II SA/Gd 189/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. D. na zarządzenie pokontrolne Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2025 r., nr WZPŚ.7023.1.38.2024.ZJ w przedmiocie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska oddala skargę. Pan G. D. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie pokontrolne Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 10 stycznia 2025 r. w przedmiocie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżonym aktem skierowanym do Skarżącego zarządzono od dnia otrzymania zarządzenia: w przypadku kontynuowania działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami prowadzić ją w sposób zapewniający ochronę środowiska zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; w przypadku kontynuowania działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami, magazynowanie odpadów prowadzić zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 1694); prowadzić bieżącą, ilościową i jakościową ewidencję odpadów z zastosowaniem wymaganych prawem dokumentów, w szczególności kart ewidencji odpadów (KEO) i kart przekazania odpadów (KPO) sporządzanych za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami BDO zgodnie z art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ponadto wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wyjaśniono, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 11 września 2024 r. – 21 listopada 2024 r. w miejscu prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej, czyli w G. przy ul. T. [...], stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą pn. M. dopuścił do powstania wycieków płynów ropopochodnych do podłoża stanowiących odpady wytworzone w ramach prowadzonej działalności, czym naruszył art. 16 ustawy o odpadach. Kontrola wykazała też, że Skarżący magazynował odpady w postaci zużytych olejów w sposób niezgodny z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi. Odpady w postaci olejów odpadowych były zbierane w nieszczelnych pojemnikach, pojemniki te nie posiadały opisu "OLEJ ODPADOWY" lub kodu odpadu, nie były też zabezpieczone przed wpływem czynników atmosferycznych oraz dostępem osób nieuprawnionych. Oleje odpadowe były magazynowane na terenie nieutwardzonym oraz niezabezpieczonym przed zanieczyszczeniami gruntu, w miejscu niewyposażonym w urządzenia lub środki do zbierania wycieków tych odpadów, niezgodnie z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Organ podkreślił, że Skarżący prowadząc działalność gospodarczą nieprzerwanie od 2020 r., ewidencję odpadów w systemie BDO zaczął prowadzić dopiero od lutego 2024 r. w postaci KEO. Natomiast ewidencję odpadów w postaci KPO zaczął prowadzić dopiero od 18 września 2024 r., tj. po rozpoczęciu kontroli. Na dzień 4 października 2024 r. i 18 listopada 2024 r. w BDO było łącznie 9 KEO (Karta Ewidencji Odpadów) wyłącznie za rok 2024 r. Pan G. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na zarządzenie pokontrolne z 10 stycznia 2025 r. wniósł o jego uchylenie oraz o zabezpieczenie całości dokumentacji z kontroli i dokumentacji z postępowania skargowego oraz uznanie jej za materiał dowodowy w sprawie. Skarżący zarzucił organowi: brak bezstronności wyrażający się poprzez złożenie przedwczesnego wniosku o ukaranie; naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz nierespektowanie uprawnień kontrolowanego. Organ nie odniósł się zdaniem Skarżącego w sposób merytoryczny do jego wyjaśnień, co spowodowało, że prawo do obrony stało się iluzoryczne. Ponadto pominięto stanowisko kontrolowanego przedstawione w odpowiedzi na ustalenia protokołu; brak podstaw prawnych do wydania zarządzenia i wydanie go z naruszeniem przepisów prawa materialnego, ponieważ ustalenie oparto na domniemaniu i nie wykazano w pełni, że doszło do naruszenia norm ustawy o odpadach; błędną interpretację przepisów prawa - organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o odpadach, w szczególności art. 16 i art. 25, nie uwzględniając okoliczności faktycznych podniesionych w uwagach do protokołu kontroli. W efekcie doszło do błędnej kwalifikacji stanu faktycznego, co skutkuje wydaniem zarządzenia pokontrolnego przedwcześnie i z naruszeniem przepisów prawa materialnego; naruszenie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców; brak współpracy organów, o której mowa w art. 7b k.p.a. Skarżący wyjaśnił, że wnosząc uwagi do protokołu kontroli, poinformował w terminie zarówno Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jak i Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Pomimo tego nie doszło do należytej wymiany informacji między tymi organami. W związku z tym zaniechaniem nie rozpatrzono uwag do protokołu kontroli, które Skarżący wniósł w ustawowym terminie, przez co przedwcześnie wydano zarządzenie pokontrolne. Dodatkowo, Skarżącemu uniemożliwiono wgląd do całości akt sprawy, co znacząco utrudniło skuteczne zaskarżenie zarządzenia i ograniczyło jego prawo do obrony. Niespełnienie obowiązku współdziałania organów narusza także art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że: postępowanie w sprawie ukarania za popełnione wykroczenie i wydanie zarządzenia pokontrolnego mają odrębny charakter i nie ma między nimi zależności, o jakiej mowa w skardze. Postępowanie w zakresie wykroczenia z art. 171 ustawy o odpadach było prowadzone na podstawie przepisów Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i zostało zakończone w dniu 9 grudnia 2024 r. złożeniem wniosku do Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku o ukaranie Pana G. D. Skarżący zarówno w trakcie trwania kontroli i prowadzonego postępowania w sprawie o wykroczenie nie przedstawił zwolnienia lekarskiego obejmującego okres, w którym stwierdzono wykroczenie. W dniu 24 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku wyrokiem nakazowym uznał G. D. winnym zarzucanego mu czynu; Skarżący wniósł w wyznaczonym terminie uwagi do protokołu kontroli, a PWIOŚ przedstawił swoje stanowisko i odniósł się do wszystkich wniesionych uwag i zastrzeżeń; Skarżący nie wskazuje konkretnie, na czym miałoby polegać naruszenie organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Samo kwestionowanie przez Skarżącego ustaleń faktycznych organu nie czyni tych ustaleń domniemaniami; wniesienie przez kontrolowanego uwag do protokołu nie czyni organ zobowiązanym uwagi te uwzględnić i jednocześnie fakt złożenia takich uwag nie niweczy dotychczasowych ustaleń organu i ich prawidłowości; kontrola u Skarżącego była prowadzona na podstawie art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska jako kontrola pozaplanowa i jako kontrola w zakresie gospodarki odpadami. Z tych względów w myśl art. 65 pkt 3 ustawy o odpadach przepisów rozdziału V nie stosuje się do kontroli prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie gospodarki odpadami; Skarżący skargę wniesioną w dniu 30 grudnia 2024 r. do GIOŚ na działania kontrolne podjęte przez inspektorów WIOŚ w Gdańsku traktuje jako "nowe uwagi do protokołu kontroli" i zarzuca, że PWIOŚ nie odniósł się do tych uwag. Tymczasem skarga na działania inspektorów została zgodnie z właściwością przekazana Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i nie mogła być potraktowana jako nowe uwagi do protokołu kontroli. Organ szczegółowo odnosił się do wniesionych przez Skarżącego uwag do protokołu kontroli. Skarżący nie może oczekiwać, a do tego zdają się zmierzać jego zarzuty, że skargami na organ niejako "zawiesi dalsze czynności organu" takie jak wydanie zarządzenia pokontrolnego czy skierowanie wniosku o ukaranie. Skarżący zdaje się także mylić i mieszać różne postępowania i traktuje je jako całość. Postępowanie kontrolne kończy się sporządzeniem protokołu kontroli, po czym, jeśli stwierdzono w protokole naruszenia, może skutkować skierowaniem do kontrolowanego zarządzenia pokontrolnego. Niezależnie od tego organ może skierować wniosek o ukaranie, jeśli w trakcie kontroli stwierdził popełnienie wykroczenia, a kontrolowany odmówił przyjęcia mandatu. Taki wniosek inicjuje jednak odrębne postępowanie przed Sądem w sprawach wykroczeń; zarzut nieudostępnienia Skarżącemu akt postępowania jest niezasadny, Skarżący zapoznał się z nimi w dniu 22 stycznia 2025 r., co osobiście potwierdził. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Podstawę materialną do wydania zaskarżonego zarządzenia stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 425 – dalej jako: "u.i.o.ś."). Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Stosownie do art. 31a ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. niepoinformowanie w wyznaczonym terminie organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą organu Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych, stanowi wykroczenie zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny. Zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej. Zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś może być zaskarżone do sądu administracyjnego zatem jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe stanowisko jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08; wyrok NSA z 23 września 2022 r., III OSK 1239/21, wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15; por. także: K. Gruszecki, Zarządzenie pokontrolne jako akt administracji publicznej. Glosa do wyroku WSA z dnia 20 maja 2009 r., II SA/Sz 303/08, GSP-Prz.Orz. 2012/4/71-78). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 maja 2023 r., III OSK 2163/21, jakkolwiek zarządzenie pokontrolne poddaje się kognicji sądów administracyjnych, to jednak zakres tej kontroli nie jest taki sam, jak w przypadku kontroli decyzji lub postanowienia wydanych w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Wynika to ze specyfiki zarządzenia pokontrolnego, które powinno wskazywać adresatowi nieprawidłowości w zakresie nałożonych na niego obowiązków o charakterze publicznoprawnym w przedmiocie ochrony środowiska. Zarządzenie pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska powinno m.in. nakładać następujące obowiązki na jego adresata w zależności od występującego w danej sprawie stanu faktycznego i stanu prawnego. Po pierwsze, usunięcie ustalonych naruszeń w jego działalności, które są związane z nieprzestrzeganiem odpowiednich przepisów materialnego prawa ochrony środowiska. Po drugie, jeżeli zachodzi taka okoliczność, wystąpienie do właściwego miejscowo i rzeczowo organu ochrony środowiska w celu "uporządkowania" stanu formalnoprawnego kontrolowanego podmiotu w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oddziaływującej na środowisko. Po trzecie, określenie planowanych działań, które powinny zapobiegać wystąpieniu tego rodzaju nieprawidłowej działalności gospodarczej uciążliwej dla środowiska. Zarządzenie pokontrolne nie stanowi sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy. Na podstawie tak zakreślonych ram prawnych w zakresie dokonywanej przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli legalności zarządzenia pokontrolnego stwierdzić należy, że sąd ten nie jest uprawniony do badania legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. W takiej sytuacji, przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z tego względu do wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów z ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego odnośnie ustaleń stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2022 r., III OSK 1091/21 oraz z 20 września 2022 r., III OSK 1242/21). Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie wymagań ochrony środowiska, ma formę sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzaniem podjął. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona może więc skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte postępowanie administracyjne przewidziane przepisami stosownej ustawy z zakresu materialnego prawa ochrony środowiska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2018 r., II OSK 2479/17). Charakter prawny zarządzania pokontrolnego powoduje, że Sąd rozpoznając skargę na takie zarządzenie dokonuje badania w zakresie sprawdzenie czy: kontrola została przeprowadzona przez właściwy, powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli oraz czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (por. art. 2 ust. 1 omawianej ustawy), co nie jest przedmiotem sporu. Kwestionowane zarządzenie pokontrolne wydane zostało po kontroli interwencyjnej, o której mowa w art. 9 ust. 1c u.i.o.ś. Kontrolę wszczęto na skutek informacji KMP w Gdańsku, z której wynikało, że na nieruchomości przy ul. T. [...] w G. podejrzewa się zanieczyszczanie środowiska. Ustawodawca w art. 9a u.i.o.ś. wyłączył w przypadku kontroli interwencyjnych stosowanie następujących przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. ,poz. 236 ze zm.): art. 47, art. 48, art. 50, art. 51, art 54, art 55 i art 58. Oznacza to między innymi, że organ kontrolujący nie ma obowiązku zawiadamiania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. W trakcie kontroli nie jest również wymagana obecność przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Jak wynika z protokołu kontroli, została ona przeprowadzona w obecności żony Skarżącego, strażników miejskich oraz funkcjonariusza policji. Asysta funkcjonariuszy policji i straży miejskiej była zgodna z art. 10a u.i.o.ś. Z kolei protokół kontroli został przekazany Skarżącemu w dniu 21 listopada 2024 r., co zostało potwierdzone pokwitowaniem na protokole. Skarżący, wbrew twierdzeniom Skargi – pismem z 10 grudnia 2024 r. wniósł uwagi do protokołu kontroli, organ zaś pismem z 20 grudnia 2024 r. odniósł się do tych uwag. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do konieczności zapewnienia skarżącemu obecności w trakcie przeprowadzonej kontroli oraz braku merytorycznego odniesienia się do wniesionych przez Skarżącego uwag do protokołu kontroli, a także braku możliwości odniesienia się do ustaleń kontroli. Nieuzasadniony jest również zarzut braku odniesienia się przez organ do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w skardze na pracowników organu. Po pierwsze rozpoznanie tego typu zarzutów odbywa się w trybie określonym w Dziale VIII k.p.a., czyli w postępowaniu odrębnym od będącego przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Po drugie, nie budzi wątpliwości, że Skarżącemu zapewniono prawo do zajęcia stanowiska wobec ustaleń kontroli, a następnie odniesiono się do wniesionych zarzutów. To, że organ nie podzielił wniesionych przez Skarżącego zastrzeżeń, nie oznacza że Skarżący ma prawo składać zastrzeżenia po raz kolejny – w tym przypadku jak twierdzi w skardze na działalność pracowników organu kontrolującego. Takie rozumienia prawa do odniesienia się do ustaleń kontroli prowadziłoby w istocie do tego, że prowadzone przez organ ochrony środowiska postępowanie mogłoby się nie zakończyć nigdy. W sytuacji, gdy na skutek wniesionych przez Skarżącego uwag nie doszło do zmiany stanowiska organu w sprawie, czyli nie zmienił się stan faktyczny sprawy, brak jest konieczności umożliwienia Skarżącemu ponownego zajęcia Stanowiska w sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarzuty Skarżącego podnoszone trakcie postępowania kontrolnego oraz w skardze do Sądu na zarządzanie pokontrolne odnoszą się do trzech różnych kwestii. Skarżący kwestionuje bowiem: 1) zasadność złożenia przez organ wniosku o ukaranie, 2) prawidłowość zarządzenia pokontrolnego, a także 3) prawidłowość postępowania organu, w związku z wniesioną przez Skarżącego skargą na pracowników inspekcji ochrony środowiska. Wyjaśnić zatem trzeba, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Sąd jest wyłącznie zarządzanie pokontrolne z 10 stycznia 2025 r. Kwestia zaś zasadności złożenia wniosku o ukaranie należy do kompetencji sądu powszechnego. Poza granicami sprawy jest również kwestia wniesionej przez Skarżącego skargi na pracowników inspekcji ochrony środowiska. Z tego wynika, że zarzuty skargi odnoszące się do wskazanych dwóch kwestii (1 i 3), nie mają znaczenia dla sądowej kontroli spornego zarządzania pokontrolnego. Przechodząc zaś do oceny zarządzenia pokontrolnego – z uwzględnieniem zakresu jego kontroli opisanej uprzednio, stwierdzić należy, że podstawą wydania tego zarządzenia – jak już wyżej wskazano, był art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. Sporne zarządzanie pokontrolne wydane zostało bowiem na podstawie protokołu kontroli z 21 listopada 2024 r., w którym stwierdzono następujące naruszenia norm dotyczących ochrony środowiska: 1) gospodarowanie odpadami płynnymi, w sposób niezapewniający ochrony środowiska, dopuszczając do powstania wycieków substancji ropopochodnych; 2) magazynowanie odpadów w postaci zużytego oleju, w sposób niezgodny z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.), w związku z § 3 ust. 3 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. poz. 1694) oraz 3) nieprowadzenie ewidencji odpadów okresie od 21 marca 2020 r. do 12 lutego 2024 r. Z ustaleniami tymi koreluje niewątpliwie wydane w sprawie zarządzanie pokontrolne co oznacza, że treść tego zarządzenia znajduje uzasadnienie w wynikach przeprowadzonej w sprawie kontroli. Dodatkowo jedynie zauważyć należy, że Skarżący w toku postępowania kontrolnego, a także przed Sądem nie kwestionował ustaleń kontroli. W ocenie Sądu treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli uzasadniała wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Sam Skarżący na rozprawie przyznał, że w związku z prowadzoną przez niego działalnością powstają plamy, co zgodne jest z ustaleniami organu opisanymi w protokole kontroli. Prawidłowe było zatem stwierdzenie naruszenia przez Skarżącego art. 16 pkt 1 ustawy odpadach z którego wynika, że gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt. Ustawodawca określił także w ustawie o odpadach, że magazynowanie odpadów powinno odbywać się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady (art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach). Stosownie zaś do § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi, oleje odpadowe powinny być zbierane do szczelnych pojemników, pojemniki te powinny być w stosowny sposób oznaczone, a także odpady te powinny być magazynowane w miejscach przeznaczonych do tego celu zgodnie z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Powinny być to miejscach utwardzone, zabezpieczone przed zanieczyszczeniami gruntu i odpadami atmosferycznymi, wyposażone w urządzenia lub środki do zbierania wycieków tych odpadów. Przeprowadzona w sprawie kontrola wykazała, że Skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wskazanych powyżej wymogów prawa nie spełniał. W ramach kontroli ustalono również, że pierwszego wpisu do rejestru odpadów Skarżący dokonał dopiero 12 lutego 2024 r., co niewątpliwie stanowi naruszenia art. 66 i art. 67 ustawy o odpadach. Powyższe prowadzi do wniosku, że przeprowadzone w sprawie postępowanie było zgodne z prawem, a treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego znajduje uzasadnienie zarówno w protokole kontroli, jak i obowiązujących przepisach prawa. Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) skargę oddalił. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.