II SA/Rz 1263/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala - Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca Spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ odwoławczy) z dnia [...] września 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 25.000 zł za następujące naruszenia: 1) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. – niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, sankcjonowane karą 75.000 zł (15 x 5.000 zł). Organ podał, że analiza danych z pamięci tachografów pojazdów wykazała nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowców oraz przebytej drogi: pojazd o nr rej. [...] w dniu 7 stycznia 2019 r. od godz. 15:20 do godz. 16:23 (39 km); pojazd o nr rej. [....] w dniu 8 grudnia 2018 r. od godz. 09:09 do godz. 10:27 (56 km), w dniu 10 listopada 2018 r. od godz. 09:08 do godz. 10:33 (42,9 km), w dniu 1 stycznia 2019 r. od godz. 22:58 do godz. 23:30 (17 km), w dniu 8 stycznia 2019 r. od godz. 19:16 do godz. 20:10 (13 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 24 grudnia 2018 r. od godz. 00:02 do godz. 00:23 (9 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 21 listopada 2018 r. od godz. 15:59 do godz. 16:18 (11,7 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 8 stycznia 2019 r. od godz. 16:25 do godz. 16:36 (4,8 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 24 listopada 2018 r. od godz. 11:50 do godz. 16:14 (55,1 km); pojazd o nr [...] w dniu 17 grudnia 2018 r. od godz. 13:31 do 14:23 (33 km), w dniu 19 marca 2019 r. od godz. 12:51 do 15:07 (129,8 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 21 grudnia 2018 r. od godz. 18:34 do godz. 21:59 (141 km), w dniu 6 marca 2019 r. od godz. 13:58 do godz. 14:39 (19 km); pojazd o nr rej. [...] w dniu 9 listopada 2018 r. od godz. 16:56 do godz. 17:42 (7,8 km); pojazd o nr [...] w dniu 8 marca 2019 r. od godz. 21:09 do godz. 21:46 (14 km), 2) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu, sankcjonowane karą 500 zł (1 x 500 zł). Organ podał, że analiza danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za okres od dnia 23 listopada 2018 r. do dnia 12 marca 2019 r. wykazała, że zostały one pobrane w dniu 12 marca 2019 r., zaś wcześniejsze pobranie danych z tachografu miało miejsce w dniu 7 listopada 2019 r. Liczba dni pomiędzy tymi pobraniami to 125, natomiast liczba zarejestrowanych dni aktywności wyniosła 121, 3) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą 126.000 zł (252 x 500 zł). Organ podał, że skarżąca Spółka nie okazała danych z tachografów cyfrowych z pojazdów: nr rej. [...] za okres od dnia 8 lutego 2019 r. do dnia 21 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 22 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 10 listopada 2018 r. oraz od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 6 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 9 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., przy czym w dniach od dnia 10 marca 2019 r. do dnia 14 marca 2019 r. nastąpiła awaria (przerwa w zasilaniu) trwająca 92 godz. i 34 min.; nr rej. [...] za okres od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 5 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r.; nr rej. [...] za okres od dnia 3 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., przy czym w dniach od 4 marca 2019 r. do 9 marca 2019 r. nastąpiła awaria (przerwa w zasilaniu) trwająca 118 godz. 21 min., od 10 marca 2019 r. do 11 marca 2019 r. nastąpiła awaria (przerwa w zasilaniu) trwająca 36 godz. i 32 min. i od 22 marca 2019 r. do 23 marca 2019 r. nastąpiła awaria (przerwa w zasilaniu) trwająca 16 godz. i 31 min.; nr rej. [...] za okres od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., 4) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. Ś., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 4 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godz. i 35 min. w okresie od godz. 14:07 do godz. 19:53. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 14:10 do godz. 14:30, 5) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 4 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minuty w okresie od godz. 14:08 do godz. 19:31. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 14:11 do godz. 14:28, 6) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 4 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut w okresie od godz. 15:31 do godz. 20:05. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 15:44 do godz. 16:07, 7) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 10 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godz. 09:18 do godz. 14:24, 8) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy W. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 15 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godz. 14:23 do 19:26. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 17:01 do godz. 17:21, 9) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy K. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 19 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godz. 08:07 do godz. 13:42. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 10:29 do godz. 10:50, 10) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy T. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 21 listopada 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minut w okresie od godz. 09:46 do godz. 16:15. W okresie tym kierowca odebrał dwie przerwy minimum 15-minutowe: od godz. 13:52 do godz. 14:21 i od godz. 14:40 do godz. 15:01, 11) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.8.1, 5.8.2., 5.8.3. załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, sankcjonowane karą 150 zł (1 x 150 zł); o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, sankcjonowane karą 300 zł (1 x 300 zł); za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin, sankcjonowane karą 400 zł (1 x 400 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: od dnia 26 listopada 2018 r. godz. 00:00 do dnia 2 grudnia 2018 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 35 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:56 dnia 1 grudnia 2018 r. do godz. 06:26 dnia 3 grudnia 2018 r., podczas gdy kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 9 godzin i 30 minut, 12) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.6.1, 5.6.2. załącznika nr 3 do u.t.d., niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł); skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą 200 zł (1 x 200 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy B. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że w dniu 3 grudnia 2018 r. o godz. 06:42 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 42 minuty, tj. od godz. 23:00 dnia 3 grudnia 2018 r. do godz. 06:42 dnia 4 grudnia 2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut, 13) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 5 grudnia 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godz. 13:40 do godz. 19:00. W okresie tym kierowca odebrał dwie przerwy minimum 15-minutowe: od godz. 13:45 do godz. 14:01 i od godz. 14:02 do godz. 14:28, 14) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 8 grudnia 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godz. 09:09 do godz. 14:20, 15) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 23 grudnia 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godz. 19:06 do godz. 00:23. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 19:10 do godz. 19:30, 16) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1, 5.11.2., 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł); o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonowane karą 250 zł (1 x 100 zł); za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, sankcjonowane karą 2.450 zł (7 x 350 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że kierowca w dniu 7 stycznia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 31 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 1 minutę w okresie od godz. 10:24 do godz. 20:31. W okresie tym kierowca odebrał dwie przerwy minimum 15-minutowe: od godz. 10:25 do godz. 10:46, od godz. 15:20 do godz. 16:23, 17) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. Ś., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 8 stycznia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godz. 11:31 do godz. 16:36, 18) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 10 godzin, sankcjonowane karą 250 zł (1 x 250 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od dnia 7 stycznia 2019 r. do dnia 20 stycznia 2019 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 15 minut. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd przez 90 godzin i 15 minut, 19) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 10 godzin, sankcjonowane karą 250 zł (1 x 250 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od dnia 14 stycznia 2019 r. do dnia 27 stycznia 2019 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 41 minut. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd przez 93 godzin i 41 minut, 20) naruszenie art. 92a ust. 1, 5, 6 i 7 u.t.d. oraz lp. 5.11.1, 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą 100 zł (1 x 100 zł); o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonowane karą 250 zł (1 x 250 zł). Organ podał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. Ś., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 6 marca 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 33 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 3 minuty w okresie od godz. 08:13 do godz. 14:39. W okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową: od godz. 13:10 do godz. 13:34, 21) naruszenie art. 92a ust. 1, 5 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane karą 10.400 zł (13 x 800 zł). Organ podał, że analiza przedłożonych danych z pamięci tachografów pojazdów wykazała, że we wskazanych dniach wykonywano zarobkowy przewóz osób: pojazd marki MAN o nr rej. [...]: w dniach 16, 18 listopada 2018 r., 2, 21 grudnia 2018 r., 8, 10 lutego 2019 r.; pojazd marki BOVA VDL o nr rej. [...]: w dniach 2, 3 listopada 2018 r., 7 grudnia 2018 r., 2, 3, 6, 7, 11, 14 stycznia 2019 r., 3, 4, 8 luty 2019 r.; pojazd marki Mercedes o nr rej. [...]: w dniach 1, 2, 3, 7, 8, 9, 10, 11, 24, 25, 26, 27, 28, 29 listopada 2018 r.; pojazd marki Mercedes o nr rej. [...]: od dnia 10 listopada 2018 r. do dnia 20 listopada 2018 r.; pojazd marki Mercedes o nr rej. [...]: od dnia 6 listopada 2018 r. do dnia 15 listopada 2018 r.; pojazd marki [...]: w dniach 2, 3, 4, 5, 9, 23 listopada 2018 r.; pojazd marki Mercedes o nr rej. [...] w dniach od 11 listopada 2018 r. do dnia 17 listopada 2018 r.; pojazd marki MAN o nr rej. [...]: w dniach 4, 5, 13 listopada 2018 r.; pojazd marki MAN o nr rej. [...]: w dniach 5 listopada 2018 r., 9 grudnia 2018 r. 6 stycznia 2019 r.; pojazd marki Mercedes o nr rej. [...]: w dniach 9, 16, 23 listopada 2018 r.; pojazd marki VDL o nr rej. [...]: w dniach 4, 9, 12, 30 listopada 2018 r.; pojazd marki VDL o nr rej. [...]: w dniach od 1 listopada 2018 r. do dnia 7 listopada 2018 r., 16 listopada 2018 r., 1, 2 grudnia 2018 r.; pojazd marki VDL o nr rej. [...]: w dniach 3, 4, 11, 13, 18, 19, 25, 28 listopada 2018 r., 2, 9, 10, 15 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że skarżąca Spółka prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie odniosła się do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Organ I instancji wyjaśnił, że konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorstw wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.t.d., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, że organy inspekcji transportu drogowego dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Organ I instancji wskazał, że suma kar pieniężnych wynikających ze stwierdzonych naruszeń na podstawie załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 217.800 zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., wysokość kary zostaje ograniczona do kwoty 25.000 zł, ponieważ średniomiesięczne zatrudnienie u tego przedsiębiorcy to 103 osoby. Organ wskazał również, że nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b lub art. 92c u.t.d. Skarżąca Spółka nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za zastosowaniem tych przepisów. Ponadto art. 92c u.t.d. dotyczy tylko sytuacji wyjątkowych, trudnych do przewidzenia, tj. sytuacji, których nie można przewidzieć podczas planowania zadania transportowego nawet pomimo zachowania należytej staranności. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby takie okoliczności zaistniały w sprawie. Z kolei zastosowanie art. 92b u.t.d. możliwe jest tylko, gdy przewoźnik wykaże, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92b oraz art. 92c u.t.d. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy Spółka spełnia przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:  a) art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) przez wybiórczą i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz naruszenie zasady zaufania i wydanie decyzji mimo istotnych wad postępowania dowodowego, b) art. 107 § 1 pkt 4 i art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 1.5, lp. 6.3.16, lp. 6.3.18, lp. 5.4, lp. 5.6., lp. 5.8, lp. 5.11, lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, - popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, - popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, z późn. zm.) b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, g) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16), h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: l) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, p) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z 2013 r. poz. 567, z 2016 r. poz. 2206 oraz z 2018 r. poz. 1480), x) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7a u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Organ przytoczył również treść art. 7a ust. 2, określający wymogi wniosku, o którym mowa w ust. 1. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji (art. 14 ust. 3 u.t.d.). Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji (art. 14 ust. 4 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 800 zł, sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca Spółka posiada licencję Nr [...] dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób wydaną w dniu 18 stycznia 2018 r., z ważnością do dnia 18 stycznia 2023 r. Analiza danych cyfrowych z tachografów zainstalowanych w pojazdach oraz danych cyfrowych z kart kierowców potwierdziła, że Spółka wykonywała przewozy drogowe osób pojazdami niezgłoszonymi do licencji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kara nakładana jest za fakt stwierdzenia niedochowania ustawowo określonego terminu. Bez znaczenie jest zatem przyczyna opieszałości lecz jej skutek. Organ odwoławczy podzielił więc stanowisko organu I instancji w zakresie omawianego naruszenia. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do treści art. 32 ust. 1-3 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. W myśl art. 33 ust. 1-3 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachograf analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli. Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ww. rozporządzenia, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Natomiast w myśl art. 34 ust. 3 ww. rozporządzenia, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie z art. 34 ust. 4 ww. rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Jak stanowi art. 34 ust. 5 ww. rozporządzenia kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) czas prowadzenia pojazdu; (ii) "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) przerwy lub odpoczynek. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.16 załącznika do u.t.d., który nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca Spółka nie okazała danych cyfrowych z pojazdów: o nr rej.: [...] od dnia 8 lutego 2019 r. do dnia 21 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 22 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 10 listopada 2018 r., od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 6 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 9 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. (w dniach 10-14 marca 2019 r. awaria tachografu), o nr rej. [...] od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 5 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., o nr rej. [...] od dnia 3 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. (w dniach 4-9, 10-11, 22-23 marca 2019 r. miała miejsce awaria tachografu), o nr rej. [...] od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. Mając na uwadze powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny po rozpoznaniu przez organ odwoławczy wynosi łącznie 122.000 zł. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 – 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010, rozporządzenie to ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do celów rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., który naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy pojazd. Na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], po dokonaniu ponownej ich analizy z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia, organ odwoławczy stwierdził, że dane te zostały sczytane w dniu 7 listopada 2018 r., a następnie w dniu 12 marca 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło więc 121 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Natomiast plik z dnia 8 lutego 2019 r. jest niekompletny. Dlatego też w ocenie organu kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 500 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 4 lit. i) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 stanowi, że "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z definicją podaną w art. 4 lit. j) cytowanego aktu, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 zł. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie naruszenia opisanego w decyzji z dnia 14 grudnia 2019 r. w pkt 18 i 19, zwracając uwagę, że skarżąca Spółka w odwołaniu nie odniosła się do tego naruszenia. Organ odwoławczy uznał więc, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 500 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., który niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonuje karą w wysokości 200 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonuje karą w wysokości 350 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia opisanego w decyzji z dnia [....] grudnia 2019 r. w pkt 12 wskazując, że skarżąca Spółka w odwołaniu nie odniosła się do tego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 300 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 0.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1, 6 i 7-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu każdych dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku; lub - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, o czas do 3 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 zł, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 300 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin, karą w wysokości 400 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia opisanego w decyzji z dnia 14 grudnia 2019 r. w pkt 11 wskazując, że skarżąca Spółka w odwołaniu nie odniosła się do tego naruszenia. W ocenie organu odwoławczego kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 850 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł.; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł.; za każde następne rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia opisanego w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w pkt 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 20 wskazując, że skarżąca Spółka w odwołaniu nie odniosła się do tego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 4.250 zł. Odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5.000 zł. Organ odwoławczy wskazał, że wykonywane były przewozy drogowe rzeczy bez karty załogowanej w tachografie cyfrowym. Organ podzielił więc stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia opisanego w decyzji z dnia 14 grudnia 2019 r. w pkt 1. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 75.000 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca Spółka nie wskazała na żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Organ wyjaśnił, że z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b ust. 1 i art. 92c u.t.d., powinien wykazać sam przedsiębiorca. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Op 123/15. Ponadto organ przytoczył wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 66/17, z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1253/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. II SA/Gl 1173/14, z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Gl 933/14. Organ odwoławczy stwierdził również, że wynikający z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Aby doszło do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nie naruszył przepisów k.p.a., a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji zawiera wskazanie wszystkich faktów potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania zatrudnionych kierowców, organ odwoławczy wskazał, że działanie takie jest niecelowe, bowiem organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Przesłuchania ww. osób nie wniosłyby nowych okoliczności do sprawy a jedynie przedłużyłyby toczące się postępowanie. Naruszenia, które zostały stwierdzone i ujawnione w protokole kontroli są oczywiste i nie budzą wątpliwości. Ponadto skarżąca Spółka nie wnioskowała w toku postępowania o przesłuchanie kierowców. Dokumentacja okazana do kontroli odzwierciedla w sposób miarodajny i zgodny z rzeczywistością sposób prowadzenia przez stronę przedsiębiorstwa. Zatem żaden dodatkowy dowód nie jest konieczny. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ustawowym terminie skarżąca Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 92a u.t.d. w zw. z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 165/2014 w zw. z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, w której przedsiębiorstwo transportowe ma obowiązek przechowywania danych wczytanych z jednostki pojazdowej i z karty kierowcy przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu - po upływie w/w minimalnego okresu 12 miesięcy nie można skutecznie kierować względem przewoźnika zarzutu niedostarczenia danych wyłączonych przez prawodawcę z obowiązku archiwizowania - z w/w względów obarczenie skarżącej Spółki karą pieniężną z tytułu nieokazania danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. WOT 30415 za okres od 1 listopada 2018 r. do 10 listopada 2018 r. jest bezzasadne, obowiązek przechowywania w/w danych przez skarżącą Spółkę wygasł wraz z upływem przewidzianego przez prawodawcę minimalnego okresu 12 miesięcy, dane te mogły podlegać legalnemu usunięciu, 2) art. 14 w zw. z art. 92a w zw. z art. 92b u.t.d. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, w której w sprawie doszło do realizacji przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika za naruszenia – skarżąca Spółka zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania zgodnie z wymogami zakreślonymi w w/w przepisach, zagwarantowała kierowcom odpowiednie szkolenia, sprawowała stały nadzór nad wykonywaniem przez nich obowiązków, dyscyplinowała ich w zakresie ewentualnych naruszeń - pomimo powyższego, niniejszy stan rzeczy nie został przez organ w jakimkolwiek stopniu rozpoznany, organ pominął wnioski dowodowe skarżącej Spółki na wykazanie w/w okoliczności, zaniechał przesłuchania w sprawie świadków (kierowców) oraz stron, oparł się wyłącznie na dowodzie z danych cyfrowych z kart kierowców i z tachografów cyfrowych - w konsekwencji skarżąca Spółka została obarczona karą pieniężną za naruszenia, które nie zostały przez organ w jakimkolwiek stopniu wyjaśnione, organ nie wziął pod uwagę okoliczności wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych, pomijając wnioski skarżącej Spółki organ nie rozstrzygnął zaistniałych z tego tytułu wątpliwości i braków na korzyść strony, 3) naruszenie art. 14 w zw. z art. 92a w zw. z art. 92c u.t.d. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, w której w sprawie doszło do realizacji przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika, powołane naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń lub okoliczności, na które skarżąca Spółka nie miała wpływu i których nie mogła przewidzieć - niniejszy stan rzeczy nie został przez organ w jakimkolwiek stopniu rozpoznany, organ pominął wnioski dowodowe skarżącej Spółki na wykazanie w/w okoliczności, zaniechał przesłuchania w sprawie świadków (kierowców) oraz stron, oparł się wyłącznie na dowodzie z danych cyfrowych z kart kierowców i z tachografów cyfrowych - w konsekwencji czego skarżąca Spółka została obarczona karą pieniężną za naruszenia, które nie zostały przez organ w jakimkolwiek stopniu wyjaśnione, organ nie wziął pod uwagę okoliczności wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych, pomijając wnioski skarżącej Spółki organ nie rozstrzygnął zaistniałych z tego tytułu wątpliwości i braków na korzyść strony, 4) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na braku rozpatrzenia przez organ sprawy w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a w konsekwencji poczynienie ustaleń i interpretacji błędnych i sprzecznych z obowiązującym prawem poprzez: a) nienależyte wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, niewykazanie przez organ w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę zarzucanych naruszeń przepisów u.t.d., umowy międzynarodowej AETR rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia (UE) nr 165/2014, brak przeprowadzenia przez organ oceny wystąpienia (lub braku) wymienionych w w/w aktach przesłanek egzoneracyjnych, pominięcie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę dowodów na wykazanie w/w okoliczności, b) zaniechanie wyjaśnienia przez organ czy - w odniesieniu do zarzucanych naruszeń dotyczących przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, niezachowania wymaganego dziennego bądź tygodniowego okresu odpoczynku oraz niezarejestrowania na karcie kierowcy aktywności kierowcy (lp. 5.4; lp. 5.6; lp. 5.8; lp. 5.11; lp. 6.2.1) - ze strony skarżącej Spółki doszło do zagwarantowania właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania w rozumieniu przepisów ustawy, brak rozpoznania przez organ okoliczności przeprowadzania przez skarżącą Spółkę stosownych szkoleń względem kierowców, sprawowania przez stałego nadzoru nad wykonywaniem przez kierowców swych obowiązków, dyscyplinowania ich w zakresie ew. naruszeń, oraz pominięcie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę środków dowodowych na wykazanie w/w okoliczności i rozstrzygnięcie powstałych z tego tytułu braków i wątpliwości dowodowych na niekorzyść strony, c) zaniechanie wyjaśnienia przez organ czy wystąpienie zarzucanych naruszeń (lp. 1.5; lp. 6.3.16; lp. 6.3.18; lp. 5.4; lp. 5.6; lp. 5.8; lp. 5.11; lp. 6.2.1) nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, na które podmiot wykonujący przewozy miał wpływ bądź które mógł przewidzieć, w tym m. in. brak wyjaśnienia przez organ czy przekroczenie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, brak zachowania wymaganego okresu dzielonego odpoczynku dziennego bądź tygodniowego odpoczynku tygodniowego, niezarejestrowanie na karcie kierowcy aktywności kierowcy - nastąpiło z przyczyn leżących po stronie osób trzecich lub wskutek siły wyższej, m. in. z uwagi na nieprzewidziane utrudnienia na drodze, wypadki komunikacyjne, blokady drogowe, warunki pogodowe, chorobę lub nagłą niedyspozycję pasażera bądź kierowcy, inne okoliczności uniemożliwiające wykonanie przewozu na danej trasie w zakładanym i uwzględniającym ew. opóźnienia czasie, d) oparcie zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodzie z danych cyfrowych z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych, pomimo że w/w środek dowodowy nie wyjaśnia całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie odzwierciedla w sposób niebudzący wątpliwości przebiegu zdarzenia, nie pozwala na ocenę, czy w sprawie doszło do wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącej za zarzucane naruszenia - z tego tytułu nie może stanowić on samodzielnej podstawy zapadłego rozstrzygnięcia, jedynego dowodu przeprowadzonego przez organ w toku postępowania wyjaśniającego, przy jednoczesnym pominięciu jakichkolwiek dalszych, zawnioskowanych przez stronę środków dowodowych, w tym dowodu z przesłuchania świadków i stron, e) pominięcie przez organ dalszych środków dowodowych niezbędnych dla kompleksowego rozstrzygnięcia sprawy - pomimo że w sprawie istniała potrzeba przeprowadzenia m. in. zawnioskowanego przez skarżącą Spółkę dowodu z przesłuchania stron i świadków, złożenia wyjaśnień przez kierowców - na okoliczność zapewnienia przez skarżącą właściwej organizacji i dyscypliny pracy, prawidłowych zasad wynagradzania w rozumieniu przepisów ustawy, sprawowania przez skarżącą Spółkę nadzoru nad wykonywaniem zadań przez kierowców, dyscyplinowania i szkolenia ich w zakresie ew. naruszeń, ustalenia przyczyn przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, niezachowania wymaganego okresu dzielonego odpoczynku dziennego bądź odpoczynku tygodniowego oraz niezarejestrowania na karcie kierowcy aktywności kierowcy, w tym ustalenia czy zarzucane naruszenia nastąpiły z przyczyn leżących po stronie osób trzecich lub wskutek siły wyższej m.in. z powodu choroby bądź nagłej niedyspozycji kierowcy lub pasażera, ewentualnych ograniczeń w wykonywaniu w tym czasie przewozu, wypadków komunikacyjnych, blokad drogowych, szczególnych warunków pogodowych, etc. f) brak należytego uzasadnienia przez organ powodów pominięcia zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę wniosków dowodowych, ogólnikowe przyjęcie przez organ, że są one "bezcelowe" bez wyjaśnienia przyczyn takiego stanowiska, nieodniesienie się przez organ do dopuszczalnych podstaw ich oddalenia (tj. sprzeczność z prawem, brak związku z sprawą, brak znaczenia dla wyjaśnienia jej stanu faktycznego). Mając powyższe na uwadze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka powtórzyła treść zarzutów oraz przytoczyła na ich poparcie orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została oddalona, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, po uprzednim umożliwieniu stronom postępowania, przedstawienia nowych okoliczności, twierdzeń i dowodów na ich poparcie, w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Sąd działając z urzędu, niezależnie od granic skargi i podniesionych zarzutów, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub procesowego, których postać lub stopień miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść końcowego rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.). W granicach kompetencji weryfikacyjnych sądu administracyjnego oraz podstaw uwzględnienia skargi zaskarżona decyzja nie mogła więc zostać wzruszona. Zaskarżona decyzja dotyczy szesnastu grup naruszeń przepisów o transporcie drogowym, które są związane z działalnością 31 kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie strony skarżącej. W ocenie organu odwoławczego łączna kwota kar pieniężnych powinna wynieść 213.800 złotych, jednak organ ten uwzględniając treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. ograniczył wymiar kary pieniężnej do kwoty 25.000 złotych. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że ustalone w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy naruszenia prawa wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.) w zakresie pozycji: 1) 1.5. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym1), w wymaganym terminie - za każdą zmianę; 2) 6.3.18 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd; 3) 5.4. pkt 1 - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 10 godzin; 4) 5.6. pkt. 1-2) - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny ; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 5) 5.8. pkt. 1-3) - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin; 6) 5.11. pkt. 1-3) - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut ; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; 7) 6.2.1. - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; 8) 6.3.16. - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, są w pełni prawidłowe, a przyporządkowane do nich sankcje o łącznej wartości 213.800 złotych odpowiadają warunkom określonym w załączniku nr 3 do u.t.d. Ocena ta wynika z następujących wyliczeń: 1) 13 naruszeń opisanych pod poz. 1.5., zagrożonych karą w wysokości 800 złotych (10.400 zł); 2) 1 naruszenie opisane pod 6.3.18., zagrożone karą w wysokości 500 złotych; 3) 2 naruszenia opisane pod poz. 5.4. pkt 1, zagrożone karą w wysokości 250 złotych (500 złotych); 4) naruszenia opisane pod poz. 5.6. pkt 1 (kara w wysokości 100 złotych) i pkt 2 (kara w wysokości 200 złotych) (łącznie 300 złotych); 5) naruszenia opisane pod poz. 5.8. – pkt. 1 (kara w wysokości 150 złotych), pkt 2 (kara w wysokości 300 złotych), pkt 3 (kara w wysokości 400 złotych) (łącznie 850 złotych); 6) naruszenia opisane pod poz. 5.11. – pkt. 1 (kara w wysokości 100 złotych), pkt 2 (kara w wysokości 250 złotych), pkt 3 (kara w wysokości 350 złotych), multiplikowane co do pkt. 1 (13 naruszeń), pkt. 2 (2 naruszenia) i pkt. 3 (7 naruszeń) (łącznie 4.250 złotych); 7) 15 naruszeń opisanych pod poz. 6.2.1. zagrożonych karą w wysokości 5.000 złotych za każde naruszenie (łącznie 75.000 złotych); 8) naruszenia opisane pod poz. 6.3.16. (244 dni w odniesieniu do każdego kierowcy, co przy stawce 500 złotych za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, uzasadniało ustalenie kary w wysokości 122.000 złotych). Sąd uznaje powyższe ustalenia organu odwoławczego, związane ze zmianą ustaleń i ocen organu pierwszej instancji, za w pełni prawidłowe, a poczynione na ich tle operacje wykładni i subsumpcji za odpowiadające prawu. Tym samym nie zachodzi konieczność powtarzania ich treści, gdyż Sąd przejmuje je jako własne. Dla porządku za stosowne uznaje się jednak przypomnienie, że zgodnie z poz. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. każdy czyn polegający na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, który skutkuje nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi rodzi odpowiedzialność administracyjną w postaci obowiązku uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za każde naruszenie. W przedmiotowej sprawie skarżony organ szczegółowo opisał, skonkretyzował i uzasadnił kwalifikację działających w ramach przedsiębiorstwa strony skarżącej czynów kierowców jako wyczerpujących znamiona deliktu stypizowanego pod poz. 6.2.1. (zob. s. 17-20 zaskarżonej decyzji). Sąd podziela te ustalenia jako zgodne z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy administracyjnej. Kierowcy objęci kontrolą wbrew prawnemu obowiązkowi administracyjnemu nie dokonywali w ustalonych okresach aktywności transportowej rejestracji na tzw. karcie kierowcy, za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Brak wymaganej rejestracji był konsekwencją usunięcia karty kierowcy z urządzenia rejestrującego. Ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości (wynikają z autentycznych i wiarygodnych wydruków z cyfrowych urządzeń rejestrujących) i nie zostały w żaden sposób podważone w toku postępowania. Również przywołany przez organ odwoławczy wzorzec materialnoprawny źródła wykonywania obowiązków administracyjnoprawnych został prawidłowo ustalony i zastosowany przez skarżony organ. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów (art. 33 ust. 1 akapit 1). Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 33 ust. 3). Ponadto zgodnie z art. 34 cyt. rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (art. 34 ust. 1). Kierowcy mają również obowiązek odpowiedniego chronienia wykresówek lub kart kierowcy i nieużywania zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (art. 34 ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) art. 34, w przypadku tachografu cyfrowego (jak w przedmiotowej sprawie), wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf (zon. Art. 34 ust. 3). Zgodnie z art. 34 ust. 4 cyt. rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Z punktu widzenia stwierdzonych w przedmiotowej sprawie wielokrotnych naruszeń obowiązku rejestracji danych na kartach kierowców najistotniejsze są postanowienia art. 34 ust. 5. Przepis ten wyraźnie stanowi, że kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) "czas prowadzenia pojazdu" (pod odpowiednim symbolem); (ii) "inna praca" (pod odpowiednim symbolem), która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) "okresy gotowości" (pod odpowiednim symbolem), zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) "przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie" (pod odpowiednim symbolem); (v) "okres odpoczynku spędzany na promie lub w pociągu", zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, z obowiązkiem oznaczenia "promu/pociągu" odpowiednim symbolem. Ponadto kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy (art. 34 ust. 7). Wobec powyższego bezspornego ustalenia wielokrotnych (15) naruszeń w zakresie obowiązków wskazanych w art. 33 i 34 rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, uzasadnione byłoby wymierzenie kary w łącznej wysokości 75.000 złotych tylko za same naruszenia opisane pod poz. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Ze względu jednak na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. wysokość kary została zredukowana do kwoty 25.000 złotych. Sąd w celu pełnego wyjaśnienia sytuacji prawnej strony skarżącej i usunięcia jej wątpliwości co do legalności stwierdzenia naruszeń opisanych pod. poz. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d. uznał jednak za stosowne dokonać również oceny prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów będących w powyższym zakresie podstawą stwierdzenia naruszenia prawa opisanego pod ww. pozycją załącznika nr 3 do u.t.d. Naruszenie prawa wskazane pod poz. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d. polega na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Sankcja za powyższe naruszenie wynosi 500 złotych za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Z brzmienia powyższego opisu należy wyprowadzić logiczny wniosek, że sankcjonowaniu może podlegać nieudostępnienie wykresówek lub danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego tylko za okres, co do którego w momencie kontroli nadal trwa prawny obowiązek przechowywania tego rodzaju danych. Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85: a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa; b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Z art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. wynika zatem, że sankcja za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (poz. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d.) może odnosić się tylko do tych danych, co do których w momencie kontroli właściwego organu nie upłynął jeszcze dwunastomiesięczny okres obligatoryjnego przechowywania danych po dniu ich zarejestrowania. Z akt sprawy wynika, że kontrola w przedsiębiorstwie strony skarżącej została przeprowadzona w dniach od 17 października 2019 r. do dnia 21 listopada 2019 r., co oznacza, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) cyt. rozporządzenia organy orzekające w sprawie nie byłyby uprawnione do żądania udostępnienia danych zarejestrowanych w okresie przypadającym przed dniem 17 października 2018 r. W przedmiotowej sprawie organ kontrolny zażądał jednak udostępnienia danych za okresy przypadające odpowiednio w dniach: 08.02.2019 r. – 21.03.2018 r., 08.03.2019 r. – 22.03.2019 r., 01.11.2018 r. – 10.11. 2018 r., 12.03.2019 r. – 31.03.2019 r., 06.03.2019 r. – 31.03.2019 r., 12.03.2019 r. – 31.03.2019 r., 09.03.2019 r. – 31.03.2019 r. (z wyłączeniem okresu 10-14.03.2019 r.), 12.03.2019 r. – 31.03.2019 r., 05.03.2019 r. – 31.03.2019 r., 03.03.2019 r. – 31.03.2019 r. (z wyłączeniem okresu 10-11 i 22-23.03.2019 r.), 08.03.2019 r. – 31.03.2019 r. )zob. s. 9-11 zaskarżonej decyzji), co oznacza, że wynikające z art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ograniczenie okresu retencjonowania danych nie zostało naruszone. Niezrozumiały w tym kontekście jest natomiast podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 92a u.t.d. w zw. z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 165/2014. Odnosząc się natomiast do dalej idących zarzutów skargi, należy stwierdzić, że są one oczywiście bezzasadne. Całkowicie gołosłowne i bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia przez organ sprawy w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a w konsekwencji poczynienie ustaleń i interpretacji błędnych i sprzecznych z obowiązującym prawem przez: a) nienależyte wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, niewykazanie przez organ w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę zarzucanych naruszeń przepisów u.t.d., umowy międzynarodowej AETR rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia (UE) nr 165/2014, brak przeprowadzenia przez organ oceny wystąpienia (lub braku) wymienionych w w/w aktach przesłanek egzoneracyjnych, pominięcie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę dowodów na wykazanie w/w okoliczności; b) zaniechanie wyjaśnienia przez organ czy - w odniesieniu do zarzucanych naruszeń dotyczących przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, niezachowania wymaganego dziennego bądź tygodniowego okresu odpoczynku oraz niezarejestrowania na karcie kierowcy aktywności kierowcy (lp. 5.4; lp. 5.6; lp. 5.8; lp. 5.11; lp. 6.2.1) - ze strony skarżącej Spółki doszło do zagwarantowania właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania w rozumieniu przepisów ustawy, brak rozpoznania przez organ okoliczności przeprowadzania przez skarżącą Spółkę stosownych szkoleń względem kierowców, sprawowania przez stałego nadzoru nad wykonywaniem przez kierowców swych obowiązków, dyscyplinowania ich w zakresie ew. naruszeń, oraz pominięcie przez organ zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę środków dowodowych na wykazanie w/w okoliczności i rozstrzygnięcie powstałych z tego tytułu braków i wątpliwości dowodowych na niekorzyść strony; c) zaniechanie wyjaśnienia przez organ czy wystąpienie zarzucanych naruszeń (lp. 1.5; lp. 6.3.16; lp. 6.3.18; lp. 5.4; lp. 5.6; lp. 5.8; lp. 5.11; lp. 6.2.1) nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, na które podmiot wykonujący przewozy miał wpływ bądź które mógł przewidzieć, w tym m. in. brak wyjaśnienia przez organ czy przekroczenie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, brak zachowania wymaganego okresu dzielonego odpoczynku dziennego bądź tygodniowego odpoczynku tygodniowego, niezarejestrowanie na karcie kierowcy aktywności kierowcy - nastąpiło z przyczyn leżących po stronie osób trzecich lub wskutek siły wyższej, m. in. z uwagi na nieprzewidziane utrudnienia na drodze, wypadki komunikacyjne, blokady drogowe, warunki pogodowe, chorobę lub nagłą niedyspozycję pasażera bądź kierowcy, inne okoliczności uniemożliwiające wykonanie przewozu na danej trasie w zakładanym i uwzględniającym ew. opóźnienia czasie; d) oparcie zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodzie z danych cyfrowych z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych, pomimo że w/w środek dowodowy nie wyjaśnia całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie odzwierciedla w sposób niebudzący wątpliwości przebiegu zdarzenia, nie pozwala na ocenę, czy w sprawie doszło do wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącej za zarzucane naruszenia - z tego tytułu nie może stanowić on samodzielnej podstawy zapadłego rozstrzygnięcia, jedynego dowodu przeprowadzonego przez organ w toku postępowania wyjaśniającego, przy jednoczesnym pominięciu jakichkolwiek dalszych, zawnioskowanych przez stronę środków dowodowych, w tym dowodu z przesłuchania świadków i stron; e) pominięcie przez organ dalszych środków dowodowych niezbędnych dla kompleksowego rozstrzygnięcia sprawy - pomimo że w sprawie istniała potrzeba przeprowadzenia m. in. zawnioskowanego przez skarżącą Spółkę dowodu z przesłuchania stron i świadków, złożenia wyjaśnień przez kierowców - na okoliczność zapewnienia przez skarżącą właściwej organizacji i dyscypliny pracy, prawidłowych zasad wynagradzania w rozumieniu przepisów ustawy, sprawowania przez skarżącą Spółkę nadzoru nad wykonywaniem zadań przez kierowców, dyscyplinowania i szkolenia ich w zakresie ew. naruszeń, ustalenia przyczyn przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, niezachowania wymaganego okresu dzielonego odpoczynku dziennego bądź odpoczynku tygodniowego oraz niezarejestrowania na karcie kierowcy aktywności kierowcy, w tym ustalenia czy zarzucane naruszenia nastąpiły z przyczyn leżących po stronie osób trzecich lub wskutek siły wyższej m.in. z powodu choroby bądź nagłej niedyspozycji kierowcy lub pasażera, ewentualnych ograniczeń w wykonywaniu w tym czasie przewozu, wypadków komunikacyjnych, blokad drogowych, szczególnych warunków pogodowych (i.t.p.), f) brak należytego uzasadnienia przez organ powodów pominięcia zawnioskowanych przez skarżącą Spółkę wniosków dowodowych, ogólnikowe przyjęcie przez organ, że są one "bezcelowe" bez wyjaśnienia przyczyn takiego stanowiska, nieodniesienie się przez organ do dopuszczalnych podstaw ich oddalenia (tj. sprzeczność z prawem, brak związku z sprawą, brak znaczenia dla wyjaśnienia jej stanu faktycznego). Przede wszystkim należy przypomnieć stronie skarżącej i jej pełnomocnikowi, że każdy wniosek dowodowy strony postępowania musi zawierać szczegółowe i skonkretyzowane wskazanie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, które mają zostać udowodnione (np. co do czasu, miejsca i rodzaju okoliczności), źródło lub źródła tego rodzaju ustaleń faktycznych (np. dane co do dokumentów lub świadków) oraz tezę dowodową. Tylko tak skonkretyzowana treść wniosku dowodowego strony pozwala organowi na prawidłowe wykonanie kompetencji zgodnie z zasadami określonymi w art. 78 k.p.a. Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona skarżąca oraz jej pełnomocnik nie złożyli formalnych wniosków dowodowych spełniających wymagania określone w art. 78 k.p.a. W szczególności nie zostały złożone formalne wnioski dotyczące spełnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjnoprawną. Samo bowiem złożenie do akt sprawy określonego dokumentu (zob. np. umowa użyczenia z dnia 27 grudnia 2017 r. lub certyfikat kompetencji zawodowych, k. 27 i k. 170-172 akt administracyjnych) nie tylko nie spełnia warunków wniosku dowodowego określonych w art. 78 k.p.a., lecz dodatkowo nie wskazuje okoliczności, które miałaby wykazywać relewancję w świetle art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Tylko bowiem bezsporne wykazanie za pomocą określonych, wiarygodnych dowodów, że podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) 88 Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, pozwala na uwolnienie tego podmiotu od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W przedmiotowej sprawie nie podjęto nawet skonkretyzowanej próby wykazania okoliczności egzoneracyjnych z art. 92b ust. 1 u.t.d. Podobnie przedstawia się ocena wykazania okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie przedstawiono bowiem żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność, że strona skarżąca nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszeń, a same naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Podnoszone ogólnie twierdzenia o rzekomym wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności (w tym "choroby bądź nagłej niedyspozycji kierowcy lub pasażera, ewentualnych ograniczeń w wykonywaniu w tym czasie przewozu, wypadków komunikacyjnych, blokad drogowych, szczególnych warunków pogodowych") są czysto teoretyczne i nieskonkretyzowane, aby można było poddać je weryfikacji dowodowej. W konsekwencji bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 92b i art. 92c u.t.d. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a złożona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.