do osiągnięcia celu. Plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała zmieniająca) stanowi podstawę do ingerencji w prawo własności, dotyczyć to może sposobu wykonywania prawa a nie samego prawa ( wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1999 r , IV SA 295/96 , str. 167 komentarza prof. Z. Niewiadomskiego do ustawy o planowaniu przestrzennym) Skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, że ich prawo własności i wyłączny interes do swobodnego zagospodarowania działki zasługuje na wyższą ochronę, niż brane pod uwagę interesy ochrony środowiska i społeczności lokalnej oraz że maksymalizacja wartości ekonomicznej (inwestycja budowlana) przeważa nad wartościami takimi jak potrzeba ochrony środowiska, wartości przyrodniczych, krajobrazu i klimatu akustycznego. Ład przestrzenny nie ogranicza się do najkorzystniejszego zagospodarowania działki skarżącego, a musi uwzględniać w szerokim zakresie wymagania funkcjonalne i interes społeczny. Interes właściciela w przypadku ograniczenia możliwości inwestowania na nieruchomości jest chroniony przez roszczenie odszkodowawcze. Te same ograniczenia przewidziano dla działek sąsiadujących z nieruchomościami skarżących. Skarżący nie zostali całkowicie pozbawieni prawa do zagospodarowania nieruchomości według własnej woli, ograniczenie to nastąpiło jedynie w niezbędnym, uzasadnionym zakresie. Skarżący nie dostrzegają, że uwzględnienie interesu prywatnego, to nie jest bezwzględna ochrona prawa własności konkretnej osoby, kosztem istotnego interesu publicznego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały nr XIII/66/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2007 r., numer 866, pozycja 5692), biorąc jednak pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy stwierdzić, że w zakresie oddalonym wyrokiem (pkt II) nie doszło do naruszenia przez Radę Gminy Jerzmanowice – Przeginia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby przesądzić o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.