I SA/Po 134/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi P.G. K. [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 8 października 2024 r. P. P. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiając opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wskazano, że [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka") wraz z innymi podmiotami (dalej łącznie: "Spółki") tworzy P. P. (dalej: "PGK") w rozumieniu art. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PDOP"). Spółka w PGK jest spółką dominującą. Pozostałe Spółki wchodzące w skład PGK to spółki zależne. Spółka w ramach swojej działalności, zarządza największą w kraju siecią sklepów w systemie convenience, oferując klientom nie tylko produkty spożywcze, ale także szereg usług dodatkowych, takich jak możliwość nadawania i odbierania przesyłek czy korzystania z innych usług dostępnych w sieci. Jednocześnie, Spółka rozwija innowacyjne rozwiązania w handlu detalicznym, projektując nowoczesne aplikacje i technologie dla klientów, pracowników i franczyzobiorców. Ponadto, Spółka zarządza największą siecią sklepów autonomicznych w Europie, wprowadzając nowoczesne metody płatności, inwestowania w q-commerce (model handlu elektronicznego, nazywany również "dostawą na żądanie"). Wszystko jest dostępne dzięki rozwiniętym kanałom obsługi cyfrowej i inwestycjami w nowe technologie informatyczne. W zakresie prac rozwojowych, dotyczących aplikacji i technologii informatycznych, Spółka na przestrzeni ostatnich lat opracowała szereg nowatorskich rozwiązań wspierających franczyzobiorców. Przykłady obejmują systemy wspierające zamawianie towarów oraz ustawianie cykli promocyjnych. W ostatnich latach przeprowadzono różnego rodzaju prace rozwojowe dotyczące rozwiązań obejmujących m.in. system, który na podstawie analizy sprzedaży w sklepach podpowiada optymalny zakres kolejnych zamówień, minimalizując straty towarowe i zwiększając sprzedaż. System ten oparty jest na algorytmach sztucznej inteligencji analizujących wyniki sprzedaży. Ponadto, opracowano innowacyjne moduły i funkcjonalności, które pozwalają zarządzać gospodarką magazynową, finansami, personelem, procesami w sklepie oraz obiegiem dokumentów, wspierając codzienną działalność franczyzobiorców. Prace rozwojowe dotyczyły również tworzenia bezobsługowych sklepów autonomicznych. Systemy, takie jak powyżej wskazane, są wykorzystywane zarówno na potrzeby współpracy z franczyzobiorcami, jak również w celu zapewnienia efektywności procesów logistycznych, przygotowania wewnętrznych zestawień w Spółce oraz w Grupie, zarządzania dokumentacją kadrowo-płacową (z uwzględnieniem automatyzacji) czy rozwojem aplikacji dla klientów Spółki. Realizacja tego typu projektów pozwala Spółce na stałe rozwijanie narzędzi wspierających funkcjonowanie franczyzobiorców czy obsługę klientów, a także, co bardzo istotne, zgłębianie zasad funkcjonowania nowoczesnych narzędzi technologicznych z wykorzystaniem ich w działalności całej Grupy. Warto podkreślić, że ramach obszaru transformacji technologicznej obejmującej tworzenie aplikacji i technologii informatycznych, Grupa w zakresie realizowanych innowacji otrzymała szereg wyróżnień oraz nagród. Zarówno Spółka, jak i PGK nie uzyskiwały i nie uzyskują zewnętrznego dofinansowania dla swoich projektów rozwojowych, finansowane są one wyłącznie ze środków własnych. Niejednokrotnie Spółka nabywa produkty i usługi w obszarze aplikacji i technologii informatycznych od zewnętrznych dostawców (dalej: "Zewnętrzni dostawcy"). Spółka nabywa od nich albo gotowe rozwiązania, albo zleca im wykonanie konkretnych rozwiązań od podstaw, których koncepcję i zakres określa sama Spółka. Niemniej, w każdym projekcie w obszarze aplikacji i technologii informatycznych Spółka dedykuje do realizacji prac określonych specjalistów również po swojej stronie (m.in. inżynierów danych, architektów rozwiązań, analityków, testerów czy programistów; dalej: "Specjaliści"). Wdrożenie zewnętrznych rozwiązań w obszarze narzędzi i technologii informatycznych jest procesem bardzo skomplikowanym w Grupie, co implikuje, że Zewnętrzni dostawcy nie mają możliwości realizacji takiego procesu samodzielnie. Konieczne jest zaangażowanie wewnętrznych Specjalistów we wskazanym obszarze. Specjaliści Spółki odpowiadają wówczas za skomplikowane procesy połączenia i zaciągnięcia danych pomiędzy dotychczasowymi systemami, a systemem zewnętrznym. Niejednokrotnie również w toku prac prowadzonych przez Specjalistów tworzone są nowe lub znacznie ulepszone funkcjonalności, rozwiązania informatyczne, procedery i struktury informatyczne (dalej: "prace rozwojowe Specjalistów"). W toku takich prac rozwojowych Specjalistów powstają zaawansowane skrypty, architektury, przeprowadzane są skomplikowane analizy (przedwdrożeniowe i powdrożeniowe), a także następują skomplikowane testy rozwiązań. W zależności od typu projektu tworzone są także różne harmonogramy prac, zależne od metodyki prac przyjętej dla danego projektu (tj. metodologia waterfall - polegająca na tym, że każda faza procesu przebiega kaskadowo i nie ma możliwości przejścia do kolejnego etapu prac, bez ukończenia poprzedniego oraz metodologia product management, zwana również agile - polegająca na tym, że zespół projektowy pracuje jednocześnie nad kilkoma fazami projektu). Fakt realizacji prac rozwojowych w trybie projektowym wymaga od Spółki przygotowania szczegółowej dokumentacji i ewidencji projektowej oraz harmonogramów. W ramach prowadzenia każdego projektu w obszarze aplikacji i technologii informatycznych Spółka tworzy zróżnicowane dokumenty projektowe, potwierdzające prowadzenie prac projektowych (m.in. opis projektu i cele biznesowe projektu, analizy biznesowe i przedwdrożeniowe; jeżeli projekt dodatkowo obejmuje prace programistyczne po stronie Spółki, to tworzone są m.in. architektura rozwiązania, kody, raporty, wyniki eksperymentów i testów, dane z systemu czy dokumentacja wymagań systemowych). Spółka w trakcie realizacji prac projektowych, w obszarze aplikacji i technologii informatycznych prowadzi systematyczną ewidencję czasu pracy przy użyciu zaawansowanych narzędzi informatycznych, takich jak Jira oraz Confluence. Każdorazowo, wraz z rozpoczęciem prac nad projektem, nadawany jest indywidualny numer projektu, na który każdy z pracowników raportuje poświęcony czas, dzięki temu możliwe jest precyzyjne monitorowanie i wyodrębnianie liczby godzin przepracowanych przez poszczególnych pracowników na potrzeby konkretnych projektów. W ramach jednego projektu, może powstać kilka modułów lub funkcjonalności. Jeśli dany moduł został już zakończony, dane dotyczące czasu pracy są przekazywane do Działu Finansów Operacyjnych, który odpowiada za szczegółową analizę i alokację kosztów wynagrodzeń związanych z działalnością rozwojową, a także za ich właściwą kapitalizację i rozpoznanie jako wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o PDOP (tj. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe lub licencje; dalej: "WNiP"). Działalność Spółki we wskazanych powyżej obszarach aplikacji i technologii informatycznych (działalność rozwojowa Specjalistów Spółki) stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a ust. 26 ustawy o PDOP. W szczególności jest to działalność rozwojowa, o której mowa w art. 4a ust. 28 ustawy o PDOP w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 742). Jak zostało wskazane wcześniej, Spółka nabywa od Zewnętrznych dostawców produkty oraz usługi w obszarze aplikacji i technologii informatycznych w postaci całości praw majątkowych lub licencji. Zewnętrzni dostawcy w ramach swoich prac tworzą rozwiązania informatyczne stanowiące utwory w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 , dalej: "u.p.a."), które niejednokrotnie następnie są rozwijane i rozbudowywane przez Specjalistów Spółki. Zdarzają się sytuacje, w których utwory w obszarze aplikacji i technologii informatycznych są dostarczane partiami (fazami), dlatego też w ramach jednego projektu może powstać kilka utworów w rozumieniu u.p.a. Do tej pory wskazane utwory w obszarze aplikacji i technologii informatycznych (autorskie lub pokrewne prawa majątkowe lub licencje), Spółka rozpoznawała jako WNiP, wprowadzając je do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Do wartości poszczególnych WNiP, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16g ust. 3 i art. 16g ust. 14 ustawy o PDOP Spółka zalicza cenę nabycia utworów w obszarze aplikacji i technologii informatycznych lub licencji do nich oraz pozostałe koszty związane z ich zakupem naliczone do dnia przekazania całej WNiP do używania, a w szczególności: 1) koszty instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, które obejmują: a) koszty osobowe swoich Specjalistów zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, zaangażowanych we wdrożenie aplikacji i technologii informatycznych w Spółce (dalej: "koszty pracowników"); b) koszty należności Specjalistów współpracujących w oparciu o kontrakty B2B, zaangażowanych we wdrożenie aplikacji i technologii informatycznych w Spółce (dalej: "koszty kontraktorów"); 2) koszty zapłaty odsetek oraz zrealizowanych różnic kursowych. Koszty pracowników stanowią odpowiednio: 1) należności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PDOF"); 2) sfinansowane przez Spółkę składki z tytułu ww. należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 ze zm. – dalej w skrócie: "u.s.u.s."). Jeżeli projekt wdrażany jest partiami (fazami) to koszty utworu w obszarze aplikacji i technologii informatycznych powstałego w danej fazie są wyodrębniane i przypisywane są do niego koszty związane z wdrożeniem takiego rozwiązania przez wewnętrznych Specjalistów Spółki (każda WNiP w postaci danej fazy rozpoznawana jest odrębnie). Często w projektach wdrażanych partiami (fazami), tworzone po kolei części aplikacji i nowych technologii to "naczynia połączone". Tak więc tworzone po kolei części aplikacji i nowych technologii są wykorzystywane w dalszych pracach projektowych, rozwojowych prowadzonych przez Zewnętrznych dostawców i Specjalistów Spółki w kolejnych partiach (fazach) projektowych. Skarżąca zwróciła się z pytaniem czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, koszty pracowników Spółki uczestniczących w pracach rozwojowych prowadzonych przez Spółkę, zaliczonych do wartości początkowej WNiP, mogą podlegać rozliczeniu w uldze B+R w zakresie, w jakim ujmowane są jako koszt podatkowy (uprzednio wpływający na wynik podatkowy Spółki, obecnie PGK) poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne od WNiP (tj. czy w danym roku podatkowym część odpisu amortyzacyjnego od WNiP stanowiąca koszty pracowników zaangażowanych w realizację działalności rozwojowej może podlegać rozliczeniu w ramach ulgi B+R)? Zdaniem skarżącej na postawione przez nią pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Uzasadniając swoje zapatrywanie wnioskodawczyni podkreśliła, że kwestia oceny, czy wskazane w stanie faktycznym prace rozwojowe stanowią działalność badawczo-rozwojową w myśl art. 4a pkt 26 w zw. z pkt 28 ustawy o PDOP nie jest przedmiotem zapytania. Wskazano, że co do zasady, koszty czasu pracy Specjalistów ponoszone w związku z wdrożeniem aplikacji i technologii informatycznych (czy to nabytego prawa majątkowego czy licencji) spełniają cechy działalności rozwojowej, o której mowa w art. 4a ust. 26 i 28 ustawy o PDOP i stanowią koszty kwalifikowane do ulgi B+R, o których mowa w art. 18d ust. 2 powołanego aktu. Spółka weryfikuje czas pracy pracowników i alokuje ten czas do poszczególnych projektów dotyczących aplikacji i technologii informatycznych rozliczanych w wyniku podatkowym poprzez WNiP, tj. uwzględnia w wartości początkowej poszczególnych WNiP wyłącznie zadania spełniające cechy działalności rozwojowej, o której mowa powyżej. Zgodnie z przepisami ustawy o PDOP istnieje kilka potencjalnych sposobów rozpoznania tego typu kosztów czasu pracy pracowników: 1) bezpośrednie (bieżące) rozpoznanie kosztu podatkowego w postaci należności z tytułu umowy o pracę i związanych z nimi składek ZUS w myśl zasad podstawowych - w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony (art. 15 ust. 4g i 4h ustawy o PDOP); 2) poprzez WNiP w postaci prac rozwojowych (art. 16b ust. 2 pkt 3 ustawy o PDOP); 3) poprzez WNiP w postaci nabytej licencji lub autorskich praw majątkowych i związanych z nimi kosztów związanych z zakupem naliczonych do dnia przekazania do używania (art. 16b ust. 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 14 ustawy o PDOP). W przypadku, gdyby Spółka rozpoznała koszty pracowników, zgodnie z zasadą wskazaną w pkt 1 powyżej, to w pełni mogłaby rozliczyć z tytułu takich kosztów ulgę B+R (zgodnie z art. 18d ust. 1 i 8 ustawy o PDOP). Również, gdyby Spółka rozpoznała koszty pracowników jako WNiP w postaci prac rozwojowych, o której mowa w pkt 2 powyżej, to też mogłaby rozliczyć z tytułu takich kosztów ulgę B+R (tylko w odpowiednim okresie czasowym, w jakim byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne od WNiP w postaci prac rozwojowych i w proporcji w jakiej koszty takie mają udział w całości kosztów ujętych w wartości początkowej WNiP w postaci prac rozwojowych, zgodnie z art. 18 ust. 2a ustawy o PDOP). Zdaniem Spółki, w przypadku przedstawionym w stanie faktycznym, w którym Spółka rozpoznaje koszty pracowników w ramach WNiP, o której mowa w pkt 3 powyżej, to też powinna być ona uprawiona do rozliczenia przedmiotowych kosztów pracowników w uldze B+R (tylko również w odpowiednim okresie czasowym, w jakim byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne od takiej WNiP i w proporcji w jakiej koszty takie mają udział w całości kosztów ujętych w wartości początkowej WNiP, czyli podobnie jak w przypadku WNiP w postaci prac rozwojowych, wskazanej w pkt 2 powyżej). Zdaniem skarżącej, z perspektywy rozliczenia ulgi B+R, koszty podatkowe w postaci odpisów amortyzacyjnych od WNiP w postaci licencji lub autorskich praw majątkowych, powinny być podobnie rozliczane w uldze B+R jak odpisy amortyzacyjne od WNiP w postaci prac rozwojowych (tj. poszczególne koszty zawarte w odpisach amortyzacyjnych powinny być identyfikowane pod kątem ich kwalifikacji jako koszt kwalifikowany do ulgi B+R i powinny być zaliczane do ulgi B+R za zasadach podobnych jak dla ich rozliczenia w ramach WNIP w postaci prac rozwojowych i w takiej proporcji w jakiej wartość tych kosztów kwalifikowanych pozostaje do całości kosztów w wartości początkowej WNiP). Zdaniem skarżącej: 1) koszt nabycia utworów w obszarze aplikacji i technologii informatycznych od Dostawców zewnętrznych (licencji bądź praw majątkowych) powinien być rozliczony w uldze B+R poprzez odpis amortyzacyjny dotyczący tylko bezpośredniej ceny nabycia wspomnianych praw i powinien być uzależniony od dalszego wykorzystania takiej licencji bądź autorskiego prawa majątkowego do programu komputerowego w dalszej działalności B+R Spółki; 2) koszty Specjalistów Spółki związanych z wdrożeniem i dostosowaniem utworów w obszarze aplikacji i technologii informatycznych (licencji bądź praw majątkowych) powinny być rozliczane w uldze B+R poprzez odpisy amortyzacyjne w części tego odpisu dotyczącego tylko tego typu kosztów i bez względu na to, czy bazowa licencja bądź autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego są dalej wykorzystywane do działalności B+R Spółki. Zdaniem skarżącej odpisy amortyzacyjne, stanowiące koszt podatkowy (i wpływające na wynik podatkowy), dokonywane od WNiP w zakresie w jakim dotyczą kosztów działalności rozwojowej Specjalistów będących pracownikami Spółki, powinny być uznane za koszty kwalifikowane prac rozwojowych zdefiniowanych w art. 4a pkt 28 ustawy o PDOP i rozliczone w uldze B+R jako koszty kwalifikowane określone w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o PDOP (należności z tytułu umowy o pracę wraz z należnymi składkami ZUS). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 09 grudnia 2024 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Uznano, że prace wykonywane przez pracowników spółki dotyczące wdrożenia aplikacji i technologii informatycznych nabytych od zewnętrznych dostawców, nie stanowią prac badawczo-rozwojowych w rozumieniu art. 4a pkt 26 i 28 ustawy o PDOP. W ocenie Dyrektora nie można ich uznać, za działania o charakterze twórczym, a to właśnie twórczy charakter prac stanowi jedno z kryteriów pozwalających uznać prowadzone przez podatnika prace za prace badawczo-rozwojowe. Twórczy charakter działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. Natomiast, prace wykonywane przez pracowników skarżącej związane z wdrożeniem zakupionych utworów, takich znamion nie posiadają. Zaakcentowano również, że celem ulgi badawczo-rozwojowej jest wspieranie działalności badawczo-rozwojowej prowadzonej przez pracowników, a nie nabywanie i wdrażanie utworów w obszarze aplikacji i technologii informatycznych lub licencji do nich. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej interpretację indywidualną. Wniesiono m. in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: 1) art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 oraz art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") poprzez dokonanie oceny stanowiska Spółki zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w odniesieniu do stanu faktycznego innego niż wskazany we wniosku, a w konsekwencji samodzielne ustalenie przez organ stanu faktycznego pomimo, że Dyrektor był związanych opisem stanu faktycznego wskazanym we wniosku, 2) art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z 15 ust. 4g i 4h w zw. z art. 18d, art. 16 ust. 1 pkt 57, art. 16b ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5, art. 16b ust. 2 pkt 3 i ust. 3, art. 16m ust. 1 pkt 1, art. 16g ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 14, art. 16h, art. 16m ustawy o PDOP poprzez nie odniesienie się do wszystkich argumentów podniesionych we wniosku, pomimo, że ocena prawna stanowiska spółki powinna być wyczerpująca i odnosząca się do całokształtu stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę; 3) art. 4a pkt 26 - 28 ustawy o PDOP w zw. z art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. 2024 poz. 1571 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.s.w.") poprzez dopuszczenie się błędu wykładni i przyjęcie, że do prac wykonywanych przez pracowników spółki nie mają zastosowania ww. przepisy, a co za tym idzie nie stanowią one prac badawczo-rozwojowych, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania ww. przepisów; 4) art. 15 ust. 4g i 4h w zw. z art. 18d, art. 16 ust. 1 pkt 57, art. 16b ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5, art. 16b ust. 2 pkt 3 i ust. 3, art. 16m ust. 1 pkt 1, art. 16g ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 14, art. 16h, art. 16m ustawy o PDOP poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegającą w istocie na niezastosowaniu, tj. nieuwzględnieniu ww. przepisów przy dokonaniu oceny prawnej stanowiska skarżącej zawartego we wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Skarżąca w piśmie procesowym z 5 maja 2025 r. zrekapitulowała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygniecie sporu wymagało dokonania oceny legalności zaskarżonej interpretacji. W ocenie organu prace wykonywane przez pracowników Spółki dotyczące wdrożenia aplikacji i technologii informatycznych nabytych od zewnętrznych dostawców nie stanowią prac badawczo-rozwojowych w rozumieniu art. 4a pkt 26 i 28 ustawy o PDOP. Skarżąca kwestionując legalność zaskarżonej interpretacji podnosi m. in., że w opisie stanu faktycznego wskazano, że jej działalność stanowi działalność badawczo-rozwojową. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jak stanowi z kolei art. 14c § 2 powołanego aktu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Na tle przytoczonych regulacji wyjaśnić należy, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana jest wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Z kolei organ interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Podkreślić przy tym należy, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe [tak: wyrok NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1543/13]. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej [tak: wyrok NSA z 05 maja 2015 r., II FSK 918/13]. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14]. W pojęciu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", użytym w art. 14b § 3 ab initio O.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i o nie nie pyta. Co przy tym szczególnie istotne w realiach niniejszej sprawy przewidziane w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy. Jeżeli zatem wnioskodawca w ramach realizacji wymogu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" i następnie "przedstawienia własnego stanowiska w sprawie (jego) oceny prawnej" nakreśli elementy stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przez użycie kategorii/pojęć prawnych odnośnie do których wykładni i oceny zastosowania nie ma wątpliwości i nie pyta o nie, to organ nie może dokonać pozytywnej lub negatywnej oceny w tym zakresie, lecz winien przyjąć twierdzenia wnioskodawcy za fragment zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym wyrażana jest przez organ wtedy, gdy wcześniej własną ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zaprezentuje ów wnioskodawca. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest tylko elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a innym razem może być już ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego [tak: postanowienie NSA z 20 stycznia 2020 r., I FPS 3/19]. W kontekście powyższych rozważań należy dostrzec, że skarżąca przedmiotem swojego pytania jak i następnie oceny nie uczyniła wszystkich przepisów prawa podatkowego normujących tzw. ulgę badawczo-rozwojową. Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o PDOP, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej "kosztami kwalifikowanymi". Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. W dalszych ustępach art. 18d sformułowano regulacje określające m. in. to jakie koszty uznaje się za koszty kwalifikowane. Analiza postanowień art. 18d ust. 1 ustawy o PDOP nie budzi wątpliwości, że jednym z warunków zastosowania ulgi badawczo-rozwojowej jest prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej. Dostrzec przy tym należy, że na gruncie analizowanego aktu prawnego ustawodawca sformułował definicję legalną działalności badawczo-rozwojowej w art. 4a pkt 26 powołanego aktu. W tym też kontekście nie sposób nie dostrzec, że skarżąca wnosząc o wydanie interpretacji nie oczekiwała weryfikowania czy w istocie działalność Spółki w obszarach aplikacji i technologii informatycznych (działalność rozwojowa Specjalistów Spółki) stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Skarżąca wprost, jednoznacznie i w sposób niemogący budzić najmniejszych wątpliwości już na etapie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wskazała, że opisana przez nią działalność w obszarach aplikacji i technologii informatycznych stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Również w uzasadnieniu stanowiska skarżącej dobitnie i jednoznacznie wskazano, że kwestia oceny, czy wskazane w stanie faktycznym prace rozwojowe stanowią działalność badawczo-rozwojową w myśl art. 4a pkt 26 w zw. z pkt 28 ustawy o PDOP nie jest przedmiotem zapytania. Formułując wniosek ograniczono się niejako do uczynienia jego przedmiotem kwestii tego czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od WNiP w zakresie w jakim dotyczą kosztów działalności rozwojowej Specjalistów będących pracownikami Spółki, powinny być uznane za koszty kwalifikowane prac rozwojowych zdefiniowanych w art. 4a pkt 28 ustawy o PDOP i rozliczone w uldze B+R jako koszty kwalifikowane określone w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o PDOP. W konsekwencji obowiązkiem organu było przyjęcie za podstawę wydawanej interpretacji, że w istocie działalność Spółki w obszarach aplikacji i technologii informatycznych (działalność rozwojowa Specjalistów Spółki) stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Z uwagi na obraną konstrukcję wniosku o wydanie interpretacji Dyrektor nie miał żadnych podstaw prawnych do czynienia rozważań w przedmiocie tego czy opisana we wniosku działalność w istocie stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Kwestia ta stanowiła bowiem element opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, który był dla organu wiążący. W konsekwencji obowiązkiem organu było dokonanie oceny stanowiska skarżącej w zakresie wykładni i oceny możliwości zastosowania art. 18d ustawy o PDOP przy przyjęciu, że działalność Spółki w obszarach aplikacji i technologii informatycznych (działalność rozwojowa Specjalistów Spółki) stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Mając na uwadze naruszenie przez Dyrektora postanowień art. 14c § i 2 O.p. za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Czynienie przez Sąd rozważań w zakresie zarzutów naruszenia tych przepisów musi zostać poprzedzone wydaniem interpretacji indywidualnej odpowiadającą wymogom O.p., tj. interpretacji respektującej w pełni przedstawiony przez wnioskodawczynię opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Aprobata innego rozwiązania doprowadziłaby do sytuacji, w której de facto sąd administracyjny zastąpiłby organ w obciążającym go z mocy prawa obowiązku dokonywania wykładni przepisów prawa podatkowego na tle przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni prawa sformułowanej w niniejszym wyroku. Obowiązkiem organu będzie w szczególności przyjęcie tak jak wskazano to w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, że działalność Spółki w obszarach aplikacji i technologii informatycznych (działalność rozwojowa Specjalistów Spółki) stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o PDOP. Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu. Za trafne należało uznać bowiem zarzuty podnoszące naruszenie art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).