I SA/Gd 27/25

Dnia 10 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt SKO Gd/5364/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 7829 zł (siedem tysięcy osiemset dwadzieścia dziewięć złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 4 grudnia 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok. Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2025 roku Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W odpowiedzi strona złożyła pełnomocnictwo szczególne, a w treści pisma z 28 stycznia 2025 r. podała numer KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo kierowane do sądu administracyjnego powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku składania pisma przez pełnomocnika, zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W rozpatrywanej sprawie strona, w odpowiedzi na zarządzenie nie przedłożyła dokumentu w postaci odpisu z KRS, a jedynie podała numer, pod którym Spółka jest zarejestrowana. W przekonaniu Sądu, tego rodzaju działanie nie wypełnia przesłanki uzupełnienia braku formalnego skargi. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest co do zasady odpis z rejestru KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca Spółka. W orzecznictwie przyjmuje się, że zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w tym zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Zwrócić również należy uwagę na funkcjonujący w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółki wykazują, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy KRS, dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15). Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Sąd zwraca uwagę, że Krajowy Rejestr Sądowy jest jawny (art. 8 ustawy KRS), a zgodnie z art. 4 ust. 4aa tej ustawy pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację. Powyższe nie znaczy jednak, że Sąd powinien sam weryfikować prawidłowość reprezentacji skarżącej. Nie ma bowiem podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń - czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie - na sąd na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia (por. postanowienia NSA z: 15 maja 2019 r., II OZ 422/19; z 22 lipca 2022 r. I GZ 230/22). Sąd nie może zastępować stron w uzupełnianiu braków formalnych składanych pism. Rolą sądu nie jest więc wyręczanie stron w zakresie wykazywania istnienia umocowania osób uprawnionych do jej reprezentacji przed sądem (zob. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15). Są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, co jednoznacznie wynika z treści art. 29 p.p.s.a. i zawartego w nim zwrotu "mają obowiązek wykazać". W niniejszej sprawie skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu KRS. W odpowiedzi podano jedynie numer Krajowego Rejestru Sądowego, pod którym Spółka jest zarejestrowana. Powyższe nie stanowi jednak wypełnienia wymogu wynikającego z art. 49 § 1 w zw. Z art. 29 p.p.s.a. Tym samym Sąd uznał, że brak formalny nie został uzupełniony a to uzasadniało odrzucenie skargi, o czym Sąd orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.