II OSK 2367/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X sp. z o.o." z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 508/22 w sprawie ze skargi "X sp. z o.o." z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2009 r. nr LXIV/821/09 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Rzeczny Drwinka" 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Gminy Miejskiej Kraków kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 508/22, oddalił skargę X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2009 r., nr LXIV/821/09, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Rzeczny Drwinka" – dalej: "plan miejscowy". Jak wskazał Sąd pierwszej instancji X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. uchwałę Rady Miasta Krakowa w części tj. § 10 pkt 10 in fine uchwały. Uchwale w zaskarżonej części zarzucono m in. naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: "u.p.z.p." oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 884) - dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) – dalej: "u.g.n.", na całym terenie objętym planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd ten wskazał, że skarżąca była legitymowana do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Skarżąca zakwestionowała § 10 pkt 10 in fine uchwały. Przywołany przepis stanowi: "zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wg przepisów odrębnych za wyjątkiem budowy, remontów i przebudowy dróg publicznych oraz związanych z nimi urządzeń oraz realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej z wyłączeniem masztów telefonii komórkowej.’. W pierwszej kolejności Sąd meriti wyjaśnił, że zastosowane pojęcie masztu telefonii komórkowej nie nastręcza istotnych wątpliwości interpretacyjnych. Oczywiście, sam masz jest tylko konstrukcją wsporczą dla anten oraz urządzeń, i jako taki nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Tym niemniej trzeba mieć na względzie, że pojęcie "masztu telefonii komórkowej" rozumieć należy jako całość techniczno-użytkową, obejmującą maszt (jako konstrukcję wsporczą) oraz anteny i inne urządzenia służące telefonii komórkowej. Niewątpliwie, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, w takim znaczeniu użyto w przepisie sformułowania "maszty telefonii komórkowej". Natomiast odnosząc się już do zasadniczej argumentacji strony skarżącej, należy zauważyć, że sprowadza się ona do kwestionowania zgodności normy planistycznej zakazującej na całym obszarze planu lokalizacji masztów telefonii komórkowej stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujące szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, z normą wynikającą z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Stanowi ona, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n., jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu argumentacji skarżącej nie można podzielić, przede wszystkim dlatego, że przywołana ustawa weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r., a zatem po uchwaleniu i wejściu w życie uchwały z dnia 4 lutego 2009 r. Wprawdzie zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju przepisy art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy, niemniej jednak nie można na tej podstawie konstruować normy określającej wzorzec kontroli sądowej planów obowiązujących w dacie wejścia w życie ustawy, a co się z tym wiąże – normy upoważniającej sąd do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego niezgodnego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację odnoszącą się do przedstawionego problemu zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2022 r. sygn. II OSK 809/21 oraz w wyroku z dnia 26 października 2017 r., sygn. II OSK 328/16. Podzielając co do istoty poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający skargę uznał, że zasadnicza argumentacja skarżącej, oparta na treści art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, nie mogła doprowadzić do uznania kwestionowanego § 10 pkt 10 zaskarżonej uchwały za sprzeczny z prawem i naruszający zasady sporządzania miejscowego planu. Również i pozostała argumentacja nawiązująca do norm konstytucyjnych, nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Sąd meriti nie dopatrzył się bowiem w odniesieniu do zaskarżonego przepisu w szczególności przekroczenia granic upoważnienia ustawowego, jak i naruszenia granic władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu kwestionowany § 10 pkt 10 miejscowego planu powinien być pominięty w procesie stosowania prawa jako sprzeczny z normą wynikającą z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, a tym samym nie godzi w sferę uprawnień skarżącej jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Niezależnie zaś od tego, z mocy odpowiednio § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uchylone zostały pkt 7 w § 2 ust. 1 oraz pkt 8 w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne tam określone przestały być przedsięwzięciami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to, opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2022 r., poz. 1071 z dnia 20 maja 2022 r., weszło w życie 14 dni od dnia ogłoszenia (§ 5), tj. 4 czerwca 2022 r. W konsekwencji zaś, niezależnie od treści art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju, kwestionowany przepis planu i z tej przyczyny nie narusza w żaden sposób praw skarżącej. W przedstawionych realiach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że przepisy te nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności planu miejscowego jako uchwalonego przed dniem wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju, gdyż ustawa ta nie przewiduje wprost nieważności postanowień planów miejscowych z nią sprzecznych - podczas gdy przesłanką do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego może być również sprzeczność z prawem uchwalonym po dniu wejścia w życie tego planu; b) art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez niewłaściwe zastosowanie w rezultacie ww. błędnej wykładni, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy stwierdzenia nieważności § 10 ust. 10 in fine uchwały; c) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień Uchwały, pomimo że w sposób arbitralny i nieuzasadniony ograniczają one rozwój bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej; d) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień planu miejscowego, pomimo że zostały one uchwalone z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 151 w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonych postanowień planu miejscowego z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny naruszają one zakres władztwa planistycznego gminy; b) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 559) – dalej: "u.s.g.", poprzez odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień Uchwały, pomimo ich sprzeczności z prawem materialnym. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o: rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów w przedmiocie uchybień procesowych Sądu pierwszej instancji - na podstawie art. 188 P.p.s.a. - o uchylenie Wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty zgodnie ze skargą oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania za pierwszą instancję oraz za postępowanie kasacyjne według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miejska Kraków wniosła o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem procesowym z dnia 28 kwietnia 2025 r. [...] Stowarzyszenie [...] wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W dniu 29 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., dopuścić [...] Stowarzyszenie [...] do udziału w niniejszym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie zarzut procesowy ma związek z zarzutami odnoszącymi się do prawa materialnego, dlatego też celowym się odniesienie się w najpierw do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Skład orzekający w sprawie w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko dotyczące braku możliwości zastosowania sankcji nieważności wobec planu miejscowego, niespełniającego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, która weszła w życie po jego uchwaleniu (zob. wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2431/11; z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2470/14; z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3477/18; z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 568/18 oraz z dnia 15 marca 2022 r., sygn. II OSK 809/21, dostępne, [w:] CBOSA). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju: "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.". Przepis ten, jak już wyżej wskazano, wszedł w życie po uchwaleniu zaskarżonego planu. Zatem niespełnienie przez zakwestionowaną w sprawie uchwałę wymagań określonych w tym przepisie nie skutkuje możliwością stwierdzenia jej nieważności przez sąd administracyjny. Sankcja nieważności w stosunku do uchwał podjętych przed datą wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług nie została też wprowadzona w art. 75 ust. 1, zgodnie z którym przepis art. 46, (a w późniejszym brzmieniu tego przepisu, również art. 48) stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Nie można więc z treści art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju wyprowadzić kompetencji dla sądów administracyjnych do stwierdzenia nieważności planów miejscowych w zakresie, w jakim pozostają one niedostosowane do art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju. Objęcie tych planów sankcją nieważności musiałoby wynikać z wyraźnej woli ustawodawcy, jako że rozwiązanie takie stanowiłoby jaskrawe przełamanie zasad systemowych. Te bowiem stanowią, że brak dostosowania aktu prawa miejscowego do regulacji ustawowej wprowadzonej po jego uchwaleniu nie prowadzi do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego w tych okolicznościach musiałby się opierać na niemożliwym do przyjęcia założeniu, że uznanie takiego aktu za niebyły wynika z ustalenia, że był on sprzeczny z jeszcze nieobowiązującym przepisem ustawowym. Dlatego też posługiwanie się sankcją nieważności, rozumianą jako tak zwana nieważność względna, opierać się może wyłącznie na ustaleniu, że dla oceny wadliwości danego aktu nie są istotne przepisy z daty stwierdzenia jego nieważności, ale obowiązujące w dacie jego wydania. Uznanie braku podstaw do stwierdzenia aktu prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, z uwagi na kolizję jego ustaleń z przepisami ustawowymi, które weszły w życie po jego uchwaleniu, wbrew zarzutowi skarżącej kasacyjnie, nie prowadzi do naruszenia zasady hierarchiczności źródeł prawa przewidzianych w Konstytucji RP oraz wymienionych w nim przepisów art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Nieusprawiedliwiony jest także tym samym zarzut naruszenia ww. przepisów Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju opisany w petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim we wniesionym środku odwoławczym nie wykazano, stosownie do treści art. 176 P.p.s.a., na czym miałby polegać zarzut niezastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 8 u.p.z.p., z których wynika odpowiednio, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oraz że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Nie wskazano ponadto, w jaki sposób miałby Sąd pierwszej instancji naruszyć powołane w podstawie kasacyjnej przepisy art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, z których wynika odpowiednio, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa są, na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego oraz, że organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. tak określona podstawa kasacyjna, jak to ujęto petitum zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie została w żaden sposób przez wnoszącego skargę kasacyjną uzasadniona. Dalsze zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania również okazały się całkowicie nieusprawiedliwione w okolicznościach tej sprawy. Przepis art. 151 P.p.s.a. wskazany w podstawie kasacyjnej ma charakter ogólny i wynikowy, na jego podstawie sąd administracyjny oddala skargę odpowiednio w całości lub w części, w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części. Zarzut naruszenia cyt. przepisu tylko wtedy okazałby się zasadny, gdyby usprawiedliwione były inne podstawy kasacyjne, z których wynikałoby, że skargę należało uwzględnić. Podobnie charakter wynikowy ma przepis art. 147 § 1 P.p.s.a., a dotyczy on wyłącznie formy orzekania w sprawie ze skargi m. in. na akt prawa miejscowego, gdy sąd administracyjny uwzględnia skargę. Jak już wyżej podniesiono we wstępnej części tego uzasadnienia, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności w zakresie zaskarżonym skargą w sposób trafny zastosował w tym zakresie konstrukcję prawną z art. 151 P.p.s.a. oddalając ją. Nie było uzasadnionych przesłanek do tego by w odniesieniu do zaskarżonych rozwiązań planistycznych zastosować przepis art. 147 § 1 P.p.s.a. Zatem zarzut naruszenia art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust.1 u.s.g. pozostaje nietrafny. Nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony także w zw. z art. 151 P.p.s.a. zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. Przepis ten został powołany w kasacji w sposób nieprecyzyjny albowiem ma on rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną składając się z dwóch odrębnych norm dotyczących różnych stanów prawnych. Niewskazanie, którego z dwóch paragrafów dotyczy podniesiony zarzut sprawia, że nie jest możliwe odniesienie się do tak wadliwie skonstruowanego zarzutu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.