I SA/Gl 1382/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Protokolant specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. sp. z o. o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 18 lipca 2023 r. nr 2401-IEW2.4253.9.2023.15 UNP: 2401-23-142865 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Decyzją z dnia 18 lipca 2023 r. nr 2401-IEW2.4253.9.2023.15, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 33 § 1, § 2 pkt 1 i 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm., dalej o.p.) po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B. (dalej: skarżąca, podatnik, spółka) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia 13 stycznia 2023 r., znak: [...], [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań, obliczonych na dzień wydania decyzji, a także przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, ustalonego na podstawie art. art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, za: luty 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 5.162 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 1.463 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 65.447 zł; marzec 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 60.571 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 16.665 zł, maj 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 30.680 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 3.692 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 14.024 zł; lipiec 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 21.124 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 5.279 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 68.439 zł; sierpień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 77.232 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 17.291 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 23.935 zł wrzesień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 157.662 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 37.260 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 160.065 zł; październik 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 108.435 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 4.161 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.707 zł; listopad 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 130.382 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 18.401 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 82.613 zł; grudzień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 62.241 zł oraz odsetki za zwłokę należne na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w wysokości 13.468 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 102.285 zł; oraz zabezpieczającej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od 1.02.2020 r. do 31.03.2020 r. oraz od 01.05.2020 r. do 31.12.2020 r. na majątku skarżącej nieuregulowaną, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług; za luty 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 5.162 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 1.463 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 65.447 zł; za marzec 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 60.285 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 16.665 zł, za maj 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 14.024,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 3.692 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 14.024 zł; za lipiec 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 21.124,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 5.279 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 68.439 zł;  za sierpień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 71.250,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 17.291 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 23.935 zł; za wrzesień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 157.662,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 37.260 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 160.065 zł; za październik 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 18.110,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 4.161 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.707 zł; za listopad 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 82.613,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 18.401 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 82.613 zł; za grudzień 2020 r. - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 62.241,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 13.468 zł, - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 102.285 zł. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej za: luty 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 65.447 zł; maj 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 14.024 zł; lipiec 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 68.439 zł; sierpień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 23.935 zł wrzesień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 160.065 zł; październik 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.707 zł; listopad 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 82.613 zł; grudzień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustaloną na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 102.285 zł; oraz zabezpieczającej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od 1.02.2020 r. do 31.03.2020 r., od 1.05.2020 r. do 31.05.2020 r. oraz 1.07.2020 r. do 31.12.2020 r. na majątku skarżącej za: za luty 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 65.447 zł; za maj 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 14.024 zł; za lipiec 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 68.439 zł; za sierpień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 23.935 zł; za wrzesień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 160.065 zł; za październik 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 15.707 zł; za listopad 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 82.613 zł; za grudzień 2020 r. - przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 102.285 zł; i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w ramach kontroli celno-skarbowej prowadzonej wobec skarżącej na podstawie upoważnienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług. W trakcie kontroli celno-skarbowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zebrany w toku ww. kontroli materiał dowodowy wskazuje na uzasadnione przypuszczenie, że skarżąca obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z nierzetelnych faktur VAT, naruszając tym samym postanowienia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że w kontrolowanym okresie skarżąca wykazała nabycie towarów i usług od kontrahenta L. Sp. z o.o. na łączną kwotę netto: 2.315.284,17 zł oraz podatek VAT w kwocie: 532.515,47 zł. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. uznał, iż z zebranych dowodów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania celno-skarbowego wynika, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, iż faktury wystawione przez L. Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Dokonując analizy systemu WRO-System stwierdził, że spółka L. ostatni plik JPK złożyła za lipiec 2021 r. W systemie JPK za okres od stycznia do grudnia 2020 r. spółka wykazała zakupy od podmiotu Firma Handlowo-Usługowa G. (NIP[...]), który ostatnią deklarację dla podatku od towarów i usług złożył za grudzień 2019 r. Spółka L sp. z o.o. w 2020 r. wykazała zakupy od firmy F.H.U. G. w wysokości netto 3.074.021,31 zł, podatek VAT 707.025,07 zł, co stanowi 44,35 % udziału w ogólnej sumie zakupów w 2020 r. Zatem L sp. z o.o. w składanych deklaracjach dla podatku od towarów i usług za 2020 r. wykazywał podatek naliczony do odliczenia faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji wystawionych przez podmiot, który nie składał deklaracji i był wykorzystywany jedynie do wystawania pustych faktur. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że są skarżąca jest objęta śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Krajową Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w S. sygnatura akt [...]. Z przesłuchań pracownika skarżącej J.C. wynika, że: - rachunek podpisywała K.K. - pracownik L. sp. z o.o., przybijała pieczątkę i ten dokument zeskanowany w formie elektronicznej wysyłała ponownie do firmy niemieckiej; - firma niemiecka wysyłała na adres e-mail L. fakturę proforma, która była przekazywana mailem do J.C., i to on dokonywał przelewu; - wartość auta na niemieckiej fakturze była wartością netto. J.C. wyliczał wartość pojazdu tj. wartość pojazdu netto razy kurs euro na dany dzień, plus akcyza i plus VAT; - tak wyliczona kwota była przelewana z konta bankowego skarżącej na rachunek L.; - tytuł przelewu zawierał zawsze numer VIN auta, które miało być kupione; - po tym jak przelew został wykonany do Niemiec, ktoś z firmy skarżącej jechał do Niemiec odebrać auto z upoważnieniem wystawionym przez spółkę L.; - J.C. pilnował aby dokumenty wysyłane do Niemiec były wykonane poprawnie; - samochody zakupione w Niemczech skarżąca wystawiała na sprzedaż; - nieformalnym właścicielem od samego początku była skarżąca, ponieważ to ona płaciła za samochód, a gdy auto dojechało do Polski mogła je swobodnie sprzedać; - faktura sprzedaży danego auta była wystawiana przez L. sp. z o.o. na skarżącą w różnym czasie. Faktury wystawiał P.P1. a podpisywała K.K. lub były wysyłane mailem bez podpisów. Z przesłuchania podejrzanej R.S. - prezes zarządu spółki wynika, że: - została prezesem zarządu na prośbę J.C., którego znała od 10 lat, - skarżąca zajmowała się prowadzeniem komisu samochodowego, - R.S. poleciła P.P1. pracownikowi L. sp. z o.o. skarżącą i tak nawiązane zostały kontakty handlowe pomiędzy spółkami, - ona sama jako prezes zarządu nie uczestniczyła w handlu samochodami, ze względu na sprawy rodzinne. Nie wie na czym polegał ten handel, kto wybierał samochody oraz kto ustalał ceny. W tym czasie rzadko przebywała w salonie samochodowym. Przesłuchany w charakterze podejrzanego P.P., który nieformalnie kierował działalnością spółki L., w zakresie transakcji ze skarżącą zeznał, że: - osoba która reprezentowała skarżącą wyszukiwała samochody, będące w jej zainteresowaniu i na które miała kupców, Przesłuchany w charakterze podejrzanego P.P1. zeznał, że: - samochód był kupowany za granicą poprzez L. sp. z o.o. i sprzedawany do skarżącej. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. ustalił, że faktury wystawione przez L.sp. z o.o. na rzecz skarżącej nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Tak ułożony przebieg transakcji pomiędzy skarżącą a kontrahentem L. sp. z o.o. miał na celu jedynie uzyskanie (wyłudzenie) nienależnej korzyści związanej z rozliczeniami z zakresu podatku VAT. Potwierdził to w przesłuchaniu w charakterze podejrzanego pracownik skarżącej J.C. Prawidłowość dokonanych ustaleń potwierdza również fakt, że L. sp. z o.o. w kontrolowanym okresie nie zadeklarowała podatku należnego z faktur sprzedaży wystawionych na rzecz skarżącej w łącznej wartości 231.356,42 zł. Jednocześnie zasilała się pustymi fakturami zakupu wystawianymi przez podmiot, który nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług Firmę Handlowo-Usługową G.. Podatek naliczony do odliczenia z faktur wystawionych przez Firmę Handlowo-Usługową G. na rzecz L. sp. z o.o. stanowi łącznie kwotę 707.025 zł. Przywołane okoliczności mogą mieć wpływ na realizację przez skarżącą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług. Przechodząc natomiast do kwestii powzięcia uzasadnionej obawy co do wykonania przez skarżącą przewidywanego zobowiązania, co stanowi istotę decyzji zabezpieczającej DIAS stwierdził, rozpoznając kwestię istnienia przesłanek do zastosowania zabezpieczenia na majątku podatnika, iż przesłanki takie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Rozpatrując odwołanie DIAS przeanalizował sytuację majątkową i finansową skarżącej. Wskazał, że nie figuruje ona w bazie ksiąg wieczystych, czyli nie posiada własnych nieruchomości. Na podstawie danych zawartych w systemie CEPIK na skarżącą zostały zarejestrowane następujące pojazdy: - BMW XI SAMOCHÓD OSOBOWY KOMBI 2017 - RENAULT/[...] SAMOCHÓD CIĘŻAROWY INNY 2016 - FERRARI [...] SAMOCHÓD OSOBOWY COUPE 2013 - MERCEDES-BENZ [...] SAMOCHÓD OSOBOWY KARETA (SEDAN) 1992 - VOLKSWAGEN MULTIVAN SAMOCHÓD OSOBOWY WIELOZADANIOWY 2022 - BMW Z3 SAMOCHÓD OSOBOWY COUPE 2001. DIAS podkreślił, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej pojazdów samochodowych. Z informacji dodatkowych załączonych do sprawozdania finansowego za 2021 r. wynika, że nie posiada ona środków trwałych. Zatem samochody te należało uznać za towar handlowy, który jest przedmiotem obrotu. DIAS wskazał, że skarżąca nie reguluje w terminie należnych podatków, od 2020 r. wobec niej wydanych zostało 15 tytułów egzekucyjnych. Z tytułów tych wynika, skarżąca nie reguluje dobrowolnie zobowiązań podatkowych nawet tych opiewających na niewielkie kwoty. DIAS dodał, że zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 72.865 zł wyegzekwowana została w drodze egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego. Skarżąca ubiegała się o rozłożenie na raty zaległości z tytułu zobowiązania w podatku VAT za październik i listopad 2020 r. Wysokość wskaźnika bieżącej płynności finansowej w latach 2020-2021 wynosiła ponad 3 co świadczy o złej kondycji finansowej skarżącej i problemach ze zbytem towaru. Ponadto DIAS dodał, że z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 21 kwietnia 2023 r. wynika, że na dzień 20 kwietnia 2023 r. skarżąca posiada zaległość podatkową z tytułu podatku VAT 12/2022 w kwocie 15.786,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 910,00 zł, co daje łączną kwotę zaległości 16.696,00 zł. DIAS ustalił także, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. prowadzi wobec skarżącej kontrolę celno-skarbową za okres od 1.01.2021 do 31.08.2021 r. W toku ww. kontroli została wydana decyzja, którą zabezpieczono nieuregulowane przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług, których łączna wartość wynosi 317.607,00 zł. Obawę wzmaga taż okoliczność, że skarżąca posiada wyłącznie aktywa obrotowe, w tym aktywa o szybkiej płynności. Ponadto z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. przy piśmie z dnia 23 czerwca 2023 r. wynika, że na podstawie decyzji zabezpieczających wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S.: - z 13.01.2023 r. nr: [...] (dot. VAT 2-3, 5, 7-12/2020), - z 17.01.2023 r. nr: [...] (dot. VAT 2-8/2021), w dniu 9 lutego 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wydał 29 zarządzeń zabezpieczenia o nr: - od [...] (17 szt.) oraz - od [...] (12 szt.). W dniu 28 lutego 2023 r. pracownicy Urzędu Skarbowego w R. relacjonowali o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym. DIAS podkreślił, że w latach 2020-2021 w bilansie skarżąca wykazała, że spółka posiada środki w kasie i na rachunkach w kwocie ponad 300 tys. zł, lecz pomimo tego prowadzone czynności egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nie przyniosły żadnych rezultatów. DIAS wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, spółka zaskarżyła decyzję w części dotyczącej pkt 2 rozstrzygnięcia tej decyzji, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i zarzuciła jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego 1. art 33 § 1, art 33 § 2 pkt 1 i 2), art 33 § 3, art. 33 § 4 o.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez organu podatkowe skutkujące dokonaniem nieuprawnionego zabezpieczenia na majątku skarżącej - podatnika przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie zebrał materiału dowodowego wskazującego na możliwość określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż zadeklarowanej przez skarżącą oraz gdy w stosunku do skarżącej nie zachodzi uzasadniona obawa, że przyszłe (przewidywane) zobowiązania w podatku od towarów i usług mogą nie zostać dobrowolnie wykonane; także dlatego, że w zaskarżanej decyzji sam organ odwoławczy pisze, że analizowane przez niego sprawozdania finansowe za lata 2020 i 2021 wskazywały na dobrą sytuację finansową, osiąganie zysków, znaczący wzrost sumy bilansowej; a także to, że wprawdzie skarżąca nie regulowała zobowiązań podatkowych w terminie, jednakże ostatecznie wszystkie te zobowiązania zostały uregulowane w toku postępowań egzekucyjnych lub odrębnie - z opóźnieniem (co wskazuje, że spółka nie posiada zaległości podatkowych - brak informacji w uzasadnieniu decyzji). II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., polegające na wadliwym zastosowaniu tych przepisów, wskutek utrzymania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w mocy, która to decyzja została wydana pomimo tego, że prowadzone postępowanie - kontrola celno-skarbowa nie dawały podstaw do dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącej, a postępowanie wyjaśniające podstawy do dokonania tego zabezpieczenia zostało nieprawidłowo przeprowadzone, bez uwzględnienia faktycznego stanu majątku skarżącej, bez zbadania sytuacji ekonomiczno-finansowej spółki aktualnej w dacie orzekania, uzyskania wykazu majątku spółki, odpisu aktualnej ewidencji środków trwałych czy sprawozdania finansowego za rok 2022, sprawozdania finansowego spółki, zbadania faktycznego umocowania byłego pracownika skarżącej J.C. do działania za spółkę i w imieniu spółki, który prowadził swoje bezprawne działania bez upoważnienia zarządu skarżącej, a także działał bezpośrednio na szkodę pracodawcy i bezprawnie przywłaszczył sobie majątek spółki, w sprawie których to czynów toczy się odrębne postępowanie karne z zawiadomienia aktualnego prezesa zarządu skarżącej – R.. szczególnie bulwersujące jest badanie w połowie roku 2023 wskaźników płynności finansowej skarżącej w oparciu o dane ze sprawozdań finansowych za lata 2020 i 2021, 2) art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 33 § 1 o.p., poprzez niepełną, nieaktualną i wobec tego dowolną ocenę sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej na dzień wydawania decyzji - zarówno pierwszoinstancyjnej jak i zaskarżanej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, gdyż ocena ta została wyprowadzona na bazie niepełnych danych, wybranych przez organy podatkowe, podczas gdy w istocie wszystkie znaczące aktywa majątkowe (środki trwałe) skarżącej zostały wyłączone z tej oceny, wskutek tego faktyczna wartość majątku spółki została bezpodstawnie pomniejszona (zaniżona). Analiza uzasadnienia zaskarżanej decyzji wskazuje, że wydana została faktycznie na podstawie sprawozdania finansowego za rok 2020 i 2021, bez podjęcia próby uzyskania danych aktualnych poprzez żądanie wykazu majątku, ewidencji środków trwałych czy sprawozdania finansowego za rok 2022, co umożliwiłoby chociażby weryfikację obliczanych wskaźników płynności finansowej w zaskarżanej decyzji, któremu to kryterium organ odwoławczy nadaje kluczową rangę). Sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania i zasadami finansów przedsiębiorstwa jest także twierdzenie, iż najpierw płynność finansowa bieżąca jest za niska, a z kolei, iż "posiadają Państwo wyłącznie aktywa obrotowe, w tym aktywa o szybkiej płynności"!!!; w tym kontekście skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem, iżby "Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. podjął wszelkie działania mające na celu wszechstronne wyjaśnienie przesłanek zabezpieczenia, a w podjętej decyzji wykazał celowość i zasadność przyjętego rozstrzygnięcia." - w ocenie skarżącej jest dokładnie przeciwnie, 3) art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., poprzez nadanie kluczowego charakteru analizie postanowień prokuratorskich wydawanych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego pod nadzorem [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. (sygn. akt [...]), w tym dotyczącego skarżącej, mimo tego, że w stosunku do członków zarządu skarżącej nie zapadł żaden prawomocny wyrok skazujący, a zeznania byłego pracownika J.C. nie zostały ocenione w kontekście zbadania jego faktycznego umocowania do działania za spółkę i w imieniu spółki, która to osoba prowadziła swoje bezprawne działania bez upoważnienia zarządu skarżącej, a także działała bezpośrednio na szkodę pracodawcy i bezprawnie przywłaszczyła sobie majątek spółki, w sprawie których to czynów toczy się odrębne postępowanie karne z zawiadomienia aktualnego prezesa zarządu skarżącej – R.S.; a organy podatkowe dysponują danymi aktualnego prezesa zarządu R.S., nawet kontaktem na numer telefonu komórkowego, bowiem osoba ta wielokrotnie udziela na każde wezwanie informacji dotyczących skarżącej właściwym organom podatkowym, które wiedzą, że brak możliwości kontynuowania działalności pod dotychczasowym adresem wynika z bezprawnego przejęcia lokalu przez byłego pracownika J.C. i kontynuowania tam działalności na spółkę wykorzystującą skojarzenie z firmą handlową skarżącej (B.1 sp. z o.o.). Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie pkt 2 zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie pkt 2 zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga okazała się niezasadna. Sąd wskazuje, że w analogicznych sprawach zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. I SA/Kr 854/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 920/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), których poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, dlatego częściowo posłuży się argumentami tam podniesionymi. Zgodnie z art. 33 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 Ordynacji podatkowej, jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. Postępowanie zabezpieczające nie zastępuje zatem postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Nie jest to natomiast postępowanie konkurencyjne do postępowania podatkowego, czy kontroli podatkowej. Ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. I GSK 397/10, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 920/21, w Krakowie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. I SA/Kr 854/15 i z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Kr 560/13, w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r., sygn. I SA/Gd 632/14, opubl. w CBOSA). Poza zakresem postępowania zabezpieczającego pozostaje ocena dowodów, które będą stanowiły podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. I GSK 397/10, opubl. w CBOSA). W art. 33 o.p., ustawodawca nie nakazuje organom podatkowym uprawdopodobnienia zasadności nałożenia na podatnika obowiązku zapłaty bądź zwrotu podatku, jako warunku koniecznego dla wydania decyzji o zabezpieczeniu. Inaczej sytuacja zabezpieczenia wygląda na gruncie kodeksu postępowania cywilnego, gdzie wyraźnie wskazano, że aby sąd dokonał zabezpieczenia roszczenia, powód musi je uprawdopodobnić. Ustawodawca niejako "ułatwił" organom podatkowym zastosowanie instytucji zabezpieczenia. W konsekwencji dla orzeczenia zabezpieczenia nie jest istotne, czy przeprowadzone w toku postępowania kontrolnego ustalenia są przekonujące odnośnie do obowiązku zapłaty przez stronę określonego zobowiązania podatkowego. Okoliczność, czy faktycznie doszło do uchybień w zakresie rozliczania skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług i czy miały miejsce fikcyjne transakcje pomiędzy nią a kontrahentami, będzie przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu wymiarowym. W ocenie Sądu nie naruszono przy tym przepisu art. 187 § 1 o.p., który stanowi, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przedmiotem dowodu może być bowiem jedynie okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie niestwierdzona wystarczająco innym dowodem. W postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia organ nie może wypowiadać się merytorycznie co do ustaleń dokonanych podczas toczącego się postępowania kontrolnego. W postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego za wystarczające uznaje się wyłącznie uprawdopodobnienie, że zobowiązanie powstanie w określonej w sposób przybliżony wysokości, nie zaś udowodnienie tej okoliczności. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organy prawidłowo zastosowały powołane w uzasadnieniach decyzji przepisy prawa, tj. art. 33 Ordynacji podatkowej określający przesłanki warunkujące dokonanie zabezpieczenia, który umożliwia organom dokonanie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w sytuacji, kiedy zachodzi obawa niewykonania takiego zobowiązania, przy czym ustawodawca, przywołując dwa przypadki uzasadniające istnienie takiej obawy, tj. trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych oraz zbywania majątku mogącego utrudnić egzekucję, posłużył się katalogiem otwartym. A zatem zasadniczą przesłanką dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika jest stwierdzenie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Taka konstrukcja oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania, a więc także okolicznościami innymi, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r., sygn. I FSK 1984/11, opubl. w CBOSA). W powołanym przepisie mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że organy podatkowe nie są zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz jego uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności, lecz jedynie wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu. W zasadzie zatem chodzi w takich sytuacjach o dokonanie oceny, czy zaistniała realna uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Określenie przesłanki zabezpieczenia zobowiązania terminem "uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania" oznacza, że nie chodzi o jakąkolwiek obawę, ale o obawę poważną, uzasadnioną konkretnymi, zdefiniowanymi okolicznościami sprawy. Jednocześnie ocena sytuacji w tym zakresie powinna być dokonywana na podstawie obiektywnych kryteriów, gdyż tylko wtedy decyzja o zabezpieczeniu podlegająca kontroli sądowej, będzie poddawała się tej kontroli. Uzasadniona obawa winna mieć swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. Ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności stwarzających podstawę do przyjęcia, że rozliczając podatek od towarów i usług skarżąca w okresie objętym kontrolą podatkową dopuściła się nieprawidłowości, podejmując działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych, stwarzało wystarczającą przesłankę do wydania decyzji zabezpieczającej na majątku skarżącego wykonania przyszłej decyzji określającej wysokość zaległego podatku od towarów i usług, którego przybliżona kwota została wskazana w decyzji o zabezpieczeniu (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. I FSK 2070/11, z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. I FSK 1230/10, z dnia 2 marca 2001 r., sygn. III SA 28/00, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 920/21, w Krakowie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. I SA/Kr 854/15, w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. I SA/Gd 155/14, opubl. w CBOSA). Przyjmowanie w okresie rozliczeniowym faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług, uprawnia organy podatkowe do uznania, że powstała przesłanka nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych w należytej, prawidłowej wysokości oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 o.p. (tak wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 920/21 i w Poznaniu sygn. I SA/Po 473/17, opubl. w CBOSA). Innymi słowy, już samo pozyskiwanie nierzetelnych faktur zakupu w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych lub uzyskania nienależnego zwrotu podatku, potwierdza istnienie uzasadnionej obawy nieuiszczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych/zwrotu podatku. Organy zasadnie wskazały, że transakcje udokumentowane fakturami, gdzie jako wystawca figuruje L. sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Z zeznań złożonych przez J.C., R.S., P.P. i P.P1 wynika, że rachunki podpisywała K.K. - pracownik L. sp. z o.o., przybijała pieczątkę i ten dokument zeskanowany w formie elektronicznej wysyłała ponownie do firmy niemieckiej; firma niemiecka wysyłała na adres e-mail L. fakturę proforma, która była przekazywana mailem do J.C., i to on dokonywał przelewu; wartość auta na niemieckiej fakturze była wartością netto. J.C. wyliczał wartość pojazdu tj. wartość pojazdu netto razy kurs euro na dany dzień, plus akcyza i plus VAT; tak wyliczona kwota była przelewana z konta bankowego skarżącej na rachunek L.; tytuł przelewu zawierał zawsze numer VIN auta, które miało być kupione; po tym jak przelew został wykonany do Niemiec, ktoś z firmy skarżącej jechał do Niemiec odebrać auto z upoważnieniem wystawionym przez spółkę L.; J.C. pilnował aby dokumenty wysyłane do Niemiec były wykonane poprawnie; samochody zakupione w Niemczech skarżąca wystawiała na sprzedaż; nieformalnym właścicielem od samego początku była skarżąca, ponieważ to ona płaciła za samochód, a gdy auto dojechało do Polski mogła je swobodnie sprzedać; faktura sprzedaży danego auta była wystawiana przez L. sp. z o.o. na skarżącą w różnym czasie. Faktury wystawiał P.P1 a podpisywała K.K. lub były wysyłane mailem bez podpisów; R.S. została prezesem zarządu na prośbę J.C., którego znała od 10 lat, skarżąca zajmowała się prowadzeniem komisu samochodowego, R.S. poleciła P.P1 pracownikowi L. sp. z o.o. skarżącą i tak nawiązane zostały kontakty handlowe pomiędzy spółkami, R.S. jako prezes zarządu nie uczestniczyła w handlu samochodami, ze względu na sprawy rodzinne. Nie wie na czym polegał ten handel, kto wybierał samochody oraz kto ustalał ceny. W tym czasie rzadko przebywała w salonie samochodowym; osoba która reprezentowała skarżącą wyszukiwała samochody, będące w jej zainteresowaniu i na które miała kupców, samochód był kupowany za granicą poprzez L. sp. z o.o. i sprzedawany do skarżącej. Mając na względzie powyższe ustalenia, organ zasadnie wskazał, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że w kontrolowanym okresie, skarżąca mogła być świadomym i aktywnym uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane. Natomiast poza zakresem postępowania zabezpieczającego pozostaje ocena dowodów, które będą stanowiły podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć. Wystarczającą przesłankę do wydania decyzji zabezpieczającej na majątku skarżącej wykonania przyszłej decyzji określającej wysokość zaległego podatku od towarów i usług, którego przybliżona kwota została wskazana w decyzji o zabezpieczeniu, stanowiło ujawnienie się w postępowaniu kontrolnym okoliczności stwarzających podstawę do przyjęcia, że rozliczając podatek od towarów i usług strona skarżąca w okresie objętym kontrolą podatkową dopuściła się nieprawidłowości, podejmując działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych. Organy dokonały także analizy sytuacji majątkowej skarżącej. Wbrew zarzutom skargi, z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 23 czerwca 2023 r. wynika, że w dniu 2 marca 2023 r. został sporządzony protokół z prezesem zarządu skarżącej o stanie majątkowym. Z protokołu tego wynika, że na dzień jego sporządzenia spółka zawiesiła działalność, a także nie posiada siedziby, nie posiada żadnego majątku oprócz środków w wysokości 326 939 zł pochodzących ze zwrotu VAT, które zostały zabezpieczone w związku z realizacją postanowień prokuratora Prokuratury Krajowej w S. z dnia 26 października 2022 r. oraz z dnia 31 października 2022 r., co przeczy zarzutom skargi jakoby zaskarżona decyzja wydana została bez zbadania sytuacji ekonomiczno-finansowej spółki aktualnej w dacie orzekania, uzyskania wykazu majątku spółki czy odpisu aktualnej ewidencji środków trwałych. Z w/w informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 23 czerwca 2023 r. wynika także, że zajęcie rachunku bankowego skarżącej nie przyniosło żadnego efektu. DIAS wskazał także, że w toku postępowania przed organem I instancji, skarżąca posiadała majątek w postaci 6 samochodów, które należało uznać za towar handlowy, który jest przedmiotem obrotu, niebędące środkami trwałymi, którymi nie dysponowała już na dzień 2 marca 2023 r., jak wynika z w/w protokołu o stanie majątkowym skarżącej. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności, Sąd – wbrew zarzutom skargi - uznał za zasadne i wystarczające wskazane przez organy przesłanki do powzięcia uzasadnionej obawy co do dobrowolnego wykonania zobowiązań, a w konsekwencji do dokonania zabezpieczenia jego realizacji na majątku podatnika. Przesłanki te zostały przez organy przedstawione w sposób wyczerpujący i spójny, a dla zastosowania instytucji zabezpieczenia, organy nie muszą wykazać, że zobowiązanie podatkowe nie będzie wykonane. Muszą jedynie przedstawić okoliczności, poparte stosownymi dowodami, że istnieje ryzyko, że może to nastąpić. Tego obowiązku, wbrew zrzutom skargi, organy dopełniły. Postępowanie w zakresie zabezpieczenia ma charakter tymczasowy w stosunku do postępowania wymiarowego. W związku z tym organ wydając decyzję o zabezpieczeniu nie ma obowiązku szczegółowo i wnikliwie uzasadniać merytorycznie wysokości zobowiązania podatkowego/zwrotu, którego wymierzenia ma zamiar dokonać w odrębnej decyzji. W postępowaniu zabezpieczającym organy podatkowe nie muszą więc udowadniać nierzetelności transakcji, prowadzić postępowania w celu ustalenia prawdy materialnej. Wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia tych zobowiązań/zwrotu i ich przybliżonej wysokości oraz uzasadnionej obawy, że nie zostaną wykonane - co w sprawie organ uczynił. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.