II SA/Wa 1019/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] zwalniający z dniem [...] kwietnia 2022 r. P. W. ze służby w Policji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.), tj. z uwagi na ważny interes służby. Jako przyczynę wniosku wskazano, że przeciwko policjantowi prowadzone jest postępowanie karne o sygn. akt [...], w toku którego w dniu [...] lutego 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] delegowany do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział I Śledczy przedstawił P. W. zarzut, że: "w dniu [...] sierpnia 2018 r. w [...] i [...], będąc funkcjonariuszem publicznym w związku z zatrudnieniem na stanowisku funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...], wykonującym obowiązki służbowe na Posterunku Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia wynikające z ustawy o Policji, w ten sposób, że podczas interwencji przeprowadzonej wspólnie z funkcjonariuszem K. C. wobec M. A., w związku ze spożywaniem przez niego alkoholu w [...] w miejscu publicznym, działając wspólnie i w porozumieniu pozbawił go wolności, umieszczając w radiowozie oraz wywożąc, a następnie pozostawiając w miejscowości [...], czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego oraz interesu publicznego w postaci gwarancji działania zgodnie z przepisami prawa, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k." Po wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia P. W. ze służby w Policji Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwał stronę pismem z dnia [...] lutego 2022 r. do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, a także pouczył stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu [...] lutego 2022 r. Strona nie wskazała, w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, ani też w toku całego postępowania, organizacji związkowej, która miałaby ją reprezentować w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Następnie, wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, z dniem [...] kwietnia 2022 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Strona złożyła od tej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że użycie w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie P. W. w służbie narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. W konsekwencji, zdaniem organu, już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie jest bezsporne, iż w dniu [...] lutego 2022 r. przedstawiono P. W. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Czyn, o który podejrzany jest policjant, dotyczy przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. W ocenie organu, wszczęcie postępowania karnego przeciwko P. W. o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, dobitnie wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie odwołującego się nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązań wynikających z roty złożonego ślubowania. Nie do przyjęcia jest stanowisko, które akceptowałoby sytuację, że osoba zatrudniona w formacji mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców sama jest podejrzana o popełnienie czynu, którego dokonaniu powinna przeciwdziałać. Komendant podkreślił następnie, że strona jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie stykała się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinna mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Z tych przyczyn organ uznał, że P. W. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawanie wymienionego w służbie. Zwolnienie strony ze służby w Policji po pierwsze stanowi zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa wskazującym na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi, postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Organ wyjaśnił przy tym, że nie badał zasadności zarzutu zawartego w treści postanowienia. Nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanego. Byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne. Prawnokarnej oceny dowodów, stanowiących podstawę do przedstawienia zarzutów, dokonuje bowiem podmiot posiadający fachową wiedzę w tym zakresie, tj. prokurator. To właśnie ten podmiot na danym etapie prowadzonego postępowania karnego dokonał analizy zgromadzonego materiału i na tej podstawie uznał, że okoliczności sprawy, jak również wartość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są wystarczające do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów konkretnej osobie. Minimalizuje to prawdopodobieństwo popełnienia błędu, w kontekście prawidłowej oceny faktów i dowodów, zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu, a także osobistej zarzucalności tego czynu konkretnej osobie. Konsekwencją natomiast zmiany stadium postępowania w odniesieniu do osoby pełniącej służbę w Policji jest utrata przez nią nieposzlakowanej opinii. Kwestionowanie decyzji procesowych albo polemika z dokonaną oceną faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie karnej byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organów procesowych. Organ zauważył również, że art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa. P. W. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie rozkazu personalnego I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozkazu personalnego, tj.: 1. art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te formułują zasadę in dubio pro reo, poprzez błędne uznanie, że zwolnienie skarżącego ze służby było zasadne w związku z okolicznością, iż postawiono skarżącemu zarzut tego, że przewiózł M. A. wbrew jego woli z miejscowości [...] do miejscowości [...] oddalonych od siebie o 6 km, w wyniku czego skarżący miał rzekomo utracić zaufanie społeczne, w sytuacji gdy: a. jedynym dowodem mającym świadczyć, iż takie zdarzenie miało mieć miejsce są niewiarygodne zeznania M. A. złożone 4 lata od rzekomego zdarzenia; b. M. A. złożył zeznania po tym, gdy K. C. (innemu funkcjonariuszowi policji, który służył w tej samej komendzie co skarżący) zostały postawione zarzuty o to, że ten miał przewieźć M. K., z miejscowości [...] do innej miejscowości ([...]?), co miało skończyć się dla tej osoby śmiercią. O sprawie tej dowiedział się M. A. co wykorzystał przeciwko skarżącemu, zeznając że ten miał się dopuścić w stosunku do niego podobnego czynu; c. M. A. miał powód do pomówienia skarżącego, był bowiem przez niego wielokrotnie karany mandatami, a nadto odgrażał się skarżącemu, mówiąc, że "jeszcze się kiedyś spotkamy i jeszcze kiedyś nie będziesz policjantem, to wtedy się policzymy"; d. zasada in dubio pro reo stanowi gwarancję procesową w zakresie wszelkich postępowań, nie tylko tych na polu prawnokarnym i KGP, tak samo jak KWP w [...] jako organy stojące na straży praworządności - jeśli chodzi o wewnętrzną strukturę policji - winni ją respektować; e. w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego, którym KGP i KWP w [...] dali wiarę, mowa jest, iż skarżący miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu [...] sierpnia 2018 r. w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było, by skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., albowiem tego dnia przywiózł M. A. na komendę. A zatem organ zgromadził w aktach sprawy dowody - dokumenty urzędowe, które wprost podważają stawiane skarżącemu zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze. Jeżeli więc wyłącznym dokumentem na którym oparł się KGP i KWP w [...] przy zwolnieniu ze służby skarżącego było postanowienie o przedstawieniu zarzutów, to z uwagi na zgromadzone w trakcie postępowania dokumenty, przeczące treści zarzutu, KGP i KWP w [...] winni byli dojść do konkluzji, iż brak jest w aktach sprawy dokumentów uzasadniających zwolnienie ze służby skarżącego. KGP i KWP w [...] wydają bowiem rozkazy personalne na podstawie całości zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, a nie na podstawie arbitralnie wybranych, przy pominięciu całej reszty, która przeczy tezie stawianej przez KGP lub KWP w [...]. 2. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy jest on nieadekwatny do stanu faktycznego sprawy, albowiem: a. w sytuacji gdy u podstaw stanu faktycznego leży popełnienie przez funkcjonariusza policji przestępstwa, podstawy prawne z ustawy o policji pozwalające na wszczęcie postępowania i zwolnienie ze służby to wyłącznie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) - jest to przesłanka obligatoryjnego zwolnienia ze służby lub art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie) - jest to fakultatywna przesłanka zwolnienia ze służby; b. zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazuje na obejście prawa przez KGP i KWP w [...], gdyż podstawa ta mogłaby wchodzić w rachubę gdyby skarżący dopuścił się czynu, którego nie można by było zakwalifikować w ramach powyższych przepisów, a który to czyn uzasadniałby zwolnienie go ze służby w związku z ważnym interesem służby. Jeżeli natomiast, co wynika z uzasadnienia, przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby był rzekomy czyn zabroniony, którego ten miał się dopuścić, to w rachubę mogły wchodzić wyłącznie powyżej wyszczególnione podstawy prawne; c. innymi słowy art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowią lex specialis i dot. przypadków stawianych policjantom zarzutów karnych, zaś art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi względem tych przepisów lex generali, który zawiera w sobie tą problematykę, do której bezpośrednio nie odnoszą się inne przesłanki szczególne. A zatem dokonując subsumpcji organ winien odpowiednio przyporządkować okoliczności dotyczące policjanta, a następnie zweryfikować jak tą okoliczność należy zakwalifikować, na podstawie jakich przepisów. I jeżeli dane okoliczności da się sklasyfikować w ramach skonkretyzowanych podstaw wyraźnie wymienionych w przepisie, to organ zobowiązany jest do przyporządkowania tych okoliczności pod określone ustawowe przesłanki, a nie do traktowania innych podstaw do wydalenia ze służby, wymienionych w przepisie, jako przesłanek alternatywnych, konkurencyjnych; d. art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie dają podstaw do zwolnienia ze służby skarżącego, bowiem brak jest w obrocie prawnym prawomocnego wyroku sądowego za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego; KGP i KWP w [...] nie zgromadzili takich dowodów, które w sposób jednoznaczny, kategoryczny, wiarygodny miałyby wskazywać, że skarżący w sposób oczywisty miał popełnić czyn o znamionach przestępstwa, który to czyn uniemożliwiałby pozostawienie go w służbie; e. ważny interes służby wymaga respektowania zasady in dubio pro reo, Konstytucji RP, a w ramach ważnego interesu służby mieści się okoliczność, by w przypadku pomówienia funkcjonariusza Policji mógł liczyć, iż jego sytuacja rozwiąże się w ramach postępowania karnego, gdzie udowodni swoją niewinność, a nie na etapie postępowania wszczętego przez KWP, który w ramach postępowania dyscyplinarnego uprzedzi wynik postępowania karnego. f. czyn zarzucany w ramach postępowania przygotowawczego skarżącemu to czyn o znikomej społecznej szkodliwości czynu, rzekome przewiezienie M. A. z miejscowości [...] do miejscowości [...] oddalonej o 6 km, a także złożenie zawiadomienia przez M. A. po 4 latach od rzekomego zdarzenia wskazują, iż skarżący, w świetle zeznań M. A., nie mógł dopuścić się czynu zabronionego o społecznej szkodliwości wyższej niż znikoma; g. ponadto, organ błędnie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ten bowiem przepis stanowi przesłankę fakultatywną do zwolnienia skarżącego, a zatem w świetle ustalenia, że "[...] P. W. właściwie realizował zadania służbowe (78 karta akt postępowania)", a co za tym idzie skarżący latami służby dawał należytą rękojmię pełnienia dalszej służby, jego zwolnienie przez KWP w [...] stanowi o zastosowaniu nieproporcjonalnego środka, nieadekwatnego do sytuacji i osoby skarżącego; 3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wszczęcie postępowania mającego na celu wydalenie ze służby skarżącego na podstawie fakultatywnej przesłanki, co jest nieadekwatne i nieproporcjonalne do zgromadzonego przez KWP w [...] materiału dowodowego, a także stawianych skarżącemu zarzutów; 4. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji bez uzyskania opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta z uwagi na "brak wyrażenia woli przez stronę", w sytuacji gdy przepis obligatoryjnie nakazuje zwrócić się do zakładowej organizacji związkowej, jako czynnika społecznego, o ocenę przyczyn i podstaw zwolnienia. Skarżący postawił także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozkazu personalnego, tj.: 1. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż KWP w [...] postąpił prawidłowo nadając rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego leżące u podstaw uzasadnienia rozkazu personalnego, a także pozytywna opinia dotycząca pełnienia służby przez skarżącego przez okres 15 lat, w tym brak skarg na jego osobę, brak postępowań dyscyplinarnych, jego nagradzanie, a także sam zarzut wskazujący na czyn o społecznej znikomej szkodliwości czynu wskazują, iż brak jest podstaw do nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wręcz przeciwnie okoliczności stanu faktycznego wskazują na niezasadność zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności; 2. art. 7, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez: a. niezajęcie stanowiska procesowego co do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych w odwołaniu datowanym na dzień [...] kwietnia 2022 r. Organ winien był bądź uwzględnić, bądź oddalić wnioski dowodowe. W ramach postępowania pominął podjęcie bezpośredniego rozstrzygnięcia co do zgłoszonych wniosków dowodowych. A zatem KGP dopuścił się błędu proceduralnego; b. bezzasadne uznanie, że prawidłowe było oddalenie przez KWP w [...] 16 wniosków dowodowych skarżącego, złożonych w piśmie z dnia [...] marca 2022 r., pomimo że wnioski te zmierzały do precyzyjnego wykazania, iż M. A. miał powody do pomówienia skarżącego, a skarżący nie dopuścił się wobec M. A. żadnego czynu zabronionego. A zatem, że w zakresie skarżącego nie zachodzą przesłanki, na które powołał się KWP w [...]. Oddalenie tak wielu wniosków dowodowych oraz zgodzenie się przez KGP z takim działaniem KWP w [...] wskazuje, iż organy obu instancji nie ustaliły w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, a nadto, że dokonały dowolnej oceny dowodów, orzekając wyłącznie na podstawie zeznań M. A. i przeciwstawnych mu zeznań skarżącego; nie sposób jest zrozumieć, na jakiej podstawie KGP i KWP w [...] uznali za wiarygodne zeznania M. A., człowieka uzależnionego od alkoholu, wielokrotnie karanego, w stosunku do którego podejmowano szereg interwencji policyjnych, a nie dali przymiotu wiarygodności skarżącemu, wieloletniemu funkcjonariuszowi policji, niekaranemu, nagradzanemu, który cieszył się nieposzlakowaną opinią w zakresie wykonywanej przez niego pracy od 15 lat. Niniejsze okoliczności winny również dyskredytować zarzuty postawione skarżącemu, jak i winny one podważać wiarygodność powagi postępowania karnego ukierunkowanego przeciwko skarżącemu; 3. art. 7, art. 78 § 2, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że KGP i KWP w [...] nie są uprawnieni do badania czy skarżący jest pomawiany przez M. A., w sytuacji gdy delikatna kwestia materii zwolnienia policjanta ze służby winna determinować po stronie KGP i KWP w [...] obowiązek szczegółowego badania okoliczności mogących wskazywać, iż policjant jest pomawiany. Organy te winny w szczególności zbadać okoliczności leżące u podstaw pomawiania skarżącego przez M. A.. Zwłaszcza gdy w zarzucie i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego mowa jest, iż skarżący miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu [...] sierpnia 2018 r. w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było, by skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., bowiem tego dnia przywiózł M. A. na komendę. A zatem organ zgromadził takie dowody w aktach sprawy, które wprost podważały stawiane skarżącemu zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze; 4. art. 7, art. 78 § 2, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez zbytnie danie wiary zarzutom stawianym skarżącemu i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego w sytuacji gdy w zarzucie i postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego mowa jest, iż skarżący miał rzekomo przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu [...] sierpnia 2018 r. w sytuacji, gdy w aktach sprawy zgromadzonych jest szereg dowodów - dokumentów urzędowych wskazujących, iż niemożliwe było, by skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r. miał dopuścić się czynu zabronionego wobec M. A., albowiem tego dnia przywiózł M. A. na komendę. A zatem organ zgromadził takie dowody w aktach sprawy, które wprost podważały stawiane skarżącemu zarzuty i stawiane środki zapobiegawcze; 5. art. 7, art. 78 § 2, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego pomimo pozornego ustalenia stanu faktycznego i zgromadzenia dowodów, które nie dają podstaw do kategorycznego uznania, by skarżący miał się dopuścić czynu zabronionego, co mogłoby determinować uznanie, że utracił zaufanie społeczne. W szczególności KGP i KWP w [...] w żaden sposób nie przeprowadzili analizy, jak rzekome zdarzenie, na które się powołują oddziałuje społecznie. Ponadto, organy mając na uwadze że z pewnością skarżący nie mógłby przewieźć M. A. wbrew jego woli w dniu [...] sierpnia 2018 r., nie poczyniły żadnych ustaleń, kiedy skarżący wraz z K. C. mieliby rzekomo przewozić M. A. wbrew jego woli z miejscowości [...] do miejscowości [...], a tym samym czy w ogóle takie zdarzenie miało miejsce w rzeczywistości; 6. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., który to przepis formułuje zasadę bezstronności organu, poprzez: a. brak gromadzenia i obiektywnej analizy dowodów na korzyść skarżącego; b. brak badania zasadności zarzutu zawartego w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu, jak i brak dokonania przez KGP i KWP w [...] oceny prawdziwości okoliczności o których mowa w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu czy postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego; c. brak zestawienia postanowienia o przedstawienia zarzutów, postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który przeczył okoliczności, by skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r., jak i kiedykolwiek indziej, mógł dopuścić się względem M. A. czynu zabronionego; d. brak analizy czynu zarzucanego skarżącemu pod kątem znikomej społecznej szkodliwości czynu, co z perspektywy społecznej umożliwiałoby pozostawienie w służbie skarżącego; w wyniku powyższych naruszeń KGP i KWP w [...] wyłącznie pozorowali bezstronne prowadzenie postępowania dowodowego, w sytuacji gdy to od początku było ukierunkowane na wydalenie skarżącego ze służby w Policji; 7. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozkazu personalnego poprzez wezwanie strony do końcowego zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1302/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2022 r. P. W. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 985/23 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wyjaśnił, że przyczyną uchylenia wyroku Sądu I instancji było uniemożliwienie przez Sąd pełnomocnikowi skarżącego wzięcia udziału w rozprawie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosił się zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia sądu. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyty przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrot "można zwolnić", oznacza, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się jednak, że przy odczytywaniu treści powyższego zwrotu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto że w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 4517/21 oraz z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 453/22). W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W myśl zasad etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz powinien dbać o społeczny wizerunek Policji, jako formacji i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Funkcjonariusz traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nieposzlakowany to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać – nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywołać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem podejrzenie popełnienia przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13). Należy zgodzić się z organem, że w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo lub wykroczenie, czy też nie oraz nie orzeka o jego winie bądź niewinności, gdyż takie ustalenia nie podlegają kognicji organu w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07). Również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. m.in. wyrok z dnia 19 października 2004 r. sygn. K 1/04) wskazuje się, że istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Z tej przyczyny Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy zasady in dubio pro reo. Organy Policji nie były bowiem związane tą zasadą w postępowaniu w sprawie zwolnienia policjanta z uwagi na ważny interes służby. Wydanie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymagało natomiast wykazania przez organy Policji, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Zatem uwzględniając zastosowaną w tej sprawie podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji organ obowiązany był zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organ zebrał i rozpatrzył w sposób prawidłowy materiał dowodowy w tej sprawie. Wymaga podkreślenia, że podstawą zastosowania przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było stwierdzenie, iż przeciwko policjantowi prowadzone jest postępowanie karne, w toku którego w dniu [...] lutego 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] delegowany do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział I Śledczy przedstawił skarżącemu zarzut, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. w [...] i [...], będąc funkcjonariuszem publicznym w związku z zatrudnieniem na stanowisku funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...], wykonującym obowiązki służbowe na Posterunku Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia wynikające z ustawy o Policji, w ten sposób, że podczas interwencji przeprowadzonej wspólnie z funkcjonariuszem K. C. wobec M. A., w związku ze spożywaniem przez niego alkoholu w [...] w miejscu publicznym, działając wspólnie i w porozumieniu pozbawił go wolności, umieszczając w radiowozie oraz wywożąc, a następnie pozostawiając w miejscowości [...], czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego oraz interesu publicznego w postaci gwarancji działania zgodnie z przepisami prawa, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Okoliczność wydania przez prokuratora wyżej opisanego postanowienia o postawieniu zarzutu nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowana przez skarżącego. Tymczasem, jak już podkreślono i na co słusznie zwracał uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w postępowaniu w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organy nie prowadzą ustaleń na okoliczność odpowiedzialności karnej funkcjonariusza. Oznacza to, że nie są uprawnione do samodzielnego ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia tej odpowiedzialności. Podmiotami, które mają kompetencję do ustalania, czy skarżący popełnił przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, są w pierwszej kolejności organy prowadzące postępowanie przygotowawcze, a następnie sąd powszechny. Organ zasadnie uznał natomiast, że w realiach niniejszej sprawy sam fakt przedstawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym pozbawia go przymiotu nieposzlakowanej opinii. Tym bardziej jeśli wziąć pod uwagę charakter stawianych skarżącemu zarzutów związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, co przeczy tezie skarżącego, jakoby zarzucany mu czyn miał znikomą szkodliwość społeczną. W ocenie Sądu, charakter przypisywanych skarżącemu czynów karalnych świadczy o ich naganności z punktu widzenia pełnionej przez niego służby oraz podważa jego wiarygodność jako policjanta niezbędną do wykonywania czynności służbowych oraz godzą w dobre imię Policji, w której pełnił służbę. Policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I OSK 812/17). Jak również podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3006/21), postanowienie prokuratora o przedstawieniu zarzutów powinno być oceniane przez pryzmat przepisów k.p.k., które określają formę, treść i warunki wydania tej czynności procesowej. Zgodnie z art. 313 § 1 k.p.k. postanowienie o przedstawieniu zarzutów sporządza się, jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa (lub dochodzenia) lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba. Chodzi więc o przypadek, w którym zostały przeprowadzone określone czynności dowodowe, które rozwiewają wątpliwości i pozwalają jednoznacznie na przypisanie konkretnej osobie określonego czynu przestępczego oraz zarzutu winy. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż organ w toku postępowania nakierowanego na rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku z postawieniem mu zarzutów popełnienia przestępstw nie ustala okoliczności ewentualnego popełnienia przestępstwa przez policjanta, lecz rozważa, czy w sytuacji przedstawienia skonkretyzowanego zarzutu popełnienia przestępstwa, zachodzi możliwość dalszego pozostawania policjanta w służbie, czy też ważny interes służby wymaga zwolnienia go ze służby. Oznacza to, że organ zasadnie nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego nakierowanych na podważanie zarzutów popełnienia przestępstwa. Z istoty postanowienia o przedstawieniu zarzutów wynika dostateczne podejrzenie, że czyn został popełniony i że popełniła go określona osoba. Zazwyczaj już tylko samo postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa jest wystarczającym dowodem w toku postępowania jurysdykcyjnego i świadczy o prawidłowości i kompletności dokonanych przez organ ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Kolejny etap zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wiąże się z oceną, czy zwolnienia ze służby policjanta wymaga ważny interes służby. Rolą organu jest wybór jednego z przewidzianych przepisem ustawy rozstrzygnięć. Ten etap jest objęty uznaniem administracyjnym organu. Ocena przez sądy administracyjne uznania nie polega jednak na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, jeśli tylko organ wybrał rozwiązanie przewidziane przez ustawę. Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż przepis ten przewiduje dwa prawnie dopuszczalne sposoby działania organu, a nie ulega wątpliwości, iż organ wybrał jeden z nich, tzn. zwolnił policjanta ze służby. Z tych przyczyn zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania zmierzające w istocie do zakwestionowania przebiegu zdarzenia będącego podstawą wydania przez prokuratora postanowienia o postawieniu skarżącemu zarzutów, należało ocenić jako niezasadne. Organ, a także sąd administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, nie są uprawnieni do podważania prawidłowości ustaleń dokonywanych przez prokuratora w ramach prowadzonego postępowania karnego. Na uwzględnienie nie zasługiwały także postawione w skardze zarzuty związane z zastosowaniem nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 zamiast art. 41 ust. 1 pkt 4 lub art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Każda z przesłanek określonych w art. 41 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi odrębną podstawę zwolnienia policjanta ze służby i w konsekwencji odrębną sprawę administracyjną. Z reguły działanie organu następuje z urzędu i to organ dokonuje wyboru podstawy prawnej zwolnienia, a następnie ustala, czy rzeczywiście zaistniały przesłanki do zwolnienia funkcjonariusza na tej podstawie. Organ jako podstawę materialną zwolnienia ze służby w niniejszej sprawie wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - gdy wymaga tego ważny interes służby. Przedmiotem oceny organu były zatem, jak już wyżej wskazano, takie okoliczności lub zachowania policjanta, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. Podstawa ta pozostaje bez bezpośredniego związku z prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Nie można ocenić również jako zasadnych zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia przez organ okoliczności związanych z dotychczasową nienaganną służbą skarżącego. Jak już wyjaśniono, zasadniczym powodem zastosowania przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było stwierdzenie, że wymaga tego ważny interes służby w związku z postawieniem skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Przebieg służby skarżącego, choć stanowił element stanu faktycznego oceniany przez organ, nie mógł mieć w świetle powyższych rozważań przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przez organ art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Istotnie w myśl tego przepisu, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Jednak, co istotne w tej sprawie, zgodnie z art. 43 ust. 6 ustawy, w przypadku, gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4 (tj. 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji), nie wskazał zakładowej organizacji związkowej, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie wskazał w ustawowym terminie zakładowej organizacji związkowej, w związku z czym organ nie był zobowiązany do zasięgania opinii tej organizacji. Skarżący nie wykazał również, by w toku postępowania doszło do naruszenia jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w toku postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego, a skarżący był aktywnym uczestnikiem postępowania przed organem I instancji, wnosząc pisma zawierające m.in. wnioski dowodowe (z dnia [...] marca 2022r., [...] marca 2022 r.) a także zapoznając się z aktami sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika zatem, by skarżący został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu, uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 108 k.p.a. decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a wobec tego organ w ramach uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictwo C.H. Beck, s. 524). W niniejszej sprawie nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy skarżący prezentował zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.