II SA/Sz 184/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi N. J. na zarządzenie Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odwołania Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia, II. zasądza od Gminy na rzecz skarżącej N. J. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarządzeniem nr [...] z dnia 13 grudnia 2024 r. Wójt Gminy na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm., dalej: "u.s.g."), art. 70 § 1, § 1ą , § 3, art. 30 § 1 pkt 3 i art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1, ust. 6 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 87, dalej: "u.o.p.d.k.") odwołał N. J. ze stanowiska Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w B.. W uzasadnieniu zarządzenia, jako okoliczności faktyczne stanowiące podstawę odwołania Dyrektora, Wójt wskazał ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, tj.: 1. niewprowadzenie efektywnego sposobu ewidencjonowania czasu pracy Dyrektora umożliwiającego prawidłowe rozliczanie jego czasu pracy i nieobecności urlopowych; 2. pomimo zapisów w programie działania Gminnej Biblioteki Publicznej w B. stanowiącego załącznik do umowy niepodejmowanie działań zmierzających do pozyskiwania środków zewnętrznych na działalność statutową jednostki, co stanowi naruszenie § 2 pkt 4 umowy, w której Dyrektor zobowiązał się do podejmowania starań w celu pozyskiwania środków finansowych na działalność statutową z innego źródła niż dotacja podmiotowa i celowa organizatora; 3. brak należytego wykonywania obowiązków w zakresie zarządzania samorządową instytucją kultury w postaci zamieszczania aktualnych informacji związanych z wykonaniem zadań w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: "BIP"), brak wyznaczonego pracownika odpowiedzialnego za należyte prowadzenie BIP jednostki oraz niezaopatrzenie żadnego pracownika w uprawnienia związane z redagowaniem i zamieszczaniem informacji w BIP, co stanowi naruszenie art. 8 ustawy o dostępie do informacji publicznej; 5. pomimo obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1090) niezaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie jej zawieszenie. W ocenie organu skala i rodzaj opisanych naruszeń obowiązków Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w B. z uwzględnieniem okresu czasu, w którym do nich doszło przesądza o konieczności rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia. Decyzja odmienna miałaby demoralizujący wpływ na pozostałych pracowników oraz świadczyłaby o tolerowaniu przez organ sytuacji wielokrotnego naruszenia prawa przez osobę kierującą zakładem pracy w związku z zajmowanym stanowiskiem. N. J. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisane zarządzenie, zarzucając mu naruszenie: - art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. w zw. z § 7 ust. 1 Statutu Gminnej Biblioteki Publicznej w B. stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 29 czerwca 2018 r. przez ich niezastosowanie w podstawie prawnej skarżonego aktu; - art. 30 § 1 pkt 3 i art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy przez ich zastosowanie jako podstawy prawnej w sytuacji, gdy dla skarżonego zarządzenia nie przewiduje jej norma wynikająca z przywołanego przez organ art. 15 ust. 7 u.o.p.d.k. - ustawodawca dopuścił stosowanie wyłącznie przepisów art. 68 - 72 kodeksu pracy, tym bardziej, że organ od dłuższego czasu miał wiedzę o sposobie wykonywania skarżącą obowiązków, a sam audyt nie może być podstawą odwołania jej ze stanowiska; - § 7 ust. 1 Statutu Gminnej Biblioteki Publicznej w B. stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Gminy B. z dnia 29 czerwca 2018 r. przez jego niezastosowanie w podstawie prawnej skarżonego zarządzenia wraz z przywołanym art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k.; - art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. na skutek niewypełnienia przez Wójta poprzez zasięgnięcie – pozornie – opinii wyłącznie Stowarzyszenia [...] – co rażąco narusza ustawowy obowiązek zasięgnięcia opinii związków zawodowych i więcej niż jednego stowarzyszenia, w tym stowarzyszeń twórców; - art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. na skutek przypisania jako naruszeń prawa w wielu zarzutach przywołanych w uzasadnieniu skarżonego zarządzenia wprost związanych nie z dopasowanymi sobie przez organ przepisami prawa, lecz umową zawartą z Wójtem Gminy, czyli dokumentem prywatnym, bowiem umowa taka nie jest przepisem prawa; - art. 4 ust. 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez jego przywołanie w uzasadnieniu zarządzenia, co jest rażąco niezgodne z ww. przepisem i rzeczywistością wobec faktu, że skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości z dniem 1 października 2021 r. (przed aktem jej powołania) zawiesiła swoją działalność gospodarczą i nie prowadziła jej, co było wykazywane w corocznie składanych oświadczeniach majątkowych; - art. 8 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez brak wskazania, którą z wielu jednostek redakcyjnych tego przepisu skarżąca rzekomo naruszyła, co uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację tego zarzutu; - brak wykazania takiego rodzaju uchybień w wykonywaniu zadań przez skarżącą, które wymagałyby natychmiastowego przerwania wykonywania przez nią funkcji Dyrektora i oceny tej nie może zmienić nie należąca do przesłanek ustawowych ornamentyka werbalna zawarta w końcowej części zarządzenia wskazująca na niezachowanie co najmniej zasady obiektywizmu w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora, zasady czynnego udziału skarżącej w postępowaniu w istocie prowadzonemu in personam, a nie in rem, celowo na potrzeby natychmiastowego usunięcia jej z zajmowanego stanowiska. Dodatkowo skarżąca podniosła, że skarżone zarządzenie wydane zostało 13 grudnia 2024 r. i w § 3 zawiera oświadczenie Wójta, że wchodzi w życie z dniem podpisania, po czym zostało jej przesłane e-mailem w formie skanu w dniu 8 stycznia 2025 r. a na BIP Urzędu Gminy B. opublikowane w dniu 9 stycznia 2025 r. Przy czym nie wiadomo, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek przesłania w terminie 7 dni organowi nadzoru ww. zarządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Odnośnie odrzucenia skargi, organ wywiódł, że akt odwołania jako czynność z zakresu prawa pracy, która niweczy stosunek pracy pracownika zatrudnionego na podstawie powołania ma charakter czynności z zakresu prawa pracy, nie jest zatem aktem administracyjnym. W konsekwencji zarządzenie to może podlegać kontroli sądu pracy a nie sądu administracyjnego. W zakresie oddalenia skargi, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu, wskazując, że zawiera ono czytelne i precyzyjne uzasadnienie obszarów, w których skarżąca dopuściła się naruszeń prawa o walorze zarówno powszechnie obowiązującym jak i zakładowym. Wydając kwestionowane zarządzenie dochował wszelkich wymogów ustawowych zmierzających do odwołania skarżącej z zajmowanego stanowiska. Wdrożył procedurę opiniodawczą (nie działają u niego organizacje związkowe) uzyskując w tym przedmiocie pozytywną opinię Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy B. oraz Stowarzyszenia [...]. Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. skarżąca działająca przez profesjonalnego pełnomocnika sprostowała jeden z zarzutów skargi i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia, podnosząc, że przed jego wydaniem organ nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, nie uzasadnił stawianych jej zarzutów, nie skonkretyzował jakie przepisy prawa naruszyła, nie wykazał również, czy wydane zarządzenie przesłał organowi nadzoru. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego zarządzenia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rzeczone zarządzenie jest aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jest to bowiem akt określony w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., tj. akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej. Wbrew stanowisku organu w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który to Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie organu wykonawczego gminy o odwołaniu dyrektora instytucji kultury wynika z tego, że akt ten choć ma charakter personalny, to nie jest aktem stricte prywatnoprawnym, gdyż obsada stanowiska dyrektora jest formą zarządzania placówką związaną z realizacją przez gminę jej zadania własnego w zakresie działalności kulturalnej, co niewątpliwie wchodzi w zakres administracji publicznej. Wprawdzie akt odwołania dyrektora wywołuje również skutki w sferze prawa pracy, jednak okoliczność ta ma takie następstwo, że odwołany dyrektor może kwestionować sam akt odwołania (zarządzenie organu gminy) przed sądem administracyjnym, natomiast własnego interesu - w sferze skutków, jakie ów akt wywołuje w zakresie praw pracowniczych - może dochodzić przed sądem pracy (por. wyroki NSA: z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 481/16, z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 132/21, z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2492/21). Konsekwencją przyjęcia podwójnego charakteru aktów odwołujących dyrektora instytucji kultury ze stanowiska, jako aktów publicznoprawnych a zarazem aktów wywołujących skutki w sferze prawa pracy, jest ograniczenie zakresu sądowej kontroli przedmiotowych zarządzeń wyłącznie do kwestii związanych z zachowaniem wymogów ich podjęcia, określonych w przepisach prawa o charakterze publicznym oraz przepisów prawa materialnego regulujących przyczyny uzasadniające zwolnienie z zajmowanego stanowiska przed czasem, na który nastąpiło powołanie. To natomiast, czy wskazana w zarządzeniu przyczyna odwołania jest rzeczywista i prawdziwa podlega kontroli sądu powszechnego - sądu pracy w toku ewentualnego postępowania z zakresu prawa pracy (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I PK 200/12, publ. OSNP 2014/2/19). Wskazać również należy, że stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Odwołanie ze stanowiska dyrektora instytucji kultury kształtuje sytuację prawną osoby odwołanej, zatem interes prawny skarżącej został naruszony zaskarżonym zarządzeniem, którego legalność skarżąca kwestionuje. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonego zarządzenia wskazać należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Do istotnych wad uchwały czy też zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego, skutkujących stwierdzeniem ich nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał czy zarządzeń, naruszenie podstawy prawnej ich podjęcia, naruszenie przepisów prawa ustrojowego, prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał czy zarządzeń (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1715/23, a także Z. Kmieciak, M. Stahl: Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.o.p.d.k. wynika, że dyrektor instytucji kultury powoływany jest na czas określony – w przypadku dyrektora instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna, dyrektora powołuje się na okres od trzech do siedmiu lat. Skarżąca została powołana na Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w B. zarządzeniem nr [...] Wójta Gminy z dnia 13 października 2021 r. na czas określony od dnia 15 października 2021 r. do dnia 14 października 2026 r. Zgodnie jednak z art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu: 1) na własną prośbę; 2) z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków; 3) z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem; 4) w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5; 5) w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6. Przepisy u.o.p.d.k. nie określają szczegółowo procedury, po przeprowadzeniu której organizator wydaje akt odwołujący dyrektora instytucji kultury ze stanowiska. Z przepisu art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k. wynika, że przed odwołaniem dyrektora należy zasięgnąć opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Przed podjęciem zaskarżonego zarządzenia obowiązek ten został przez organ dochowany – organ zasięgnął opinii Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy B. oraz Stowarzyszenia [...] na co przedłożył stosowne dokumenty, wskazując również na brak organizacji zawodowych, czego z kolei skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z odwołaniem ze stanowiska nie może jednak oznaczać możliwości podjęcia tego aktu w sposób dowolny. Przesłanki odwołania ze stanowiska zostały określone w art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. i stanowią katalog zamknięty podstaw upoważniających organizatora do odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony. W orzecznictwie sadowoadministracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie aktu odwołującego dyrektora instytucji kultury z zajmowanego stanowiska powinno zawierać ocenę organu dokładnie i szczegółowo uzasadniającą powody wydania tego aktu. Zaniedbania po stronie dyrektora, które mają prowadzić do odwołania go ze stanowiska, powinny być wykazane w postępowaniu poprzedzającym podjęcie aktu wywołującego tenże skutek prawny, w uzasadnieniu aktu muszą także być szczegółowo wskazane zarzucane mu nieprawidłowości (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 717/18, z dnia 17 kwietnia 2023 r., II OSK 1190/20). Podstawą odwołania skarżącej ze stanowiska jest przepis art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. Przesłanka odwołania "z powodu naruszenia przepisów w związku z zajmowanym stanowiskiem" oznacza, że dyrektor może być odwołany w razie wykazania związku funkcjonalnego pomiędzy naruszeniem przepisów prawa a zajmowanym stanowiskiem. W ocenie Sądu, zakres przedmiotowy tej odpowiedzialności obejmuje jedynie takie zachowania na zajmowanym stanowisku, których skutkiem jest oczywiste lub odpowiednio potwierdzone złamanie obowiązującego prawa. Konstrukcja normatywna przepisu wskazuje bowiem, że organizator może odwołać dyrektora, jeżeli jednoznacznie wykaże, że na zajmowanym stanowisku dopuścił się naruszenia przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że nie jest rolą Sądu dokonywanie ustaleń faktycznych, dotyczących tego, czy skarżąca jako dyrektor instytucji kultury naruszyła przepisy prawa - i jakie - oraz w związku z zajmowanym stanowiskiem, a kontrola legalności zaskarżonego zarządzenia. W ocenie Sądu organ, formułując zarzuty ujęte w czterech punktach, nie wykazał naruszenia przez skarżącą przepisów prawa w związku z zajmowanym przez nią stanowiskiem. W większości tych zarzutów nie wskazano na konkretne naruszenie przepisów prawa. Sformułowane zarzuty są ogólnikowe, niejasne. Nie są też powiązane z żadnymi konkretnymi dokumentami, dowodami. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów należy wskazać, że w pkt 1 organ przede wszystkim nie wskazał naruszonego przepisu prawa. Ze sformułowania pkt 1 nie wynika również czy ewidencja czasu pracy Dyrektora nie jest prowadzona w ogóle czy też brak jest "efektywnego" sposobu ewidencjonowania jego czasu pracy. Również w pkt 2 organ nie wskazał jakie przepisy prawa zostały naruszone w związku ze wskazywanym brakiem pozyskiwania środków na działalność statutową. Organ odwołuje się przy tym do "umowy", nie wyjaśniając o jaką umowę chodzi. Domyślać się można, że chodzi o umowę, o której mowa w art. 15 ust. 5 u.o.p.d.k., tj. umowę określającą warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Wskazać zatem należy, że umowa ta nie stanowi prawa w rozumieniu art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. (por. np. wyrok NSA z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2773/21). W pkt 3 organ co prawda wskazał na naruszenie art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), jednak nie wykazał stawianego zarzutu stosownymi dowodami. Jak wskazano powyżej nie jest rolą Sądu kontrolującego dany akt dokonywanie ustaleń faktycznych, w tym weryfikowanie zawartości BIP Gminnej Biblioteki Publicznej w B.. Organ nie wskazał z jakiego przepisu prawa wynika obowiązek wyznaczenia pracownika do prowadzenia BIP. Nie jest z kolei trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1090), zgodnie z którym osoby wymienione w art. 1 i 2 tej ustawy, w okresie zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności, z zastrzeżeniem, że nie dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego, a także pełnienia funkcji członka zarządu na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1907). Skarżąca załączyła bowiem do skargi wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z którego wynika, że z dniem 1 października 2021 r., a zatem przed objęciem stanowiska Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w B., skarżąca zawiesiła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą pn. N. J. J. Firma Usługowo-Handlowa. Dla ziszczenia się dyspozycji art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne konieczne jest przesądzenie i wykazanie faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, co w przypadku skarżącej, która zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej, nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało podjęte z istotnym naruszeniem materialnoprawnej podstawy jego wydania tj. art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. poprzez niewłaściwe, pozbawione należytego uzasadnienia zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z tego względu Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł o nieważności zaskarżonego zarządzenia (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.