I SA/Op 640/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant: Referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. Ś., J. Ś. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 maja 2024 r., nr IN.II.7581.20.2024.KWO w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez I. Ś. i J. Ś. (dalej jako: "właściciele", "skarżący") jest decyzja Wojewody Opolskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") z 29 maja 2024 r., nr IN.II.7581.20.2024.KWO, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kluczborskiego (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji") z 2 kwietnia 2024 r., nr GG-GN.6852.7.2023.KU o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a, obręb B., gmina K., stanowiącej własność I. Ś. i J. Ś., poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości urządzeń służących do dystrybucji gazów w ramach realizacji zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia [...] w obrębach ewidencyjnych B.1, B. gm. K. oraz D. gm. G.". Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z 5 lipca 2023 r. E. Sp. z o.o. w M. (dalej jako: "inwestor") wystąpiła do Starosty o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a, obręb B., stanowiącej własność skarżących, w celu wykonania czynności związanych z budową gazociągu wysokiego ciśnienia w ramach realizacji zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia [...] w obrębach ewidencyjnych B.1, B. gm. K. oraz D. gm. G.". Starosta decyzją z 2 października 2023 r. ograniczył sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości zgodnie z wnioskiem inwestora. Od decyzji Starosty odwołanie złożyli właściciele. Wojewoda decyzją z 16 stycznia 2024 r. uchylił w całości decyzję Starosty Kluczborskiego z 2 października 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, wydał 2 kwietnia 2024 r. decyzję, którą ograniczył sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z wnioskiem inwestora. Ograniczenie sposobu korzystania z działki nr a polega na: - udostępnieniu części działki nr a o powierzchni 1 122 m2 zajętej jako powierzchnia placu montażowo - komunikacyjnego niezbędnego do wykonania prac związanych z budową gazociągu w/c [...] zastępującego gazociąg istniejący (ograniczenie czasowe); - umieszczeniu na terenie działki nr a odcinka sieci gazowej w/c [...] o długości 52 m; - utworzeniu strefy kontrolowanej gazociągu (ograniczenie stałe) o powierzchni 309 m2, szerokości 6 m (po 3 m na stronę od osi gazociągu) (ograniczenie stałe). Trasa projektowanego gazociągu, powierzchnia strefy kontrolowanej projektowanego gazociągu oraz powierzchnia placu montażowo-komunikacyjnego zajętego czasowo na potrzeby realizacji robót, zostały przedstawione na załącznikach graficznych stanowiących integralną część decyzji. Od decyzji Starosty z 2 kwietnia 2024 r. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości odwołanie złożyli właściciele. Wojewoda wydał 29 maja 2024 r. opisaną we wstępie decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, ze zm. - dalej jako: "u.g.n."). Ograniczenie przez starostę sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez udzielenie zezwolenia na jej zajęcie podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia następujących przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić w związku z realizacją celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Z istoty omawianej decyzji, która jest rodzajem wywłaszczenia wynika, że kluczowym jest precyzyjne i jednoznaczne określenie przez wydający tę decyzję organ administracji, zarówno przebiegu inwestycji przez nieruchomość, jak również zakresu dokonanego przez organ ograniczenia właściciela w jego prawie korzystania z nieruchomości. Inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia ma status inwestycji celu publicznego, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14). Dalej organ odwoławczy ustalił, że budowa istotnego w sprawie gazociągu jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a wymieniona wyżej działka została objęta decyzją Burmistrza K. z 27 lutego 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr a inwestor przeprowadził z właścicielami rokowania w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją wskazanego we wniosku przedsięwzięcia, jednakże rokowania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że inwestor prowadził negocjacje mające na celu podpisanie umowy służebności przesyłu z właścicielami nieruchomości. Właściciele nieruchomości zaproponowali rozwiązanie sporu w drodze ustanowienia służebności przesyłu oraz wypłaty odszkodowania, na co inwestor się nie zgodził i przestawił swoją ofertę, która nie została zaakceptowana przez właścicieli. W rezultacie do zawarcia porozumienia nie doszło. Strony postawiły sobie bowiem takie warunki, których nie chciały zaakceptować i dlatego nie zawarły umowy, na podstawie której inwestor uzyskałby dostęp do nieruchomości. Na opisaną wyżej decyzję właściciele wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez przeprowadzenie przez inwestora rokowań jedynie dla pozoru; b) art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej jako: "k.p.a.) oraz art. 86 k.p.a., poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji, nieprzesłuchanie skarżących, pomimo iż ich stanowisko w postępowaniu nie zostało przez organ jednoznacznie wyjaśnione, a także art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na których organ oparł się wydając decyzję oraz niewskazanie w uzasadnieniu analizy najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właścicieli nieruchomości; 2) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 oraz ust. 1a u.g.n. i uznanie, że zachodzą ustawowe przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej należącej do skarżących, a także uznanie, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie jej wykonania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko oraz argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z 13 września 2024 r. (sygn. akt I SA/Op 640/24) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem stawił się pełnomocnik skarżących, który podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Wskazał na podnoszoną kwotę 1 545 zł w postępowaniu administracyjnym jako w żaden sposób nie wynagradzająca strat, jakie poniosą wnioskodawcy oraz na kwestie związane z prowadzonym na działce nr a gospodarstwem rolnym, agroturystyką i podpisanymi umowami z Uniwersytetem [...] w P. oraz z jednym z Ośrodków Doradztwa Rolniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Według zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody z 29 maja 2024 r. wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że zasadnicze znaczenie, dla każdego postępowania administracyjnego, ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, co obejmuje przestrzeganie przepisów postępowania regulujących tryb dochodzenia organu do prawdy materialnej, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe zastosowanie prawa materialnego i ustalenie zakresu praw oraz obowiązków strony takiego postępowania. W sytuacji zatem sądowej kontroli decyzji w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu przez Sąd kwestie dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza wtedy, kiedy - jak w kontrolowanej sprawie - zarzuty takie zostaną wprost podniesione. Podniesiony w petitum skargi zarzut naruszenia przepisów postępowania (w skardze wskazano: art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 124 ust. 3 u.g.n.) jej autor upatruje w tym, że: rokowania przeprowadzono tylko dla pozoru; nie przesłuchano skarżących pomimo, że ich stanowisko nie zostało przez organ jednoznacznie wyjaśnione; nie wskazano w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ oparł się wydając decyzję i analizy najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właścicieli. Sąd dostrzegł, że w uzasadnieniu skargi jej autor uwypuklił tylko dwie kwestie. Po pierwsze zaproponowaną przez inwestora kwotę 1 545 zł uznał za zbyt niską, jedynie w niewielkiej części rekompensującą straty poniesione przez skarżących, którzy utrzymują się z agroturystyki, prowadzą działalność agroturystyczną i edukacyjną. W ocenie skarżących rokowania, które przeprowadził inwestor ze skarżącymi były więc wyłącznie pozorne i w rzeczywistości były fikcją. Inwestor od samego początku nastawiony był na to, że otrzyma zgodę od Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących. Po drugie zarzucił niezachowanie form zakończenia rokowań (umowy lub protokołu). Umowy o udostępnienie nieruchomości w celu zrealizowania określonej inwestycji, w której to umowie powinny znaleźć się - jak twierdzi - wszystkie warunki dotyczące rozmiaru i terminu zajęcia nieruchomości oraz rozliczeń odszkodowawczych związanych z realizacją tej umowy albo pisemnego protokołu z bezskutecznie przeprowadzonych rokowań podpisanego przez strony uczestniczące w rokowaniach, a w przypadku odmowy podpisania takiego protokołu przez podmiot, którego prawo ma być ograniczone pisemnego protokołu, w którym fakt ten powinien być stwierdzony. W ocenie Sądu podniesione w skardze, opisane powyżej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, na podstawie dowodów, co do istotnych w sprawie faktów, są bowiem prawidłowe. Zostały przedstawione w uzasadnieniu faktycznym decyzji Wojewody z 29 maja 2024 r. w stopniu wystarczającym do załatwienia sprawy administracyjnej. Mają też swoje odzwierciedlenie w zgromadzonych aktach administracyjnych, z którymi zapoznał się Sąd. Są też znane skarżącym i nie budzą wątpliwości Sądu. Nie jest celowe ich pełne w tym miejscu powtarzanie. Biorąc pod uwagę zarzuty skargi Sąd dokonał kontroli przestrzegania przepisów procesowych przez Wojewodę. Sąd nie mógł przy tym pominąć analizy regulacji materialnoprawnych. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują bowiem przepisy prawa materialnego, gdyż to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21). W kontrolowanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.g.n. Celem publicznym w rozumieniu u.g.n. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (art. 124 ust. 2 u.g.n.). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Na gruncie art. 124 ust. 3 u.g.n. ważne jest, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy w ich wyniku dojdzie do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (wyrok NSA z 21 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 496/21). Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor (wyrok NSA z 27 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2091/22). Ustawodawca nie przewidział żadnych warunków formalnych dla prowadzenia rokowań w sprawie uzyskania zgody, nie wskazano dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nałożono na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Nie określono w ustawie momentu zakończenia rokowań, mogą więc one być zakończone w dowolnym czasie, np. gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Skoro przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. konieczne jest przeprowadzenie rokowań, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości inwestor może zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowienie służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., o ile dojdzie do zawarcia umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Zawarcie umowy służebności przesyłu powodowałoby, że postępowanie prowadzone w przedmiocie ograniczenia własności nieruchomości, poprzez udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. stałoby się bezprzedmiotowe. Odmowa zawarcia takiej umowy natomiast stanowi wyraz braku woli właściciela dobrowolnego udostępnienia nieruchomości dla realizacji celu publicznego (wyrok NSA z 19 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2002/22). Nie jest przy tym rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właścicieli do przyjęcia. To bowiem nie podlega rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Co więcej, również kwestie takie, jak dobra albo zła wiara inwestora czy ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 358/21). Sąd rozpoznający sprawę akceptuje powyższą wykładnię prawa i w związku z tym uznaje, że wytycza ona kierunek oceny sprawy. Nie jest w sprawie wątpliwe ani sporne, że inwestycję celu publicznego, polegającą na budowie gazociągu w/c [...], zaplanowano na działce nr a. Przesądza o tym objęcie jej terenu decyzją lokalizacyjną z 27 lutego 2023 r. Wymieniono w niej m.in. działkę nr a (por. pkt 2 osnowy decyzji z 27 lutego 2023 r. w aktach. admin.). Z kolei linie rozgraniczające teren tej inwestycji zaznaczono na załącznikach graficznych do decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. stanowiących jej integralną część. Linie te przebiegają m.in. przez teren działki nr a (por. załącznik nr 1.9 na płytce CD przy piśmie inwestora z 5 lipca 2023 r. w aktach admin.). Trafnie też stwierdził organ odwoławczy, że pomiędzy inwestorem a właścicielami zostały przeprowadzone rokowania, oraz że rokowania te nie zakończyły się zawarciem porozumienia. Jak wynika z akt sprawy inwestor pismami z: 17 maja 2022 r., 2 listopada 2022 r., 9 lutego 2023 r., 6 czerwca 2023 r., zwracał się do właścicieli o wyrażenie zgody na udostępnienie części nieruchomości w celu wykonania robót budowalnych w związku z przebudową gazociągu oraz o zawarcie pisemnego porozumienia, którego projekt załączał do pism. W notatce z 7 czerwca 2022 r. zapisano, że właściciele podtrzymują swój brak zgody na budowę gazociągu. W notatce z 2 września 2022 r. zapisano, że właściciele warunkują zgodę ustanowieniem służebności przesyłu oraz wypłatą odszkodowania w kwocie 10 000 zł. Inwestor przekazał też skarżącym operat szacunkowy z 10 września 2022 r. określający wartość służebności przesyłu obciążającej istotną w sprawie nieruchomość. W piśmie z 16 stycznia 2023 r. właściciele podtrzymali odmowę zgody na położenie odcinka gazociągu na dz. nr a. Kwestionując operat oszacowali wartość służebności przesyłu na kwotę 112 308 zł. W piśmie z 6 czerwca 2023 r., zawierającym ostateczną propozycję inwestora wskazano, że prace budowlane realizowane w ramach przedmiotowego zadania polegać będą na przebudowie odcinka sieci gazowej. Natomiast z tekście "Porozumienia" stanowiącym załącznik do tego pisma zawarto w § 2 postanowienia, że partner wyraża zgodę na przebudowę, utrzymywanie w należytym stanie technicznym i późniejszą eksploatację przez inwestora na nieruchomości wskazanej w § 1.2 sieci gazowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Zgoda ta oznacza możliwość dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w zakresie wskazanym w tym paragrafie. Partner wyraża zgodę na zajęcie pasa o szerokości około 16 m na czas przebudowy gazociągu. Partner w odległości 3 m od osi wybudowanego gazociągu nie będzie wykonywał jakichkolwiek robót ziemnych (o charakterze budowlanym), a także nie będzie sadził drzew głęboko korzeniowych. Ponadto partner powstrzyma się od wszelkich działań mogących naruszyć istniejącą sieć lub jej zagrozić. Przebieg projektowanej sieci gazowej w/c [...] na dz. nr a i związane z nią ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości wskazano na załączniku do porozumienia. Wskazano: przebieg projektowanego gazociągu w/c [...]; strefę kontrolowaną projektowanego gazociągu o szerokości 6 metrów (po 3 metry na stronę od osi gazociągu); granice powierzchni placu montażowo - komunikacyjnego; długość projektowanej sieci w/c [...] na terenie działki nr a - 52 m; powierzchnia strefy kontrolowanej projektowanej sieci w/c [...] na terenie działki nr a - 309 m2. Jako wynagrodzenie za ułożenie, wybudowanie, modernizację i dalszą eksploatację gazociągu na nieruchomości określonej w § 1.2 inwestor zapłaci partnerowi jednorazowe wynagrodzenie w wysokości łącznie 1 545 zł. Wynagrodzenie to obejmuje także zapłatę za ustanowienie służebności przesyłu i bezumowne korzystanie z nieruchomości na przedmiotowych działkach. Wynagrodzenie wyczerpuje wszelkie ewentualne roszczenia partnera wobec inwestora związane z ułożeniem i eksploatowaniem gazociągu oraz udostępnianiem nieruchomości. Partner ustanowi w drodze jednostronnego oświadczenia w formie aktu notarialnego na rzecz inwestora i jego następców prawnych uregulowanie w zakresie bezumownego korzystania z nieruchomości oraz bezterminową służebność przesyłu na działkach i gazociągu opisanym w przedmiotowym porozumieniu. W piśmie wskazano termin 10 dni na ustosunkowanie się do pisma. W odpowiedzi skarżący w piśmie z 13 czerwca 2023 r. poinformowali, że nie wyrażają zgody na przejście gazociągu przez ich działkę. Z akt sprawy wynika, że na tym negocjacje zakończono. Sąd podziela stanowisko Wojewody, zgodnie z którym wykazane czynności spełniały wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., skoro skarżącym przedstawiono opis inwestycji, jej lokalizację na mapie załączonej do porozumienia, warunki umowy, ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości do czego mogli się ustosunkować, a także negocjować wynagrodzenie. W trakcie rokowań zaproponowano konkretne wynagrodzenie, na które skarżący nie wyrazili zgody przedstawiając własne propozycje. Nie można w tej sytuacji mówić o rokowaniach pozornych. W rozpoznawanej sprawie istotny dla rozpoznania sprawy jest tylko fakt podjęcia rokowań a nie przyczyna braku zgody stron. Jednocześnie art. 124 ust. 3 u.g.n. nie przewiduje szczególnej formy ich zakończenia, tj. umowy lub protokołu. Wbrew zarzutom skargi nie było wymagane zakończenie rokowań zawarciem umowy lub protokołem. Taki też pogląd prawny wyraził NSA w wyroku z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, który powołano w skardze. Dalej Sąd zauważa, że analiza art. 124 ust. 1 u.g.n. wyraźnie wskazuje, iż zasadniczym celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też jaki będzie jej przebieg. Skoro przepis ten wskazuje, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to kwestie te powinny być w sposób dostateczny sprecyzowane wcześniej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze ustalenia i umożliwić realizację konkretnej inwestycji celu publicznego, z uwagi na fiasko rokowań prowadzonych z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w zakresie zgody na wykonanie prac polegających na zakładaniu i przeprowadzaniu ciągów, przewodów i urządzeń. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ogranicza sposób korzystania z nieruchomości nie tylko poprzez zajęcie części tej nieruchomości przez urządzenia i obiekty, o których mowa w tym przepisie, z czym wiążą się ograniczenia możliwości użytkowania tej nieruchomości na określonym pasie terenu, ale również wprowadza tymczasowe ograniczenia wobec takiej części obszaru tej nieruchomości, który jest niezbędny dla wykonania wnioskowanych przez inwestora robót. Niezbędny zakres pasa ograniczeń mających trwały charakter wskazuje wnioskodawca i powinien on być następstwem ustaleń, wynikających z planu miejscowego lub decyzji o lokalizacji celu publicznego. Tak więc przy wydawaniu decyzji zezwalającej na ograniczenie korzystania z nieruchomości organ zobligowany jest do ustalenia czy wniosek złożony przez inwestora jest w tym zakresie zgodny z dokumentami planistycznymi, to jest planem miejscowym, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Brak jest natomiast podstaw do rozszerzania katalogu przesłanek podlegających ustaleniu w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o inne, nie wynikające wprost z treści przepisu (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 526/23). Aby decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stwarzała podstawę do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., musi ona nie tylko dopuszczać realizację konkretnej inwestycji celu publicznego, ale też w sposób dostatecznie precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, wskazując wyraźnie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz wyznaczać granice terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na czasowe zajęcie nieruchomości może być odnoszona jedynie do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w decyzji lokalizacyjnej i w decyzji tej został ustalony jej przebieg. Nie ulega wątpliwości, iż rozpoznawanej sprawie wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji celu publicznego nastąpiło w decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na: budowie gazociągu wysokiego ciśnienia [...] wraz z przebudową w obrębach ewidencyjnych B.1, B. gm. K. oraz D. gm. G. W decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. wskazano, że inwestycja ta obejmuje właśnie teren działki nr a (por. pkt 2 osnowy decyzji z 27 lutego 2023 r.). Linie rozgraniczające teren inwestycji na działce nr a uwidoczniono na mapie stanowiącej załączniki graficzny do decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. nr 1.9 (por. płyta CD przy piśmie inwestora z 5 lipca 2023 r.). Na mapie tej, w granicach działki nr a, oznaczono: przebieg linii rozgraniczających teren inwestycji, przybliżoną trasę gazociągu w/c [...], strefę kontrolowaną gazociągu w/c [...] o szerokości 6 m (po 3 m na stronę od osi gazociągu). Przebieg inwestycji celu publicznego na terenie działki nr a był więc przedmiotem odrębnej decyzji lokalizacyjnej, która nie może być obecnie podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji celu publicznego. Przebieg trasy gazociągu w/c [...] przez działkę skarżących nr a jest zdeterminowany decyzją lokalizacyjną z 27 lutego 2023 r. W rozpoznawanej sprawie spełniona została zatem kolejna przesłanka wydania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji - do działki nr a ma zastosowanie ww. decyzja lokalizacyjna z 27 lutego 2023 r. Sąd podziela pogląd prawny, że rolą decyzji opartej na przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest ścisłe określenie zakresu ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też względu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości winna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości, uwzględniając w tym zakresie dyrektywę, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji (vide: wyrok NSA z 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2043/16). Powyższa konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się jednak w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zawiera się wypełnienie normy prawnej art. 124 ust. 1 zdanie drugie u.g.n. wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tak więc przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. przekazał do kompetencji starosty wydawanie decyzji ograniczających sposób korzystania z nieruchomości, oddając do kompetencji organu ocenę zgodności inwestycji z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to zasadnicze kryterium dopuszczalności ograniczenia własności (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 526/23). Orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości niewątpliwie nie dotyczy przebiegu samej inwestycji. Kwestia ta nie mieści się bowiem w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że każdy z etapów procesu inwestowania (m.in. planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, uzyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektowanie obiektu budowlanego) stanowi autonomiczną, w zakresie orzekania, procedurę, w ramach której zapadają rozstrzygnięcia wynikające z przepisów prawa materialnego regulujących daną fazę realizacji przedsięwzięcia (ibidem). Na obecnym zaś etapie istotne było wyłącznie, że kwestionowana decyzja zakreśla obszar, w którym te prace będą wykonywane, oraz że obszar ten został objęty zajęciem z przeznaczeniem na ściśle określony cel, ograniczając prawo własności właścicieli do swobodnego dysponowania wskazaną częścią nieruchomości. Z tego punktu widzenia istotne jest, że wnioskodawca występując o wydanie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazuje również obszar, na którym będą wykonywane prace. Jeżeli zaproponowany przez wnioskodawcę we wniosku zakres ograniczenia na czas wykonywania prac nie budzi wątpliwości w zakresie jego racjonalnej oceny, tj. nie jest zbyt szeroki, to nie ma konieczności prowadzenia w każdym przypadku przez organ z urzędu postępowania dowodowego mającego na celu potwierdzenie zapotrzebowania wnioskodawcy na wskazany zakres pasa terenu. Zauważyć bowiem należy, że wnioskodawca jest profesjonalistą, więc jego oświadczenia mają wyższą wiarygodność. Natomiast powyższe nie oznacza całkowitego zwolnienia organu z obowiązku badania wniosku w tym zakresie, zwłaszcza w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości, którego prawa doznają uszczerbku, wyraźnie podważa stanowisko inwestora, gdyż wymóg taki wynika z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. W tym zakresie zasadne jest dążenie do jednoznacznego, precyzyjnego wskazania w decyzji zakresu uszczuplenia władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 526/23). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy Sąd dostrzegł, że inwestor we wniosku z 5 lipca 2023 r., skierowanym do Starosty, wyjaśnił, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr a będzie obejmować: - powierzchnię 1 122 m2 zajętą czasowo jako powierzchnię placu montażowo-komunikacyjnego niezbędnego do wykonania prac związanych z budową gazociągu zastępującego gazociąg istniejący, teren ma zostać zajęty czasowo na potrzeby pasa montażowo-komunikacyjnego wykorzystywanego w trakcie realizacji prac budowlanych na potrzeby składowania materiałów, przejazdu sprzętu budowlanego, wykonywania robót ziemnych oraz składowania urobku; - powierzchnię odcinka projektowanej sieci gazowej o długości 52 m; - powierzchnię 309 m2 strefy kontrolowanej gazociągu. Szerokość strefy 6 m, po 3 m na stronę od osi gazociągu. Wojewoda prawidłowo zauważył, że w piśmie z 5 marca 2024 r., zawierającym odpowiedź na wezwanie Starosty, inwestor szczegółowo wyjaśnił, że powierzchnia placu montażowo-komunikacyjnego składa się ze wskazanych niżej obszarów: - obszaru składowania humusu, pas o szerokości około 2-3 m przebiegający wzdłuż trasy projektowanego gazociągu, - obszaru składowania urobku, pas o szerokości około 3-4 m, przebiegający wzdłuż trasy projektowanego gazociągu, - wykopu, szerokość góry wykopu będzie wahała się od około 3 do 5 m, - obszaru przejazdu sprzętu, pas o szerokości około 3 m, przebiegający wzdłuż trasy projektowanego gazociągu, - obszaru placu montażowego, pas szerokości około 3 m, przebiegający wzdłuż trasy projektowanego gazociągu, obszar ten przeznaczony jest na potrzeby magazynowania materiałów, prefabrykację projektowanego odcinka sieci, a także lokalizację urządzeń niezbędnych do przeprowadzenia prób i badań wykonywanego odcinka gazociągu, część placu montażowego powinna zostać również przeznaczona na zabezpieczenie potrzeb socjalnych pracowników budowy. Szerokość placu montażowo-komunikacyjnego może zmieniać się nieznacznie w zależności od miejsca prowadzania prac. W związku z brakiem możliwości wyznaczenia obszaru składowania humusu oraz obszaru składowania urobku wzdłuż wykopu, przy granicy z dz. nr b (obszar leśny), zostały one wyznaczone pomiędzy obszarem placu montażowego a granicą placu montażowo - komunikacyjnego od strony północnej. W decyzji Starosty z 2 kwietnia 2024 r. uwzględniono żądania wniosku inwestora oraz złożone przez niego wyjaśnienia (pismo z 5 marca 2024 r.). W jej osnowie opisano zakres ograniczeń w sposobie korzystania z działki nr a. W załączniku do decyzji (mapa do celów projektowych w skali 1:500) uwidoczniono obszar działki nr a objęty wnioskiem inwestora o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Porównując załącznik graficzny nr 1.9 do decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r., załącznik do decyzji Starosty z 2 kwietnia 2024 r., wniosek inwestora i dokumentację rokowań z właścicielami w tym mapę załączoną do projektu porozumienia, Sąd stwierdził, że rokowania, które podjął inwestor z właścicielami dotyczyły tych samych powierzchni zajętego gruntu co wskazane w decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. oraz w decyzji Starosty z 2 kwietnia 2024 r., utrzymanej następnie w mocy przez Wojewodę. Powierzchnie te mieszczą się w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji. W ich granicach mieści się także plac montażowo - komunikacyjny. Na mapie załączonej do decyzji Starosty z 2 kwietnia 2024 r. szerokość pasa gruntu zajętego pod plac montażowo - komunikacyjny wynosi 22,5 m - 23,5 m i pokrywa się z konturem placu montażowo-komunikacyjnego zaznaczonego na załączniku do porozumienia przesłanym właścicielom przy piśmie inwestora z 6 czerwca 2023 r. jak i mieści się w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji określonych na załączniku graficznym nr 1.9 do decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. Wniosek inwestora nie wykraczał zatem poza zakres linii rozgraniczających teren inwestycji i przedmiotu podjętych rokowań, co powoduje, że zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości jest adekwatny do zakresu oferty złożonej właścicielom przez inwestora. Decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości spełnia zatem i w tym znaczeniu wymóg z art. 124 ust. 3 u.g.n., tj. przeprowadzenia rokowań. Nie można nie zauważyć, że to inwestor jest profesjonalistą uprawnionym do działań w sferze gazownictwa. Przebieg gazociągu w/c [...] wynika z decyzji lokalizacyjnej z 27 lutego 2023 r. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości mieści się w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji celu publicznego. Wynika także z ustaleń inwestora opartych na uwarunkowaniach technicznych oraz ekonomicznych. Ma zatem rację Wojewoda, że w świetle przedstawionych objaśnień zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, w tym konieczność zajęcia czasowego na plac montażowo - komunikacyjny, jest zasadny. Orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wojewoda nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania przebiegu inwestycji, czy też do zmiany zakresu ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy też słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O zakresie ograniczenia w sposobie korzystania z części nieruchomości decyduje inwestor (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie dla realizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący upatrują istoty naruszenia prawa w uszczupleniu ich praw własności i pogorszeniu warunków korzystania z należących do nich nieruchomości. Niewątpliwie jest to naruszenie ich interesu prawnego jednak nie jest ono, w realiach kontrolowanej sprawy, naruszeniem nielegalnym uzasadniającym odstąpienie od wydania decyzji, a tym samym zaniechania realizacji inwestycji gazociągowej. W kontrolowanym postępowaniu to inwestor dokonał wyboru opisanego powyżej rozwiązania w ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr a odnoszącego się do planowanego przez niego przedsięwzięcia budowy gazociągu w/c [...]. W takim przypadku rolą Wojewody jako organu administracji publicznej było sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Dokonanie przez organ odwoławczy samodzielnej oceny racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora miałoby charakter pozaprawny. Sąd dostrzega przy tym, że autorzy skargi nie przedstawili argumentacji faktycznej i prawnej negującej skutecznie wskazane przez inwestora granice i powierzchnie terenu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w tym terenu zajętego czasowo pod plac montażowo - komunikacyjny. Sąd wyjaśnia, że zagadnienia dotyczące wystąpienia w przyszłości awarii, zniszczenia upraw i odszkodowania, którym mowa w art. 124 ust. 4 u.g.n. nie należą do zakresu przedmiotowego sprawy dotyczącej skargi na decyzję z art. 124 ust. 1 u.g.n., ponieważ odnoszą się do zdarzeń, które dopiero mogą wystąpić w następstwie jej wykonania. Natomiast zagadnienie ustanowienia służebności przesyłu należące do czynności regulowanych prawem cywilnym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Ponadto wzmiankowane w skardze naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n., wskutek wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., znajduje się poza zakresem rozpoznania w sprawie niniejszej, ponieważ w znaczeniu formalnym decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., podlega odrębnie zaskarżeniu, z czego skarżący mogli skorzystać. Z tego powodu w sprawie obecnie rozpoznanej przez Sąd zarzut naruszenia art. 124 ust. 1a u.g.n. jest chybiony, ponieważ pozostaje bez związku z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego wskutek skargi właścicieli na decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Sąd dostrzega, że ograniczenie praw skarżących w takim zakresie jak wynika to z zaskarżonej decyzji stanowi ingerencję w dobro konstytucyjnie chronione, jakim jest własność. Zostało ono jednak usprawiedliwione koniecznością ochrony innych wartości podlegających konstytucyjnej ochronie. Konieczność budowy gazociągów wysokiego ciśnienia jako inwestycji celu publicznego mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie wykazano, że interes ogólny (publiczny) jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych skarżących i powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży odjęcie, chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. Negatywne skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (por. art. 124 ust. 5 u.g.n.). Zatem pomimo odjęcia lub ograniczenia własności dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji inwestycji celu publicznego nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Uwzględniając powiedziane powyżej Sąd stwierdził, że zgromadzony przez Wojewodę materiał dowodowy potwierdził wystąpienie przesłanek wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Stąd nie zasługują na akceptację stawiane przez skarżących zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego w tym art. 77, art. 86 i art. 107 § 3 oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. Ustalenia stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia, w tym przesłuchania skarżących. Ponadto Wojewoda dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod powołane przepisy. W świetle ustaleń znajdujących umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie nie występują też wątpliwości co do treści zastosowanej normy prawnej. Ponadto, w przekonaniu Sądu, ustalenia i ocena organu znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającej wszystkie wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji tej organ wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, przedstawiając swoje stanowisko w sposób jasny i zrozumiały, a także odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Dlatego Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.