III SA/Wa 2385/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi G. S.Á.R.L. z siedzibą w Luksemburgu na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.402.2024.1.END w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. S.Á.R.L. z siedzibą w Luksemburgu kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. S.Á R.L. z siedzibą w Luksemburgu działająca przez G. S.Á R.L. sp. z o.o. oddział w Polsce (dalej jako: "Strona", "Spółka", "Pożyczkobiorca" lub "Skarżąca") wraz z A., Inc. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej – jako zainteresowana niebędąca stroną postępowania (dalej łącznie jako "Zainteresowani" lub "Wnioskodawcy"), złożyli wniosek wspólny o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, dotyczący ustalenia, czy pożyczkobiorca działając poprzez oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (dalej jako "PL/US UoUPO") oraz konwencję między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, sporządzona w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (dalej jako "PL/UK UoUPO") i w związku z tym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania. Opisując zdarzenie przyszłe wskazali, że G. S.A R.L. Sp. z o.o. oddział w Polsce Oddział jest polskim oddziałem pożyczkobiorcy (przedsiębiorcy zagranicznego). Pożyczkobiorca jest częścią grupy spółek posiadających i zarządzających siecią hoteli i hosteli w całej Europie i posiada osobowość prawną i jest rezydentem podatkowym Luksemburga. Oddział prowadzi hostel w W. Oddział stanowi polski zakład pożyczkobiorcy w rozumieniu polsko-luksemburskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz zagraniczny zakład w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. W dniu [...] grudnia 2023 r. podpisano umowę finansowania do kwoty 500.000.000 EUR dotyczącą rekapitalizacji portfela hosteli zlokalizowanych w Austrii, Czechach, Danii, Niemczech, na Węgrzech, we Włoszech, w Holandii, Polsce, Szkocji i Hiszpanii (umowa finansowania). Pożyczkobiorcy przyznano 11.387.638 EUR z całkowitej kwoty pożyczki. Pożyczka zaciągnięta przez pożyczkobiorcę została przeznaczona na re-kapitalizację oddziału (tj. na spłatę zadłużenia istniejącego wcześniej w oddziale) i w związku z tym została przypisana oddziałowi (ujęta w jego księgach rachunkowych) i to oddział będzie płacił odsetki pożyczkodawcom. Ta część pożyczki, która została zaciągnięta przez Pożyczkobiorcę, została sfinansowana w równych częściach przez dwóch pożyczkodawców: a) A., amerykańską spółkę świadczącą usługi emerytalne, która emituje, reasekuruje i nabywa emerytalne produkty oszczędnościowe; oraz b) A., LLC (A.), spółkę z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. A. pozostaje pożyczkodawcą swojej części pożyczki, a wniosek nie dotyczy płatności odsetek dokonywanych przez Oddział na rzecz tego pożyczkodawcy. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie części pożyczki przypisanej do Oddziału, która została udzielona przez A. (Pożyczka) oraz płatności odsetek, które Oddział dokonuje w odniesieniu do tej części pożyczki. Zgodnie z umową finansowania, A. zapewniła finansowanie w wysokości 242.785.377,83 EUR (pożyczka A.). Z tej kwoty 5.693.819 EUR zostało przypisane pożyczkobiorcy, tj. stanowi pożyczkę. Zgodnie z warunkami umowy finansowania, finansowanie, w tym pożyczka A. (a zatem również pożyczka), podlega spłacie bullet’owej, tj. żadne spłaty kapitału nie są należne przed datą zakończenia finansowania. W związku z tym Oddział nie powinien spłacać kwoty głównej pożyczki w okresie finansowania, a jedynie płacić odsetki od pożyczki (odsetki od pożyczki). A., jest spółką pośrednio zależną od A., Inc. (A.), która jest spółką utworzoną zgodnie z prawem amerykańskim i rezydentem podatkowym USA. Jej akcje są dopuszczone do obrotu na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (NYSE). W ramach swojej działalności, A. oferuje finansowanie w dla wielu typów nieruchomości komercyjnych w Stanach Zjednoczonych i Europie, zapewniając (w drodze underwritingu) i strukturyzując złożone struktury finansowania, co pozwala jej dostosowywać rozwiązania kapitałowe dla właścicieli nieruchomości komercyjnych. A. jest amerykańskim podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych działającym jako fundusz powierniczy inwestujący w nieruchomości (real estate investment trust - REIT). A. podlega podstawowej stawce podatku dochodowego w USA, przy czym dywidendy wypłacane akcjonariuszom zmniejszają podstawę opodatkowania. Aby utrzymać status REIT, A. musi m.in. wypłacać akcjonariuszom nie mniej niż 90% swojego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Od momentu rozpoczęcia działalności w 2009 r., A. jest zewnętrznie zarządzana i doradza jej A., LLC (zarządzający), na podstawie stosownej umowy o zarządzanie. Zarządzający jest odpowiedzialny za zarządzanie bieżącą działalnością A., pod kierownictwem i nadzorem Rady Dyrektorów A. (w przybliżeniu - odpowiednika zarządu w spółkach polskich). Zgodnie z wymogami prowadzenia działalności gospodarczej i praktyką rynkową, A. wykorzystuje w swojej działalności spółki celowe (SPV) w celu ograniczenia ryzyka i zarządzania wymaganiami biznesowymi swoich kontrahentów (bez wykorzystania SPV, pozyskanie kontrahentów nie byłoby możliwe). A. posiada dwie bezpośrednie spółki zależne, A. LLC (A.) i A. LLC, z których każda kieruje innymi modelami operacyjnymi i posiada dalsze spółki zależne, które są pośrednimi spółkami zależnymi A. W ramach struktury A., A. jest spółką holdingową dla linii biznesowej, która obejmuje underwriting i udzielanie pożyczek zabezpieczonych nieruchomościami pożyczkobiorców, które to pożyczki są następnie syndykowane (w odpowiedniej formie prawnej - w omawianym przypadku poprzez transakcje repo) do rzeczywistych pożyczkodawców. Co do zasady, syndykacja jest dokonywana na rzecz pożyczkodawców zewnętrznych, ale często pewna niewielka część pożyczki o wyższej ekspozycji na ryzyko kredytowe pożyczkobiorcy (tzw. junior debt - dług podporządkowany) jest zatrzymywana w strukturze A. W ten sposób, przy ponoszeniu przez A. ryzyka ekonomicznego związanego z długiem podporządkowanym, pożyczkodawcy zewnętrzni są bardziej skłonni zaangażować swoje finansowanie, mając świadomość, że A. ponosi większe ryzyko, a zatem dokłada szczególnej staranności, organizując (strukturyzując) transakcję. W tej linii biznesowej głównym aspektem usług świadczonych przez A. (przy użyciu jej spółek zależnych) jest organizowanie finansowania, a nie udzielanie pożyczek z własnych środków. A. jest w stanie ocenić konkretne przypadki, w których wymagane jest duże finansowanie, przyciągnąć potencjalnych pożyczkodawców, którzy są w stanie pożyczyć wysokie kwoty, zarządzać zabezpieczeniami (gwarancje, hipoteki i inne) oraz przygotować odpowiednią dokumentację. To, co otrzymują pożyczkobiorcy, to kompleksowa obsługa dużych pożyczek z zapewnieniem (underwriting), że całość wymaganego finansowania zostanie wypłacona, ponieważ jeśli pożyczkodawca zewnętrzny nie sfinansuje, środki i tak zostaną wypłacone przez struktury A. Element underwritingu przejawia się też poprzez udzielenie znacznej części pożyczki przez strukturę A. bezpośrednio po zawarciu umowy finansowania, a następnie, niezwłoczną syndykację (w odpowiednie formie) do zewnętrznego pożyczkodawcy - czyli przeniesienie zaangażowania kredytowego na podmiot trzeci. W związku z tym, kluczowym elementem tej linii biznesowej jest organizacja finansowania, a nie finansowanie ze środków własnych A. A. nie udziela i nie inicjuje pożyczek samodzielnie, ale za pośrednictwem szeregu swoich spółek zależnych, SPV (spółek pośrednio zależnych od A.). Zasadniczo, jedna spółka zależna jest wykorzystywana do obsługi jednego zewnętrznego pożyczkodawcy. W ten sposób ryzyko związane z konkretnym zewnętrznym pożyczkodawcą jest oddzielone od innych zewnętrznych pożyczkodawców. A. ma ponad dziesięć spółek celowych zajmujących się współpracą z różnymi zewnętrznymi pożyczkodawcami. A. jest spółką posiadającą osobowość prawną, jednak jest pomijana (disregarded) dla celów amerykańskiego podatku dochodowego, tj. dla celów amerykańskiego podatku dochodowego jej dochód jest przypisywany do A. i opodatkowany na poziomie A. – A. jest transparentna podatkowo. Spółka nie sporządza własnych sprawozdań finansowych i jest częścią skonsolidowanego sprawozdania A. Spółka jest finansowana przez A. kapitałem własnym (tj. nie pożyczkami). Natomiast A. jest amerykańską spółką, zarejestrowaną zgodnie z prawem stanu Delaware, USA, spółką zależną A., utworzoną w celu udzielania pożyczek, które są następnie syndykowane (w odpowiedniej formie - w tym przypadku poprzez transakcje repo, w sposób opisany poniżej), na rzecz B. (B.). Udzielanie pożyczek oznacza, że na początku finansowania to A. wypłaca pożyczkobiorcom kapitał pożyczki. Aby sfinansować wypłacane pożyczki, A. wykorzystuje swój kapitał własny otrzymany od A. (za pośrednictwem A.). A. jest spółką i posiada osobowość prawną, jednak jest pomijana (disregarded) dla celów podatkowych w USA, tj. dla celów podatkowych w USA jej dochód jest przypisywany do A. i opodatkowany na poziomie A. – A. jest transparentna podatkowo. Spółka nie sporządza własnych sprawozdań finansowych i jest częścią skonsolidowanego sprawozdania A. Spółka jest finansowana przez A. (za pośrednictwem A.) kapitałem własnym (tj. nie pożyczkami). A. nie ma pracowników ani wyposażenia, jej działalność jest zarządzana przez A. (działającej przez Zarządzającego). Jak wskazano, syndykacja na rzecz B. odbywa się za pośrednictwem podmiotu sekurytyzacyjnego z siedzibą w Wielkiej Brytanii, A., pic (Wehikuł Sekurytyzacyjny lub SV - od "securitisation vehicle"). SV jest podmiotem "sierocym", tj. podmiotem, który nie ma faktycznego ostatecznego właściciela, który to właściciel zainwestowałby w SV środki w celu osiągnięcia zysków. SV jest utworzony i zarządzany przez spółkę powierniczą (trust). Wszystkie 100% udziałów w SV są w posiadaniu innej brytyjskiej spółki A. Ltd, która z kolei jest w całości własnością TMF, profesjonalnego powiernika. SV została utworzona jako spółka emitująca obligacje na potrzeby brytyjskich przepisów w sprawie opodatkowania spółek sekurytyzacyjnych z 2006 r. ([...]), co oznacza, że powinna podlegać opodatkowaniu wyłącznie od niewielkiego stałego zysku zatrzymanego, z którego korzyści ostatecznie przeznaczone byłyby na cele charytatywne. Zarząd SV składa się z osoby fizycznej i dwóch spółek świadczących usługi (J. Ltd i T. Ltd). Poza pełnieniem funkcji dyrektora w wehikule sekurytyzacyjnym, osoba fizyczna jest dyrektorem w kilkudziesięciu innych spółkach, co zostało ujawnione w brytyjskim Companies House (odpowiednik polskiego Krajowego Rejestru Sądowego). SV nie płaci żadnych istotnych opłat za zarządzanie, a wszystkie transakcje zawierane przez SV są organizowane przez A. Celem, dla którego SV został utworzony, jedynymi transakcjami, w których SV uczestniczy, są te związane z finansowaniem organizowanym przez A. (za pośrednictwem A.) z B. Umowa finansowania (której częścią jest pożyczka) jest jedną z ponad dziesięciu transakcji finansowych przeprowadzanych w ten sposób. W dniu [...] grudnia 2023 r. A. i SV zawarły transakcję sprzedaży z przyrzeczeniem odkupu (Repo) na podstawie Global Master Repurchase Agreement z 2011 r. (standardowa dokumentacja dotycząca transakcji sprzedaży z przyrzeczeniem odkupu). W ramach Repo, A. przeniósł na SV pożyczkę A. (w tym pożyczkę) za cenę zakupu równą wartości pożyczki A., a w dniu odkupu SV powinien przenieść pożyczkę A. z powrotem na A. Data odkupu jest taka sama jak data, w której pożyczkobiorcy w ramach pożyczki A. (w tym pożyczkobiorca) powinni spłacić swoje zadłużenie i jest to około pięciu lat od dnia wypłaty pożyczki. W celu sfinansowania ceny zakupu pożyczki A. płatnej w ramach Repo, wehikuł sekurytyzacyjny wyemitował obligacje (Obligacje) na rzecz A. (Obligacje Podporządkowane czyli Junior Notes, finansujące 25% ceny) oraz na rzecz B. (Obligacje Uprzywilejowane czyli Senior Notes, finansujące 75% ceny). W ramach Repo, SV powinna płacić na rzecz A. kwotę równą (i w tej samej walucie) odsetkom zapłaconym przez pożyczkobiorców. Będą to kwoty równe odsetkom faktycznie zapłaconym przez pożyczkobiorców (w tym odsetki faktycznie zapłacone przez Oddział, zwane dalej Kwotą Odsetek od Pożyczki). W tych samych terminach A. powinna płacić na rzecz SV "Płatność Różnicy Ceny" ("Price Differential Payment"), tj. kwotę równą hipotetycznym odsetkom naliczonym od pożyczki A. zgodnie z warunkami Repo (Kwota Repo Odsetek od Pożyczki). Zgodnie z postanowieniami Repo, te dwie płatności kompensują się i tylko różnica jest wypłacana przez jedną stronę drugiej. Biorąc pod uwagę powyższe, jeśli Kwota Odsetek od Pożyczki jest wyższa niż Kwota Repo Odsetek od Pożyczki (co zwykle powinno mieć miejsce), nadwyżka (Kwota Nadwyżki Odsetek od Pożyczki) jest wypłacana A., a pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki (Pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki) pozostaje w SV (do dystrybucji jako odsetki od Obligacji na rzecz A. (25% tej kwoty) i B. (75% tej kwoty)). Jeśli Kwota Repo Odsetek od Pożyczki byłaby wyższa niż Kwota Odsetek od Pożyczki (co jest mało prawdopodobne), wówczas A. musiałby zapłacić dodatkową kwotę na rzecz SV, a Pozostała Kwota Odsetek od Pożyczki, która jest wypłacana przez SV na rzecz A. i B. w ramach Obligacji (odpowiednio 25% i 75%), byłaby równa Kwocie Odsetek od Pożyczki (tj. kwocie zapłaconej przez Oddział). Z ekonomicznego punktu widzenia, wszystkie odsetki od pożyczki zapłacone przez Oddział wpływają do: - A. (za jej pośrednictwem do A.) jako odsetki z tytułu Obligacji Podporządkowanych (Junior Notes) oraz jako Kwoty Nadwyżki Odsetek od Pożyczki (jeśli istnieje), a biorąc pod uwagę, że A. jest transparentna podatkowo, kwoty te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na poziomie A., spółki będącej rezydentem podatkowym USA; oraz - B., jako odsetki od Obligacji Uprzywilejowanych (Senior Notes), które podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w B., banku będącym rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. Możliwe jest, że Oddział nie uzyska informacji o tym, w jaki sposób kwoty wypłacanych przez niego odsetek od pożyczki są dzielone między A. (za pośrednictwem A.) i B., ponieważ nie będzie posiadał informacji o Kwocie Repo Odsetek od Pożyczki, która ma zastosowanie do danej płatności Odsetek od Pożyczki, a zatem nie będzie w stanie ustalić, czy Kwota Nadwyżki Odsetek od Pożyczki występuje (i w jakiej wysokości), czy nie. Strona podkreśliła, że oddział uzyska certyfikaty rezydencji podatkowej od A., B. i SV, potwierdzające, że A. jest amerykańskim rezydentem podatkowym, a B. i SV są rezydentami podatkowymi w Wielkiej Brytanii. Pożyczkobiorca nie jest podmiotem powiązanym w rozumieniu Polskich przepisów o cenach transferowych (art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "ustawa o CIT") z A., B. ani SV. Wnioskodawca przyjął na potrzeby niniejszego wniosku, że rzeczywistymi właścicielami odsetek od pożyczki są A. i B. Wnioskodawcy zapytali: Czy Pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO) i w związku z tym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania? Stanowisko Zainteresowanych w zakresie postawionego pytania opierało się na założeniu, że pożyczkobiorca, działając poprzez oddział, powinien stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi (PL/US UoUPO) oraz umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Wielką Brytanią (PL/UK UoUPO), a tym samym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania. Według Wnioskodawców odsetki wypłacane przez Oddział na rzecz podmiotów zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce) należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium Polski). Ich zdaniem co do zasady, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT) stawki 20%, zastosowanie powinna mieć wynikająca z PL/UK UoUPO stawka 5%. Oddział będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Wehikułu Sekurytyzacyjnego, czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT warunek formalny do zastosowania stawki podatku wynikającej z PL/UK UoUPO. Jednakże, art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO uzależnia zastosowanie niższej stawki od okoliczności, czy odbiorca tych odsetek (tu wehikuł sekurytyzacyjny) jest osobą uprawnioną do tych odsetek. Przez "osobę uprawnioną" należy rozumieć rzeczywistego właściciela, w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT (co wynika m.in. angielskojęzycznej wersji PL/UK UoUPO, posługującej się terminem "beneficial onwner"; w 2006 r., gdy zawierana była PL/UK UoUPO, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie posługiwała się jeszcze terminem "rzeczywisty właściciel"). W przekonaniu Wnioskodawców ponieważ wehikuł sekurytyzacyjny rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek nie jest (okoliczność wynikająca z opisu zdarzenia przyszłego, kwestia badania statusu rzeczywistego właściciela nie jest przedmiotem niniejszego wniosku), zatem art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec przychodów wehikułu sekurytyzacyjnego będącego odbiorcą odsetek. W tej sytuacji, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Choć nie jest to bezpośrednio wskazane w przepisach prawa podatkowego, potwierdza to m.in. z projekt objaśnień podatkowych dnia 19 czerwca 2019 r. "ZASADY POBORU PODATKU U ŹRÓDŁA" (Objaśnienia 2019). Zgodnie z Objaśnieniami 2019 (str. 15) "zasadne jest uznać, że podmioty pośredniczące, a więc te, które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada koncepcji znanej pod nazwą "look through approach". I dalej (str. 22) "Przy ocenie, czy dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji, a tym samym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu podmiotowi. Jeżeli zachodzi taka sytuacja, tzn. że rzeczywistym właścicielem należności jest ten inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach)". Temat podejścia look-through poruszają również objaśnienia podatkowe z 25 września 2023 r. dotyczące poboru podatku u źródła (Objaśnienia 2023). Robią to jednak w kontekście przepisów UE dotyczących dyrektyw parent-sbusidiary (w zakresie opodatkowania dywidend) oraz interest-royalties (w zakresie opodatkowania odsetek oraz należności licencyjnych), powołując się na orzeczenia TSUE i podkreślając, że organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwania rzeczywistego właściciela w przypadku audytu podatkowego (kwestia wskazania rzeczywistego właściciela jest po stronie płatnika). Wedle Strony, z uwagi na rzeczywistych właścicieli odsetek of pożyczki, którymi - zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego - są: A. - rezydent podatkowy USA oraz B. - bank będący rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii zastosowanie znajdą, odpowiednio - PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO. W odniesieniu do opisanego wyżej zdarzenia przyszłego Zainteresowani podnieśli, że stosując zasadę look-thorugh, odsetki od pożyczki których rzeczywistym właścicielem jest B. nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce. Według Wnioskodawców posiadając certyfikat rezydencji podatkowej A. oraz B., pożyczkobiorca działając poprzez Oddział powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO i nie pobierać podatku u źródła od wypłacanych odsetek od pożyczki. Zdaniem Strony, nie ma przy tym znaczenia, że Oddział może nie mieć informacji co do tego, w jakiej części rzeczywistym właścicielem odsetek od pożyczki jest A., a w jakiej B., ponieważ łącznie otrzymują całą kwotę odsetek od pożyczki, a zarówno w przypadku PL/US UoUPO (wobec A.) jak i w przypadku PL/UK UoUPO (wobec B.) zastosowanie ma pełne zwolnienie z podatku u źródła od odsetek. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor KIS") w interpretacji indywidualnej z 26 sierpnia 2024 r. stanowisko Wnioskodawców uznał za nieprawidłowe. Dyrektor KIS stanął na stanowisku zgodnie z którym w dniu dokonania wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od pożyczki, po stronie dokonującego ich wypłaty powstanie obowiązek poboru podatku u źródła. Wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz wehikułu sekurytyzacyjnego, którego należy uznać za podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, bowiem to właśnie on otrzymuje odsetki. Jednak nie jest on rzeczywistym właścicielem wypłacanych odsetek, bowiem są nimi A., Inc. (A.) oraz B., to jednak nie są oni podatnikami w związku z wypłacanymi odsetkami od pożyczki. Według Dyrektora KIS o tym, że A., Inc. (A.) oraz B. nie są w analizowanej sprawie podatnikami decyduje fakt, że to nie na ich rzecz G. S.A. R.L. wypłaca odsetki od pożyczki, bowiem są on wypłacane na rzecz wehikułu sekurytyzacyjnego. Podatnikiem jest bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności. Zatem, w opisanej we wniosku sytuacji podatnikiem wobec wypłacanych przez polski Oddział odsetek jest wehikuł sekurytyzacyjny, jednak nie posiada on statusu rzeczywistego właściciela należności. W konsekwencji pożyczkobiorca, działając poprzez Oddział, nie może stosować zasady "look-through" i w konsekwencji stosować odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a tym samym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania. Strona w złożonej skardze, wnosząc o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego tj. a) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 1 ustawy o CIT przez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, poprzez przyjęcie, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji status podatnika uzyskującego przychód z odsetek od umowy finansowania będzie posiadał wehikuł sekurytyzacyjny, nie uzyskujący trwałego przysporzenia majątkowego, zamiast, zgodnie z ustaloną interpretacją tego przepisu przypisać ten status podmiotom uzyskującym trwałe przysporzenie (w tym przypadku: rzeczywistym właścicielom płatności), co w konsekwencji skutkowało niewłaściwa oceną odnośnie zastosowania powołanych przepisów w sprawie Spółki; b) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 1 ustawy o CIT, poprzez błędną rozszerzającą wykładnię pojęcia otrzymanych pieniędzy lub wartości pieniężnych i uznanie, iż w zakresie tego pojęcia mieszczą się nie tylko środki otrzymane definitywnie przez ich odbiorcę ale również środki nie stanowiące trwałego przysporzenia wehikułu sekurytyzacyjnego, ale przekazywane przez ten podmiot do ich beneficjentów; c) art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO oraz art. 11 ust. 3 pkt d) PL/UK UoUPO w związku z art. 21 ust. 2, art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT poprzez niewłaściwą ocenę do co ich zastosowania poprzez odmowę uwzględnienia wynikającego z tych przepisów zwolnienia z obowiązku pobrania podatku u źródła przez Spółkę jako płatnika; d) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, przez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez przyjęcie, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie Interpretacji, Spółka jako płatnik nie może zastosować umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę z USA oraz z Wielką Brytanią do określenia właściwej stawki lub zwolnienia z podatku u źródła; 2) przepisów postępowania, tj. a) art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14r § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm., dalej jako "O.p.") przez niedostateczne uzasadnienie prawne oceny stanowiska Spółki przedstawionego we Wniosku o wydanie Interpretacji, która w swoim uzasadnieniu prawnym nie odnosi się do meritum pytania Spółki, tj. możliwości zastosowania koncepcji "look-through" w przedstawionym Organowi zdarzeniu przyszłym, oraz odmowę zastosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę z USA i z Wielką Brytanią bez przedstawienia uzasadnienia; b) art. 121 § 1 O.p w zw. z art. 14r § 1 i art. 14h O.p. przez wydanie Interpretacji której konkluzja o statusie wehikułu sekurytyzacyjnego jako podatnika jest sprzeczna z wnioskami płynącymi z postanowienia wydanego przez Organ w postępowaniu zainicjowanym poprzednim wnioskiem, tożsamym co do opisu zdarzenia przyszłego i argumentacji prawnej Spółki (postanowienie z [...] sierpnia 2024 r. sygn. akt [...]), które wskazuje wprost, że wehikuł sekurytyzacyjny nie jest podatnikiem i nie bierze udziału w tamtejszym postępowaniu jako zainteresowany. Wskazane działania Organu naruszają podstawowe zasady prowadzenia postępowania z zasadą działania organów na podstawie przepisów prawa oraz zaufania podatnika do organów prowadzących postępowanie w jego sprawie; naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Rozpoznając skargę na powyższą interpretację w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "P.p.s.a.") indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Konstrukcja powyższych przepisów determinuje zatem zakres orzekania w przedmiocie skarg na indywidualne przepisy prawa poprzez zawężenie rozpoznania do zarzutów podniesionych w skardze, którymi to zarzutami sąd jest związany. Konsekwencją uznania zatem zarzutów podniesionych w skardze jest zatem uchylenie zaskarżonej interpretacji, jednakże skutek w postaci uchylenia odnosi się jedynie do stwierdzonych na skutek zarzutów wadliwości interpretacji. Oceniając zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Konsekwencją powyższych unormowań jest zatem to, że organ wydający interpretację rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Skoro bowiem własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to jednocześnie, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym lub opisanym zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać lub zmieniać. Z treści przepisów art. 14b-14c O.p. wynika zatem, że organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Przyjąć zatem należy, że interpretacja jest dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Wiąże on zarówno organ interpretujący, jak i sąd administracyjny, dokonujący kontroli interpretacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2014 r., II FSK 2452/12 oraz z 3 kwietnia 2014 r., II FSK 914/12). W konsekwencji powyższego organ nie może przyjąć ustaleń odmiennych od podanych we wniosku. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 581/16). Ponadto organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach interpretacyjnych postępowania dowodowego, a jedynie ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - stosownie do art. 14c § 1 i § 1 O.p. (zob. wyroki: NSA z 7 kwietnia 2017 r., I FSK 659/15, WSA w Szczecinie z 17 maja 2018 r., I SA/Sz 232/18). Wymaga również zaznaczenia, że wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje liczne orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowo - prawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11 i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 806/11) podkreśla się, że wypracowane na tle art. 14c § 1 i 2 O.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia m.in. konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawno-podatkowego oraz motywów prawnych, na których opiera się taka konkluzja. Uzasadnienie dokonanej oceny winno nastąpić poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy. Powyższe wynika z funkcji jaką pełni interpretacja indywidualna, tj. funkcji gwarancyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Kwestia sporna dotyczy ustalenia, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć koncepcja "look-through approach", polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela wypłacanych odsetek, w sytuacji gdy spłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego, natomiast rzeczywistym właścicielem tych odsetek są inne podmioty. Organ stanął na stanowisku zgodnie z którym w dniu dokonania wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od pożyczki, po stronie dokonującego ich wypłaty powstanie obowiązek poboru podatku u źródła. Wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego, którego należy uznać za podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, bowiem to właśnie on otrzymuje odsetki. Jednak jak wynika z opisu sprawy nie jest on rzeczywistym właścicielem wypłacanych odsetek, bowiem są nimi A. oraz B.. Jednak ani A. ani B. nie są podatnikami w związku z wypłacanymi odsetkami od pożyczki. O tym, że A. oraz B. nie są w analizowanej sprawie podatnikami decyduje rzekomo zdaniem Spółki fakt, że to nie na ich rzecz Spółka wypłaca odsetki od pożyczki, bowiem są on wypłacane na rzecz Wehikułu Sekurytyzacyjnego. Podatnikiem, zdaniem Organu jest bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności. Z kolei Strona twierdzi, że powinna stosować zasadę "look-through" i w konsekwencji stosować PL/US UoUPO oraz PL/UK UoUPO, a tym samym nie pobierać podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie umowy finansowania, gdyż ten ostatni nie jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek, zatem art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec jego przychodów będącego odbiorcą odsetek. Zdaniem Spółki, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Sąd racje w tym sporze przyznał Stronie. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wypłata odsetek z tytułu udzielonej Pożyczki następować będzie do Wehikułu Sekurytyzacyjnego (podmiot będący rezydentem Wielkiej Brytanii), który nie będzie rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek. W analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami odsetek od pożyczki będą amerykański podatnik podatku dochodowego od osób prawnych działający jako fundusz powierniczy A., Inc. (A.) oraz B. bank będący rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii. To oni bowiem, według wskazania Wnioskodawcy, spełniają definicję rzeczywistego właściciela z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek wypłacanych przez polski Oddział Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT) przychodów z odsetek, oraz innych określonych w tym przepisie przychodów, ustala się w wysokości 20% przychodów. Z kolei z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Wedle art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Jednocześnie, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Pożyczkobiorca działa przez położony w Polsce zagraniczny zakład (Oddział). Pożyczka związana jest z finansowaniem dotyczącym Oddziału, ujęta w księgach rachunkowych Oddziału i to oddział wypłaca odsetki od pożyczki. Zgodnie z art. 3 ust 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 ustawy o CIT (tj. o ograniczonym obowiązku podatkowym, czyli nierezydentów) uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w art. ust. 3 pkt 1-4 ustawy o CIT. Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Oddział na rzecz podmiotów zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce) należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium Polski). Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Oddział będzie dokonywał wypłaty odsetek od Pożyczki do Wehikułu Sekurytyzacyjnego, rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii. Zgodnie z art. 11 ust. 1 PL/UK UoUPO, odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Wielkiej Brytanii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art. 11 ust. 2 UoUPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają (czyli w Polsce), i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek. Właściwe organy Umawiających się Państw ustalą, w drodze wzajemnego porozumienia, sposób stosowania tego ograniczenia. Należy w tym miejscu wskazać, że tak jak treść ust. 1 art. 11 Umowy nie pozostawia wątpliwości co do kwestii w niej uregulowanej, tak ust. 2 nastręcza pewne trudności interpretacyjne. Dokonując zatem wykładni ww. przepisu w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, iż "międzypaństwowe umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jako akty prawa międzynarodowego, powinny być interpretowane z uwzględnieniem zasad wykładni prawa międzynarodowego. Podstawowym źródłem zasad wykładni umów międzynarodowych, w tym umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, są przepisy Konwencji o Prawie Traktatów, sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r., ratyfikowanej w Polsce w dniu 1 sierpnia 1990 r. (Dz. U. nr 74, poz. 439). Wyrażona w art. 31 ust. 1 tej Konwencji ogólna reguła interpretacyjna stanowi, że traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, oraz w świetle jego przedmiotu i celu" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 215/13, sygn. akt II FSK 214/13, sygn. akt II FSK 212/13, sygn. akt II FSK 212/13). Bez wątpienia przy wykładni ww. Umowy znajdzie zastosowanie Modelowa Konwencja OECD (Modele de convention fiscale concernant le revenu et la fortune, version abrégé 15 juillet 2005, OCDE 2005, Konwencja Modelowa OECD 2006) i Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (Commentaires sur les articles du Modèle de Convention fiscale, OCDE juillet 2005). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 276/08 "Konwencja OECD i Komentarz do Konwencji OECD nie są źródłem prawa, niemniej jednak należy wskazać na ich istotną rolę w zakresie wykładni umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W powoływanym wyroku zauważono, że Kwalifikacja prawna Konwencji Modelowej OECD i Komentarza jest wciąż niejednolita w poszczególnych państwach. W wielu państwach określa się je jako pomocnicze środki interpretacji lub jako wytyczne, natomiast w innych uważa się je za będące częścią lub kontekstem, albo dodatkowym środkiem interpretacji. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie są obowiązane do stosowania Modelowej Konwencji OECD jako podstawy przy zawieraniu umów, chyba że jedno umawiające się państwo zgłosiło konkretne zastrzeżenia lub ma szczególne powody, aby nie stosować Modelowej Konwencji OECD. W takich przypadkach kolejne Modelowe Konwencje OECD i Komentarze są częścią kontekstu, a nie uzupełniającym materiałem w rozumieniu art. 32 Konwencji Wiedeńskiej. Rada OECD podkreśla również rolę Komentarza w przypadkach rozbieżnych interpretacji. Nawet istniejące obecnie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinny być interpretowane zgodnie z Komentarzem, chyba że zasadnicze zmiany w Modelowej Konwencji OECD wykluczałyby taką interpretację. Komentarz do Modelowej Konwencji OECD będzie miał mniejsze znaczenie w przypadku konwencji zawieranych między państwami członkowskimi i nieczłonkowskimi oraz zawieranych wyłącznie między państwami nieczłonkowskimi OECD. Jeżeli jednak Konwencja Modelowa OECD była podstawą negocjacji to stanowi ona kontekst i może być brana pod uwagę przy interpretacji". Na mocy art. 3 lit. c Konwencji Modelowej OECD Polska zobowiązała się do ścisłej współpracy, a tam, gdzie występuje taka potrzeba, podejmowania skoordynowanych działań. Zgodnie z art. 5 lit. b ww. Konwencji, OECD może dla osiągnięcia swoich celów przedkładać członkom zalecenia. W związku z tym Komentarz do Konwencji Modelowej OECD, który jest wynikiem wspólnych prac i uzgodnień wszystkich państw członkowskich, powinien być przez Polskę traktowany jako wskazówka interpretacyjna w celu zapewnienia jednolitej wykładni przepisów w ramach wszystkich państw członkowskich OECD. Zgodnie z art. 11 ust. 1 Konwencji Modelowej OECD odsetki, które powstają w umawiającym się państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim państwie. Zatem brzmienie art. 11 ust. 1 Modelowej Konwencji OECD jest tożsame z art. 11 ust. 1 Umowy. Istotne jest, że ust. 2 art. 11 Modelowej Konwencji OECD stanowi, iż "Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym umawiającym się państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych odsetek. Właściwe organy umawiających się państw rozstrzygną, w drodze wzajemnego porozumienia, sposób stosowania tego ograniczenia". Zestawienie zatem treści ww. art. 11 ust. 2 Konwencji Modelowej OECD z art. 11 ust. 2 Umowy prowadzi do wniosku, że w Umowie jej strony skorzystały z uprawnienia do modyfikacji art. 11 ust. 2 Konwencji Modelowej OECD i zwiększenia precyzji w odniesieniu do możliwości preferencyjnego opodatkowania odsetek. Co prawda w Umowie zastrzeżono bowiem, że odbiorca odsetek musi być "osoba uprawnioną". Jednakże w ocenie Sądu, zastrzeżenie to nie może być rozumiane jako "wypłata bezpośrednia na rzecz właściciela", bowiem tylko w takim wypadku właściciel może być odbiorcą odsetek. Nie chodzi więc o to, aby "odbiorca odsetek" był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik) był ich właścicielem, a zatem "osobą uprawnioną" do odsetek. Innymi słowy, by ostatni podmiot w łańcuchu transakcji przelewów "odsetek" był jego właścicielem i ma siedzibę na terenie drugiego z umawiających się Państw. Wymaga bowiem zauważenia, że pojęcie "osoby uprawnionej do odsetek", w OECD określane jako "beneficial owner", jest różnie tłumaczone, zarówno w poszczególnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak i w piśmiennictwie - jako "faktyczny właściciel", "rzeczywisty odbiorca" czy właśnie "osoba uprawniona do odsetek". Treść tego pojęcia nie została zdefiniowana w Konwencji Modelowej OECD ani Umowie, natomiast w piśmiennictwie istnieją pewne różnice co do interpretacji tego pojęcia na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z wspomnianego Komentarza wynika, że w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Sam fakt bycia rezydentem określonego państwa i otrzymania płatności nie jest wystarczającym warunkiem do skorzystania z postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy prawo do dysponowania dochodem ma ograniczony charakter. W Komentarzu do Konwencji Modelowej OECD stwierdza się także, iż określenie "osoba uprawniona" nie jest stosowane w wąskim i technicznym znaczeniu, lecz powinno być rozumiane w jego kontekście i w świetle przedmiotu i celu Konwencji, a mianowicie w celu unikania podwójnego opodatkowania, zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym". Zatem interpretacja pojęcia "osoby uprawnionej do odsetek" w świetle Komentarza do Konwencji Modelowej OECD wskazuje, że chodzi osobę, której prawo do dysponowania płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. W piśmiennictwie i komentarzach do art. 11 Konwencji Modelowej OECD zwraca się uwagę na takie cechy jak ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek (m.in. powołana przez organ monografia "Klaus Vogel on Double Taxtation Conventions, Third Edition", Wydawnictwo Kluwer Law International, 2006), swobodę podejmowania decyzji co do wykorzystania kapitału czy ogólnie skupienie największej ilości atrybutów właściciela. Jak wynika z okoliczności opisanego zdarzenia przyszłego co do zasady, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT) stawki 20%, zastosowanie powinna mieć wynikająca z PL/UK UoUPO stawka 5%. Oddział będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej wehikułu sekurytyzacyjnego, czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT warunek formalny do zastosowania stawki podatku wynikającej z PL/UK UoUPO. Jednakże, art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO uzależnia zastosowanie niższej stawki od okoliczności, czy "odbiorca tych odsetek" (wehikuł sekurytyzacyjny) jest osobą uprawnioną do tych odsetek. Przez "osobę uprawnioną" należy rozumieć rzeczywistego właściciela, w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT (co wynika m.in. angielskojęzycznej wersji PL/UK UoUPO, posługującej się terminem "beneficial onwner"; w 2006 roku, gdy zawierana była PL/UK UoUPO, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie posługiwała się jeszcze terminem "rzeczywisty właściciel"). Wehikuł Sekurytyzacyjny rzeczywistym właścicielem otrzymywanych odsetek nie jest (okoliczność niesporna), zatem art. 11 ust. 2 PL/UK UoUPO nie powinien mieć zastosowania wobec przychodów Wehikułu Sekurytyzacyjnego będącego odbiorcą odsetek. W ocenie Sądu, w tak zaistniałem sytuacji, należy uwzględnić koncepcję "look-through", zgodnie z którą konsekwencje podatkowe wypłaty odsetek powinny zostać określone w odniesieniu do ich rzeczywistego właściciela (rzeczywistych właścicieli). Stosowanie koncepcji look through approach zostało dopuszczone w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych jak przez samego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach. Dla przykładu można przytoczyć stanowisko NSA, który w wyroku z 31 stycznia 2023 r., II FSK 1588/20 wyjaśnił, że preferencja podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-through approach. Wyjaśniono przy tym, że koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Wskazane zapatrywanie zostało przy tym podzielone przez WSA w Warszawie w powołanym przez skarżąca wyroku z 14 września 2023 r., III SA/Wa 1513/23. Przywołać w tym zakresie można między innymi wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1588/20, w którym zajęto stanowisko, że "preferencja podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-through approach. Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2015 r. (sygn. I SA/Łd 551/15): "w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność, nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie wyłącza to jednak możliwości zastosowania postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest «osobą uprawnioną do odsetek», mającą prawo do czerpania z nich korzyści i nie musi być w tej sytuacji odbiorcą bezpośrednim, ale może otrzymać odsetki za pośrednictwem Agenta (jak w analizowanym przypadku)". Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt II FSK 215/13), Sąd ten stwierdził, że: "w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873/11). Zauważyć należy, że zasada ta zdaje się nie być kwestionowana przez organ interpretacyjny (por. interpretacja DKIS z 14 czerwca 2022 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.128.2022.2.AR, dostępna na stronie http://sip.mf.gov.pl.)." Przypomnieć należy, że kwestią kluczową jest odpowiedz o zastosowanie w opisywanym przypadku zasady "look-through approach". Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika – podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Zgodnie z treścią "Projektu objaśnień podatkowych dotyczących zasad poboru podatku u źródła" z dnia 19 czerwca 2019 r. "podmioty pośredniczące, a więc te, które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada koncepcji znanej pod nazwą "look through approach". Co więcej, jak ww. projekcie objaśnień zostało wskazane, jeżeli zachodzi taka sytuacja, że rzeczywistym właścicielem należności jest: "inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach)". Założeniem koncepcji "look-through approach", jest ustalenie statusu rzeczywistego właściciela, na rzecz którego bezpośredni odbiorca, np. udziałowiec uprawniony do pozyskania finansowania, przekazuje daną płatność. Jest to zatem koncepcja, zgodnie z którą wiąże się możliwość zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania państwa siedziby rzeczywistego właściciela danej, a nie jej bezpośredniego odbiorcy. Odnosząc się do zakresu zastosowania koncepcji look through approach, w projekcie objaśnień wskazano, że odbiorca należności, po spełnieniu wymaganych warunków (np. przedstawienia certyfikatu rezydencji), byłby uprawniony do skorzystania z preferencji wskazanych w danej UPO. Zgodnie ze wspominanym projektem objaśnień, przy ocenie, czy dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji, a tym są mym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu podmiotowi. Wskazuje to na tzw. zasadę look through approach, zgodnie z którą jeżeli rzeczywistym właścicielem należności jest inny podmiot niż ten, na rzecz którego dokonywane są płatności przez polskich płatników podatku u źródła, należy stosować postanowienia danej umowy zawartej z państwem siedziby tego podatnika (Pismo z dnia 16 października 2019 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, [...], dnia 11 sierpnia 2023 r. ([...]), z dnia 17 września 2021 r. ([...] oraz z dnia 21 września 2019 r. ([...]). Powyższe stanowisko wskazuje na to, że wskazanie przez Ministerstwo Finansów na możliwość skorzystania z koncepcji "look through approach", zgodnie z projektem objaśnień, miało umożliwiać zastosowanie preferencji podatkowych w zakresie podatku u źródła i być korzystne dla polskich płatników tego podatku. Zatem stosując wspomnianą wyżej koncepcję "look through approach" zgodnie z Komentarzem OECD, a także stanowiskiem prezentowanym w wyrokach polskich sądów administracyjnych oraz projektem objaśnień podatkowych - zdaniem Sądu, Spółka powinna mieć możliwość stosowania odpowiednich przepisów UPO w odniesieniu do wypłacanych odsetek od pożyczki wypłacanej do wehikułu sekuratyzacyjnego. Zupełnie umknęło organowi to, że zgodne z koncepcją "look through approach", ma ona służyć celowi przede wszystkim zidentyfikowanie właściwej jurysdykcji podatkowej rzeczywistego właściciela płatności podlegających podatkowi u źródła. W ocenie Sądu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, sytuacje, w których z uwagi na faktyczne uzyskanie przychodu uznaje się za podatnika podmiot inny niż bezpośredniego odbiorcę płatności (tj. rzeczywistego właściciela) i to w stosunku do tego rzeczywistego właściciela określa się konsekwencje podatkowe danej płatności, określa się mianem "look-through". Organ natomiast przyjął inna koncepcję i pominął, że wehikuł sekurytyzacyjny jest tylko "pośrednikiem" w przekazaniu odsetek na rzecz prawowitych ich właścicieli (A. i B. rezydenci odpowiednio USA i Wielkiej Brytanii). Jak słusznie zauważyła Strona, organ nie dostrzega, że zarówno wehikuł sekuratyzacyjny jest podmiotem z rezydencją Wielkiej Brytanii ale również rzeczywisty właściciel odsetek – B. i A., są rezydentami odpowiednio Wielkiej Brytanii i USA. Nie ulega zatem wątpliwości, że należało rozważyć zasadność zastosowania w stosunku do tych podmiotów uregulowań wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, na co pozwala koncepcja "look through approach",przewidziana dla takich sytuacji jak zaistniała w niniejszej sprawie. Organ pominął całkowicie kwestię zastosowania właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (co nakazuje art. 21 ust. 2 ustawy o CIT). Tym samym w ocenie Sądu, pożyczkobiorca, działając poprzez oddział, winien mieć możliwość stosowana zasady "look-through" i wymagają rozważenia co do możliwości zastosowania odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i w konsekwencji rozważanie czy występują obowiązki płatnika w podatku u źródła od odsetek od pożyczki wypłacanych do wehikułu sekurytyzacyjnego na podstawie opisanej we wniosku umowy finansowania. Organ ponowie procedując w sprawie wniosku Skarżącej winien zastosować art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji odnieść się do zasadności zastosowania w stosunku do będących podatnikami rzeczywistych właścicieli właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Strona bowiem podnosiła, że w odniesieniu do B. (banku i rezydenta podatkowego Wielkiej Brytanii), będącego (obok A.) rzeczywistym właścicielem odsetek wypłacanych przez Spółkę, zgodnie z art. 21 ust. 2 UoUPO powinna mieć zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 11 ust. 3 pkt d) PL/UK UoUPO, gdzie jakiekolwiek odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie (tutaj: w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (tutaj: w Wielkiej Brytanii) podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba uzyskująca odsetki ma miejsce zamieszkania lub siedzibę (czyli w Wielkiej Brytanii), jeżeli taka osoba jest osobą uprawnioną do odsetek i odsetki są wypłacane z tytułu jakiejkolwiek pożyczki udzielonej przez bank). Analogicznie, W odniesieniu do A., rezydenta podatkowego USA, będącego (obok B.) rzeczywistym właścicielem odsetek wypłacanych przez Spółkę, Spółka nadmieniała, że winno znaleźć zastosowanie zawarte w art. 21 ust. 2 UoUPO powinna zastosować zwolnienie z art. 12 ust. 1 pkt PL/US UoUPO (zgodnie z tym przepisem, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie (tu: w Polsce) płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa (tu: USA) będą zwolnione od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw (tu: w Polsce)). Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł)