I SA/Gd 844/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi B. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. B. R. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości. We wniosku strona przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyła w 1987 r. do majątku wspólnego gospodarstwo rolne o powierzchni 2,5 ha. Połowa gospodarstwa została przekazana przez małżonków aktem darowizny bratu męża (pozostało 1,2631 ha). W latach 1988-2014 (z przerwami spowodowanymi chorobą męża - dyskopatia kręgosłupa, tętniak aorty brzusznej) na części ziemi wnioskodawczyni prowadziła działy specjalne produkcji rolnej (hodowla lisów), na pozostałej części rosła trawa i krzewy, znajdował się stary budynek mieszkalny, obora i stodoła (po poprzednim właścicielu). Całe gospodarstwo w 1988 r. zostało ogrodzone płotem z siatki. W 1996 r. małżonkowie wybudowali budynek gospodarczo-socjalny. Wnioskodawczyni wraz z mężem, który obecnie jest na emeryturze (wnioskodawczyni pracuje do 31 maja) zamierza dokonać sprzedaży części nieruchomości i przeznaczyć otrzymane środki na podratowanie zdrowia oraz dołożenie do emerytury. Część środków małżonkowie chcą przeznaczyć dla syna i jego rodziny. W gospodarstwie nie była prowadzona działalność gospodarcza, ziemia nie była wynajmowana ani dzierżawiona. Wnioskodawcy płacą podatek rolny, nieruchomość to grunty IV i V klasy. Dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w związku z czym, aby móc dokonać podziału, małżonkowie wystąpili o wydanie warunków zabudowy, które uzyskali w 2006 r. - warunkiem uzyskania decyzji było wydzielenie 8 metrowej drogi dojazdowej. Zgodnie z decyzją, działki zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, nieruchomość została w 2010 r. podzielona na 6 działek o numerach: [...] - 0,4417 ha, [...] - 0,1588 ha, [...] - 0,1478 ha, [...] - 0,16 ha (działka zabudowana), [...] - 0,1568 ha, [...] - 0,1443 ha oraz wydzielono drogę dojazdową - działka [...]. Dla wszystkich działek założono księgi wieczyste. Jedna działka nr [...] o powierzchni 0,4417 ha pozostanie do własnego użytku. Do sprzedaży zostały przeznaczone pozostałe działki, w tym jedna zabudowana budynkiem gospodarczo-socjalnym oraz cztery działki niezabudowane. W związku z tym, że właściciel sąsiedniej działki budował dom i zawierał umowę z zakładem energetycznym o wykonanie przyłącza do sieci energetycznej, małżonkowie otrzymali propozycję wykonania przyłącza do własnych działek, z czego skorzystali w lutym 2013 r. wykonując przyłącze do 5 działek (posadowienie skrzynek). Wnioskodawczyni wraz z mężem nie zamierza budować na działkach infrastruktury energetycznej, ani sieci kanalizacyjnej. Ogłoszenia o sprzedaży zostały umieszczone bezpłatnie w internecie. Z uwagi na powyższe wnioskodawczyni sformułowała pytanie, czy sprzedaż działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Według oceny wnioskodawczyni, sprzedaż działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej i nie można jej zakwalifikować jako dostawy towarów opodatkowanej zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.",, gdyż celem zbycia działek jest jedynie spieniężenie części nieruchomości, które stanowią majątek prywatny, dorobkowy rodzinny, a tym samym czynności te nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Strona nie wystąpi zatem w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. W interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu, po przytoczeniu treści przepisów art. 2 pkt 6 i pkt 15, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., a także art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), organ wyjaśnił, że w przedmiocie opodatkowania sprzedaży działek służących do działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-l 80/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10). Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Inaczej jest natomiast w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, a także uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Jeśli natomiast osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i osoba ta nie podejmuje aktywnych działań w celu dokonania sprzedaży, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Odwołując się do orzecznictwa TSUE organ wskazał, że majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Organ wskazał, że analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa prowadzi do wniosku, że planowana przez wnioskodawczynię sprzedaż działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z treści wniosku wynika bowiem, że na części gruntu wnioskodawczyni prowadziła działalność rolniczą (hodowlę lisów), zatem część z posiadanego gruntu była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a ponadto strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dokonała podziału gruntu na 6 działek, wykonała przyłącze energetyczne oraz zamieściła ogłoszenia w Internecie, oferując na sprzedaż opisane działki. Opisana aktywność wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Sprzedając przedmiotowe działki wnioskodawczyni będzie zatem w stosunku do tych czynności podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a sprzedaż będzie stanowiła działalność gospodarczą, o której mowa art. 15 ust. 2 tej ustawy. We wniesionej skardze B. R. zarzuciła interpretacji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji zdarzeniu przyszłym, prowadzącą do uznania, że opisane we wniosku czynności sprzedaży działek będą stanowić działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.t.u., podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem i tym samym uznania, iż będzie ona działać jako podatnik podatku VAT. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że z treści przepisu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że stwierdzenie czy dana osoba fizyczna, sprzedając działki gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Potwierdza to również wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, z którego wynika co do zasady, że jeżeli dana osoba w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy VAT, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. O tym, czy dokonujący sprzedaży działek skarżąca będzie działała w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Zdaniem skarżącej, w świetle przytoczonej regulacji i orzeczenia TSUE, planowanej sprzedaży nie można uznać za działalność gospodarczą. Czynności jakie skarżąca dokonywała przed planowaną sprzedażą nie posiadają charakteru stałości i zorganizowania. Przedmiotowe działki zostały nabyte w 1987 r. (wówczas jako jedna nieruchomość) częściowo w celach rolnych. Od momentu zakupu do momentu planowanej sprzedaży upłynęłoby ponad 30 lat - nie można mówić o tym, że jest to działalność o charakterze stałym. Czynności wykonywane były w następujących po sobie etapach, które miały ułatwić sprzedaż nieruchomości, a ich rozrzut czasowy jest odmienny od spotykanego w powszechnie przyjętym obrocie gospodarczym charakterystycznym dla typowych przedsiębiorców - którzy z zasady podejmują działania w jak najkrótszym czasie, w celu szybkiej sprzedaży nieruchomości. Skarżąca wskazała, że jej działaniom nie można przypisać przymiotu zorganizowania. Decyzja o warunkach zabudowy to decyzja ustalająca warunki zmiany sposobu zagospodarowania terenu poprzez budowę obiektu budowlanego lub wykonanie innych robót budowlanych wydawana w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu - art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że wystąpienie o taką decyzję jest prostym wykonywaniem prawa własności i nie może być ujmowane jako aktywność profesjonalnego pomiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Także okoliczność dokonania podziału gruntu na działki, nie jest decydująca do przyjęcia, że skarżąca działała jako przedsiębiorca, mieści się on w zarządzie majątkiem prywatnym. Skarżąca wskazała, że brak doprowadzenia do działek przyłącza wodno-kanalizacyjnego czy energetycznego również świadczy o tym, że podejmowane działania nie miały charakteru zorganizowanego. Skarżąca stwierdziła, że na prowadzenie działalności gospodarczej nie wskazuje również fakt zamieszczenia ogłoszenia o zamiarze zbycia gruntów. Naturalnym jest, że zamiar sprzedaży rzeczy musi być w jakiś sposób uzewnętrzniony, co zwyczajowo czyni się w formie ogłoszeniowej. Skarżąca zamieściła ogłoszenie o sprzedaży działek na jednej stronie internetowej zatem nie można mówić o wykraczaniu poza zwykłe ramy ogłoszeniowe. Skarżąca podkreśliła, że zamierza przeznaczyć środki uzyskane ze sprzedaży na cele prywatne - podratowanie zdrowia, oszczędności na emeryturę, wsparcie rodziny, a nieruchomość nabyła w celu prowadzenia działalności rolniczej (hodowla lisów), a nie z zamiarem dalszej odsprzedaży. Zdaniem skarżącej, jej aktywność nie wykracza poza zwykły, racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie nosi cech aktywności wykonywanej zawodowo, w sposób profesjonalny. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.). W tym świetle granice rozpoznania przez sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zarzuty skargi. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża on stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie jego negatywnej oceny, winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. z 2018 r. poz. 800). Przedmiotem sporu między stronami jest odpowiedź na pytanie czy dokonując sprzedaży przedmiotowych działek skarżąca będzie działać jako podatnik podatku VAT, a w konsekwencji, czy transakcja ta podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? W oparciu o przywołane we wniosku okoliczności organ uznał, że podjęte przez skarżącą, która była podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą - dział specjalny produkcji rolnej - czynności zmierzające do przyszłej sprzedaży nieruchomości, wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w związku z czym sprzedaż nieruchomości będzie stanowiła działalność gospodarczą, o której mowa art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. W ocenie Sądu stanowisko to jest uzasadnione. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje natomiast wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust.2). Przepis ustanawiający definicję działalności gospodarczej stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Jednocześnie, ustawodawca polski nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 lit. a i b dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; dostawa terenu budowlanego. Na gruncie ww. przepisów w obrocie pojawił się problem związany z ustaleniem podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie VAT związanej z przekroczeniem zarządu majątkiem prywatnym, który znalazł swoje rozstrzygnięcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trybunał w wyroku Słaby i in. sygn. C-180/11, C-181/11 zauważył, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Jednocześnie wskazał on, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę nie można uznać za podatnika VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika VAT. Twierdzenia zawarte w tym wyroku znalazły również aprobatę w późniejszych orzeczeniach Trybunału (por. wyroki: Rēdlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 36; Kezić, C-331/14, EU:C:2015:456, pkt 24 czy postanowienie TS, Gmina Wrocław, C-72/13, EU:C:2014:197, pkt 17). Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec (por. wyroki NSA: w składzie 7 sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07; z 22 października 2013 r., I FSK 1323/12; z 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; z 16 kwietnia 2014 r., I FSK781/13; z 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13; z 11 września 2014 r., I FSK 1352/13; z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14). Mając na uwadze przywołane unormowania oraz stanowisko orzecznictwa wskazać należy, że rozwiązanie spornej kwestii zależne jest od oceny, czy dokonując zamierzonej sprzedaży gruntu skarżącą działać będzie w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej i prowadziła na nieruchomości działalność gospodarczą w latach 1988-2014. Prowadzenie działu specjalnego produkcji rolnej, jakim, w świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jest hodowla i chów zwierząt futerkowych – lisów (Dz. U z 2018 r. poz. 1509), stanowi działalność gospodarczą – działalność rolniczą, a rolnik jest podmiotem gospodarczym w rozumieniu u.p.t.u. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, a działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Zgodnie z art. 2 pkt 15 u.p.t.u., przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym m.in. również hodowlę i chów zwierząt futerkowych, przy czym, zgodnie z art. 43 pkt 3 u.p.t.u. zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług podlega wyłącznie dostawa produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, dokonywana przez rolnika ryczałtowego oraz świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego. Skarżąca nabyła nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej, prowadziła przez szereg lat na nieruchomości działalność gospodarczą, w czasie której na nieruchomości wybudowano budynek gospodarczo-socjalny. Czynności te skarżąca podjęła w czasie prowadzenia działalności gospodarczej. Małżonkowie wystąpili o wydanie warunków zabudowy, które uzyskali w 2006 r., zgodnie z decyzją, działki zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, nieruchomość została podzielona za 7 działek, w tym działkę dojazdową, dla wszystkich działek założono księgi wieczyste. W lutym 2013 r. wykonano przyłącze energetyczne do 5 działek. Obecnie skarżąca zamierza sprzedać 6 działek, poza działką nr [...] o powierzchni 0,4417 ha, która pozostanie do własnego użytku. Sprzedaży podlegać będą zatem jedna działka budowlana zabudowana budynkiem gospodarczo-socjalnym, cztery działki budowlane niezabudowane oraz działka stanowiąca drogę dojazdową. Z przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych wynika, że wszystkie czynności związane z zamiarem sprzedaży nieruchomości zostały przez skarżącą podjęte w czasie prowadzenia działalności gospodarczej. Czynności te były ukierunkowane na osiągnięcie zysku. Skarżąca nabyła nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej, częściowo zabudowała nieruchomość, uzyskała warunki zabudowy i dokonała podziału nieruchomości na szereg działek oraz doprowadzała do nieruchomości przyłącza energetyczne. Ilość i następstwo czynności podjętych w celu zbycia nieruchomości wskazuje na działanie zorganizowane i cel zarobkowy. Sąd rozważył okoliczność, że od momentu nabycia przedmiotowej nieruchomości do powzięcia zamiaru sprzedaży upłynął znaczny, bo ponad dwudziestoletni okres, a zakup nieruchomości miał charakter jednorazowy. Okoliczność ta nie wyklucza jednak gospodarczego charakteru tych działań. Ogół podejmowanych na przestrzeni wielu lat działań związanych z nabyciem nieruchomości i jej przygotowaniem do sprzedaży stanowił czynności podmiotu gospodarczego, a podjęte działania miały cel zarobkowy. W konsekwencji, sąd w składzie rozpoznającym sprawę, stanął na stanowisku, że opisana we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej sprzedaż nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest zatem prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a,. oddalił skargę, jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.