I SA/Po 52/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. M. (obecnie A. J.), w miejsce której wstąpili A. J. oraz A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia 28 lutego 2020 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. na rzecz skarżących kwotę 597, zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A. J.-M. na podstawie tytułu wykonawczego z 13 września 2016 r., nr [...] wystawionego przez N. M. obejmującego zaległości w podatku dochodowym z kapitałów pieniężnych i odpłatnego zbycia praw majątkowych za 2009 r. w łącznej wysokości [...] zł należności głównej. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącej 19 września 2019 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Pismem z 16 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w wyniku przedawnienia oraz zwrot wyegzekwowanych kwot. Wskazał m. in., że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne dopiero w momencie, w którym zobowiązanie podatkowe wygasło w wyniku przedawnienia. Powołał się na uchwałę NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 i wskazał, że w postępowaniu podatkowym był ustanowiony pełnomocnik, natomiast doręczenie pisma zawiadamiającego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia było skierowane do podatnika, co spowodowało, że termin przedawnienia nie uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.; w skrócie: "o.p"). Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z 10 stycznia 2020 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej w oparciu o wymieniony na wstępie tytuł wykonawczy. Naczelnik wyjaśnił, że NSA w wyroku z 12 czerwca 2019 r., II FSK 2538/17 (wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...]; w skrócie "CBOSA") oddalającym skargę kasacyjną skarżącej stwierdził, że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe NSA za nieskuteczny uznał podniesiony przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. W kontekście uchwały NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 (CBOSA) wyjaśnił, że skarżąca 05 maja 2015 r. umocowała doradcę podatkowego D. M. do udziału w postępowaniu kontrolnym. Tymczasem zawiadomienie z art. 70c o.p. zostało doręczone skarżącej 14 października 2015 r. W konsekwencji doręczenie zawiadomienia nastąpiło z pominięciem pełnomocnika. Na skutek powyższego uchybienia nie doszło do wystąpienia materialno-prawnego skutku przewidzianego przez art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej 19 września 2016 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. W korespondencji kierowanej do organu egzekucyjnego wierzyciel nie wskazał również innych okoliczności mających wpływ na przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Pismem z 16 stycznia 2020 r. N. M. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 10 stycznia 2020 r.,wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie wniosku zobowiązanej do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 29 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1318 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.e.a.") poprzez nieuzasadnione badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] z 13 września 2016 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 28 lutego 2020 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 10 stycznia 2020 r. w całości oraz przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie DIAS organ I instancji, dokonując oceny przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego, oparł się jedynie na twierdzeniach skarżącej podniesionych we wniosku o umorzenie postępowania. W konsekwencji należało uznać, że organ ten nie zebrał w tym zakresie materiału dowodowego i nie wyjaśnił dostatecznie tej kwestii. Naczelnik przyjął, że uchwała NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 ma bezpośredni wpływ na sprawę. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z 10 listopada 2015 r., nr [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2009 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z 27 lipca 2016 r., nr [...] WSA w Poznaniu wyrokiem z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16 (CBOSA) oddalił skargę na wskazaną ostatnio decyzję. W wyroku stwierdzono, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Następnie NSA wyrokiem z 12 czerwca 2019 r., II FSK 2538/17 (CBOSA) oddalił skargę kasacyjną skarżącej. W ocenie DIAS, w sytuacji, gdy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe jest ostateczna, a orzeczenie NSA oddalające skargę kasacyjną podatnika prawomocne, organ egzekucyjny nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo wydania przez NSA uchwały z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18. Marginalnie zaznaczył, że powołana uchwała zapadła w odmiennych stanie faktycznym, gdzie doszło do doręczenia zawiadomienia "przez awizo". W ocenie DIAS argumentacja przedstawiona przez skarżącą na etapie postępowania egzekucyjnego nie może wywrzeć wpływu na ocenę skuteczności doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia dokonaną przez sądy administracyjne w prawomocnych wyrokach. Pismem z 09 marca 2020 r. A. J. M. wniosła skargę na postanowienie DIAS z 28 lutego 2020 r., wnosząc o jego uchylenie w całości, zbadanie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, wydanie postanowienia informującego Ministra Finansów o naruszeniach prawa procesowego dokonanych w niniejszej sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono m. in. naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art.70§1 i art. 70c o.p., art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; w skrócie: "k.p.a."). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o odrzucenie skargi. Wyrokiem z 21 sierpnia 2020 r. I SA/Po 265/20 (CBOSA) WSA w Poznaniu uchylił postanowienie DIAS, wskazując, jako podstawę prawną art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a."). Sąd wyraził pogląd, że ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a. traci moc wiążącą m.in. z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego. W konsekwencji, zdaniem Sądu ocena prawna odnosząca się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego wyrażona w wyroku WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16 utraciła moc z chwilą podjęcia przez NSA uchwały z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18. W uchwale tej przyjęto m. in., że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p., zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet, jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Tymczasem wbrew powyższemu zapatrywaniu w wyroku WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16 organ przyjął, że doręczenie zawiadomienia z art. 70c o.p. bezpośrednio skarżącej było wystarczające dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. jak i z naruszeniem postanowień art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c o.p. i zobowiązał organ by w toku powtórnego postępowania uwzględnił pogląd NSA wyrażony w powołanej wyżej uchwale. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 02 lutego 2023 r., III FSK 2955/21 (CBOSA), uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 21 sierpnia 2020 r. I SA/Po 265/20, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu judykatu NSA stwierdził, że wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16, oddalał skargę podatniczki, a więc nie zawierał wiążących ocen prawnych i zaleceń prawnych, co do dalszego postępowania w sprawie, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. W rozważaniach uzasadnienia wyroku z 17 maja 2017 r. nie stwierdzono, czy podatniczka w administracyjnym postępowaniu podatkowym działała z prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem oraz jaka jest ocena WSA w Poznaniu odnośnie przypadku, kiedy zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnego doręczono podatniczce: pomimo tego, że działała ze zgodnie z prawem ustanowionym pełnomocnikiem. W ocenie Sądu nie można też zasadnie mówić o mocy formalnie wiążącej wskazań prawnych w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego odnośnie do innego postępowania, jakim jest postępowanie egzekucyjne, które jest postępowaniem w innej sprawie aniżeli sprawa wymiarowa. Sąd drugiej instancji wskazał także na wyrok z 12 czerwca 2019 r., II FSK 2538/17, w którym NSA oddalił skargę kasacyjną podatniczki, nie wypowiadając się w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Treść tego ostatniego orzeczenia nie zawierała więc jakichkolwiek ocen prawnych lub zaleceń prawnych, prawnie znaczących w świetle treści art. 190 p.p.s.a. Wobec powyższego, w ocenie NSA, w przestawionych powyżej obszarach za niezbędne uznano dokładną analizę "historii i stanu sprawy" odnośnie przedawnienia, w szczególności ocenę prawną w zakresie wykładni i uzasadnionych możliwości zastosowania unormowań wynikających z art. 269 § 1, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. WSA w Poznaniu, ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r., I SA/Po 407/23 (CBOSA), oddalił skargę A. J. (dawniej: A. J.-M.) na postanowienie DIAS z 28 lutego 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W motywach orzeczenia Sąd zaznaczył, że będąc związany oceną prawną sformułowaną w wyroku NSA z 02 lutego 2023 r., III FSK 2955/21, pogłębionej analizy i rozważenia wymagały unormowania wyrażone w art. 170, art. 171 oraz art. 269 § 1 p.p.s.a. Na gruncie tych regulacji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydanie przez NSA uchwały nie jest w żadnej mierze okolicznością uzasadniającą wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądu, czy też ostatecznych decyzji administracyjnych i podatkowych. Przyjęto, że skoro wydanie przez NSA uchwały rozstrzygającej odmiennie niż prawomocny wyrok dane zagadnienie prawne nie stanowi przesłanki wzruszenia tego orzeczenia, jak i objętej nim decyzji podatkowej, to okoliczność wydania uchwały nie może uzasadniać aprobaty na potrzeby postępowania egzekucyjnego poglądu prawnego niezgodnego z prawomocnym wyrokiem zapadłym w sprawie ze skargi na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. W oparciu o powyższe Sąd pierwszej instancji, powołując się na prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., zaaprobował zawarty w nim pogląd, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony, albowiem w dniu 30 czerwca 2015 r. zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wobec skarżącej dochodzenie w sprawie o przestępstwo karne skarbowe, co potwierdza kopia zawiadomienia z dnia 9 października 2015 r., informującego skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz kopia potwierdzenia odbioru tego zawiadomienia przez stronę, o czym skarżąca została poinformowana w dniu 14 października 2015 r., na podstawie art. 70c o.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z uwagi na uzyskanie przez wskazany wyrok z 17 maja 2017 r. waloru prawomocności, w świetle postanowień art. 170 p.p.s.a., należy przyjąć, że kwestia zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., kształtuje się tak jak zostało to stwierdzone w powołanym orzeczeniu. Dopóki zatem wskazany wyrok korzysta z waloru prawomocnośc,i za niedopuszczalne należy uznać kwestionowanie wystąpienia z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego skutku, o którym stanowi art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W efekcie kolejnej skargi kasacyjnej A. J. – M. od wyroku WSA w Poznaniu z 16 listopada 2023 r., I SA/Po 407/23, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 września 2024 r., III FSK 608/24 (CBOSA), uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w zaskarżonym wyroku WSA w Poznaniu nie zastosował się w pełni do oceny prawnej tej sprawy, wyrażonej w wyroku NSA z 2 lutego 2023r., III FSK 2955/21. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji, zgodnie z zaleceniem NSA, podjął się analizy art. 170, art. 171 i art. 269 § 1 p.p.s.a., jednak wyciągnięte z niej wnioski kłócą się ze stanowiskiem NSA. Powtórzono, że prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16 oddalał skargę strony, a więc nie zawierał wiążących ocen prawnych i zaleceń prawnych, co do dalszego postępowania w sprawie. Także w wyroku NSA z 12 czerwca 2019 r., II FSK 2538/17, oddalającym skargę kasacyjną strony od powyższego orzeczenia, Sąd drugiej instancji nie wypowiedział się w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Treść tego wyroku nie zawierała więc w spornym przedmiocie jakichkolwiek ocen prawnych lub zaleceń prawnych, prawnie znaczących, w świetle treści art. 190 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy NSA wprost stwierdził, że "nie można też zasadnie mówić o mocy formalnie wiążącej wskazań prawnych w sprawie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego odnośnie do innego – odrębnego postępowania egzekucyjnego, które jest wszak postępowaniem w innej sprawie aniżeli sprawa wymiarowa" i wypowiedzią tą związany był WSA w Poznaniu. W konkluzji orzeczenia NSA uznał, że doszło do zignorowania przez Sąd pierwszej instancji ocen i wykładni prawa dokonanych przez NSA w wyroku z 02 lutego 2023 r., III FSK 2955/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: W ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, w świetle związania wyrokiem NSA z 25 września 2024 r., o sygn. akt III FSK 608/24. Na wstępie należy zaznaczyć, że podobna sprawa była rozpoznawana przez WSA w Poznaniu, który wyrokiem z 25 lutego 2025 r., I SA/Po 54/25 (CBOSA) w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyrok. Zgodnie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd w składzie orzekającym, rozpoznający obecnie skargę, miał na uwadze dyspozycję art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Kluczowe znaczenie ma również regulacja z art. 153 p.p.s.a., z której wynika, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie, co nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Związanie Sądu wykładnią prawa, czy oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, w toku ponownego rozpoznania sprawy, w rozumieniu powyższych przepisów oznacza, że nie można formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym poglądem NSA w wyroku z 25 września 2024 r., o sygn. akt III FSK 608/24, WSA w Poznaniu zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 04 czerwca 2009 r., I OSK 426/08, CBOSA). Wobec powyższego stanowisko Sądu, który obecnie rozpoznaje skargę A. J. - następcy prawnego A. J. (dawniej: A. J.-M.), A. M. - następcy prawnego A. J. (dawniej: A. J.-M.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 28 lutego 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, musi uwzględniać wykładnię prawa i wskazania wyrażone w orzeczeniu NSA z 25 września 2024 r., III FSK 608/24. NSA zwrócił uwagę, że prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1403/16 oddalał skargę, więc nie zawierał wiążących ocen prawnych i zaleceń prawnych. Co do dalszego postępowania w sprawie. Również Sąd II instancji w wyroku II FSK 2538/17 nie wypowiedział się w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, zatem nie było żadnych ocen prawnych. W związku z powyższym w postępowaniu egzekucyjnym należy kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego należy zbadać. Zdaniem Sądu, należy zwrócić szczególną uwagę na okoliczność, podkreślaną w orzeczeniu NSA z 25 września 2024 r. III FSK 608/24, że w niniejszej sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, czy skarżąca podatniczka w administracyjnym postępowaniu podatkowym działała z prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem, a jeżeli tak, to, komu w takim przypadku należało doręczać zawiadomienia w przedmiocie zawieszającego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wszczęcia postępowania karnego; okoliczności tej nie zbadał również sąd pierwszej instancji orzekający w sprawie niniejszej, które to zaniechanie może mieć istotne znaczenie dla sprawy. W ocenie NSA powyższe ustalenia nie wynikają także z prawomocnego wyroku z 17 maja 2017 r., I SA/Po 1403/16 oddalającego skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 27 lipca 2016 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2009 r. oraz z wyroku NSA z 12 czerwca 2019 r., II FSK 2538/17, w którym NSA oddalił skargę kasacyjną podatniczki od powyższego orzeczenia. NSA zauwaza, że brak wypowiedzi w kwestii spornego przedawnienia zobowiązania podatkowego w ostatnio powołanym orzeczeniu NSA, mógł być wynikiem zaniechania sformułowania stosownych zarzutów w tym zakresie w skardze kasacyjnej, czego nie sposób pomijać, w świetle art. 183 § 1 i art. 174 p.p.s.a. Sąd obecnie rozpatrujący sprawę nie dysponuje kompletnymi aktami postępowania podatkowego, o którym to postępowaniu wspomina NSA w orzeczeniu z 25 września 2024 r., III FSK 608/24 i nie ma możliwości rozstrzygać samodzielnie w tym zakresie. Co więcej dla skontrolowania zgodności z prawem działania organów egzekucyjnych konieczne jest także poznanie stanowiska tychże organów co do prawidłowości doręczenia i jego skutków na tle spornej kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Stosując się zatem do wskazań prawnych zawartych w orzeczeniu NSA, przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy, organ egzekucyjny drugiej instancji winien uzupełnić akta postępowania egzekucyjnego i precyzyjnie wskazać na podstawie akt sprawy podatkowej dokumenty, z których będzie jednoznacznie wynikało, czy skarżąca podatniczka w administracyjnym postępowaniu podatkowym działała z prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem. Ustalenia te są istotne dla rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w aspekcie uchwały z 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18. W związku z powyższym działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, uznając konieczność uzupełnienia postępowania i zajęcia przez organ stanowiska w spornej kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz jego skutków na przebieg postępowania egzekucyjnego. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (obejmujących wpis sądowy od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika) orzeczono w oparciu o treść art. 200, art. 209 i art. 205 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 września 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).