II SA/Kr 136/23

Dnia 12 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi D. T. na decyzję z dnia 12 grudnia 2022 roku, znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN Wojewody Małopolskiego w sprawie zatwierdzenia zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 12 grudnia 2022 roku znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami (elektryczną, fotowoltaiczną, wod. kan. ewu, co, kotłownią gazową, pompą ciepła, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji) i zewnętrznymi instalacjami (kanalizacji sanitarnej, deszczowej i zbiornikiem na wody opadowe (szczelny), wodociągową, elektryczną, przebudową instalacji kanalizacji sanitarnej oraz budową i przebudową wewnętrznego układu komunikacji: drogi i chodników, w tym z rozbiórką istniejącego boiska i budową w tym miejscu parking - na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. N. H. oraz budową przyłącza wodociągowego i przebudową przyłącza telekomunikacyjnego - na działce nr [...] obręb jedn. ewid. N. H., przy ul. [...] w K.". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Na wniosek Inwestora - Gminy Miejskiej Kraków, reprezentowanej przez Panią E. S. – Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego Nr [...], działającego przez pełnomocnika Pana M. K., z 20 października 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 987/6740.1/2022 z dnia 10 sierpnia 2022 znak: AU-01-3.6740.1.1643.2021.MKU, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia dla ww. zamierzenia budowlanego. Od tej decyzji odrębne odwołania do Wojewody Małopolskiego, w terminie określonym w art. 129 kpa, za pośrednictwem organu I instancji, złożyły strony postępowania: Pani T. S. oraz Pani D. T.. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 grudnia 2022 roku znak: WI-I.7840.4.27.2022.AN zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielam pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku przedszkola..." Inwestor stosownie do rodzaju planowanej inwestycji przedłożył wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. działkami nr: [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., a organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 tej ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda wskazał, że projekt odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wyciąże" - zwanego dalej mpzp (uchwała Nr LXXXII/1075/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r.) Działka inwestycyjna nr [...] położona w obrębie [...], w jednostce ewidencyjnej N. H., znajduje się w jednostce strukturalnej mpzp oznaczonej symbolem: UO – tereny zabudowy usług, nauki i oświaty oraz w terenie oznaczonym symbolem KDD tj. dróg publicznych. Dla terenu zabudowy usług, nauki i oświaty przeznaczenie podstawowe określone w § 30 ust. 1 pkt 1 lit. a przedmiotowego aktu prawa miejscowego to szkoły, przedszkola, a przeznaczenie dopuszczalne stosownie do ust. 1 pkt 2 tego paragrafu to: a/ boiska i hale sportowe, baseny, b/ obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, c/ obiekty gospodarcze związane z przeznaczeniem podstawowym, d/ ciągi piesze i parkingi, e/ zieleń urządzona. Organ odwoławczy wskazał, że inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego. Ponadto Wojewoda nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zawarte w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzone kontrolowaną decyzją uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2022.1225), w tym między innymi wynikające z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją. Na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowano odległości inwestycji od granic działek i istniejących budynków na działkach sąsiednich. Granice przedmiotowej inwestycji wskazano także w części opisowej projektu zagospodarowania terenu. Projektowany budynek jest sytuowany w odległości ponad 3 m ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy działki nr [...] i [...]. Odległość natomiast projektowanego budynku od budynku na działce nr [...] wynosi około 30 m, a od granicy tej działki około 19,40 m. Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, również zostały spełnione. Co do zarzutu naruszenia przepisów techniczno-budowlanych określających wymogi związane z zacienianiem i przesłanianiem obiektów wyjaśnić należy, że w projekcie budowlanym i aktach tej sprawy znajduje się analiza dotycząca spełniania przez inwestycję przepisów § 13 oraz § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sporządzona i sprawdzona przez projektantów legitymujących się stosownymi uprawnieniami. Z analizy tej w sposób jednoznaczny wynika brak ponadnormatywnego odziaływania inwestycji na istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], gdyż cień projektowanego budynku pada od godziny 16:00 w dniach równonocy, czyli jest zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. Według oceny organu odwoławczego analiza, sporządzona ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej, jest czytelna i zawiera kompletne wnioski. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podważania wiedzy i merytorycznego przygotowania autorów projektu budowlanego, posiadających przygotowanie zawodowe poświadczone stosownymi uprawnieniami i składających, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do zarzutów w kwestii uniemożliwienia lokalizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] poprzez ograniczenia dostępu "do światła dziennego" wyjaśnia się, że jeśli chodzi o przepisy dotyczące przesłaniania, czy zacieniania, to mogą być one naruszone jedynie w przypadku istnienia obiektu budowlanego na sąsiedniej działce, a nie w przypadku działki niezabudowanej, która zabudowana dopiero może być w przyszłości. Wojewoda podkreślił, że okoliczność, iż fragment ww. nieruchomość znajduje w terenie osuwiskowym nie oznacza braku lokalizacji w przyszłości budynku mieszkalnego na pozostałej jej części nie objętej zakazem zabudowy wynikającym z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowany budynek przedszkola nie uniemożliwia jego usytuowania. Skargę na powyższą decyzję wniosła pani D. T.. W skardze podtrzymała swoje uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji i podkreśliła, że narusza ta inwestycja interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa Budowlanego. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, przejawia się przede wszystkim w naruszeniu warunków technicznych. Wskazała, że lokalizacja nowego budynku przedszkola ogranicza możliwości zabudowy działki nr [...] i jest niezgodna z §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny, odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie wskazano, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Projektowany budynek przedszkola zlokalizowano w odległości od 3,0 do 4,0 m do granicy z działką nr [...], należącej do Skarżącej. Podkreślono, że działka nr [...], zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru "Wyciąże", znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN1, z dopuszczoną wysokością nowoprojektowanych budynków do 11,00m. Szerokość działki nr [...] na długości projektowanego budynku przedszkola wynosi od 16,00 do 19,00 m. , Planowana budowa budynku przedszkola o wysokości 11,85 m mocno zatem ogranicza zabudowę działki nr [...]. Aby spełnić wymagania § 13 w/w rozporządzenia, nowy budynek na działce nr [...] powinien być odsunięty od projektowanego budynku przedszkola o 11,85 m, czyli od 7,85 do 8,85 m od granicy z działką [...]; Ponadto zgodnie z §12 rozporządzenia, odległość budynku, zlokalizowanego na działce nr [...], do granicy z działką nr [...] powinna wynieść min. 4,0 m. Zatem projektowany budynek na działce nr [...] będzie miał szerokość ok. od 6,15 m do 3,15 m, co nie jest standardową szerokością domu jednorodzinnego. Tak bliska lokalizacja nowego budynku przedszkola w stosunku do granicy z moją wąską działką, ogranicza znacznie zabudowę działki nr [...]. Działka nr [...], na której planowany jest budynek przedszkola jest znacznie szersza od działki nr [...], stąd trudno zrozumieć, dlaczego właściciel węższej działki ma zapewnić większe odległości pomiędzy planowanymi budynkami. W przedmiotowej sprawie Inwestor ma faktyczną możliwość zabudowania należącej do niego nieruchomości, bez ingerencji w działkę sąsiednią nr [...]. Zabudowa w tak bliskiej granicy z nieruchomością sąsiednią narusza zasady współżycia społecznego W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga podlega oddaleniu. Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) – dalej jako "PrBud", wskazując że inwestycja narusza interesy osób trzecich, co przejawia się w naruszeniu warunków technicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 9) PrBud, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ustawodawca nie określił na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich", poza wskazaniem, że przejawia się ono m.in. w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, przez co należy rozumieć zapewnienie bezpośredniego dostępu do tej drogi, dostępu do niej przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (por. W. Piątek komentarz do art. 5 teza 3 [w:] pod red. A. Glinieckiego, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, LEX/el). Jak wskazuje się w orzecznictwie pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., sygn. II SA/Ol 597/10). Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., II OSK 960/09; por. W. Piątek komentarz do art. 5 teza 3 [w:] pod red. A. Glinieckiego, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, LEX/el).). Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. W orzecznictwie sądowym wskazano, że należy dokonać w tym zakresie wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza ono uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 14 września 2006 r., II OSK 1090/05 oraz z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 1613/11; por. W. Piątek komentarz do art. 5 teza 3 [w:] pod red. A. Glinieckiego, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, LEX/el). Z reguły bowiem każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy). Jednak jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega także na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. uzasadnienia do wyroku NSA z 10 grudnia 2020 r. II OSK 1626/18). Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9) PrBud cytowanej ustawy nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 PrBud, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. uzasadnienia do wyroku NSA z 25 lutego 2020 r. II OSK 1010/18). W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie mają jednak miejsca naruszenia uzasadnionych interesów Skarżącej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt. 9) PrBud. Przede wszystkim nie jest uzasadniony podniesiony w tym kontekście zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225) – dalej jako "r.w.t.". Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Trzeba jednak wskazać, że we wskazanym przez Skarżącą zakresie – to jest w odniesieniu do przyszłej potencjalnej zabudowy na działce nr [...] – nie można było zastosować § 13 r.w.t. Nie jest bowiem możliwe odnoszenie szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej. Każdy inwestor planując zabudowę musi uwzględniać zabudowę już istniejącą w sąsiedztwie. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przepis § 13 r.w.t. może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku" (por np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 30 maja 2014 r., II OSK 3105/12, NSA z dnia 9 maja 2017 roku, sygn. II OSK 2183/15) Podobnie nie można także mówić o naruszeniu § 12 r.w.t. w kontekście potencjalnej zabudowy działki nr [...]. Wskazany przepis dotyczy sytuowania budynków w określonej odległości od granicy działki. W przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy odległość ta wynosi 4 m, natomiast w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy odległość ta wynosi 3 m. Co istotne przepis ma zastosowanie do "sytuowania" budynku. Użyty w § 12 ust. 2 r.w.t. zwrot "sytuowanie budynku" oznacza budowę nowego budynku, jak i rozbudowę istniejącego budynku w określonym miejscu. Wskazany § 12 r.w.t. odnosi się zatem do budynków "sytuowanych", a więc zakres jego zastosowania dotyczy sytuacji projektowania i budowy nowych budynków lub też innych działań określonych w § 2 r.w.t., to znaczy m.in. rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku (por. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1333/05, NSA z dnia 8 maja 2015 roku, sygn. II OSK 2492/15). W przypadku natomiast nieruchomości Skarżącej można mówić jedynie o potencjalnej i dopiero przyszłej zabudowie, dlatego też nie ma podstaw, aby w tym zakresie rozważać stosowanie § 12 r.w.t. Trafnie przy tym wskazał organ, że projektowany budynek jest sytuowany w odległości ponad 3 m ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy działki nr [...] i [...]. Odległość natomiast projektowanego budynku od budynku na działce nr [...] wynosi około 30 m, a od granicy tej działki około 19,40 m. Również Sąd nie dopatrzył się naruszeń w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13 oraz § 57 i § 60 r.w.t. Z przeprowadzonej analizy tej w sposób jednoznaczny wynika brak ponadnormatywnego odziaływania inwestycji na istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], gdyż cień projektowanego budynku pada od godziny 16:00 w dniach równonocy, czyli jest zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. W odniesieniu zatem do inwestycji pn.: "Budowa budynku przedszkola..." nie doszło do naruszenia wskazanych zapisów § 12 i § 13 r.w.t. Należy także zauważyć, że działka Skarżącej nr [...] ma powierzchnię ponad 38 arów (por. k. 65 a.a. organu I instancji). Tak duża powierzchnia umożliwia zabudowę tej działki, a owa zabudowa niekoniecznie musi być skoncentrowana w północnej części tej działki, w szczególności że sprzeciwiają się temu zapisy planu miejscowego. Jak bowiem wynika z treści planu miejscowego (uchwała Nr LXXXII/1075/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wyciąże" – Dz. Urz. Woj. Małop. z 2009 roku, Nr 662, poz. 4979) na całej północnej część działki Skarżącej, co obejmuje blisko połowę tej działki, występują grunty o niekorzystnych warunkach geologiczno – inżynierskich, w tym tereny zagrożone osuwiskami i jest to obszar wyłączony z zabudowy (por. załącznik nr 1 do uchwały Nr LXXXII/1075/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wyciąże"). Tym samym realizacja przedmiotowej inwestycji, to jest budowa przedszkola, w żadnej mierze nie uniemożliwia ani nawet nie ogranicza zabudowy działki należącej do Skarżącej. Działka Skarżącej nr [...] przeznaczona jest zgodnie z zapisami planu miejscowego pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – MN3 z przeznaczeniem podstawowym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące (§ 24 ust. 1 pkt. 1) lit. a) planu miejscowego). Istniejące natomiast ograniczenia w możliwości zabudowy działki Skarżącej spowodowane są okolicznościami faktycznymi, a mianowicie występowaniem terenów zagrożonych osuwiskami oraz istniejącymi w związku z tym niekorzystnymi warunkami geologiczno – inżynierskimi (w północnej części działki nr [...]), co potwierdzają ustalenia planu miejscowego. W pozostałej jednak części takie ograniczenia nie występują. Sąd nie dostrzega ponadto jakichkolwiek uchybień, w tym niepowołanych w skardze, które uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.