I SA/Rz 272/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 14 marca 2023 r., nr SKO.403.PO.3820.186.2022 w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022 rok w postępowaniu wznowieniowym 1) oddala skargę, 2) zarządza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego B.P. zwrot kwoty 1.176 (jeden tysiąc sto siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Przedmiotem skargi B. P. (dalej: skarżący lub podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: SKO/Kolegium) z 14 marca 2023 r. nr SKO.403.PO.3820.186.2022, która utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. W. z 30 listopada 2022 r. nr PO.3120.18114.2022.TJ, uchylającą własną decyzję z 28 stycznia 2022 r. i ustalającą podatnikowi nowy wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r. w wysokości [...] zł. Z zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r. Prezydent Miasta S. W. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia podatnikowi wysokości podatku od nieruchomości za 2022 r., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 28 stycznia 2022 r. nr PO.3120.13031.2022.GS. Organ wskazał, że w sprawie zaszła podstawa do wznowienia postępowania, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Decyzją z 2 czerwca 2022 r. nr PO.3120.17549.2022.TJ organ I instancji uchylił własną decyzję z 28 stycznia 2022 r. nr PO.3120.13031.2022.GS i ustalił podatnikowi nowy wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r. w wysokości [...] zł. SKO po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z 27 września 2022 r. nr SKO.403.PO.1504.133.2022 - uchyliło w całości decyzję organu I instancji z 2 czerwca 2022 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej Kolegium wskazało okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Była to konieczność analizy dodatkowych dokumentów, które pojawiły się w sprawie, a to umowy o dostęp do obiektu z 4.02.2022 r. zawartej z T. R. Sp. z o.o. z siedzibą w D., wniosku o dostęp do Obiektu Infrastruktury Usługowej (dalej: OIU) złożony przez O. R. L. Sp. z o.o. sp. komandytowa w N. S. i umowę z tą spółką na dostęp do OIU z 29.06.2022 r., wniosku o dostęp do OIU złożony przez T. Sp. z o.o. z siedzibą w P., umowy o dostęp do OIU zawartą z E. R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. z 4.02.2022 r. oraz umowy o dostęp do OIU zawartą z T. S. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w S.. Nadto Kolegium zasygnalizowało rozważenie kwestii, czy sporne zwolnienie z podatku od nieruchomości nie stanowi niedozwolonej pomoc publiczną z uwagi na brak notyfikacji przedmiotowego środka pomocowego. Prezydent Miasta S. W. po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, decyzją z 30 listopada 2022 r. nr PO.3120.18114.2022.TJ, uchylił własną decyzję z 28 stycznia 2022 r. i ustalił podatnikowi nowy wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r. w wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania podatnika, SKO, decyzją opisaną na wstępie z 14 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że istota sporu w sprawie koncentruje się wokół zastosowania zwolnienia z opodatkowania ustanowionego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), czego domaga się podatnik w postępowaniu podatkowym, zainicjowanym złożeniem 23 lutego 2022 r. w siedzibie organu I instancji informacji IN-1 na 2022 r. wraz z załącznikami, dotyczącymi nieruchomości położonej na działce [...], w S.W.. Jak wskazał organ odwoławczy zgodnie z tą regulacją zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1984 ze zm.; dalej: u.t.k.) lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 tej ustawy, w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy, jeżeli: ta infrastruktura kolejowa lub ten obiekt infrastruktury usługowej są: - udostępniane przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.k. zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b tej ustawy lub - wykorzystywane do przewozu osób, lub ta infrastruktura kolejowa: - tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub - stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b u.t.k. Kolegium w ślad za organem I instancji wskazało, że interpretacja występującego w tym przepisie terminu "udostępnienie" nie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym, natomiast takiego sięgnięcia wymaga interpretacja drugiego członu tej przesłanki tj. pojęcia "przewoźnika kolejowego" (art. 4 pkt 9 u.t.k. w zw. z przepisami rozdziałów 6-6b tej ustawy). Kolegium odnosząc się do pierwszego członu drugiej przesłanki uznało, że należy go interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Inaczej mówiąc, "udostępnianie obiektu infrastruktury usługowej przewoźnikowi kolejowemu" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym brzmieniem, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury usługowej. Oznacza to, że jeżeli infrastruktura usługowa jest wykorzystywana przez przewoźnika kolejowego, na podstawie stosownych umów, porozumień, to należy przyjąć, że dana infrastruktura jest udostępniana. Przedstawiony jednak przez podatnika stan faktyczny sprawy i załączone do wniosku dokumenty, nie dają odpowiedzi, czy w istocie taki stan rzeczy ma miejsce. W ocenie organu odwoławczego istnienie samego Statutu, Regulaminu dostępu do obiektów infrastruktury usługowej oraz np. nierozpatrzone wnioski aplikującego o dostęp przewoźnika, nie spełniają warunku faktycznego udostępniania obiektu infrastruktury usługowej przewoźnikowi kolejowemu. Fakt ten winien być w sposób niewątpliwy ustalony i winien mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Powyższe wymaga jednak jednoznacznego potwierdzenia materiałem dowodowym np. umową o dostęp do obiektu (zgodnie ze wzorem umowy - załącznik do regulaminu), pozytywnie rozpatrzonym wnioskiem przez operatora obiektu infrastruktury usługowej o dostęp do obiektu oraz np. wystawionymi fakturami dokumentującymi udostępnianie stanowisk technicznych, urządzeń czy torów postojowych. Kolegium za organem I instancji podzieliło zasadność odmowy zastosowania z przedstawionej wyżej przyczyny zwolnienia podatkowego. Nadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotom sporu jest infrastruktura prywatna przedsiębiorcy wykonującego na niej przewozy. Infrastruktura prywatna to z kolei infrastruktura kolejowa wykorzystywana wyłącznie do realizacji własnych potrzeb jej właściciela lub jej zarządcy innych niż przewóz osób. Zwolnienie tej infrastruktury podatnika, która jest źródłem jego przychodów, stanowiłoby niczym nieuzasadnioną pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Według organu odwoławczego od 2022 r. infrastruktura prywatna, w tym bocznice kolejowe wykorzystywane wyłącznie do realizacji własnych potrzeb jej właściciela lub jej zarządcy innych niż przewóz osób, nie może korzystać ze zwolnienia. Nie budziło wątpliwości Kolegium, że podatnik nie realizuje przewozu osób, tylko przedmiotem jego działalności jest naprawa i konserwacja pojazdów kolejowych. W końcowej części uzasadniania Kolegium wskazało, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi niedozwoloną pomoc publiczną z uwagi na brak notyfikacji przedmiotowego środka pomocowego. Podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z 14 marca 2023 r., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego, tj.; 1) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.I. w zw. z art. 36 a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 51 u.t.k. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie w decyzji wymiarowej zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków wchodzących w skład obiektu infrastruktury usługowej zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], udostępnianego przewoźnikom kolejowym, 2) art. 36 a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 51 u.t.k. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, uznając że warunkiem uznania obiektu infrastruktury usługowej za udostępniany przewoźnikom kolejowym jest jego udostępnianie w jego faktycznym, słownikowym rozumieniu, podczas gdy wymieniony art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. jednoznacznie odwołuje się do udostępniania obiektu przewoźnikowi w sposób zdefiniowany w przepisach rozdziału 6 b u.t.k., to jest w szczególności art. 36a ust. 1 i następnych tej ustawy, a mianowicie poprzez świadczenie na jego rzecz usług o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. co w konsekwencji spowodowało niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym uznanie, że OIU zlokalizowany na działce nr [...] nie był udostępniany przewoźnikom kolejowym i nie uznanie zasadności zastosowania zwolnienia podatkowego o którym mowa w art. 7 ust. 1. pkt 1 lit. a u.p.o.l. 3) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 108 ust. 3 w zw. z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 326, 26/10/2012 P.0001-0390, ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w wyniku błędnego uznania, że brak notyfikacji Komisji Europejskiej domniemanego środka pomocowego jest przesłanką do odmowy stwierdzenia takiej nadpłaty pomimo wystąpienia ustawowych przesłanek zwolnienia podatkowego, jak również błędnego uznania selektywności tego zwolnienia, II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) w postaci braku oparcia przez SKO swojego rozstrzygnięcia na zebranym i wyczerpująco rozpatrzonym materiale dowodowym, co w konsekwencji spowodowało dowolne i błędne uznanie, że Skarżący wnioskuje o uznanie zasadności zwolnienia podatkowego dla gruntów, budowli i budynków wchodzących w skład prywatnej infrastruktury kolejowej, a nie obiektu infrastruktury usługowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym na podstawie przepisów rozdziału 6a u.t.k., 2) art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 122 O.p. poprzez całkowite pominięcie przez SKO w ustalaniu okoliczności udostępniania przez Skarżącego udostępniania OIU przewoźnikom kolejowym na zasadach określonych w przepisach rozdziału 6a u.t.k. przedłożonych do akt sprawy dokumentów w szczególności umów, rozpatrzonych wniosków, i faktur wystawionych przewoźnikom z tytułu udostępniania OIU co doprowadziło do dowolnego, niezgodnego ze stanem faktycznym uznania przez SKO, że OIU nie był w 2022 r. udostępniany przewoźnikom kolejowym na wymienionych zasadach. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił rozwinięcie przedstawionych zarzutów, odwołując się w swej argumentacji do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych mających wspierać jego stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu kontrolowanej sprawy w przedstawionych wyżej aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżącemu przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ponieważ istota problemu prawnego zarysowanego w sprawie, dotyczy podatku od nieruchomości za 2022 r., dlatego zastosowanie w sprawie będzie mieć przepis prawa materialnego art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., częściowo zgodnie z nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2192). Zgodnie z tą regulacją: 1. Zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1984) lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 tej ustawy, w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy, jeżeli: a) ta infrastruktura kolejowa lub ten obiekt infrastruktury usługowej są: – udostępniane przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b tej ustawy lub - wykorzystywane do przewozu osób, lub b) ta infrastruktura kolejowa: – tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub – stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym; 1a) grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków - do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania wieczystego - nie dłużej jednak niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym stała się ostateczna decyzja lub weszło w życie rozporządzenie, wyrażające zgodę na likwidację linii lub ich odcinków, wydane w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie kolejowym - z wyjątkiem zajętych na działalność inną niż działalność, o której mowa w przepisach o transporcie kolejowym; 1b) grunty, budynki i budowle w części przeznaczonej do świadczenia przez przewoźnika kolejowego w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym albo operatora stacji pasażerskiej w rozumieniu art. 4 pkt 54 tej ustawy usług bezpośrednio związanych z obsługą podróżnych; 1c) grunty inne niż określone w pkt 1-1b, stanowiące obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, oraz położone na nich budynki i budowle - z wyjątkiem gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności innej niż wykonywanie zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy. Organ odwoławczy, który w swoim stanowisku odwoływał się do przedstawionego wyżej brzmienia komentowanego przepisu nie dostrzegł jednak, że ustawa nowelizująca z dnia 30 listopada 2021 r w art. 2 przedłużyła wejście w życie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 1c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie dotyczącym zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład obiektu infrastruktury usługowej do dnia 1 stycznia 2023 r., a następnie, na mocy kolejnej noweli – art. 15 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 2707) termin wejścia w życie wskazanej regulacji wydłużony został do dnia 1 stycznia 2024 r. Tak więc w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. mającego zastosowanie do obiektu infrastruktury kolejowej w 2022 r. zwolnieniu w podatku od nieruchomości podlega taka infrastruktura, która: 1) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub 2) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub 3) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub 4) stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b u.t.k. W niniejszej sprawie zwolnienie podatkowe dotyczy sytuacji opisanej w punkcie 1), tj. obiektu infrastruktury usługowej, który jest udostępniany przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.. Jakkolwiek organ "wykładał" w/w przepis o innym brzmieniu aniżeli miał zastosowanie w sprawie, ale czynił to w taki sposób, że odpowiadał mającemu zastosowanie w sprawie. Organ odwoławczy wsparł się bowiem poglądami orzecznictwa sądowo-administracyjnego formułowanymi w oparciu o dotychczasowe brzmienie przepisu statuującego przedmiotowe zwolnienie. Trafne są więc wywody organu, że interpretując pojęcie "udostępnienia" określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., należy dokonać tego w sposób literalny, w oderwaniu od definicji "udostępnienia" wskazanej w ustawie o transporcie kolejowym. Wykładnią przytoczonego przepisu wielokrotnie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki: z 31 stycznia 2019r., II FSK 3032/18; z 4 lutego 2020r., II FSK 1627/19; z 13 lutego 2020r., II FSK 2187/18; z 5 sierpnia 2020r., II FSK 1438/18, z 27 kwietnia 2022r., III FSK 506/21; z 25 maja 2022r., III FSK 610/21). NSA zauważył, że w ramach pierwszej z przesłanek zwolnienia podatkowego, czyli pojęcia infrastruktury kolejowej, powołany przepis jednoznacznie odsyła do przepisów u.t.k. Uzasadniona jest więc w tym zakresie wykładnia systemowa zewnętrzna. Z kolei – sporną w niniejszej sprawie - przesłankę "udostępnienia infrastruktury kolejowej" należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym językowym rozumieniem tego pojęcia, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Brak jest bowiem w przepisach podatkowych odesłania do rozumienia wskazanego pojęcia w odrębnych przepisach, w szczególności w rozumieniu u.t.k.. Z uwagi na powyższe, Sąd za nieuzasadnione uznał stanowisko wyrażone w skardze, w zakresie, w jakim odnosiło się ono do interpretacji wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. zwrotu "jest udostępniana". Ostatecznie prawidłowe stanowisko organów podatkowych w niniejszej sprawie o braku spełnienia przez skarżącego jednego z dwóch warunków omawianego zwolnienia podatkowego, jest w tym zakresie logiczne i zrozumiałe. Organ dokonał prawidłowej wykładni w/w pojęcia, powołując się przy tym na przykłady orzecznictwa. Skarżący, który ubiegając się o ulgę w podatku winien przedstawić dowody na spełnienie jej warunków, a takich wystarczających, jednoznacznych dowodów nie przedstawił. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że ani sporządzenie statutu obiektu, ani opracowanie regulaminu dostępu do obiektu, ani też złożenie wniosku o dostęp do obiektu infrastruktury czy też nawet podpisanie z przewoźnikiem kolejowym umowy określającej prawa i obowiązki operatora i przewoźnika kolejowego związane ze świadczonymi usługami, z których w sposób jednoznaczny nie wynika fakt, że nastąpiło faktyczne udostępnienie obiektu infrastruktury, nie wypełnia przesłanki zwolnienia, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się, że przepisy określające zwolnienia od podatku nie powinny być poddawane wykładni rozszerzającej i co do zasady powinna być stosowana ich wykładania literalna. Zatem Sąd przychyla się do takiej interpretacji powyższej przesłanki zwolnienia, przyjętej przez organy podatkowe w niniejszej sprawie, która oznacza faktyczne, rzeczywiste udostępnianie infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu, który wykorzystuje element tej infrastruktury na potrzeby własnej działalności polegającej na wykonywaniu przewozów oraz utrzymaniu zaplecza technicznego. Tymczasem skarżący in concreto prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą firmy P.H.U. "L." B. P., a przeważającym przedmiotem jego działalności jest naprawa i konserwacja sprzętu transportowego. Na nieruchomości skarżącego w S. W.,przy ulicy [...], na działce nr ewid. [...], posadowiony jest budynek hali remontu wagonów, budynek wagi kolejowej oraz układ towarowy. Obiekty te, które zostały przez organ zakwalifikowane do OIU, nie są jednak udostępnione przewoźnikom kolejowym, lecz wykorzystywane przez podatnika we własnej działalności gospodarczej, polegającej na remoncie i konserwacji przekazanych mu w tym celu środków transportu. Rachunki przedstawione przez skarżącego dotyczą świadczonych przez niego usług remontowych i konserwacyjnych powierzonego mu taboru kolejowego (przeglądy okresowe lokomotywy), a nie udostępnienia elementów obiektu infrastruktury kolejowej (OIU). W danym wypadku są wykorzystywane przez podatnika w jego działalności gospodarczej, a nie udostępniane przewoźnikom kolejowym, wbrew literalnemu brzmieniu zawieranych z kontrahentami umów. W świetle powyższych wywodów uznać należy, że organy orzekające w sprawie ostatecznie prawidłowo przyjęły, że w stosunku do spornych obiektów , w realiach niniejszej sprawy nie została spełniona przez skarżącego w 2022 r. przesłanka zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w badanym roku podatkowym polegająca na udostępnieniu tych obiektów (OIU) przewoźnikowi kolejowemu. Skoro jak wywiedziono powyżej nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do zastosowania omawianego zwolnienia, bezprzedmiotowe stało się badanie, czy zastosowanie takiej ulgi wobec skarżącego wiązałoby się z niedozwoloną pomocą publiczną. Odnotować wszak trzeba, że uzasadnienie takiego stanowiska organu odwoławczego jest lakoniczne, wręcz arbitralne i w zasadzie sprowadza się do wskazania analogicznego poglądu wyrażonego przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 563/21, bez rozważenia wszak kontekstu faktycznego sprawy, w której wyrok ten zapadł. Pewnym usprawiedliwieniem organu odwoławczego jest to, że rozważania w powyższym zakresie prowadził niejako na marginesie, w przekonaniu, że przesłanki dochodzonego przez skarżącego zwolnienia nie zostały spełnione. Reasumując Sad doszedł do przekonania, że skarżona decyzja SKO, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia, odpowiada prawu, a zatem skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), w przedmiotowej sprawie należny jest wpis stały w kwocie 200 zł, co zostało określone w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I Sądu z 23 maja 2023 r. (k. 32 akt sądowych). Skarżący bez wezwania uiścił wpis sądowy o skargi w kwocie 1 376,43 zł (dowód przelewu na rachunek bankowy Sądu - k. 33 akt sądowych). W związku z powyższym Sąd w punkcie 2 sentencji wyroku zwrócił skarżącemu - nadpłacony wpis sądowy od skargi w kwocie 1 176,43 zł (1 376,43 - 200 = 1 176,43).