IV SAB/Wr 1073/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wójta Gminy Zagrodno w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 listopada 2021 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Zagrodno w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy Zagrodno do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. zasądza od Wójta Gminy Zagrodno na rzecz skarżącego kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem B. K. (dalej: wnioskodawca , skarżący) z dnia 17 listopada 2021 r., adresowanym do Wójta Gminy Zagrodno (dalej: organ, Wójt), o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) w jakim trybie wyłoniono firmę do realizacji zadania pn. sporządzenie przeszłych rozliczeń VAT-7 za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2018 r. Gminy Zagrodno (nr spr. [...]) oraz zadania pn. sporządzenia wniosków o stwierdzenie nadpłaty zgodnie z art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji Podatkowej dla Gminy Zagrodno za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2018 r.; 2) kto był wykonawcą tego zadania i jakie z tego tytułu gmina poniosła koszty; 3) w jakim dniu (dniach) i w jakiej wysokości na konto Gminy Zagrodno wpłynęła kwota z tytułu wyżej wymienionego zwrotu VAT. Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu 30 listopada 2021 r.) organ udzielił odpowiedzi na pytania objęte pkt 1 i 2 przedmiotowego wniosku, wskazując, że informacje żądane przez stronę są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Zagrodno (dalej: BIP). W odniesieniu do pkt 3 wniosku organ poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną ze względu na konieczność przeprowadzenia przeglądu dokumentów archiwalnych w poszczególnych zakresach działalności Gminy, wyodrębnienie dokumentów dotyczących formułowanych zagadnień, przeprowadzenie ich analizy i sporządzenie wyciągów, a w dalszej kolejności przeprowadzenie i sporządzenie opracowania celem wytworzenia informacji oczekiwanej przez wnioskodawcę. W związku z powyższym, organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie organ zawiadomił go przedłużeniu terminu na rozpatrzenie wniosku w zakresie pkt 3 do dnia 14 stycznia 2022 r. W piśmie z dnia 6 grudnia 2021 r. wnioskodawca wskazał, w ślad za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/Bk 7/08, że nieprawidłowe jest załatwienie wniosku poprzez odesłanie do stron BIP-u, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi w BIP-ie dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP-ie, a następnie samodzielnym jej "wytworzeniu" na ich podstawie. W związku z powyższym, wnioskodawca wniósł o wskazanie linku lub odpowiedzi w tym zakresie na zadane pytanie. Odnosząc się do pkt 3 wniosku, wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem data przelewu i kwota zwrotu są informacjami prostymi i wystarczy sięgnąć do dokumentu źródłowego jakim jest decyzja o zwrocie VAT lub wygenerować z systemu bankowości elektronicznej przelewu, w przypadku gdy kwota VAT została bezpośrednio zwrócona na konto Gminy. Według wnioskodawcy, organ jest w posiadaniu informacji o wysokości odzyskanych środków z tytułu zwrotu VAT, a zatem nie ma konieczności wytworzenia takiej informacji. Pismem z dnia 28 stycznia 2022 r. (wniesionym w tym samym dniu do organu) skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 17 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP-ie jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający niezrealizowaniu wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację prawną zaprezentowaną w jego korespondencji ze skarżącym, poprzedzającej postępowanie sądowoadministracyjne. W ocenie organu, skarżący miał wiedzę o miejscu publikacji w BIP-ie procedury w zakresie wyłonienia wykonawcy zadania, o które wnosi, gdyż w samym wniosku podał nazwę i sygnaturę zadania (FP.2601.3.2019). Wójt zwrócił uwagę, że skarżący był jednym z organizatorów referendum gminnego mającego na celu odwołanie go ze sprawowanej funkcji, a składanie wniosków o udzielenie informacji publicznej przez "referendarzy" miało na celu sparaliżowanie pracy Urzędu Gminy. Organ podkreślił, że najważniejszy jest interes publiczny i dobro mieszkańców lokalnej społeczności, a nie partykularny interes osób, które swoim działaniem chcą dezorganizować pracę jednostki, tymczasem skarżący swoim działaniem próbuje realizować swoje własne interesy dezorganizując jednocześnie pracę Urzędu Gminy. Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku organ wskazał, że udostępnienie informacji jakich oczekiwał skarżący, wymagało szeregu czynności polegających na zestawieniu deklaracji VAT-7, rozliczeniu zwrotu pośredniego poprzez przeniesienie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia na następny miesiąc zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT ze 120 deklaracji cząstkowych poszczególnych jednostek Gminy, a także zestawienie 480 zwrotów z Urzędu Skarbowego, gdyż zwroty były dokonywane odrębnie dla nadpłaty, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym - zwrot bezpośredni, odsetek od nadpłaty i odsetek od nadwyżki podatku naliczonego nad należnym po wyroku TSUE dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Organ zaznaczył, że podstawą zwrotu VAT było 120 deklaracji VAT i obszerne zestawienie wydatków dotyczących korekty wieloletniej, o której mowa w art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, nie zaś "decyzja o zwrocie VAT", o której mowa w treści pisma strony z dnia 6 grudnia 2021 r. Wójt wskazał również, że wszystkie dane finansowe zostały ujęte w sprawozdaniu z wykonania budżetu za rok 2020, które zostało opublikowane na stronie BIP w dniu 30 marca 2021 r. o godz. 14:48 oraz w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego w dniu 21 lipca 2021 r. pod pozycją 2021.3577. Informacje o finansowym zwrocie podatku VAT zostały ujęte na stronach 36 i 37 sprawozdania z wykonania budżetu za rok 2020. W piśmie z dnia 19 lutego 2023 r. skarżący podniósł , że organ od dnia 30 listopada 2021 r. pozostaje w bezczynności, gdyż w dalszym ciągu nie udzielił odpowiedzi na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej ani nie wydał decyzji odmownej. W ocenie skarżącego, nie można bowiem uznać za odpowiedź na wniosek podanie przez organ w odpowiedzi na skargę dwóch linków, z których jeden stanowi zapytanie ofertowe w sprawie rozliczenia VAT-7, kończące się unieważnieniem postępowania w związku ze złożeniem ofert znacząco przekraczających wartość szacunkową zadania, jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na jego realizację, a drugi odsyła do sprawozdania z wykonania budżetu (zarządzenie nr 0050.37.2021 Wójta Gminy Zagrodno z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie sprawozdania z wykonania budżetu Gminy za 2020 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2023 , poz. 259 ze zm .) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz.U z 2022 r. poz.902) dalej: u.d.i.p. .Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust.1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Wymaga też podkreślenia ,że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. W analizowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że adresat wniosku, czyli Wójt Gminy Zagrodno należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych , o których mowa w art.4 ust.1pkt 1 u.d.i.p. Przechodząc kolejno do oceny zasadności wywiedzionej skargi należy przypomnieć, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej , poprzedzone być musi oceną, , o czym była już mowa wyżej , czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie powyższego, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala bowiem dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, CBOSA). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w ustawie dostępowej . Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem stwierdzić należy ,że informacje , których on dotyczy niewątpliwie mają walor informacji publicznej i są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczą bowiem przedmiotu , o którym mowa w art. art. 6 ust. 1 pkt 3 b u.d.i.p. , a więc informacji o trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej (przeznaczenia i wydatkowania przez gminę środków publicznych ) . W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem ,że stosowny wniosek skarżący złożył . Jak wynika z materiału aktowego przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 17 listopada 2021r. , zaś adresat wniosku na ten wniosek zareagował pismem z dnia 29 listopada 2021r., udzielając wnioskodawcy odpowiedzi. Analiza treści powyższego pisma organu z dnia 29 listopada 2021r. stanowiącego odpowiedź na wniosek w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji , a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, ocena w takim kontekście działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzutu jego bezczynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej jest wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w badanej sprawie, bowiem przyjęty przez organ tryb procedowania w odniesieniu do żądań objętych przedmiotowym wnioskiem ocenić należy jako nieprawidłowy. W tym miejscu wskazać należy ,że tryb wnioskowy jest przewidziany dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub w centralnym repozytorium. Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji . Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18). A zatem podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jedynie wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, zaś zakres żądania sformułowany we wniosku o jej udostępnienie i zakres informacji znajdujący się w BIP pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne. W innym przypadku organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 29 maja 2013 r., II SAB/Bd 15/13, LEX nr 1351977). Innymi słowy, wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony BIP jako jej źródła stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta). Nieprawidłowe jest zatem załatwienie wniosku poprzez odesłanie do stron BIP, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez podmiot informacyjnie zainteresowany z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej "wytworzeniu" na ich podstawie ( zob. wyrok WSA w Białymstoku z 27 marca 2008r. sygn. II SAB/Bk 7/08, "Wspólnota" 2008, nr 40, s.31) .Wobec tego nie zawsze wskazanie podmiotowi żądającemu informacji publicznej strony BIP jako jej źródła będzie jednoznaczne z załatwieniem wniosku i nie w każdym przypadku automatycznie wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Spajając tę część rozważań stwierdzić należy, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jednak tylko i wyłącznie wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, a porównanie zakresu żądania wyrażonego we wniosku o jej udostępnienie i zakresu informacji znajdujących się w BIP uprawnia do twierdzenia, że są one identyczne. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na wniosek ograniczone zostało bowiem na podstawie art. 3 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. tylko do zakresu przekraczającego dane ogłaszane w BIP (vide wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2004 r. sygn. II SAB/Sz 31/04, nie publ. oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. II SA/Ka 2633/03, nie publ.) Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Zauważyć bowiem należy, że skarżący w przedmiotowym wniosku sformułował pytania związane z sfinansowaniem publicznych wydatków . Skarżący nie domagał się udostępnienia treści dokumentów opublikowanych w BIP, lecz określonych informacji w zakresie danych publicznych . Stąd ogólne odesłanie do BIP bez wskazania konkretnej zakładki ( linku – dokładnego miejsca publikacji ) , pod którą te dane są uwidocznione , nie stanowiło należytego załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Natomiast nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy o udostępnienie informacji publicznej przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut jego bezczynności. Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17listopada 2021 r. w ( pkt I tenoru wyroku) , bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja – z uwagi na jej charakter walor - nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zobowiązania organu do załatwienia wniosku przedmiotowego skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku . Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa , gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przemawia za tym fakt, że organ w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem po wpłynięciu wniosku w ustawowym zareagował , wystosowując do skarżącego pisma z dnia 29 listopada 2021r. Jakkolwiek było to działanie nieprawidłowe, to jednak wskazywało ono na to , że celem organu nie było zlekceważenie wniesionego do niego podania, lecz jego rozpoznanie. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Należy przypomnieć , że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy , jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu , taka sytuacja szczególna - z przyczyn , o których była mowa wyżej – nie zaistniała w badanej sprawie. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania ( wpis od skargi w kwocie 100zł ) stanowił art. 200 p.p.s.a. ( pkt IV sentencji wyroku). Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o których udzielenie zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.