II SA/Kr 653/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy referent sądowy Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi T. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów I. uchyla punkt II zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w zakresie obowiązku pisemnego powiadomienia o wykonaniu nałożonego obowiązku oraz potwierdzenia wypełnienia nałożonego obowiązku stosownymi dokumentami w terminie do dnia 30.08.2020 r., nałożonego w punkcie 4 decyzji organu I instancji oraz uchyla punkt 4 poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżących T. K. i W. K. zwrotu kosztów postępowania. W. K. i T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 kwietnia 2020 r., znak [...], którą organ ten uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z 21 lutego 2020 r. w części, tj. w zakresie punktu 1 sentencji decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy poprzez nakazanie W. K. i T. K., jako posiadaczom odpadów, usunięcia z terenu działki ewid. nr [...] obręb [...] Miasto, gmina B., jako miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów, odpadów o kodzie 17 05 08 – tłuczeń torowy (kruszywo) inny niż wymieniony w 17 05 07. W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz [...] wydał w dniu 21 lutego 2020 r. decyzję, znak [...], którą nakazał W. K. i T. K., jako współwłaścicielom działki ewid. nr [...], obręb [...] Miasto, gmina B., usunięcie wszystkich zgromadzonych odpadów o kodzie 17 05 08 zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (pkt 1), ustalił termin wykonania obowiązku z punktu 1 – do dnia 30 lipca 2020 r. (pkt 2), ustalił, że usunięcie odpadów powinno nastąpić przez przetransportowanie odpadów do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania), prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu zgodnie z ustawą o odpadach, z którym to podmiotem strona zawrze stosowną umowę (pkt 3), nałożył obowiązek pisemnego powiadomienie tutejszego Urzędu o wykonaniu nałożonego obowiązku oraz potwierdzenia wypełnienia nałożonego obowiązku stosownymi dokumentami w terminie do dnia 30.08.2020 r. (pkt 4). Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2020 r. Burmistrz [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z 21 lutego 2020 r. w ten sposób, że w punkcie 1 sentencji decyzji dodał słowo "usunięcie". W uzasadnieniu decyzji przedstawiono podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz przedstawiono czynności podjęte w toku postępowania. Wskazano w szczególności, że w dniu 11 czerwca 2019 r. organ otrzymał zgłoszenie o zgromadzonych na nieruchomościach położonych w miejscowości B. przez Firmę firma A odpadach, które mogą być niebezpieczne (materiał z nasypów kolejowych). Przeprowadzono oględziny, podczas których współwłaściciel Firmy firma A oświadczył, że zgromadzony materiał nie jest odpadem, lecz stanowi tłuczeń różnej frakcji. Zobowiązał się dostarczyć do 14 czerwca 2019 r. dokumenty potwierdzające ten fakt. W dniu 12 czerwca 2019 r. W. K. przedłożył Raport z badań nr [...], sporządzony w dniu 23 maja 2019 r., z którego wynika, że badana próbka odsiewki kolejowej nie jest odpadem niebezpiecznym. W dniu 25 października 2019 r. przeprowadzono oględziny z udziałem m.in. stron oraz biegłego w dziedzinie ochrony środowiska – M. K.. W trakcie oględzin W. K. oświadczył, że odpad znajduje się na działce nr [...], stanowiącej własność W. K. i T. K. – po ˝ udziału. Firma geodezyjna dokonała obmiaru zdeponowanych odpadów oraz dokonała pomiarów celem dokładnego zlokalizowania zdeponowanych odpadów. W. K. przedłożył kserokopię karty przekazania odpadu o kodzie 17 05 08, z której wynika, że przywieziono 840 Mg w/w odpadu. Przedstawiciele Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska z siedzibą w K. pobrali do analizy próbkę odpadu oraz dwie próbki gleby – jedną w sąsiedztwie działki nr [...], drugą na działce nr [...]. Organ wskazał również, że pismem z 13 listopada 2019 r. wystąpiono do Laboratorium [...], które wykonywało analizę odpadu z 23 maja 2019 r. z zapytaniem, czy przedmiotowy odpad pochodzi z wypełnienia pomiędzy podkładami betonowymi czy drewnianymi, na które to wystąpienie nie uzyskano odpowiedzi. Bez odpowiedzi pozostało również pismo skierowane do W. K. i T. K. o podanie informacji odnośnie decyzji właściwego urzędu na rekultywację terenu, na którym znajdują się odpady. Pozyskano natomiast: opinię biegłego M. K. w zakresie sposobu postępowania z odpadem o kodzie 17 05 08, raport z badań nr [...] z 20 listopada 2019 r., raport z badań nr [...] z 20 listopada 2019 r., raport z badań nr [...] z 20 listopada 2019 r. sporządzone przez Ośrodek Badań i Kontroli Środowiska, operat techniczny, sekcja 7.117.20.04.2.2 obejmujący pomiar zdeponowanych odpadów sporządzony przez L. S.. W ocenie organu z opinii biegłego M. K. wynika, że na działce nr [...] w B. doszło do składowania lub magazynowania odpadów na terenie do tego nieprzeznaczonym, które dodatkowo pogarszają jakość gleby. W ocenie biegłego należy wydać decyzję nakazującą odpadów, a do wywiezienia jest 387,27 Mg odpadów. Burmistrz ustalił, że W. K. i T. K., jako współwłaściciele nieruchomości, a więc władający powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami, są posiadaczami odpadów, a w konsekwencji podmiotami zobowiązanymi do ich usunięcia. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ wskazał, że obalenie domniemania prawnego może nastąpić tylko w jeden sposób, a mianowicie przez wykazanie, że odpadem władał faktycznie inny podmiot, a ciężar przeprowadzenia dowodu, celem obalenia domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach spoczywa na władającym powierzchnią ziemi. Organ stwierdził, że skoro za zgodą właścicieli działki zmagazynowano na niej materiał stanowiący odpady, a właściciele nie dysponowali decyzjami administracyjnymi uprawniającymi do takiego działania, jak również pozwoleniami na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania, zbierania, jak i przetwarzania odpadów, to tak zgromadzony i zagospodarowany (przemieszczony) odpad należy usunąć, niezależnie od tego, do jakiego rodzaju odpadów materiał ten powinien zostać zakwalifikowany. Uznał również, że przedmiotowa działka nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z 16 kwietnia 2020 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej punkt 1 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, jak wskazano na wstępie. W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, w tym analizę przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji, tj. art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w brzmieniu nadanym art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r., o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r, poz. 1579). W ocenie Kolegium niewątpliwie odwołujący są współwłaścicielami – a tym samym władającymi (współwładającymi) – nieruchomością położoną w B. stanowiącą działkę nr [...]. W konsekwencji, na zasadzie domniemania prawnego wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, należało przyjąć, że są posiadaczami odpadów znajdujących się na tej nieruchomości. Zasadniczo bezsporne – w ocenie Kolegium – jest również to, że przedmiotowa nieruchomość nie jest miejscem przeznaczonym do magazynowania lub składowania jakichkolwiek odpadów. Odwołujący się nie naprowadzili jakichkolwiek twierdzeń zmierzających do wykazania, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja (lub decyzje) z zakresu gospodarki odpadami uprawniająca do magazynowania odpadów na jej terenie. Okolicznością bezsporną – wprost przyznaną przez odwołujących choćby w treści odwołania – jest też to, że odwołujący zgromadzili na przedmiotowej działce znaczne ilości materiału w postaci tłucznia kolejowego (podsypki tłuczniowej starożoużytecznej z nasypów kolejowych), nabytego uprzednio od spółki firma B Odwołujący kontestują jednak ustalenia organu pierwszej instancji jakoby przedmiotowy materiał stanowił odpad, albowiem jak wywodzą w uzasadnieniu odwołania cyt. "nabywali kruszywo jako pełnowartościowy produkt. (...) Nabycie nastąpiło w ramach obrotu cywilnoprawnego, a nabywającymi byli Skarżący jako osoby fizyczne" (s. 9 odwołania). Kolegium podkreśliło, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, pod pojęciem odpadów należy rozumieć każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W oparciu o przywołane judykaty organ wyjaśnił, że pojęcie "pozbycia się" oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał się on nadawać. Pozbyciem się przedmiotu będzie również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Opadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej, a także przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, w tym poddawane procesom odzysku. W realiach stanu faktycznego sprawy trudno nie uznać za odpad tłucznia kolejowego tzw. staroużytecznego pochodzącego z nasypów kolejowych i przekazanego odwołującym się przez spółkę kapitałową zajmującą się naprawą i utrzymywaniem infrastruktury kolejowej oraz przewiezionego na nieruchomość z zamiarem wykorzystania w inny sposób niż dotychczasowe przeznaczenie. "Pozbycie się" zostało nadto udokumentowane w formie karty przekazania odpadów, którą zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed rozpoczęciem ich transportu. W ocenie Kolegium, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, tj. na podstawie przeprowadzonych oględzin w terenie, dokumentów w postaci karty przekazania odpadów, raportu z badań nr [...] z 23 maja 2019 r. oraz nr [...] z 20 listopada 2019 r. organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe odpady jako odpady inne niż niebezpieczne, oznaczone, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2020 r., poz. 10), kodem 17 05 08 – tłuczeń torowy (kruszywo) inny niż wymieniony w 17 05 07. Odnosząc się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. 2016 r., poz. 93), wydanego na podstawie art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach, organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdowały one zastosowania. Obaj odwołujący się są bowiem czynnymi przedsiębiorcami działającymi przede wszystkim w branży budowlanej: W. K. – pod firmą firma D NIP [...], T. K. – pod firmą "firma C, NIP [...], a nadto prowadzą wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jako Firma "firma E NIP [...], REGON [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało natomiast, że dowodem oczywiście nieprzydatnym do ustalania istotnych okoliczności stanu faktycznego, a tym samym zbędnym w przedmiotowej sprawie, okazała się opinia biegłego M. K. z grudnia 2019 r. Kwestie szkody w środowisku leżą poza zakresem zainteresowania organów działających na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Dla zastosowania powołanej normy prawnej nie ma znaczenia wpływ magazynowanych odpadów na środowisko, ale sam fakt ich magazynowania w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Uchybienia w tym zakresie popełnione przez organ pierwszej instancji, w ocenie organu odwoławczego, pozostawały bez wpływu na wynik sprawy. Kolegium uznało też, że bez wpływu na wynik sprawy pozostawało naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., poprzez skierowanie prze organ pierwszej instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu do spółki cywilnego pod nazwą Firma firma E która z uwagi na brak zdolności administracyjnoprawnej nie mogła być ewentualnym adresatem decyzji o nakazie usunięcia odpadów. W toku dalszych czynności procesowych organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji swoich uprzednich ustaleń co do kręgu stron i prawidłowo uznał za strony odwołujących się, zapewniając im prawo czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z wymogami art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Kolegium wyjaśniło ponadto przyczyny, z powodu których w zakresie punktu pierwszego zreformowało decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego treść punktu 1 mogła wywoływać wątpliwości co do miejsca (lokalizacji), z którego odpady powinny być usunięte, a w konsekwencji utrudnić jej przyszłe wykonanie. Organ uznał za zbędne i pozbawione uzasadnienia w art. 26 ustawy o odpadach zastrzeżenie organu o usunięciu odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym zakresie organ orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś w punkcie 2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Określenie sposobu usunięcia odpadów w punkcie 4 decyzji organu pierwszej instancji Kolegium uznało za dopuszczalne i uprawnione wobec otwartego charakteru wyliczenia zawartego w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach. W skardze na powyższą decyzję T. K. i W. K. zarzucili, że w postępowaniu nie przeprowadzono dogłębnego postępowania wyjaśniającego, w tym nie wzięto pod uwagę przedłożonych wyników badań kruszywa, które to badania potwierdziły, że kruszywo nie stanowi odpadu w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Ponadto nie udokumentowano, że złożone na działce kruszywo miało status "magazynowania" w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Nie wzięto też pod uwagę, że przedmiotowe kruszywo znalazło tożsame zastosowanie jak dotychczas czyli nie spełniło pojęcia "pozbycia się". Nie można również obarczać winą za złożenie kruszywa na działce obydwu osób wchodzących w skład Spółki. Nie udowodniono, że współudziałowcy Spółki działali zgodnie. Obydwaj są branżystami "budowlańcami" i jako tacy przedmiotowe kruszywo nabyli w pełnej wierze jako pełnowartościowy materiał budowlany, co potwierdziły analizy. Ponadto skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 §1 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego poprzez skierowanie aktu do osoby nie będącej stroną w sprawie, gdyż nie przeprowadzono dowodu, który wskazywałby, że działanie obydwu członków Spółki jest tożsame i za obopólna wiedzą, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 §1 KPA ze względu na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu tj. nie przeprowadzono postępowania dowodowego, które by dokumentowało, że obydwie Strony wskazane w decyzji działały wspólnie i za wiedzą, co powinno skutkować wznowieniem postępowania; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że nie przeprowadzono własnego postępowania dowodowego opierając się wyłącznie na opinii i dokumentach przedstawionych przez organ I Instancji; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 KPA w zw. z art. 79 § 1 i § 2 KPA i art. 81 KPA poprzez nieumożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożności uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych, przez organ, dowodów, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 KPA tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 §1 pkt 1 KPA poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 KPA tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż zostało/a on/ona wydany/a z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jego/jej rozstrzygnięcie; 6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 KPA polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się do kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, ze stanem na dzień wydania rozstrzygnięcia w pierwszej instancji, mimo że podstawa wydania tego/tej decyzji uległa zmianie, co organ odwoławczy powinien uwzględnić, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego tj. uprawnienia strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy, dwukrotnej oceny dowodów i dwukrotnego przeanalizowania wszystkich argumentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 23 lipca 2020 r. skarżący uzupełnili argumentację przedstawioną w skardze. Wskazano w szczególności, że dokonana przez orzekające w sprawie organy kwalifikacja skarżących jako przedsiębiorców jest błędna, niemniej jedynie z uwagi na tę okoliczność w niniejszym piśmie oraz w skardze została wskazana działalność gospodarcza. W uzupełnieniu zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności podniesiono, że SKO wadliwie przeprowadziło postępowanie drugoinstancyjne, nie tylko z uwagi na zaniechanie analizy merytorycznego aspektu, ale także popełniając szereg uchybień formalnych. Całkowicie nietrafne jest twierdzenie, że skierowanie decyzji pierwszoinstancyjnej do spółki cywilnej jest uchybieniem nieistotnym (niemającym wpływu na wynik sprawy). Wobec powyższego Organ II instancji miał obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza - z uwagi na jej kwalifikowaną wadliwość (art. 156 §1 pkt 6 k.p.a.), a co błędnie nie miało miejsca i przesądza także o wadliwości decyzji SKO. Odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji należącego do skarżących tłucznia torowego (kruszywa) jako odpadu o kodzie 17 05 08, skarżący wskazali, że wynikała ona nie tylko z braku oceny twierdzeń podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ale także stanowiło przejaw zaniechania ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Punktem wyjścia umożliwiającym poddanie analizie kwalifikacji tłucznia torowego (kruszywa) jest definicja legalna odpadów zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Definicja ta zawiera elementy wskazujące na konieczność uwzględnienia statusu prawnego, stanu faktycznego i zamiaru posiadacza rozumianego jako wyraźnie zamanifestowana chęć pozbycia całkowicie niepotrzebnego przedmiotu, przy czym zamiar ten musi zostać każdorazowo zweryfikowany z punktu widzenia obiektywnych okoliczności. W innym bowiem przypadku (tj. przy zaniechaniu dokonania wnikliwej oceny) zaistniałaby sytuacja, kiedy każda umowa cywilnoprawna mająca za przedmiot przeniesienie własności mogłaby być uważana za podstawę przekazania odpadów - gdyż jedna ze stron takiego stosunku zobowiązaniowego co do zasady działa z zamiarem wyzbycia się niepotrzebnej jej rzeczy. Jednocześnie - przy dokonywaniu takiej oceny - nie można tracić z poła widzenia faktu, że jeżeli poza zwykłą możliwością ponownego wykorzystania danej substancji jej posiadacz może odnieść korzyść ekonomiczną, prawdopodobieństwo to jego ponownego wykorzystania jest wysokie. W takich okolicznościach dana substancja nie może być nadal traktowana jako ciężar, który posiadacz usunąć, ale winna być traktowana jako rzeczywisty produkt (tak wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 18 grudnia 2007 r., C — 194/05). Tymczasem zarówno Burmistrz, jak i SKO nie przeprowadzili całościowej weryfikacji naprowadzonych okoliczności, a twierdzenia oparto jedynie na wynikach badań przeprowadzonych przez Laboratorium [...]" (raport z badań nr [...] z dnia 23 maja 2019 r.) badaniach przeprowadzonych przez firma F (raport z badań nr [...] z dnia 20 listopada 2019 r.). Skarżący zgodzili się ze stanowiskiem SKO co do braku przydatności opinii M. K., którego uprawnienia do sporządzenia jakiejkolwiek ekspertyzy nie zostały zweryfikowane. Z tego względu pominięto wszelkie wynikające z niej błędne twierdzenia. Wskazali, że zgromadzone w sprawie wyniki badań nie przesądzają o kwalifikacji przedmiotowego kruszywa (ocena tejże jest bowiem wyłączną kompetencją orzekającego w sprawie organu), ale potwierdzają, iż produkt ten nie jest niebezpieczny dla środowiska ze względu na skład chemiczny nieprzekraczający dopuszczalnej zawartości określonych substancji. W efekcie ww. badania nie stanowią dowodu w zakresie omawianej kwalifikacji, nieprawidłowe jest więc oparcie zaskarżonego orzeczenia na tychże w przedmiotowej kwestii. W ocenie skarżących pominięto fakt, że przeniesienie własności tłucznia kolejowego (kruszywa) nastąpiło na osoby fizyczne (skarżących) w ramach czynności prawnej niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej pod firmą Firma "firma E Twierdzenie to jest bezpodstawnie forsowane przez Organy obu instancji i opiera się jedynie na fakcie prowadzenia takiej działalności w ogóle, nie zaś na analizie okoliczności niniejszej sprawy. Jak wskazywali dotychczas skarżący - kruszywo to stało się ich własnością na podstawie umowy cywilnoprawnej z Przedsiębiorstwem firma B gdzie tłuczeń został objęty zamiarem w zakresie zmiany prawa własności, nie zaś całkowitego wyzbycia się jako przedmiotu zbędnego i nienadającego się do dalszego zagospodarowania. Przygotowana przez ww. Spółkę Karta Przekazania Odpadu także nie może przesądzać o kwalifikacji kruszywa. W dotychczasowej praktyce skarżącym nie przedkładano ww. dokumentu, zaś wystarczającym potwierdzeniem zawieranych umów była faktura. Nadto, Skarżący — działając jako osoby fizyczne — nie posiadali świadomości, że kruszywo to choćby potencjalnie można zakwalifikować jako odpad, skoro bez jakiegokolwiek zagrożenia dla środowiska możliwe jest jego (kruszywa) zastosowanie jako materiału budowlanego, chociażby w celu utwardzenia terenu. Wobec niemożności zakwalifikowania przedmiotowego tłucznia torowego jako odpadu nie może mieć zastosowania art. 26 ust. 2 u.o.o., gdyż przepis ten swoim zakresem uprawnia do wydania stosownego nakazu w odniesieniu do odpadów (ergo nie można nakazać usunięcia rzeczy niebędących odpadami). Skarżący wskazali przy tym, że w myśl art. 27 ust. 1 i 2 u.o.o. wytwórca odpadów ma obowiązek zagospodarować odpad, zaś przeniesienie ww. obowiązku może nastąpić jedynie na podmiot uprawniony do gospodarowania odpadami (tj. legitymujący się stosownymi decyzjami). Przedsiębiorstwo firma B (jako profesjonalista) nie mogłoby przekazać Skarżącym kruszywa stanowiącego odpad, bowiem jest to niedopuszczalne w świetle ww. przepisów i zagrożone sankcją wynikającą z art. 175 u.o.o. W konsekwencji należy przyjąć, iż zamiarem naprowadzonej Spółki nie było przeniesienie własności odpadu, ale obrót produktem w ramach ustanowionych przez przepisy prawa cywilnego. W ocenie skarżących, przyjmując, że kruszywo można określić jako odpad, zastosowanie w sprawie znajdował art. 27 ust. 8 u.o.o. Przesłankami wymienionymi w tym przepisie jest przekazanie odpadów podmiotowi nieprowadzącemu działalności gospodarczej oraz odpady te muszą być zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. 2016, poz. 93). Nie budzi wątpliwości skarżących, że tłuczeń został przekazany osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Spełniona została także przesłanka druga. Punkt 42 Załącznika do ww. rozporządzenia wymienia odpady o kodzie 17 05 08 jako odpady dopuszczone do odzysku przez osoby fizyczne poprzez ich wykorzystanie do utwardzenia powierzchni. Naprowadzony akt prawny jednocześnie określa, że dopuszczalna ilość tychże to 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni - co w niniejszej sprawie oznacza, że również ten wymóg został zachowany. Działka nr 65/3 ma powierzchnię całkowitą ok. 1,132 ha (tj. 11 320,00 m2), co oznacza, że możliwa maksymalna ilość odpadów do przyjęcia (przy założeniu, że utwardzeniu działki mogłoby podlegać jej niecałe 40%) to 900,00 Mg. Skarżący przyjęli jedynie 840,00 Mg. Przy czym — jak podkreślono — kruszywo nie zostanie w pełni wykorzystane do wykonania prac na działce nr [...], a znajduje się tam jedynie tymczasowo. Dlatego też ww. dane stanowią jedynie przykładowe wyliczenie. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa i ponowne wykorzystanie przez Skarżących przedmiotowego tłucznia kolejowego (kruszywa) jest w pełni uprawnione. Tym samym nie może mieć zastosowania art. 26 ust. 2 u.o.o., bowiem uprawnienie wynikające z art. 27 ust. 8 u.o.o. (jako lex specialis) wyłącza kompetencję organów administracji wynikającą z pierwszych z przywołanych przepisów. W piśmie z 18 sierpnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do twierdzeń skarżących dotyczących wadliwego skierowania decyzji organu pierwszej instancji do spółki cywilnej, spornej kwalifikacji odpadów oraz kwestii nabycia tłucznia kolejowego w ramach prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W zasadniczej części skarga okazała się bezzasadna, albowiem decyzja – w swej istocie – odpowiada prawu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie Dz. U. 2020 poz. 797), zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy, z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy dokonały właściwej oceny, kwalifikując przedmiotowy tłuczeń jako odpady. Pojęcie odpadów zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, według którego stanowią one każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przesłankę "pozbycia się" należy odnosić do uprzedniego posiadacza odpadu, co oznacza, że to jego wola i sposób postępowania ma wpływać na kwalifikację określonej rzeczy jako odpadu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 793/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). "Pozbycie się" rozumiane jest jako przekazanie przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób. Przy czym, w razie wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, należy mieć na względzie ogólne cele postępowania z odpadami - ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju i wobec tego indywidualizować badanie przesłanki "pozbycia się" ze względu na negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko (tak: NSA w wyroku z 9 października 2012 r., sygn. II OSK 1071/11; orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że mogą być odpadami także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 793/16, z 9 czerwca 2009 r., II OSK 960/08, z 13 kwietnia 2012 r., II OSK 157/11, z 16 kwietnia 2014 r., II OSK 2793/12). Organy obu instancji dokonały właściwej oceny, zgodnie z którą przekazanie skarżącym tłucznia kolejowego przez podmiot zajmujący się naprawą i utrzymaniem infrastruktury kolejowej, mieści się w przedstawionym wyżej rozumieniu pojęcia "pozbycia się". Dla kwalifikacji przedmiotowego tłucznia – jako odpadu – nie miało zatem znaczenia subiektywne przekonanie skarżących, że nie jest on odpadem, a wartościowym produktem nadającym się do wykorzystania w budownictwie. Wydane skarżącym dokumenty w postaci karty przekazania odpadu nr [...] z 3 czerwca 2019 r. i raportu badań nr [...] z dnia 23 maja 2019 r. wydane przez Laboratorium firma G z próbki pobranej w dniu 14 maja 2019 r. na trasie Stróże-Gorlice potwierdzają właściwą kwalifikację tłucznia – jako odpadu. Kod odpadu ustalono zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020 poz. 10), obowiązującego od 6 stycznia 2020 r. a zatem w dacie wydania decyzji Kolegium. Kodem 17 05 07 oznaczono w nim tłuczeń torowy (kruszywo) zawierający substancje niebezpieczne, zaś kodem 17 05 08 oznaczono tłuczeń torowy (kruszywo) inny niż wymieniony w 17 05 07. Tożsamymi kodami oznaczona była wskazana grupa odpadów w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2014, poz. 1923). Dalej idąc, prawidłowa była konstatacja poczyniona przez organy obu instancji, że działka skarżących nr [...] położona w B. , na której złożono odpady, nie stanowi miejsca przeznaczonego do składowania i magazynowania odpadów, a właścicieli tej działki należy uznać za posiadaczy odpadów. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że oba pojęcia "składowania" i "magazynowania" mają swoje ustawowe odniesienia. Pojęcie składowania trzeba łączyć z pojęciem składowiska odpadów, które zdefiniowane zostało w art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach, jako obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Pojęcie magazynowania odpadów zostało natomiast zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, jako czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W toku postępowania nie wykazano, by działka nr [...] była miejscem przeznaczonym do tego rodzaju działań, a skarżący posiadali wymagane zezwolenia na prowadzenie składowiska odpadów, na działalność związaną z magazynowaniem odpadów. Posiadaczem odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Domniemanie to może być obalone, jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że odpadem włada inny podmiot. Skoro jednak właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w B. nie wykazali, by odpadem władał inny podmiot, organ zobowiązany był przyjąć, że są oni posiadaczami odpadów. Odnieść się wypada w tym miejscu do podniesionego w skardze zarzutu, upatrującego podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w tym, że nie udowodniono, by wspólnicy spółki działali wspólnie, a zatem wspólnie ponosili odpowiedzialność za składowanie odpadów. Wprowadzone w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach domniemanie stanowi taki mechanizm prawny, który zdejmuje z organu administracji obowiązek udowodnienia, w przypadku wielości właścicieli nieruchomości, który z nich jest posiadaczem odpadów, a nakłada go na podmioty władające nieruchomością. W przedmiotowej sprawie żaden ze skarżących nie przedstawił dowodu wskazującego na obalenie ustawowego domniemania. Zwrócić warto ponadto uwagę na art. 26 ust. 3a ustawy o odpadach, dodany przez art. 6 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 poz. 157), który wszedł w życie 6 września 2019 r. Wzmacnia on podstawy wspólnej odpowiedzialności posiadaczy odpadów. Zgodnie z przywołanym przepisem, decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie. Wreszcie prawidłowe było stanowisko organów co do braku możliwości zagospodarowania odpadów na potrzeby własne w ramach dopuszczalnego odzysku odpadów. Odzyskiem odpadów - po myśli art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy – jest jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie, stanowią przetwarzanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy). Prowadzenie przetwarzania odpadów, obok prowadzenia zbierania odpadów, wymaga zaś uzyskania zezwolenia, o czym stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Ustawa przewiduje w art. 45 ust. 1 pkt 2 zwolnienie z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów osoby fizycznej i jednostki organizacyjnej niebędących przedsiębiorcami, wykorzystujących odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem, osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Jednocześnie art. 27 ust. 9 ustawy o odpadach stanowi, że posiadacz odpadów może przekazywać osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej niebędącym przedsiębiorcami określone rodzaje odpadów, do wykorzystania na potrzeby własne za pomocą dopuszczalnych metod odzysku, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10. Wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. 2016 r., poz. 93) stanowi w załączniku pod pozycją nr 42, że dopuszczalne jest przyjęcie na własną działkę odpadów oznaczonych kodem 17 05 08 w postaci tłucznia torowego (kruszywa) innego niż wymieniony w 17 05 07, do utwardzenia powierzchni z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego, w ilości 0,2 Mg/m2, tj. 200 kg/m2, utwardzanej powierzchni. Brak możliwości skorzystania z "dobrodziejstwa" opisanego powyżej w odniesieniu do skarżących wynika z tego, że po pierwsze, możliwość zagospodarowania (odzysku) na własne potrzeby dotyczy osób fizycznych oraz jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami. Regulacja ta nie wyklucza, w ocenie Sądu, a limine możliwości zagospodarowania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Podmioty te powinny jednak wykazać, że zagospodarowanie odpadów nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tymczasem w przedmiotowej sprawie związek pomiędzy posiadaniem odpadów i prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą występuje, co wykazały organy w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i na co wskazują twierdzenia samych skarżących. W skardze, jak i datowanym na 14 lipca 2020 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podnosili wszakże, iż kruszywo, które w ich ocenie nie było odpadem, nabyli w ramach prowadzonej rodzinnej działalności gospodarczej związanej z usługami budowlanymi, w drodze umowy cywilnoprawnej, w celu jego dalszego zagospodarowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Po drugie, możliwość zagospodarowania odpadów jest związana z zagospodarowaniem ich na tej nieruchomości, na której odpady się znajdują. W tym względzie stanowisko skarżących było takie, że działka nr [...] nie była docelowym miejscem zagospodarowania przynajmniej części tłucznia. W świetle przedstawionych rozważań nieomówione wyżej zarzuty okazały się bezzasadne. W szczególności oczywiście bezzasadny okazał się najdalej idący zarzut dotyczący nieważności decyzji wskutek błędnego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji spółce cywilnej. Zalegająca w aktach administracyjnych decyzja Burmistrza [...] z 21 lutego 2020 r. skierowana została do W. K. i T. K.. Rację miało Kolegium uznając, że błąd organu pierwszej instancji polegający na skierowaniu zawiadomienia z 16 lipca 2019 r. o wszczęciu postępowania na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. do podmiotu oznaczonego jako "Firma "firma E (podobnie zawiadomienia o oględzinach z 1 października 2019 r.) został konwalidowany w toku postępowania. Począwszy od wezwania z 15 listopada 2019 r. korespondencja w sprawie, łącznie z decyzją, kierowana była do obu skarżących. Naruszenie to nie miało przy tym negatywnych konsekwencji dla skarżących, w szczególności nie pozbawiło ich prawa czynnego udziału w postępowaniu, w tym uczestniczenia w czynnościach procesowych, czy kierowania do organu wniosków dowodowych. Niezasadne były również pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, a to art. 7, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Jak wskazano powyżej, prawidłowo zinterpretowane i zastosowane zostały również przepisy prawa materialnego, tak przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Istotnego naruszenia prawa materialnego Sąd dopatrzył się jedynie w rozstrzygnięciu zawartym w punkcie 4 decyzji Burmistrza [...], utrzymanym w mocy decyzją Kolegium, którym nałożono na skarżących obowiązek "pisemnego powiadomienia tutejszego Urzędu o wykonaniu nałożonego obowiązku oraz potwierdzenia wypełnienia nałożonego obowiązku stosownymi dokumentami w terminie do dnia 30.08.2020 r." Elementy decyzji nakładającej obowiązek usunięcia odpadów określa art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym w decyzji tej określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów. Zdaniem Sądu sformułowanie "w szczególności" dotyczy kwestii, które muszą być uregulowane, by decyzja określała precyzyjnie obowiązek usunięcia odpadów. Przepis ten nie umożliwia natomiast nakładania na adresata decyzji dodatkowych obowiązków, w tym obowiązków związanych ze sposobem wykazania wykonania nałożonego obowiązku. Niezależnie od tego wyrażony w decyzji obowiązek nie został sformułowany precyzyjnie. Pomijając już odniesienie obowiązku do "urzędu", nie zaś do organu administracyjnego, należy wskazać, że zobowiązuje on do wykazania wykonania decyzji bliżej nieokreślonymi "stosownymi dokumentami". Nie wiadomo zatem, czy wystarczające byłoby przedłożenie oświadczenia zobowiązanych o wykonaniu obowiązku, zawartej umowy celem wykonania nałożonego obowiązku, czy innych. Co istotniejsze, obowiązek zweryfikowania, czy odpady zostały usunięte, a zatem, czy decyzja została wykonana, leży przede wszystkim na organie administracji właściwym do egzekucji nałożonego obowiązku. Z tego względu Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W pozostałym zakresie, mając na względzie przedstawione wyżej wywody, w punkcie II sentencji wyroku Sąd oddalił skargę, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Ze względu na to, że skarga została uwzględniona w niewielkiej części, na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.