III OSK 5450/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1153/20 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 25 marca 2020 r. nr DKGO-420/712/2019/aa w przedmiocie wydania opinii dotyczącej zgłoszenia uznania przedmiotu za produkt uboczny oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1153/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: organ, GIOŚ) z 25 marca 2020 r, nr DKGO-420/712/2019/aa w przedmiocie wydania opinii dotyczącej zgłoszenia uznania przedmiotu za produkt uboczny. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka K. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonego wyrokowi zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, jak i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie: 1) art. 10 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797; dalej: u.o.) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie, w ślad za organami administracji orzekającymi w sprawie, że dla oceny, że przesłanka wskazana w art. 10 pkt 4 u.o. nie jest spełniona wystarczające jest uznanie, że dany przedmiot lub substancja mogą powodować negatywne oddziaływania na środowisko przy ich wykorzystaniu w inny sposób niż zakładany przez wytwórcę, podczas gdy zgodnie z art. 10 pkt 4 u.o., spełnienie przesłanki uznania za produkt uboczny należy odnosić do konkretnego wykorzystania przedmiotu zgłoszenia w konkretnym procesie produkcyjnym; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów oraz nad wyraz lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, co w konsekwencji uniemożliwia ustalenie procesu decyzyjnego sądu, prześledzenie procesu interpretacyjnego przepisów prawa oraz kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku; 3) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez pominięcie przez Sąd I instancji przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy istotnej części dowodów, a także niedokładne i pozorne wyjaśnienie stanu faktycznego, naruszające interes strony i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że spalanie pyłu drzewnego w instalacji skarżącej i procesach przemysłowych skarżącej, powodować będzie negatywne skutki dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, co w konsekwencji spowodowało bezpodstawne oddalenie skargi; 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162; dalej: p.p.) w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w sposób odmienny (który był korzystny dla przedsiębiorców), tym samym nie wypełniając zasady sprawiedliwego i równego traktowania podmiotów, a ich zmienione stanowisko nie zostało poparte żadną argumentacją. Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., wyznaczenie rozprawy celem rozpoznania skargi kasacyjnej, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj. opinii B.K. z 24 marca 2021 r. pt. "Ocena podstaw wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie uznania pyłu drzewnego za produkt uboczny instalacji K. sp. z o.o. w S." na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. na okoliczność wykazania, iż uwarunkowania techniczne, technologiczne i faktyczne instalacji skarżącej są właściwe i spełniają wymogi, o których mowa w art. 10 pkt 4 u.o., wskazując jednocześnie, że dowód taki jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie w świetle treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jednocześnie przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje żadnego przedłużenia postępowania w sprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od GIOŚ na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół oceny spełnienia przez pył drzewny przesłanki, o której mowa w art. 10 pkt 4 u.o. Do skutecznego uznania danej substancji lub przedmiotu za produkt uboczny przesłanka ta wymaga wykazania, że pył drzewny spełnia wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego jego wykorzystania i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi. Zauważono, że skarżąca, dokonując zgłoszenia pyłu drzewnego jako produktu ubocznego, przedstawiła specjalistyczną dokumentację wykazującą, że spalanie pyłu w instalacjach spółki i w procesach technologicznych skarżącej nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko. Podważając te ustalenia, organy Inspekcji Ochrony Środowiska posłużyły się opracowaniami dotyczącymi spalania pyłu w zupełnie innych instalacjach i parametrach technologicznych oraz wskazały, że skoro w pyle mogą znajdować się niewielkie ilości substancji chemicznych, to ich spalanie będzie negatywnie wpływało na środowisko. Zdaniem spółki taki sposób prowadzenia postępowania dowodowego był niedopuszczalny w świetle warunku z art. 10 pkt 4 u.o., który odnosi się do precyzyjnie określonego wykorzystania przedmiotu lub substancji będących przedmiotem zgłoszenia jako produkt uboczny, wskazywany przez WIOŚ, GIOŚ i następnie zaakceptowany przez WSA pogląd o negatywnym wpływie na środowisko spalania pyłu jest nierelewantny, gdyż skarżąca nie zamierza pyłu drzewnego spalać w instalacjach powodujących takie zagrożenie i w procesach technologicznych, o których mowa w opracowaniach, którymi posłużyły się organy administracji. Spółka wskazała również, że ocena spełnienia warunku określonego w art. 10 pkt 4 u.o. nie może następować in abstracto, nie może tym samym stawiać znaku równości pomiędzy spalaniem w domowym piecu a nowoczesnej instalacji przemysłowej, ale musi odnosić się do konkretnego stanu faktycznego, technologicznego i prawnego. Tymczasem w niniejszej sprawie WIOŚ, GIOŚ jak i Sąd meriti pominęły większość przedstawionych przez skarżącą dokumentów dotyczących eksploatowanej przez nią instalacji. Skarżąca w procesie produkcyjnym korzysta z nowoczesnych rozwiązań technologicznych, które znacznie ograniczają emisje gazów i pyłów do powietrza, a ich stosowanie jest powszechnie wymagane, choćby z uwagi na to, że stanowią element najlepszych dostępnych technik (BAT) dla tego typu instalacji. I to właśnie przez pryzmat działania skarżącej i technologii, którą ona wykorzystuje, GIOŚ powinien rozpatrywać wypełnienie dyspozycji art. 10 pkt 4 u.o., a brak takiego rozpoznania sprawy winien zauważyć Sąd I instancji. Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazano, że pomimo pozornej objętości, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, jak chodzi o rozważania prawne. Tymczasem niekorzystne rozstrzygnięcie GIOŚ pociąga za sobą istotne negatywne skutki dla całej działalności zakładu spółki oraz ma fundamentalne znaczenie dla gospodarczych i ekonomicznych uwarunkowań prowadzenia działalności przez spółkę w przyszłości. Z tego względu skarżąca ze szczególną skrupulatnością i starannością sporządziła wymaganą dokumentację, przedłożoną organom administracji. W sytuacji, w której organy Inspekcji Ochrony Środowiska posłużyły się nieadekwatnymi opracowaniami, sformułowała obszerne i szczegółowo umotywowane środki zaskarżenia. Te zaś w istocie zostały potraktowane powierzchownie. Również i Sąd do zarzutów skarżącej odniósł się zdawkowo na ostatnich w zasadzie trzech stronach uzasadnienia wyroku. Dalej skarżąca kasacyjnie podniosła, że lektura motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia budzi uzasadnione obawy co do tego, czy WSA zbadał materiały dowodowe zgromadzone w sprawie. Poziom ogólności uzasadnienia jest na tyle wysoki, że dla skarżącej rażące jest zwłaszcza to, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł w ogóle istoty sporu. Równie lakoniczne są hipotetyczne rozważania sądu meriti, które doprowadziły jedynie do konkluzji, że substancje chemiczne obecne w pyle drzewnym wytwarzanym w instalacji skarżącej mogą okazać się szkodliwe dla środowiska. Podkreślono, że charakter i rozmiar działalności spółki determinuje konieczność spełnienia wielu wymogów przepisanych prawem - tak, aby maksymalnie zminimalizować ryzyko negatywnego oddziaływania na środowisko. Zakład skarżącej jest wyposażony w nowoczesne rozwiązania technologiczne, które są powszechnie wymagane w instalacjach tego typu w Europie i jednocześnie stanowi element najlepszych dostępnych technik (BAT) dla branży. Z tego powodu niezrozumiałe dla skarżącej kasacyjnie jest, dlaczego Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Gdyby WSA przeanalizował choćby pobieżnie materiały zgromadzone w aktach sprawy, dostrzegłby wiele zasygnalizowanych powyżej nieprawidłowości. Sąd ten jednak bezkrytycznie przychylił się do ustaleń organów opierając się jedynie na przekonaniu, że skoro pył drzewny będący przedmiotem zgłoszenia nie jest biomasą, to nie może być uznany za produkt uboczny. Postanowieniem z 21 września 2021 r., sygn. akt III OSK 5450/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 r., poz. 107 ze zm.; dalej: u.o., ustawa o odpadach), przedmiot lub substancja powstająca w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, może być uznana za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki: 1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne; 2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; 4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma zastosowanie postanowień art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach, ponieważ przepis ten stanowił normatywną przesłankę materialną odmowy uznania przedmiotowych odpadów za produkt uboczny. Zaznaczyć trzeba, że przepis art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach stanowi implementację art. 5 ust. 1 lit. d dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów (Dz.U.UE.L 08.312.3). Zgodnie z tym przepisem substancja lub przedmiot, powstająca w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, może być uznana za produkt uboczny, a nie za odpady, jeżeli spełniony zostanie m.in. warunek, zgodnie z którym dalsze wykorzystanie tego produktu lub substancji jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie. Sama wykładnia ww. dyrektywy w poszczególnych państwach Unii Europejskiej nie była jednolita i celem jej ujednolicenia Komisja Europejska, w dniu 21 lutego 2007 r. wydała Komunikat wyjaśniający dotyczący odpadów i produktów ubocznych (opubl.: https://eurlex.europa.eu/LexUriServ). Wprawdzie ten komunikat, jako sof law, nie stanowi obowiązującego prawa, ale pozwala na poznanie sposobu interpretacji ww. regulacji dyrektywy. Należy go zatem uwzględnić dokonując wykładni przepisów dyrektywy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 750/21, LEX nr 3345397). Zgodnie z pkt 4 załącznika nr 1 do ww. komunikatu zbędne materiały z pierwotnego procesu produkcji mebli, palet lub opakowań bądź materiały wymagające tylko kosmetycznych zmian, które są zasadniczo podobne do produktu pierwotnego, takie jak masa kauczukowa i mieszanka wulkanizacyjna, wióry i elementy z korka, resztki z tworzyw sztucznych i podobne materiały, mogą być uznawane za produkty uboczne, jeżeli istnieje możliwość ich bezpośredniego ponownego wykorzystania w pierwotnym procesie produkcyjnym lub w innym zintegrowanym procesie produkcyjnym, w którym ponowne wykorzystanie jest również pewne. Jeżeli jednak tego rodzaju materiały zawierają substancje trujące, które wymagają usunięcia przed dalszym wykorzystaniem lub przetworzeniem, może to wskazywać na to, że materiał ten jest odpadem do momentu zakończenia procesu recyklingu lub odzysku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 2642/21, LEX nr 3595203 i powołane tam orzecznictwo). Czym innym jest sytuacja, w której odpady drzewne, w tym także pył drzewny nie zawiera substancji chemicznych szkodliwych dla środowiska i taki może być również poddany procesowi spalania. W przedmiotowej sprawie organ opiniujący wskazał, że pył drzewny w skład, którego wchodzi także pył powstający podczas obróbki płyt drewnopochodnych zawiera 10 % substancji dodatkowych takich jak żywice aminowe, wyroby na bazie wosku oraz roztwór saletrzano-mocznikowy, nie jest tożsamy z czystym drewnem zatem błędne jest twierdzenie spółki, że przedmiotowy pył stanowi biomasę. Nie mieszczą się one w zakresie definicji biomasy zawartej w dyrektywie 2010/75/UE i powinny być traktowane jako odpady. Ich spalanie wymaga zatem przestrzegania przepisów dotyczących termicznego przekształcania odpadów. Niespełniona została zatem przesłanka zawarta w art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach, ponieważ nie można uznać, że wykorzystanie ww. odpadów drewnopochodnych w sposób wskazany przez stronę nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzi. Podczas spalania tego typu materiałów w warunkach nieprzystosowanych do termicznego przekształcania emitowane są szkodliwe substancje, niekorzystnie wpływające na środowisko, zdrowie i życie ludzi. Należy zwrócić uwagę, że art. 10 ustawy o odpadach nie posługuje się pojęciem odpadu, ale przedmiotu lub substancji powstającej w wyniku procesu produkcyjnego. Warunkiem uznania danego odpadu za produkt uboczny jest nie tylko spełnienie wszystkich warunków wynikających z art. 10 ww. ustawy, a także i tych warunków, które dotyczą sposobu zagospodarowania odpadów. Nie można bowiem dokonując wykładni art. 10 ustawy o odpadach doprowadzić do sprzeczności systemowej w samej ustawie. Przykładowo, zgodnie z art. 155 ustawy o odpadach, termicznego przekształcania odpadów dokonuje się wyłącznie w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów, z zastrzeżeniem wyjątku objętego art. 31 tejże ustawy. Taki sposób termicznego przekształcenia (polegającego co do zasady na spalaniu - art. 3 pkt 29 tejże ustawy) ma służyć przede wszystkim eliminowaniu negatywnego oddziaływania na środowisko i skoro ustawodawca dopuścił termiczne przekształcanie odpadów tylko w specjalnych spalarniach lub współspalarniach, to zarazem sprzecznym byłoby uznanie, że możliwe jest spalanie odpadów w każdy innym sposób. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 10 ust. 4 ustawy o odpadach z przedstawionych powyżej powodów nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zasługiwał na aprobatę także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 15 k.p.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że - co do zasady - sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wyrok może być wydany także na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przyjmuje się, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3627/21). Jako uzasadnienie postawionego zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazuje na brak szczegółowego odniesienia się Sądu I instancji do poszczególnych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału, niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie może też zostać naruszony przez dokonaną zaskarżonym wyrokiem ocenę prawną okoliczności sprawy. Zarzut naruszenia powyższego przepisu faktycznie zmierza do zakwestionowania oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Faktem jest, że Sąd I instancji w sposób bardzo skrótowy odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a., jednakże nie wskazuje to na okoliczność, że podstawę rozstrzygnięcia sprawy nie stanowiły akta administracyjne sprawy i zgromadzony w nich materiał dowodowy. O braku naruszenia treści art. 133 § 1 p.p.s.a. świadczy treść całego uzasadnienia sporządzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Niepodzielanie zapatrywań i ocen prawnych Sądu I instancji przez skarżącą kasacyjnie nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika w sposób niezbity, że cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym opracowania przedstawione przez skarżącą kasacyjnie zostały przez organ rozważone. Twierdzenia, że opracowania, które stanowiły podstawę wydania przez organ negatywnej opinii w sprawie nie mogą być wzięte pod rozwagę jako prawidłowa i uzasadniona argumentacja do wydania takiego rozstrzygnięcia, gdyż nie dotyczą konkretnej instalacji skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Jak wskazano powyżej taka wykładnia art. 10 ustawy o odpadach prowadziłaby do sprzeczności systemowej tej ustawy dopuszczając do termicznego przekształcania odpadów poza spalarniami odpadów. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.; dalej: prawo przedsiębiorców) i art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 14 ustawy prawo przedsiębiorców, organ bez uzasadnionej przyczyny nie odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest powołania przykładów wskazujących na utrwaloną praktykę w ramach, których odpady z płyt drewnopodobnych, w tym pył byłyby uznawane jako produkt uboczny. Natomiast analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje na jednolitą linię orzeczniczą, zgodnie z którą odpady z płyt drewnopodobnych co do zasady nie spełniają warunku zakwalifikowania ich jako produkt uboczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 3216/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 2642/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 3492/210). Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na postanowienie organu o zaopiniowaniu negatywnie uznania za produkt uboczny pyłu drzewnego w instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie przyjął znaczenie norm prawnych stosowanych w niniejszej sprawie, a także co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji ocenił stanowisko skarżącej nie mając przy tym, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13). Przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Fakt, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną prawną Sądu I instancji, nie stanowi podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku dowodowego strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, to jest opinii B.K. "Ocena prawna wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie uznania pyłu drzewnego za produkt uboczny instalacji K. sp. z o.o. w S.". Ocena prawna zaskarżonego wyroku, dokonywana w granicach skargi kasacyjnej, należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca kasacyjnie była uprawniona do wyrażenia swojego stanowiska w odniesieniu do zaskarżonego wyroku poprzez sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o podstawy skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., a nie poprzez przedstawianie opinii prawnej co do treści wyroku. Ocena taka należy bowiem do wyłącznej kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.