III SA/Gl 463/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] we W. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 17 marca 2025 r. nr PR.016.28.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z dnia 13 stycznia 2025 roku o numerze [...]; 2. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 17 marca 2025 r., znak: PR.016.28.2025, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej: Prezes WUG) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. (dalej tez Dyrektor OUG) z 13 stycznia 2025 r., znak: [...], odmawiającą Fundacji [...] (dalej: Fundacja, Wnioskodawca, Skarżąca) udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej k.p.a.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej u.d.i.p.). W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną uzasadniającą wydane rozstrzygnięcie. Wskazał, że pismem z 21 listopada 2024 r. Fundacja zwróciła się, na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. do Dyrektora OUG o udostępnienie informacji w zakresie: data i znak (sygnatura) wszystkich decyzji zatwierdzających plan ruchu likwidowanego odkrywkowego zakładu górniczego wydanych w roku 2024. Dyrektor OUG decyzją z 13 stycznia 2025 r. odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji wskazując, iż informacja ta jest informacją przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej pozyskaniu. Od tej decyzji odwołanie wniosła Fundacja kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor WUG nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Przedstawiając prawo do uzyskania informacji, gwarantowane przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483; dalej Konstytucja) wskazał na ograniczenie tego prawa z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stwierdził, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, przetworzoną. Przetworzenie informacji publicznej polega bowiem na wyszukaniu i wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (analiza danych zawartych w systemie Midas, kwerenda zasobów archiwalnych OUG w P. z 2024 r. w celu zidentyfikowania spraw dotyczących zatwierdzania planów ruchu zakładów górniczych, następnie wyodrębnienie spośród nich spraw dotyczących planów ruchu likwidowanych zakładów górniczych, zestawienie i opracowanie informacji zgodnie ze wzorem wskazanym przez Fundację; nie zaś proste "wydrukowanie informacji z systemu"). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona, co wiąże się z ograniczeniami wynikającymi z art. 3 ust. 1 uodip, czyli szczególnej istotności uzyskania takiej informacji dla interesu publicznego. Przedstawiając kwestię w/w istotności wyjaśnił, że pomimo wezwania Fundacja nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Kwestionując zasadność powyższej decyzji ostatecznej Fundacja wniosła skargę zawierając jej zarzuty i argumentację w 7 załącznikach. Zażądała jej uchylenia w całości; zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji w ciągu 14 dni; zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie pełnej treści wniosku; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przedstawienie obrazu czynności koniecznych dla udostępnienia wnioskowanej informacji pozbawionego instrumentów technicznego wspomagania, udostępnionych organom administracyjnym w ramach przeprowadzo-nej już w dużej części cyfryzacji pracy tych organów; 3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez zaliczenie czynności wyszukiwania informacji jako równoznacznej z jej przetworzeniem; 4. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a poprzez uniemożliwienie zidentyfikowania za pomocą daty i znaku dokumentu. W uzasadnieniu uargumentowano te zarzuty akcentując brak wykazania przez organ, że udostępnienie wnioskowanej informacji wiązało z ponadstandardowymi nakładami kadrowymi, czasowymi i finansowymi oraz skomplikowanymi operacjami na zbiorach w bazie komputerowej. Powołano się na orzecznictwo. W podsumowaniu wskazano na działalność Fundacji. W odpowiedzi na skargę Prezes WUG wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, zwłaszcza jeśli została wytworzona przez podmioty publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ górniczy jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości, że wnioskowane informacje w zakresie treści daty i numeru decyzji zatwierdzających plan ruchu likwidowanego odkrywkowego zakładu górniczego z 2024r. - stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Natomiast kwestionowaną decyzją odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji powołując się na jej status jako informacji przetworzonej; wskazano na czym polegałyby czynności konieczne do podjęcia celem jej udostępnienia. Rozpoznając tę kwestię wskazać należy, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym akcentuje się, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje jednak podstawę do odkodowania swojego rodzaju opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., I OSK 747/14); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12); "jedną z przesłanek uzasadniających ograniczenie prawa do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy u.d.i.p. jest konieczność ochrony "porządku publicznego" (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W pojęciu tym mieści się m.in. postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania ich kompetencji" (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., I OSK 1769/13); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15); - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona" (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Należy przy tym podkreślić, że w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest więc wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi itd. Chodzi więc o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (vide: wyrok NSA z 11.04.2025r., o sygn. akt III OSK 813/24). Zatem skoro organ zaklasyfikował wnioskowaną informację jako przetworzoną powinien był konkretnie i jednoznacznie poszczególne okoliczności wykazać, czego nie dokonał ograniczając się jedynie do ogólnikowych sformułowań poszczególnych etapów ewentualnych czynności, co w zestawieniu z zarzutami – nie może się ostać. Nadto zauważyć należy, że nawet podzielając pogląd organów górniczych, że wnioskowana informacja stanowiła informację przetworzoną, to tym samym dla jej udostępnienia konieczne było wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Skarżąca Fundacja została wezwana do wykazania szczególnego interesu publicznego. W swoim piśmie wskazała na prowadzone działania w zakresie ochrony środowiska i dbałości o rekultywację zdegradowanych terenów powołując się na konkretne postępowania administracyjne – czego WUG nie uznał za wystarczające. Zdaniem Sądu skoro wniosek Skarżącej wyznaczał granice żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej w przedmiotowym zakresie, a Fundacja prowadzi działalność związaną z ochroną gruntów rolnych tj. ochroną elementu przyrodniczego, degradowanego albo dewastowanego na skutek eksploatacji przez człowieka elementu środowiska kopalnego współwystępującego z gruntami rolnymi, co wynika jednoznacznie z samego jej statutu i nazwy – to twierdzenia WUG o niewykazaniu szczególnego interesu publicznego należało uznać za całkowicie chybione. Tym bardziej, że niniejsza nie jest jednostkową sprawą Fundacji o udostepnienie informacji publicznej. Poza tym znanym tut. Sądowi z urzędu jest, że Starosta [...] postanowieniem z 12 września 2024r., o nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany decyzji [...] z 14 lipca 2010 r. określającej przedsiębiorcy K. Sp. z o.o., ul. [...] P. kierunek rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych kruszywa naturalnego ze złoża [...] poprzez określenie w niej osoby zobowiązanej do rekultywacji wszystkich działek wymienionych w ww. decyzji między innymi działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] obręb S., gm. S. powstałej z podziału działki nr [...], w tym: zaktualizowania numerów działek oraz ich powierzchni objętych ww. decyzją, które w wyniku podziału uzyskały nowe numery i określenia terminu wykonania rekultywacji gruntów objętych ww. decyzją. Nadto tymże postanowieniem dopuścił na prawach strony organizację społeczną – skarżącą Fundację - do udziału w w/w postępowaniu na mocy art. 13 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z tą normą organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. W konsekwencji więc twierdzenia WUG w zakresie braku szczególnego interesu publicznego Fundacji do uzyskania wnioskowanych danych należało uznać za bezzasadne, zwłaszcza w kontekście ilości postępowań zainicjowanych przez nią oraz postępowań, w których czynnie uczestniczy jako organizacja społeczna. Również z urzędu tut. Sądowi jest wiadome, że Fundacja od kilku lat prowadzi działalność związaną z ochroną gruntów rolnych tj. ochroną elementu przyrodniczego, degradowanego albo dewastowanego na skutek eksploatacji przez człowieka elementu środowiska kopalnego współwystępującego z gruntami rolnymi. Celem statutowym Fundacji są szeroko zakreślone działania dotyczące ochrony środowiska (zapis w KRS Rubryka 3 oraz § 6 pkt 1 Statutu; celem fundacji jest m.in - "prowadzenie działań ekologicznych i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego"). Rekultywacja gruntów, w tym przede wszystkim gruntów rolnych jest jednym z podstawowych celów ochrony powierzchni ziemi. Ochrona gruntów rolnych realizowana jest miedzy innymi poprzez ustawowy obowiązek rekultywacji gruntów zdegradowanych lub zdewastowanych nałożony art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82 ze zm.). Proces rekultywacji należy więc do zakresu działalności Fundacji określonej statutem. Fundacja wskazała jakie wartości istotne ze społecznego punktu widzenia wymagają ochrony w tym postępowaniu powołując się na fragment wyroku z 2 kwietnia 2007 r. Naczelnego Sadu Administracyjnego o sygn. akt. II OSK 1018/06. Zatem w konsekwencji uznać należy, że istnieje merytoryczny związek między przedmiotem wszczętego postępowania administracyjnego, a celami statutowymi organizacji społecznej Fundacji; organizacja wykazała, że za dopuszczeniem jej do udziału w przedmiotowym postępowaniu przemawia interes społeczny. Wobec na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i pierwszoinstancyjna decyzja podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zastosują przewidziany w przepisach u.d.i.p. tryb podstępowania i załatwią wniosek w sposób przewidziany w tej regulacji prawnej. ----------------------- 10